LuZ CoNtRoL # 2 #
posted on 02 Feb 2006 23:40 by dakki in LuZCoNtRoLxENDxHarry Potter Fan Fiction
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...
LuZ CoNtRoL # 2 #
การกักบริเวณครั้งที่ 2 : ห้องโถงใหญ่
ท่าทางเธอดูโทรมๆนะ มัลฟอย เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเหรอ? เสียงแจ๋นๆของแพนซี่ พาร์กินสัน ดังข้ามมาจากอีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะบ้านสลิธีรีนในห้องโถงใหญ่ยามเช้า มัลฟอยที่เพิ่งเดินท่าทางซังกะตายมาถึงหย่อนตัวลงนั่งบนที่ว่างแถวๆนั้น
ก็เห็นๆกันอยู่นี่! จะถามทำไม!? ส่งน้ำเสียงตะคอกเล็กน้อยกลับไป วันนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมานั่งฟังเสียงแจ๋นๆของยัยหน้าแหลมนี่แว้ดๆใส่เขาหรอกนะ ในเมื่อเมื่อคืนนอนแทบจะไม่หลับเลยเอาแบบนี้
พาร์กินสันหน้าเจื่อนลงไปถนัด ไม่เห็นต้องตะคอกกันก็ได้นี่นา เธอพึมพำเบาๆ เออนี่ แล้วเมื่อวานกักบริเวณกับพอตเตอร์เป็นยังไงบ้าง? เกิดเรื่องอะไรกันหรือเปล่า? ประโยคนี้ส่งเสียงแจ๋นๆชวนปวดประสาทมาตามเคย คิดว่าพอเปลี่ยนเป็นเรื่องนี้จะทำให้มัลฟอยอารมณ์ดีขึ้นบ้าง เพราะถ้ามัลฟอยไปหาเรื่องอะไรพอตเตอร์ไว้ก็มักจะเอาเรื่องมาโม้อย่างภาคภูมิในความเก่งกาจของตนเสมอแต่คราวนี้พาร์กินสันทำพลาดเสียแล้ว ทันทีที่พูดจบมัลฟอยก็สำลักน้ำฟักทองคาแก้วไปอึกใหญ่ เพราะไอ้คำว่า เกิดเรื่อง นี่ไปทำให้เขาหวนคิดถึงเหตุการณ์นั้นเข้าอีก ไอ้เหตุการณ์ที่ทำให้เขานอนไม่หลับทั้งคืนนี่แหละ!
มัลฟอยกระแทกแก้วน้ำฟักทองเสียงโครมสนั่นโต๊ะ เด็กสลิธีรีนที่นั่งอยู่บริเวณรอบๆนั้นหยุดกิจกรรมของตัวเองทันที
หยุดถามคำถามงี่เง่าๆของเธอซักทีได้ไหม พาร์กินสัน!? มันเป็นกงการอะไรของเธอที่จะต้องมายุ่งกับชีวิตฉันกัน!? มัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน พาร์กินสันหงอไปทันที นั่งตัวลีบกัดขนมปังทาแยมเงียบๆคนเดียวต่อไป
โว้ยยยยย!!! นี่ฉันเป็นอะไรไป!? ทำไมฉันจะต้องหงุดหงิดไม่เป็นอันกินอันนอนเพราะไอ้เจ้าพอตเตอร์นั่นด้วยนะ!? ทำไมหน้าของหมอนั่นจะต้องมาวนเวียนอยู่ในหัวฉันด้วย!? ใครก็ได้บอกฉันที! มัลฟอยตะโกนในใจ นี่เป็นคำถามที่คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนพร่ำถามตัวเองมาตลอดทั้งคืน และจนบัดนี้เขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้
///////////////////////////
"นี่ แฮร์รี่! ฟังอยู่หรือเปล่า? เสียงของเฮอร์ไมโอนี่ดังแทรกผ่านโสตประสาทที่กำลังเหม่อลอยของแฮร์รี่เข้ามา
หะ หา? เธอว่าอะไรนะ? แฮร์รี่ที่เพิ่งสติกลับมาถามขึ้น
ฉันเพิ่งจะบอกรอนว่า ตอนนี้เราก็อยู่ปี 6 ปีหน้าก็จะต้องสอบ NEWTs กันแล้ว เธอกับรอนน่าจะทำตัวให้มีสาระมากกว่านี้หน่อยไม่ใช่เที่ยวก่อเรื่องไปวันๆ เธอน่าจะตั้งเป้าหมายให้แน่ชัดนะว่าจบแล้วเธออยากจะเป็นอะไร จะได้กำหนดได้ว่าต้องตั้งใจอ่านวิชาไหนให้สอบได้คะแนนดีๆเป็นพิเศษบ้างนี่เธอมองอะไรของเธอน่ะแฮร์รี่? ประโยคสุดท้ายเฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองตามสายตาของแฮร์รี่ พยายามจะจับให้ได้ว่าแฮร์รี่เหม่อมองอะไรแทบจะไม่กะพริบตาโดยไม่สนใจที่เจ้าหล่อนพูดเลยซักนิด นายมองไปทางโต๊ะบ้านสลิธีรีนทำไมน่ะ? มองหาใครเหรอแฮร์รี่? เฮอร์ไมโอนี่ถาม
