LuZ CoNtRoL # 3 #
posted on 02 Feb 2006 23:48 by dakki in LuZCoNtRoLxENDxHarry Potter Fan Fiction
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...
LuZ CoNtRoL # 3 #
การกักบริเวณครั้งที่ 3 : ป่าต้องห้าม
มัลฟอยเดินเข้ามาที่โต๊ะบ้านสลิธีรีนเพื่อรับประทานอาหารเช้าเหมือนทุกวัน ตอนแรกเขาก็พยายามจะมองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียว ไม่ยอมหันศีรษะไปทางด้านซ้ายเหมือนที่สมองส่วนไหนของเขาก็ไม่รู้กำลังเรียกร้องให้ทำอยู่ตอนนี้ เขาเดินหน้าเชิดมายังที่นั่งว่างๆแถบที่แครบกับกอยล์นั่งสวาปามอยู่ก่อนแล้ว แต่พอจะนั่งลงศีรษะมันก็เผลอหันไปทางทิศนั้นเองโดยไม่รู้ตัว แล้วก็พบว่ามีสายตาสีเขียวมรกตคู่หนึ่งมองเขาอยู่ก่อนแล้ว
มัลฟอยรีบหลบสายตาแล้วนั่งลงทันที
2 คืนแล้วที่เขาถูกกักบริเวณกับพอตเตอร์ แล้วก็ 2 คืนแล้วเหมือนกันที่ระหว่างเขากับหมอนั่นมีอะไรไม่ชอบมาพากล พอตเตอร์ดูเปลี่ยนไป ไม่ใช่หน้าตาหรอกนะแต่เป็นท่าทางที่ปฏิบัติต่อเขาต่างหาก มันไม่ใช่พอตเตอร์คนเดิมที่คอยเถียงกับเขา ทะเลาะกับเขา แล้วก็แลกหมัดกับเขาเป็นประจำ ไม่ใช่พอตเตอร์ที่ทำให้เดรโกคนนี้คันปากคันไม้คันมืออยากจะหาเรื่องไปซะทุกครั้งที่หมอนี่เสนอหน้ามาให้เห็น แต่กลับกลายเป็นพอตเตอร์ที่ทำให้เขาไม่กล้าสบสายตาทุกครั้งที่หมอนั่นจ้องมองมา ทำให้เขาใจเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้ และทำให้เขาหมดสิ้นเรี่ยวแรงทุกครั้งที่หมอนั่นสัมผัส
ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ!? เขากับพอตเตอร์ที่เป็นคู่อริกันมาตั้งแต่วันแรกที่แหย่เท้าเข้ามาในฮอกวอตส์เนี่ยนะ!? 2 คืนที่ผ่านมาน่าจะเป็นสงครามย่อยๆที่เขาจะได้เสยหมัดใส่หน้าเจ้าพอตเตอร์แท้ๆ แต่ทำไมสิ่งที่เกิดขึ้นจึงกลายเป็นว่าเขาโดนขโมยหอมแก้มไปตั้ง 2 ทีกันเล่า!!??
นี่มันบ้าจริงๆ!
แฮร์รี่กำลังนั่งกัดขนมปังอยู่ที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ สายตาก็จับจ้องไปทางโต๊ะสลิธีรีนไม่วางตา โดยไม่สนใจกับสายตาของเฮอร์ไมโอนี่และรอนที่มองเขาด้วยความหงุดหงิดและพิศวงที่เขาเอาแต่เหม่อมองอะไรอยู่นั่นแล้ว จึงไม่สนใจสิ่งที่ทั้งสองพูดซักที
แฮร์รี่กำลังคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้อยู่ ทั้งเหตุการณ์แรกที่เกิดขึ้นในห้องน้ำ และเหตุการณ์หลังที่มัลฟอยพยายามจะต่อยเขานั่นแหละ สิ่งที่เขาทำไปนั่นมันบ้าชัดๆ! ไม่รู้อะไรดลใจเขาให้ทำอย่างนั้นได้ ตอนนั้นเขารู้แต่เพียงว่าสมองของเขาว่างเปล่า ใจของเขาเต้นแรงมากและมันก็เรียกร้องให้เขาสัมผัสคนตรงหน้านี่เหลือเกิน