เออ นั่นสิ รอนว่าบ้าง วันนี้นายดูแปลกๆนะ ปกตินายชอบนั่งทานข้าวฝั่งนี้ของโต๊ะไม่ใช่เหรอ? ฝั่งที่นั่งหันหลังให้บ้านสลิธีรีนน่ะ วันนี้นายเกิดบ้าอะไรถึงไปนั่งทางฝั่งที่หันหน้าเข้าหาบ้านสลิธีรีน แถมยังมองไปทางนั้นตาไม่กะพริบอีก? รอนสงสัย
อ่ะเอ่อ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก พวกนายคิดมากน่า ฉันก็แค่มองอะไรไปเรื่อยๆเอง แฮร์รี่กลบเกลื่อน ทำเป็นกัดขนมปังต่อ
แน่ใจเรอะ? รอนทำหน้าไม่เชื่อเสียเต็มประดา
ก็แน่น่ะซี่ กินๆกันให้เสร็จเถอะเดี๋ยวจะเข้าเรียนสาย แฮร์รี่ตัดบท เขาไม่อยากให้รอนกับเฮอร์ไมโอนี่จับได้ตอนนี้หรอกนะว่าจริงๆแล้วเขากำลังมองใครอยู่ จะใครที่ไหนก็เจ้าเดรโก มัลฟอยน่ะสิอันที่จริงเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอก แต่ไม่รู้ว่าร่างกายเขามันเป็นอะไรทำไมไม่ยอมทำตามคำสั่งสมอง ทั้งที่ตั้งใจจะนั่งกินข้าวฝั่งที่นั่งเป็นประจำแท้ๆ แต่วันนี้ขามันเกิดพิเรนทร์เดินมาทางฝั่งนี้เสียเฉยๆ เขาก็เลยต้องยอมนั่งไปโดยดี แล้วทีนี้ตาเขามันก็ไม่รู้เป็นอะไร มันเอาแต่สอดส่ายไปทางบ้านสลิธีรีนอยู่ตลอดทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้อยากจะมองแท้ๆ หูเขามันก็เกิดเป็นบ้าขึ้นมาอีก ทั้งๆที่เมื่อกี๊ก็พยายามจะตั้งใจฟังที่เฮอร์ไมโอนี่พูดแท้ๆ แต่มันกลับพยายามจะเงี่ยไปให้ได้ยินเสียงที่ห่างออกไปอีกเกือบ 10 เมตรของเด็กหนุ่มบ้านสลิธีรีนคนนั้นโว๊ยยยยย!!! นี่เขาเป็นบ้าอะไรของเขานะ!? ทำไมในสมองของเขามันถึงมีแต่หมอนั่นล่ะ!? ทำไมเขาถึงจะต้องนั่งมองหมอนั่น อยากจะได้ยินเสียงของหมอนั่นแบบนี้ด้วย!? ใครก็ได้บอกเขาที!
จะไปแล้วเหรอมัลฟอย? เธอกินไปนิดเดียวเองนะ เสียงของผู้หญิงคนไหนก็ไม่รู้ดังขึ้น แฮร์รี่ไม่สนใจหรอกว่าจะเป็นใคร แต่พอมีคำว่า มัลฟอย ปุ๊บ แฮร์รี่ก็หูผึ่งทันที (ห่างตั้ง 10 เมตรน่ะนะ)
ฉันจะไปแล้ว วันนี้ไม่หิว มัลฟอยตอบส่งๆไป ก่อนจะคว้าตำราเรียนสำหรับวันนี้ลุกขึ้นเดินทำท่าเพลียๆจะออกจากห้องโถงใหญ่
แฮร์รี่ตัดสินใจลุกขึ้นทันที ฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกันที่ห้องเรียน
เฮ้! นายยังกินไม่เสร็จเลยไม่ใช่เหรอ? รอนถามงงๆ ก็ขนมปังของแฮร์รี่ยังเหลืออีกตั้งครึ่งแผ่น จะรีบร้อนไปไหนของเค้า? วันนี้หมอนั่นเป็นอะไรน่ะ? เขาหันไปปรารภกับเฮอร์ไมโอนี่ที่ได้แต่ยักไหล่ทำหน้างงงวยพอกัน
แฮร์รี่ตามมัลฟอยทันที่ห้องโถงกลาง เฮ้! มัลฟอย! เฮ้! เขาตะโกน
มัลฟอยหันกลับมา พอเห็นว่าเป็นแฮร์รี่คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนก็มีสีหน้าตกใจ แต่ก็พยายามปรับให้เป็นปกติได้เกือบจะในทันที
มีธุระอะไร? คนร่างบางถามเสียงแข็ง
เอ้อเปล่าฉันจะมาถามว่านายเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมดูเพลียๆ เมื่อวานนายไม่ได้เจ็บตรงไหนไม่ใช่เหรอ?
มัลฟอยรู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงขึ้นนิดหน่อย เพราะสมองหวนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์นั้น(อีกแล้ว) เปล่า ฉันก็ปกติดีไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย แล้วมันกงการอะไรของนายที่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน!?
แต่นายหน้าแดงนะ ไม่สบายหรือเปล่า? แฮร์รี่เขยิบเข้าไปใกล้ พินิจหน้าของคนร่างบางที่แดงเอาๆ แล้วทำท่าเหมือนจะยื่นมือไปอังหน้าผาก
มัลฟอยปัดมือแฮร์รี่ทิ้งทันที อย่ามาแตะต้องฉันนะ! คุณชายตะโกน ฉันจะเป็นอะไรมันก็เรื่องของฉัน! นายมายุ่งอะไรด้วยไม่ทราบ!?
แฮร์รี่ทำหน้าไม่เข้าใจ ฉันก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง
มัลฟอยหน้าแดงแปร๊ดดดด รีบหันหลังกลับแล้วจ้ำออกไปจากตรงนั้นทันที
เฮ้! มัลฟอย! เดี๋ยวสิ! แฮร์รี่ตะโกนตามหลัง แต่ก็ไม่ได้เดินตามไป มัลฟอยคงไม่อยากให้เขายุ่งละมั้ง?...........แล้วนี่เขาไปยุ่งเรื่องของหมอนั่นทำไม!!?? แฮร์รี่เพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเขาทำอะไรลงไปเมื่อกี๊! นี่เราจะบ้าหรือไงวะ!? มัลฟอยเป็นคู่อริของเขาไม่ใช่เรอะ!? ทำไมอยู่ดีๆเขาถึงเกิดบ้าเข้ามาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ แล้วยังมีหน้าบอกว่า เป็นห่วง อีก? โอ๊ยยยย!!! เขาอยากจะบ้าตาย!!! วันนี้เขาเป็นอะไรของเขากันแน่? สมองของเขาวันนี้ทำไมมันไม่ยอมทำงาน ทำไมมันไม่ยอมช่วยห้ามปากห้ามใจเขาเลย?
ขณะเดียวกัน มัลฟอยก็กำลังจ้ำอย่างรวดเร็วตรงไปทางห้องเรียนวิชาแรก ใจเขาเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอกกับคำพูดของแฮร์รี่เมื่อกี๊ เป็นห่วง เหรอ!!?? เจ้าพอตเตอร์นั่นบอกว่า เป็นห่วงเขา งั้นเหรอ!!?? นี่มันท่าจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว! เจ้าพอตเตอร์ท่าจะเมาน้ำฟักทองซะแล้ว! มันไม่มีทางจะเป็นแบบนี้ไปได้หรอก!แต่ทั้งๆที่คิดอย่างงั้น มัลฟอยก็โกรธตัวเองหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่ใจเขามันยังเต้นแรงไม่ยอมหยุดเสียที
///////////////////////////
วันนั้นทั้งวันแฮร์รี่กับมัลฟอยแทบจะไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย เวลาที่เดินสวนกันยามเปลี่ยนคาบเรียนมัลฟอยก็พยายามเดินให้ห่างๆแฮร์รี่เข้าไว้และก้มหน้าก้มตาหลบหน้าตลอด วันนั้นบ้านกริฟฟินดอร์กับสลิธีรีนเรียนด้วยกันเพียงวิชาเดียวคือวิชาปรุงยา สเนปพยายามหาเรื่องว่าแฮร์รี่ต่างๆนานาและหักคะแนนบ้านกริฟฟินดอร์ไปอีก 50 คะแนนตามเคยฐานที่ เด็กหนุ่มที่มีแผลเป็นรูปสายฟ้าผู้โด่งดัง ตอบคำถามของเขาไม่ได้ แต่แฮร์รี่ไม่สนใจ สิ่งที่เขารับรู้เพียงอย่างเดียวในตอนนั้นก็คือ เสียงหัวเราะเยาะของพวกเด็กบ้านสลิธีรีนนั้นไม่มีเสียงนุ่มๆของมัลฟอยปนอยู่ด้วยเลยซักครั้ง