แล้วเขาก็ทำมันต่อหน้าฟิลช์กับคุณนายนอร์ริส! อ๊ากกกกกกกกก!!! นี่แหละที่ทำให้เขาอยากจะบ้าตายเสียเหลือเกิน! เขาทำลงไปได้อย่างไรกันฟระ!? ถ้าอยู่กันสองคนแบบตอนในห้องน้ำล่ะก็จะไม่ว่าอะไรเลย อันที่จริงเขาแทบจะเผลอตัวเอาปากของเขาประกบกับปากของมัลฟอยไปแล้ว ถ้าไม่ยั้งสติคิดได้ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายซะก่อนจึงเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นแก้มเนียนนิ่มๆนั่นแทน ไม่อย่างนั้นฟิลช์อาจจะวิ่งสี่คูณร้อยไปฟ้องสเนปเดี๋ยวนั้นเลยก็ได้ว่า แฮร์รี่ พอตเตอร์ จะต้องถูกกักบริเวณเพิ่มข้อหาพยายามข่มขืนกระทำชำเราลูกศิษย์คนโปรดของท่านศาสตราจารย์
แต่ถึงแม้เมื่อคืนนี้เขาจะหักห้ามใจตัวเองได้ก็จริง(แม้จะเพียงนิดเดียวก็เถอะ) คราวต่อไปเขาจะทำได้อย่างนั้นอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ เวลาอยู่ใกล้มัลฟอยทีไร ไม่รู้ทำไมใจเขามักจะเตลิดไปทุกที อาจจะเป็นเพราะกลิ่นสบู่อ่อนๆที่โชยมาจากกาย กลิ่นแชมพูหอมๆที่ปลายเส้นผม ผิวเนื้อที่เนียนนุ่ม และสายตาสีเทาที่น่าหลงใหลคู่นั้นมันทำให้เขาหูหนวกตาบอดจนจะเป็นบ้า! ในชั่วขณะนั้นเขาแทบจะยอมแลกทุกอย่าง ถ้าเพียงเพื่อจะได้สัมผัสคนตรงหน้าแม้เพียงเสี้ยวนาที (โห เสี่ยวจริงๆ)
////////////////////////////////////////////
เสียงระฆังบอกหมดเวลาชั่วโมงวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดซึ่งเป็นวิชาสุดท้ายในช่วงเช้า นักเรียนปี 6 บ้านกริฟฟินดอร์กำลังทยอยกันออกไปจากห้องเรียนเพื่อไปรับประทานอาหารกลางวัน เมื่อศาสตราจารย์ลูปิน--อาจารย์ประจำวิชานี้ที่ได้กลับเข้ามาสอนใหม่ในปีนี้อีกครั้งเดินเข้ามาหาแฮร์รี่ที่กำลังง่วนเก็บของอยู่
แฮร์รี่ ขอเวลาครูซักเดี๋ยวได้ไหม? ลูปินถาม
ได้สิฮะ แฮร์รี่ตอบ ยิ้มร่าเริง
คือ ลูปินเหลือบสายตามองไปยังรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ที่ยังรอแฮร์รี่อยู่แถวนั้น เรื่องนี้ค่อนข้างจะเป็นส่วนตัวซักหน่อย ครูอยากคุยกับเธอตามลำพังน่ะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ ให้รอนกับเฮอร์ไมโอนี่อยู่ด้วยก็ได้ ยังไงผมก็ต้องเล่าให้พวกเขาฟังอยู่ดี แฮร์รี่บอก
อ๋อ จริงสินะ ลูปินยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเครียดๆ ฟังนะ คือช่วงนี้ครูอยากให้เธอระวังตัวเอาไว้ สายสืบของภาคีได้ข่าวมาว่าโวลเดอร์มอร์ทกำลังจะดำเนินมาตรการขั้นเด็ดขาด นั่นคือเขาต้องการกำจัดเธอทิ้งซะ ตอนนี้เขาคืนร่างได้สมบูรณ์โดยใช้เลือดเธอเป็นส่วนหนึ่งในพิธีกรรมเรียบร้อยแล้ว กลับมาเป็นจอมมารผู้ทรงอำนาจเหมือนกับที่เคยเป็นเมื่อ 16 ปีก่อน เธอไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขาอีกแล้วมีแต่จะเป็นเสี้ยนหนามในการก้าวสู่อำนาจของเขาเท่านั้น และดูเหมือนเขาก็เบื่อแล้วที่จะมานั่งวิเคราะห์ว่าทำไมเขาถึงฆ่าเธอไม่ได้ ทำไมเธอถึงไม่ตายไปเมื่อ 16 ปีก่อน แต่ถึงแม้ว่าเขาจะฆ่าเธอไม่ได้ด้วยตัวเองก็มีโอกาสมากที่เขาจะส่งคนอื่นมาฆ่าเธอแทน ดังนั้นครูจึงคิดว่าเขากำลังวางแผนจะฆ่าเธอ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีอะไรหรือให้ใครทำก็ตาม