และตอนที่จะต้องปรุงยานั้น เจ้าขาของแฮร์รี่มันก็ไม่ยอมทำตามคำสั่งสมองของเขาอีกแล้ว มันพาเขาไปหยุดยืนอยู่ตรงหม้อยาที่อยู่ทางด้านข้างของคุณชายมัลฟอยเสียนี่
มัลฟอยไม่คุยกับเขาเลยตลอดเวลาที่ปรุงยากันอยู่นั่น แฮร์รี่เองก็ไม่กล้าเริ่มคุยก่อนเพราะเขารู้ดีว่าสเนปกำลังจับตาดูเขาอยู่ และก็คงจะพิลึกอยู่ซักหน่อยถ้าสเนปเห็นเขาหันไปพูดกับมัลฟอยว่า ไง เดรโก? ทำถึงไหนแล้ว? เจ้าหัวเมือกนั่นอาจจะหักคะแนนเขาโทษฐานที่สะเออะไปพูดกับลูกศิษย์ผู้สูงศักดิ์ของเขาก็ได้ แต่ถึงกระนั้นแฮร์รี่ก็พยายามลอบมองไปทางมัลฟอยบ่อยๆ ซึ่งเห็นแค่เพียงเสี้ยวหน้าสีขาวอมชมพู คิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันอยู่บ่อยๆ ปากที่ขมุบขมิบเวลาอ่านสูตรยาตัวต่อไป และมือเรียวดูนุ่มนิ่มน่าจับที่คอยหยิบนู่นหยิบนี่ใส่ลงไปในหม้อไม่หยุดยิ่งมองยิ่งน่ารัก...ยิ่งน่าหลงใหลมากขึ้นทุกที
และนั่นก็คือคำอธิบายว่าทำไมน้ำยาสมานกระดูกของแฮร์รี่จึงเป็นสีม่วงแทนที่จะเป็นสีเขียวอย่างที่คนอื่นเขาเป็นกัน
///////////////////////////
แฮร์รี่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของฟิลช์ วันนี้เขาจะต้องโดนกักบริเวณร่วมกับมัลฟอยเป็นวันที่ 2 แล้ว แต่ความรู้สึกของเขาวันนี้กลับแตกต่างจากเมื่อวานมาก เมื่อวานนี้เขารู้สึกเบื่อหน่ายที่จะต้องมาเจอหน้ามัลฟอย เบื่อที่จะต้องคอยเมื่อยปากต่อล้อต่อเถียงกับหมอนั่น แต่วันนี้ เขากลับกระตือรือร้นที่จะได้มาโดนกักบริเวณไม่รู้ทำไมเหมือนกัน (นั่นสิ ไม่รู้เลยเนอะ!)
มัลฟอยเพิ่งจะเดินพ้นหัวมุมมา แฮร์รี่เห็นเข้าก็ตั้งท่าจะร้องทัก แต่จู่ๆก็เปลี่ยนใจ...เขาไม่รู้จะทักว่าอะไรดี ตามปกติเวลาเจอหน้ากันมัลฟอยจะต้องเป็นคนทักเขาก่อนด้วยคำพูดหาเรื่อง แต่วันนี้คงเป็นอย่างงั้นไม่ได้แน่ เพราะดูท่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปแล้ว
ฟิลช์เดินออกมาพอดี ช่วยแก้สถานการณ์อึดอัดที่กำลังจะเกิดขึ้นไปได้
เอาล่ะ ภารโรงหน้าโหดถูมือไปมา วันนี้พวกเธอทั้งสองคนจะต้องไปถูห้องโถงใหญ่
อะไรนะ!? แฮร์รี่กับมัลฟอยร้องออกมาแทบจะพร้อมกัน ห้องโถงใหญ่น่ะนะ? ออกจะใหญ่ขนาดนั้นแล้วมันจะเสร็จไหมคืนนี้!?
ไม่ต้องมาโวยวาย ทำให้เสร็จคืนนี้ไม่งั้นจะโดนเฆี่ยน ถ้าพวกเธอสองคนช่วยกันมันก็เสร็จก่อนเที่ยงคืนล่ะน่า ฟิลช์ยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินนำไป เอาไม้กวาด ไม้ถูพื้น แล้วก็ถังน้ำมาด้วย เขาตะโกนมา
มัลฟอยกำลังเอื้อมมือจะไปหยิบไม้ถูพื้นที่ข้างฝา แต่แฮร์รี่ขัดขึ้น
นายถือถังน้ำไปดีกว่า มีแต่ถังเปล่าๆคงไม่หนักเท่าไหร่ ไม้กวาดกับไม้ถูพื้นนี่ถือลำบาก เดี๋ยวฉันจัดการเอง พูดจบก็คว้าอุปกรณ์เหล่านั้นมาถือไว้ มัลฟอยมองหน้าแฮร์รี่อย่างไม่เชื่อหู ก็พอดีกับที่แฮร์รี่หันกลับมามองมัลฟอย ดวงตาสีเทาของคุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนประสานเข้ากับดวงตาสีเขียวมรกตลุ่มลึกนั่นเข้าพอดี มัลฟอยสะดุ้งแล้วรีบหลบสายตา จ้ำอ้าวนำหน้าไป
โอ๊ยยยย!!! เอาอีกแล้ว! พอมองสายตาคู่นั้นทีไรทำไมใจฉันมันจะต้องเต้นไม่เป็นส่ำอย่างงี้ทุกทีด้วยนะ!? มัลฟอยคิดในใจด้วยความหงุดหงิดตัวเอง สายตานั่นมันเหมือนมีพลังบางอย่าง ยิ่งมองก็ยิ่งน่าหลงใหล ยิ่งดึงดูดให้เขาจมลึกลงไป มัลฟอยจึงต้องรีบหลบสายตาเพราะกลัวว่าหากมองนานๆเข้า เขาอาจจะละสายตาจากมันไม่ได้อีก
////////////////////////////
ห้องโถงใหญ่ดูแปลกพิกลในสายตาของเด็กหนุ่มทั้งสอง เมื่อมันดูว่างเปล่าไม่มีคนเช่นนี้ ปกติห้องนี้จะต้องเป็นห้องที่จ้อกแจ้กจอแจที่สุดในปราสาทฮอกวอตส์ เพราะเป็นห้องที่นักเรียนและอาจารย์ทุกคนในปราสาทมารับประทานอาหารทั้งสามมื้อ และนอกเหนือจากเวลาอาหารก็สามารถมาจับกลุ่มนั่งคุยนั่งเล่นกันที่นี่ได้ตามสะดวก
พวกเธอควรจะเริ่มกวาดพื้นกันได้แล้วนะ ถ้าไม่อยากเข้านอนช้า เสียงฟิลช์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ทั้งแฮร์รี่และมัลฟอยทำหน้าเบ้ แต่ก็เริ่มต้นกวาดพื้นโดยดี
กินเวลานานโขอยู่กว่าจะกวาดได้หมดทั้งห้อง ก็ห้องโถงใหญ่นี่มันก็ใหญ่สมชื่อเสียจริงๆ พอกวาดเสร็จมัลฟอยก็ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ถอนหายใจโล่งอกเสร็จไปครึ่งทางแล้วสินะ ทีนี้ก็เหลือถูพื้น
ฉันจะไปเอาน้ำใส่ถังนะ มัลฟอยตะโกนบอกแฮร์รี่ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของห้อง มือก็คว้าถังน้ำ
ไหวเหรอ? ให้ฉันไปเอาให้ไหม? แฮร์รี่ตะโกนถามกลับมา
มัลฟอยทำตาเขียวปั๊ด ทำไม!? คิดว่าฉันไม่มีแรงเรอะไง? ของแค่นี้น่ะฉันถือไหวอยู่แล้ว! ตะโกนตอบพลางเดินจ้ำเข้าไปที่ห้องน้ำหัวมุมห้องโถงใหญ่ แฮร์รี่ได้แต่คิดในใจว่า ตัวออกจะบอบบางแค่นั้นก็กลัวจะถือไม่ไหวน่ะสิ
เจ้าพอตเตอร์! ทำไมถึงชอบมาดูถูกชั้นนัก!? ชอบพูดอย่างกับฉันอ่อนแอเหมือนผู้หญิงอย่างนั้นแหละ! หนอย! มันน่าเจ็บใจนัก! แน่จริงก็อย่าเอาสายตาสีเขียวนั่นมองมาทางนี้ซี่! ฉันจะได้หันกลับไปด่าได้ถนัดๆหน่อย! มัลฟอยคิดในใจขณะเติมน้ำใส่ถัง พอได้เกือบค่อนถังก็หยุด ใช้สองมือจับที่หูหิ้วแล้วออกแรงฮึดยกถังน้ำขึ้นมา
แต่แล้วมัลฟอยก็เสียหลักเซถลาไปข้างหลัง ก็เพราะถังน้ำมันหนักเกินไปนั่นแหละ โอ๊ยยยยย!!! แย่แล้วววว!! เขาจะต้องล้มก้นจ้ำเบ้าแล้วก็เปียกไปทั้งตัวแน่! แล้วเจ้าพอตเตอร์นั่นก็จะต้องหัวเราะเยาะเขาแหงๆ!