รอนกับเฮอร์ไมโอนี่หน้าซีด
แต่ตราบใดที่ผมยังอยู่ในฮอกวอตส์ ผมก็ปลอดภัยนี่ครับ? แฮร์รี่ว่า
มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอก ลูปินพูดอย่างไม่แน่ใจ ไม่มีใครหายตัวเข้ามาในฮอกวอตส์ได้ก็จริง แต่ทางลับเข้ามาในฮอกวอตส์ก็มี เหมือนตอนที่ซีเรียส ลูปินชะงักคำพูดทันที ดวงตาของเขามีแววปวดร้าว...แต่ก็เพียงแค่ชั่วครู่เดียว อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทางภาคีก็มีสมาชิกเพิ่มขึ้นตั้งเยอะแล้ว จึงมีคนคอยเฝ้าปากทางเข้าของทางลับทุกๆเส้นทางที่เรารู้ซึ่งครูก็คิดว่าเรารู้หมดนะ หน่วยข่าวกรองของเราก็มีมาก ถ้าโวลเดอร์มอร์ทมีการเคลื่อนไหวเราก็พอจะรับมือได้ทัน แต่พวกมันก็มักจะก้าวเกินกว่าพวกเราไป 1 ก้าวเสมอ ยังไงก็ระวังตัวให้ดีๆก็แล้วกันนะ แฮร์รี่
ลูปินเดินจากไป พร้อมกับทิ้งคิ้วที่ขมวดมุ่นไว้บนหน้าผากของแฮร์รี่ รวมทั้งความกังวลใจของเด็กอีกสองคน
////////////////////////////////////////////
แฮร์รี่กำลังเดินใจลอยไปยังห้องโถงใหญ่พร้อมๆกับเพื่อนซี้อีกสองคน พลันหูก็ได้ยินเสียงคุ้นๆดังออกมาจากห้องน้ำชายที่เขากำลังจะเดินผ่าน
อะไรกัน!? เดินมาเหยียบเท้าฉันแล้วไม่คิดจะขอโทษเลยเหรอไง!? เด็กสมัยนี้พ่อแม่มันไม่รู้จักสั่งสอนกันเลยหรือไงนะ!? ถึงได้มารยาททรามแบบนี้! เป็นเสียงพูดจาหาเรื่องที่ช่างคุ้นหูเขาเสียจริงๆ แฮร์รี่ไม่ต้องเสียเวลาคิดให้เปลืองสมองเลยว่าใครที่เป็นคนเอ่ยประโยคนี้ เขาชะงักเท้า หมุนตัวแล้วเดินเนิบๆเข้าไปในห้องน้ำทันที
แน่นอน สิ่งที่เขาเห็นก็คือ มัลฟอย พร้อมกับลูกสมุนแครบและกอยล์ กำลังยืนล้อมเด็กฮัฟเฟิลพัฟปีสอง 2 คนที่ท่าทางกำลังกลัวจนลนลานอยู่ตอนนี้
อะไรเนี่ย มัลฟอย? เดี๋ยวนี้ตกต่ำขนาดต้องมาหาเรื่องกับเด็กปี 2 แล้วเหรอ? แฮร์รี่เอ่ยขึ้นช้าๆ
มัลฟอยสะดุ้งเฮือก ท่าทางตกใจมากที่จู่ๆแฮร์รี่ก็มาปรากฏตัวเอาที่นี่ตอนนี้ มีแววสั่นไหวปรากฏอยู่ในดวงตาสีเทาของมัลฟอยครู่หนึ่ง แต่เขาก็รีบกลบเกลื่อนเพื่อไม่ให้ใครในที่นั้นสังเกตเห็น
นายเองเรอะ พอตเตอร์!? นึกว่าใครที่ไหนจะมาทำตัวเป็นวีรบุรุษอวดเด็กแถวนี้ ที่แท้ก็นายนี่เอง ช่างรนหาที่เสียจริงๆเลยนะ! มัลฟอยเหยียดมุมปากพูดตามปกติที่เขาสมควรจะพูดกับแฮร์รี่เวลาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่สิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจจริงๆขณะนี้มันเป็นอีกอย่างนึงเลยทีเดียว ใจเขามันเต้นไม่เป็นส่ำและได้แต่ภาวนาขอให้เจ้าพอตเตอร์มันอย่าบ้าทำอะไรพิเรนทร์ตอนนี้ต่อหน้าคนอีก 6 คนตรงนี้เลย
แฮร์รี่กอดอก เอนไหล่พิงกำแพงห้องน้ำด้วยท่าทีสบายใจเฉิบของคนที่ถือไพ่เหนือกว่า