แต่ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ขณะที่มัลฟอยเกือบจะล้มหงายลงไปแล้วนั่นเอง เขาก็รู้สึกว่าหลังเขาชนกับอะไรซักอย่างไม่ใช่ผนังแน่เพราะผนังมันอยู่ห่างไปอีกตั้งเมตรกว่านี่นา แล้วมันก็อุ่นๆนุ่มๆไม่แข็งเหมือนผนังอีกด้วย
บอกแล้วใช่ไหมว่าให้ฉันมาเอาเอง? เสียงทุ้มๆนุ่มๆดังขึ้นที่ข้างหูของมัลฟอย คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนสะดุ้งโหยง รู้ทันทีโดยไม่ต้องหันไปมองว่าสิ่งที่มาซ้อนอยู่ข้างหลังเขากันไม่ให้เขาหงายหลังไปก็คือแผงอกของแฮร์รี่นั่นเอง
มัลฟอยไม่ได้พูดอะไร อันที่จริงเขาไม่กล้าพูดต่างหาก และก็ไม่กล้าหันไปมองด้วย เพราะเขากลัวแฮร์รี่จะรู้ว่าเสียงของเขานั้นสั่น กลัวจะรู้ว่าหน้าของเขานั้นร้อนผ่าวและก็แดงเอามากๆ แต่แผงอกของแฮร์รี่อยู่ชิดกับแผ่นหลังของเขาเลย ถ้างั้นเจ้าบ้าพอตเตอร์จะต้องรู้แน่ๆเลยว่าตอนนี้ใจของเขาเต้นแรงแค่ไหน
ให้ฉันช่วยถือนะ เสียงนุ่มๆของแฮร์รี่ดังขึ้นอยู่ติดกับใบหูเขานี่เอง ใกล้มากจนลมที่ออกมาจากปากของแฮร์รี่ขณะเอ่ยคำพูดนั้นกระทบโดนใบหูของเขา รวมทั้งลมหายใจด้วยนั่นแหละ มัลฟอยยืนตัวแข็งยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ขณะที่แฮร์รี่ค่อยๆเอื้อมมือขวาอ้อมมาจับทาบลงบนมือของมัลฟอยที่กุมหูหิ้วถังน้ำไว้อยู่
แต่ก็ยังไม่มีใครขยับเขยื้อน ทั้งสองยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ได้ยินเพียงแต่เสียงลมหายใจแรงๆกับเสียงหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะของทั้งสองคนเท่านั้น
แล้วจู่ๆมัลฟอยก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเอื้อมมาโอบเอวของเขา เขาก้มลงดูมือของเจ้าพอตเตอร์! แฮร์รี่เอื้อมมือซ้ายออกมาโอบรอบเอวของมัลฟอย ท่อนแขนแข็งแกร่งกดลงสัมผัสหน้าท้องราบเรียบของเขาแค่เพียงแผ่วเบา มัลฟอยสะท้านวาบขึ้นมาทันที
พอตเตอร์ คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนตั้งใจจะตะโกน แต่ไอ้เสียงเจ้ากรรมมันดันไม่ยอมออก เสียงที่เล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากกลับมีเพียงเล็กน้อย แผ่วเบา จนฟังดูเหมือนเสียงครางแทนที่จะเป็นเสียงตะโกน
แฮร์รี่กดน้ำหนักที่ท่อนแขนลง ทำให้ร่างของเขากับมัลฟอยถูกดันให้แนบชิดกันมากขึ้นอีก
พอตเตอร์!!! คราวนี้มัลฟอยตะโกนออก เสียงสนั่นลั่นห้องน้ำ แฮร์รี่รีบปล่อยมือจากมัลฟอยทันที แต่มือขวายังจับหูหิ้วถังน้ำไว้ เขาผละออกมาจากร่างของมัลฟอย ทิ้งระยะห่างประมาณ 1 เมตร
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลาราว 10 วินาที ระหว่างนั้นได้ยินแต่เสียงหายใจหอบของทั้งคู่
ขอโทษฉัน...ห้ามใจตัวเองไม่อยู่ เสียงแฮร์รี่กล่าวขึ้นในที่สุด ก่อนที่เขาจะหุนหันออกจากห้องน้ำไป
//////////////////////////////
คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากนั้นอีก 5 นาที เขาพยายามลำดับเหตุการณ์เมื่อครู่ ขณะเดียวกันก็พยายามทำให้ใจตัวเองหยุดเต้นแรงเสียที เมื่อครู่นี้เหมือนกับเวลามันหยุดนิ่ง หรือไม่ก็ผ่านไปช้ามากเหลือเกิน เพราะเขาจำฉากได้ทุกๆช็อตเลยทีเดียว เขาพยายามถามตัวเองว่าทำไมเขาถึงไม่หันไปผลักหมอนั่นออกไปตั้งแต่ตอนแรก เป็นเพราะข้ออ้างที่เขาบอกตัวเองว่ากลัวแฮร์รี่จะเห็นว่าเขาหน้าแดงจริงๆน่ะเหรอ? หรืออันที่จริงเป็นเพราะเขารู้สึกดีที่จะอยู่แบบนั้น?
โอ๊ยยยยย!!! ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว! เขาน่าจะหยุดเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วออกไปถูพื้นให้เสร็จๆจะดีกว่า
แต่ออกไปก็จะต้องเจอเจ้าพอตเตอร์น่ะสิ! เขาจะทำหน้ายังไงดี!?
ช่างเถอะ! เดี๋ยวก็รู้เองล่ะน่า! มัลฟอยจึงตัดสินใจเดินออกไป เขาเห็นแฮร์รี่ถูพื้นอยู่แถวๆโต๊ะอาหารของอาจารย์ หมอนั่นเหลือบตาขึ้นมามองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็รีบหลบสายตากลับไปทำงานของตนต่อไป
มัลฟอยหน้ายู่ สอดส่ายสายตาหาไม้ถูพื้นอีกอันที่เหลือ เขากะจะไปถูพื้นที่อีกมุมหนึ่งของห้อง ให้ไกลจากพอตเตอร์ที่สุด แต่แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่ามีถังน้ำอยู่ถังเดียว ยังไงๆเขาก็ต้องอาศัยมันเป็นที่พึ่ง มัลฟอยจึงทำหน้ายู่หนักเข้าไปอีกเพราะต้องจำใจถูพื้นอยู่แถบๆเดียวกับแฮร์รี่
///////////////////////////////
พวกเขาสองคนถูพื้นกันไปได้ครึ่งห้องแล้ว เหลืออีกครึ่งเดียว มัลฟอยเดินไปที่ถังน้ำกำลังจะเอาไม้ถูพื้นจุ่มลงไป ก็เพิ่งสังเกตว่าน้ำในถังดำมากแล้ว
มัลฟอยเหลือบไปมองแฮร์รี่ที่กำลังถูพื้นอย่างขะมักเขม้นอยู่ไม่ไกลนัก แต่เขาก็ไม่กล้าพอจะเอ่ยปากขอให้แฮร์รี่ไปช่วยเปลี่ยนน้ำให้ มันเหมือนกับเป็นการยอมรับว่าเขาอ่อนแออย่างนั้นแหละ คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีน(ที่ไม่รู้จักเข็ด) จึงตัดสินใจจะไปเปลี่ยนน้ำเอง
พอเขาเอื้อมมือไปที่ถังน้ำเท่านั้นเสียงของแฮร์รี่ก็ดังมา
นี่ มัลฟอย ให้ฉันไปเปลี่ยนน้ำเองดีกว่า
ไม่ต้อง! มัลฟอยตะโกนกลับ
แฮร์รี่ถอนหายใจ โธ่ มัลฟอย เดี๋ยวก็เป็นแบบเมื่อกี๊อีกหรอก แฮร์รี่ว่า
มัลฟอยหันกลับมามองทันที เขาปล่อยมือจากถังน้ำ เป็นแบบไหน!? พอตเตอร์ พูดให้มันดีๆนะ! น้ำเสียงข่มขู่
แฮร์รี่เริ่มอมยิ้ม ขำท่าทางอวดเก่งเอาแต่ใจของคนน่ารักตรงหน้า ตอนแรกเขากะจะพูดดีๆด้วยก็แค่จะให้มัลฟอยยอมให้เขาเป็นคนไปเปลี่ยนน้ำเท่านั้นเอง ไม่ได้กะจะแกล้งอะไรเลย แต่พอเห็นแบบนี้แล้วก็อดที่จะแกล้งไม่ได้
อะไร? แค่นี้ก็ทำเป็นลืมเหรอ มัลฟอย? ก็ที่เรากอดกันเมื่อกี๊ไง? แฮร์รี่พูดลอยหน้าลอยตา
แต่คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนไม่ลอยด้วย มัลฟอยหน้าแดง ทั้งโกรธทั้งอาย
นาย! มัลฟอยว่าพลางย่างสามขุมเข้ามา อย่ามาเห็นฉันเป็นตัวตลกนะ!