แล้วนายจะทำยังไงล่ะ มัลฟอย? ต่อยกับฉันซักยกหรือไง? แฮร์รี่ถาม สายตายียวนและเป็นประกายสนุกสนานที่ส่งมาแทบจะทำให้มัลฟอยกระโดดไปกระทืบด้วยความโกรธ จะบ้าเรอะ!? ใครจะไปต่อยกับมันกัน!? ไอ้เหตุการณ์เมื่อคืนนี้มันยังผ่านไปไม่ถึง 24 ชั่วโมงดีด้วยซ้ำและเขาก็จะจำมันได้ขึ้นใจไปจนตายเลยทีเดียว เขาไม่โง่พอที่จะทำให้มันเกิดซ้ำสองหรอกน่า! ไอ้ที่โดนหอมแก้มเมื่อวานต่อหน้าฟิลช์เขาก็อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีไปถึงเขมรได้ในพริบตาเดียวอยู่แล้ว แล้วถ้ามันมาเกิดต่อหน้าเจ้าแครบกับกอยล์ ยายเกรนเจอร์กับเจ้ายาจกวีสลีย์ รวมทั้งไอ้เด็กฮัฟเฟิลพัฟเวร 2 คนนั่นอีกเล่า เขาจะทำยังไง?..แล้วถ้าเจ้าบ้าพอตเตอร์มันเกิดพิเรนทร์ทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่แค่หอมแก้มล่ะ!!??
อะไร มัลฟอย? ทำไมต้องหน้าแดงด้วยเล่า? คิดอะไรอยู่เหรอ? แฮร์รี่ยังคงส่งเสียงยียวนมาไม่เลิก มัลฟอยตาเขียวปั๊ด แต่หน้าก็กลับแดงมากขึ้นอีก ทั้งอายที่โดนจับได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งโกรธที่เจ้าบ้านี่มันกวนประสาทไม่ยอมเลิกและอ่านใจเขาออกไปซะทุกที
มัลฟอยหันไปทางแครบกับกอยล์ เฮ้ย ไปเหอะ! เขาพยักเพยิดไปทางประตูห้องน้ำ ท่ามกลางความแปลกใจของทุกคน(ยกเว้นแฮร์รี่) เพราะปกติมัลฟอยไม่มีทางยอมแฮร์รี่ง่ายๆแบบนี้อยู่แล้ว มัลฟอยกำลังจะก้าวขาเดินแต่ก็ต้องชะงัก เพราะลืมไปว่าแฮร์รี่กำลังยืนขวางทางเดินแคบๆที่จะออกไปยังประตูอยู่
แค่นี้ก็ปอดแล้วเหรอ มัลฟอย? ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้นายขี้ขลาดไม่กล้าสู้กับฉันซะแล้ว แฮร์รี่ยิ้มกวน มัลฟอยโกรธหน้าแดงที่โดนดูถูกต่อหน้าคนอื่น แต่ก็พยายามทำเป็นไม่สนใจ
หลีกไป พอตเตอร์! ฉันจะออก! มัลฟอยพูดเสียงแข็ง
ถ้าฉันไม่ให้ไปล่ะ? แฮร์รี่เลิกคิ้วถาม
สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นไปอย่างรวดเร็วจนก้างขวางคออีก 6 คนในห้องน้ำแทบจะมองไม่ทัน มัลฟอยวิ่งปราดเข้าไปผลักอกแฮร์รี่เต็มแรงหวังจะให้เขาหงายหลัง แล้วจะได้อาศัยจังหวะนั้นวิ่งออกไปจากห้องน้ำแล้วแฮร์รี่ก็หงายจริงๆ แต่หงายโดยดึงตัวมัลฟอยลงไปด้วย คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนจึงเสียหลักล้มลงไปทับร่างของแฮร์รี่ที่หงายหลังลงไปรองเขาข้างล่างอยู่ก่อนแล้ว (ฉากนี้คุ้นๆแฮะ) และเมื่อลงไปกองเรียบร้อย หน้าของแฮร์รี่กับมัลฟอยก็อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ
เป็นเวลานานราวชั่วกัปชั่วกัลป์ที่มัลฟอยได้แต่นอนหน้าแดงอยู่อย่างนั้น ตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ ทั้งๆที่ถ้าเขาลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทำเหมือนเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมานี่เป็นเรื่องไม่มีความหมายอะไรแล้ววิ่งออกไปจากห้องน้ำ ก็จะไม่มีใครติดใจสงสัยอะไรแล้วแท้ๆ แต่ทำไมก็ไม่รู้ร่างกายของเขาจึงขยับไม่ออก ได้แต่มองตอบดวงตาน่าหลงใหลของแฮร์รี่คู่นั้นที่เอาแต่จ้องเอาๆอย่างกับอยากจะเห็นเขาละลายไปต่อหน้าต่อตา...
นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ! ทั้งๆที่เขาพยายามจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อคืนนี้แท้ๆ แต่กลับต้องมาเจอเหตุการณ์แบบเมื่อวานซืนที่เขาล้มคะมำทับหมอนั่นไปได้!
ดูเหมือนแฮร์รี่จะเป็นคนที่ได้สติก่อน
นายลุกไปได้แล้วล่ะ มัลฟอย คนร่างสูงพูดขึ้น นั่นแหละมัลฟอยถึงได้สติแล้วก็รีบลุกพรวดขึ้นทันที แปลกใจเล็กน้อยที่แฮร์รี่ไม่ได้ทำอะไรเขา--อย่างเช่นหอมแก้ม ทั้งๆที่เขาคิดว่าหมอนั่นจะต้องทำแท้ๆ..อะไรกัน!!?? นี่กลับกลายเป็นเขาเองงั้นเหรอที่เรียกร้องสัมผัสจากพอตเตอร์!? อย่ามาบ้าน่า! มัลฟอยคิดด้วยความโมโหตัวเอง ก่อนจะจ้ำพรวดอย่างรวดเร็วออกไปจากห้องน้ำพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำและใจที่เต้นระรัว
แฮร์รี่ เมื่อกี๊มันอะไรกัน? รอนถามด้วยความพิศวงงงวยขณะช่วยฉุดแฮร์รี่ให้ลุกขึ้น
แฮร์รี่ยักไหล่เป็นคำตอบ ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป
////////////////////////////////////////////
ดูเหมือนจะเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้วที่เขาจะต้องเดินมาที่ห้องทำงานของฟิลช์หลังเลิกเรียนเพื่อรอรับการกักบริเวณสำหรับวันนี้ ทั้งๆที่เขาเพิ่งจะโดนลงโทษมาแค่ 2 วันแท้ๆ และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วสินะที่เขาจะต้องโดนกักบริเวณกับเดรโก มัลฟอย
ฟิลช์พาสังขารเหี่ยวๆของเขาวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าห้องทำงานพอดีเมื่อแฮร์รี่ไปถึง มัลฟอยมารออยู่ก่อนแล้ว
วันนี้พวกเธอต้องเจอศึกหนักหน่อยล่ะ เขาพูดเหนื่อยๆ ลูกฮิปโปกริฟฟ์ของเจ้าแฮกริดตัวหนึ่งมันหลุดเข้าไปในป่าต้องห้าม เมื่อกี๊นี้เอง ที่สำคัญคือมันบาดเจ็บด้วย เราต้องช่วยกันหามันให้พบ ไม่งั้นถ้าผ่านคืนนี้ไปมันคงไม่รอด ฟิลช์ว่า
เข้าไปในป่าต้องห้ามเหรอ!? มัลฟอยร้องโวยวาย เขายังจำประสบการณ์ที่เขาเข้าไปในป่าต้องห้ามเมื่อตอนปี 1 กับเจ้าพอตเตอร์ได้เป็นอย่างดี มันน่ากลัวจะตาย!