ขาดคำ หมัดขวาก็พุ่งออกมาหมายที่จมูกของแฮร์รี่เต็มๆ (เฮ้ย! นั่นทำอะไรกันน่ะ!? เสียงฟิลช์ดังมาจากอีกมุมหนึ่งของห้อง) แต่คนร่างสูงไวกว่า เขาใช้มือซ้ายยึดข้อมือของมัลฟอยไว้ได้ และในวินาทีถัดมาก็ใช้มือขวายึดข้อมืออีกข้างที่พุ่งออกมาไว้ได้เหมือนกัน
มัลฟอยพยายามดิ้นรน แต่แหงละ พระเอกของเราก็ต้องมีแรงมากกว่า แฮร์รี่ดันมัลฟอยจนไปชิดกับกำแพง มือทั้งสองตรึงข้อมือของมัลฟอยไว้ แล้วใช้ขาของตัวเองพยายามกดทับขาของมัลฟอย คนร่างบางจะได้ใช้เข่าผ่าหมากเขาไม่ได้
มัลฟอยพยายามดิ้นให้หลุดออกจากการควบคุมของแฮร์รี่หรือจะเรียกให้ถูกก็คืออ้อมแขนซึ่งตอนนี้มัลฟอยก็เพิ่งจะสังเกตเห็นเหมือนกันว่าเขาตกอยู่ในสถานการณ์ไหน แฮร์รี่ตรึงข้อมือเขาไว้กับกำแพงด้วยมือทั้งสองข้างของหมอนั่น ตรึงขาเขาไว้กับกำแพงด้วยขาทั้งสองข้างของหมอนั่น แล้วก็ตรึงตัวเขาติดกับกำแพงด้วยลำตัวทั้งตัวของหมอนั่น อย่างแนบสนิททีเดียว
คราวนี้หน้าของมัลฟอยร้อนผ่าวมากกว่าทุกๆครั้งที่ผ่านมารวมกันเสียอีก เขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมคราม แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่าไอ้เสียงใจเต้นน่ะมันไม่ใช่เสียงใจของเขาเพียงเสียงเดียวมันมีใจของแฮร์รี่ด้วย และดูเหมือนว่าจะเต้นดังกว่าของเขาเสียอีก
ตอนนั้นเองที่ฟิลช์วิ่งมาถึง (โห กว่าจะมาถึงนะเพ่)
พอตเตอร์! ปล่อยมิสเตอร์มัลฟอยเดี๋ยวนี้! อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ! ฟิลช์ตะโกน พยายามทำเสียงข่มขู่ คุณนายนอร์ริสขู่ฟ่อเป็นลูกคู่รับ
แต่แฮร์รี่ยังคงยืนนิ่ง มัลฟอยเองก็หยุดดิ้นแล้ว ทั้งคู่หอบหายใจเสียงดัง มัลฟอยพยายามจะหลบสายตาแฮร์รี่ เขาทำเหมือนกับว่าพื้นสะอาดเอี่ยมที่เพิ่งถูไปเมื่อกี๊ข้างๆตัวเขานั้นน่าสนใจเป็นอย่างมาก จึงจ้องหาเลขอยู่นั่นแล้ว
พอตเตอร์! ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าเธอยังไม่ปล่อยละก็! ฟิลช์ชักไม้หวดเด็กคู่ใจออกมา
มัลฟอยรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงของแฮร์รี่ที่จ้องมายังใบหน้าของเขา เหมือนจะถ่ายทอดความรู้สึกมาให้เขารู้ และวิงวอนให้เขาหันกลับไปมองมันบ้าง
หนึ่ง!!!
แล้วมัลฟอยก็ทนไม่ไหว เขาละสายตาจากการมองพื้น หันไปสบเข้ากับดวงตาของแฮร์รี่เข้าอย่างจัง ดวงตาสีเทาของเขาประสานเข้ากับดวงตาสีเขียวมรกตลุ่มลึกน่าหลงใหลของคนร่างสูง...และเขาก็รู้สึกเหมือนกับจะละสายตาออกไปอีกไม่ได้เลยจริงๆ
สอง!!!
รู้ไว้ซะนะมัลฟอย... แฮร์รี่ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูของเขา ว่าฉันไม่เคยเห็นนายเป็นตัวตลก
สะ
และแล้วในชั่วเสียววินาทีนั้น แฮร์รี่ก็ใช้ริมฝีปากของตนนาบลงไปบนแก้มของมัลฟอยเข้าฟอดใหญ่ สูดเอาความหอมจากแก้มเนียนเข้ามาเต็มปอด มัลฟอยตกตะลึงตาค้าง ฟิลช์อ้าปากหวอ และคุณนายนอร์ริสเอียงคอพร้อมกับร้องเหมียวด้วยความพิศวงงงงวยอย่างที่สุด (ถ้าคุณพอจะรู้ว่าเสียง เมี๊ยว ด้วยความพิศวงน่ะเป็นยังไง)
แฮร์รี่ผละออกจากมัลฟอยภายในเวลาครึ่งวินาทีหลังจากนั้น หันหลังเดินกลับไปยังถังน้ำแล้วหิ้วมันขึ้นมา เมื่อหันมาเห็นคนทั้ง 2 และแมว 1 ตัวยังคงทำหน้าตาตกตะลึงเหมือนเห็นผีอยู่นั้น เขาก็เอ่ยปากถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อ้าว? มัวทำอะไรกันอยู่ล่ะ? กลับมาทำงานต่อได้แล้ว