อยู่ตั้งปี 6 แล้ว ทำตัวให้มันเข้มแข็งหน่อย มิสเตอร์มัลฟอย! ฟิลช์ว่า มัลฟอยที่ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกหน้าแดงด้วยความโกรธ
ใครว่าฉันกลัวกัน!? ไปก็ไปสิ! คนร่างบางพูดเสียงแข็งก่อนจะเดินนำหน้าไป
พวกเขาไปสมทบกับแฮกริดที่ชายป่าต้องห้าม
ฉันว่าพวกเรากระจายกันหาจะเร็วกว่า แฮกริดพูด เขาหันมาทางเด็กทั้งสองคน ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องมาลำบาก แต่ฉันต้องการความช่วยเหลือของเธอจริงๆ ช่วยกันหน่อยนะ เจ้าทอมมี่มันยังเล็ก แล้วก็บาดเจ็บด้วย ถ้าทิ้งมันไว้ในป่าทั้งคืนมันอาจจะตายก็ได้ เสียงของแฮกริดหายไป เขาทำท่าเหมือนจะร้องไห้ แล้วก็สูดน้ำมูกเสียงดังฟืด เอางี้ เราแยกกันเป็น 3 ทีมดีกว่า ฉันจะเข้าไปหาในป่าลึก ฟิลช์ก็จะเข้าไปในป่าเหมือนกันแต่แยกไปคนละทางกับฉัน ส่วนเธอ 2 คนไปด้วยกัน ลองเดินหาดูตามราวป่าก็แล้วกัน ไม่ต้องเข้าไปลึกนักหรอกเดี๋ยวจะหลง ฉันจะให้เจ้าเขี้ยวไว้ด้วยเผื่อมันจะช่วยอะไรพวกเธอได้
แล้วถ้าเจอแล้วจะทำยังไงล่ะ? มัลฟอยถามขึ้นมา
ก็ยิงพลุสิ ใช้ไม้กายสิทธิ์ยิงพลุสัญญาณซะ แล้วฉันจะรีบมาหาทันที แต่ถ้าเธอเห็นพลุสัญญาณไม่ว่าจากฉันหรือฟิลช์ล่ะก็ ซึ่งแปลว่าเราเจอเจ้าทอมมี่แล้ว พวกเธอจะออกไปรอที่กระท่อมฉันก็ได้ แฮกริดบอก
ก็เป็นอันตกลงกันตามนี้ (โดยที่มัลฟอยไม่ค่อยจะเต็มใจนัก) ทั้งสามทีมจึงเริ่มแยกกันค้นหา
แฮร์รี่ มัลฟอย และเจ้าเขี้ยวเดินเงียบกันไปตลอดทาง ทั้งสองคนต่างถือตะเกียงอยู่ในมือ แฮร์รี่เดินนำ เขาพยายามจะเดินเข้าไปในป่าไม่ให้ลึกมากตามคำสั่งของแฮกริด แต่เขาเป็นคนที่จำทางค่อนข้างเก่งแล้วก็เคยเข้ามาในนี้นับครั้งไม่ถ้วนแล้ว จึงคิดว่าไม่น่าจะหลง กลัวก็แต่ว่าคนร่างบางข้างหลังเขานี่จะโวยวายอะไรขึ้นมา สัตว์มันจะได้ตื่นกันทั้งป่าแล้วก็ออกมาขม้ำคอหอยเข้าให้
มัลฟอยเดินวอกแวกเหลียวซ้ายแลขวาไปตลอดทาง เขาเคยเข้ามาในนี้แค่ครั้งเดียว และก็ไม่คิดจะแหย่ปลายนิ้วโป้งเข้ามาอีก ก็ในนี้มันน่ากลัวจะตาย มืดก็มืดมองอะไรก็ไม่เห็น แล้วก็ยังมีเสียงตัวอะไรต่อมิอะไรก็ไม่รู้สารพัดจะแข่งกันร้องโหยหวนแว่วๆมาจากในป่าลึกอยู่ตลอดเวลา น่าขนลุกชะมัด! ทำไมเขาต้องเข้ามาในนี้ด้วยก็ไม่รู้!? แต่เขาจะให้เจ้าพอตเตอร์รู้ไม่ได้ว่าเขากลัว มันจะได้หัวเราะเยาะแล้วก็หาเรื่องแกล้งเขาอีกล่ะสิ ไม่มีทางเสียล่ะ!
////////////////////////////////////////////
ตอนนี้เขาเดินเข้ามาในป่าเป็นเวลาราวๆเกือบชั่วโมงแล้ว นี่เขาอยู่ส่วนไหนของป่านะ? มัลฟอยคิด ทำไมมันมืดจนมองไม่เห็น จะจำทางก็จำไม่ได้เลย? หรือเจ้าพอตเตอร์จะพาหลงป่าเสียแล้วก็ไม่รู้? คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนมัวแต่มองซ้ายมองขวา ไม่ทันระวัง ก็พลันเดินไปสะดุดเข้ากับรากไม้รากใหญ่ ล้มคะมำจับกบไปเต็มๆพร้อมกับเสียงโวยวายลั่น
เฮ้ย!!! โอ๊ย! เจ็บชะมัดยาดเลย!
แฮร์รี่ที่เดินอยู่ข้างหน้าหันกลับมาทันที รีบปราดเข้ามาหาคนร่างบางด้วยสีหน้าท่าทางที่แสดงความเป็นห่วงจับใจ ผิดกับแฮร์รี่คนเมื่อกลางวันที่เอาแต่ยียวนกวนประสาทลิบลับ
เป็นอะไรมากหรือเปล่า มัลฟอย? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? คนร่างสูงนั่งยองๆลงข้างหน้ามัลฟอยพลางสำรวจตรวจตราดูร่างกายของเขาทุกกระเบียดนิ้ว
เอ่อฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก มัลฟอยตอบ แต่แฮร์รี่ก็ยังไม่เลิกสำรวจ ท่าทางเป็นห่วงที่เอาจริงเอาจังของคนร่างสูงทำให้ใจของมัลฟอยเต้นแรงและใบหน้าร้อนผ่าว อย่ามาทำเป็นห่วงเป็นใยนักจะได้ไหม? อยากจะให้เขาละลายอยู่ตรงนี้หรือไงกัน?
โอ้โห! เนี่ยนะที่บอกไม่เป็นไร!? แผลออกจะใหญ่ขนาดนี้! มัลฟอยก้มลงมอง ก็เห็นว่าหัวเข่าเขาถลอกเป็นแผลเบ้อเร่อทั้งสองข้าง นอกจากนี้ก็ยังมีแผลที่ข้อศอกทั้งสองข้างอีกเหมือนกัน เห็นแล้วคนร่างบางก็ทำหน้าเบ้ด้วยความเจ็บ เจ้าพอตเตอร์ไม่น่าชี้ให้เขาเห็นเลย ถ้าเขาไม่เห็นแผลก็คงไม่เจ็บขนาดนี้หรอก
คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนมองแผลตัวเองก็เห็นเลือดกำลังซึมออกมา เขาเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อคลุมขึ้นมากะจะเอามาซับแต่แฮร์รี่ไวกว่า คนร่างสูงก้มหน้าลงแล้วใช้ลิ้นเลียแผลที่หัวเข่าของมัลฟอย
มัลฟอยตกตะลึง ใบหน้าร้อนผ่าว เขารู้สึกเสียววาบไปทั้งตัวขณะที่แฮร์รี่ใช้ลิ้นอุ่นๆบรรจงเลียแผลให้เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่รู้เรี่ยวแรงของเขามันหายไปไหนหมด มัลฟอยรู้สึกเหมือนแขนขาอ่อนระทวย เขาไม่มีแรงจะผลักให้แฮร์รี่ออกไปได้เลย คนร่างสูงเปลี่ยนเป้าหมายจากแผลที่เข่าซ้าย ไปยังเข่าขวา แล้วก็ข้อศอกซ้าย แล้วก็ข้อศอกขวา
แฮร์รี่เริ่มย้ายริมฝีปากของเขามาที่ซอกคอของมัลฟอย
ทันใดนั้นมัลฟอยก็ได้สติ ไม่ได้!!! เขาจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้! มันง่ายเกินไป! มันเร็วเกินไป! คนร่างบางใช้แรงทั้งหมดที่เขาสามารถรวบรวมได้ผลักอกแฮร์รี่ออกไปทันที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบเบาหวิว
พอได้แล้ว พอตเตอร์
แฮร์รี่มีสีหน้าสำนึกผิดแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ฉันขอโทษ
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลาชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่แฮร์รี่จะลุกขึ้นยืน นายลุกไหวไหม? เขาถามมัลฟอย
มัลฟอยพยายามพยุงตัวขึ้นยืน แต่เมื่อเกือบจะทรงตัวได้แล้วเขาก็กลับล้มลงไปอีก
โอ๊ยเจ็บ!!! ข้อเท้าฉันเป็นอะไรเนี่ย!? คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนโอดโอย
แฮร์รี่รีบก้มลงมาดูข้อเท้าของคนร่างบางทันที ท่าทางมันจะแพลงนะ คนร่างสูงพูด เราคงไปต่อไม่ได้แล้วในเมื่อนายเดินไม่ได้แบบนี้ ฉันว่าเราออกไปรอที่กระท่อมของแฮกริดกันดีกว่า
ไปยังไงล่ะ!? ก็ฉันเดินไม่ได้นี่! มัลฟอยขมวดคิ้วถาม
มีแววสนุกสนานปรากฏขึ้นในดวงตาสีเขียวของแฮร์รี่แวบหนึ่ง ก็อุ้มไปน่ะสิ! ว่าแล้วคนร่างสูงก็ใช้แขนแข็งแกร่งทั้งสองข้างช้อนตัวมัลฟอยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน พร้อมๆกับเสียงร้องโวยวายลั่นป่าของคนที่โดนอุ้ม
ไม่เอา! พอตเตอร์ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ! คนร่างบางโวยวาย ใจเต้นไม่เป็นส่ำ จะบ้าเหรอไง!? จะอุ้มไปเนี่ยนะ!? ฉันคงได้คลั่งตายอยู่ในอ้อมแขนของนายก่อนที่จะถึงน่ะสิ! มัลฟอยดิ้นพราดๆอยู่ในอ้อมแขนของแฮร์รี่ จนคนร่างสูงอุ้มไว้ไม่ได้จำต้องปล่อยเขาลง
อย่ามาทำอย่างงี้นะ! ฉันไม่ชอบให้นายมาทำเหมือนกับฉันเป็นผู้หญิง! มัลฟอยโวยวาย
เอ้า ก็ได้ ไม่อุ้มก็ไม่อุ้ม! แล้วนายจะไปยังไงล่ะ? แฮร์รี่ถามคนร่างบางที่เขากำลังช่วยพยุงไม่ให้ล้มไว้อยู่
ก็เดินไปน่ะสิ! มัลฟอยว่า นายก็ช่วยพยุงฉันแบบนี้ไง แค่นี้ก็เดินได้แล้ว!
แฮร์รี่อ้าปากจะเถียง แต่เมื่อเห็นสีหน้าเอาเรื่องของมัลฟอยที่บอกเป็นนัยๆว่า ถ้านายยังมีลูกเล่นอีกล่ะก็ได้เจอดีแน่! เขาจึงหุบปากทันที
เอ้า ก็ได้ เดินก็เดิน!
แต่เดินไปได้ไม่ถึง 10 ก้าวก็ทำท่าจะไปกันไม่รอด เพราะทางเดินในป่านั้นคับแคบ ไม่มีที่พอให้เดินไป 2 คนพร้อมๆกันได้ ทั้งยังมีรากไม้ กิ่งไม้ พุ่มไม้ ยื่นออกมาเกะกะอยู่ตลอดเวลา
เอางี้ดีกว่า มัลฟอย แฮร์รี่กล่าวขึ้นในที่สุดขณะกำลังพยายามแงะกิ่งไม้ที่มาเกี่ยวเสื้อคลุมของเขา นายขึ้นขี่หลังฉันละกัน
มัลฟอยอ้าปากกำลังจะคัดค้าน แต่แฮร์รี่พูดแทรกขึ้น
นายก็เห็นนี่ว่าทางเดินมันแคบ เราเดินไปพร้อมๆกัน 2 คนไม่ได้หรอก นายขึ้นขี่หลังฉันดีกว่าน่า
เป็นเหตุผลที่มัลฟอยต้องจำยอม ดังนั้นเขาจึงขึ้นขี่หลังแฮร์รี่ไปโดยดี
ตลอดเวลาที่มัลฟอยอยู่บนหลังของแฮร์รี่ เขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกแผ่นหลังของแฮร์รี่แข็งแรง แต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยน จนเขารู้สึกวางใจ รู้สึกอยากพักพิงอยู่ตรงนี้ จนไม่อยากปล่อยมือไปไหนอีกเลย
เดินกันมาได้ไกลโข จนมัลฟอยรู้สึกว่าอีกไม่กี่เมตรก็จะถึงชายป่าอยู่แล้ว พลันเขาก็ได้ยินเสียงตัวอะไรก็ไม่รู้ร้อง คนร่างบางสะดุ้งเฮือก เพราะเสียงนั้นมันดังมาจากที่ไหนสักแห่งใกล้ๆนี่เอง
พอตเตอร์ ได้ยินหรือเปล่า? มัลฟอยกระซิบถาม
อืม นายเงียบๆไว้นะ อย่าส่งเสียง แฮร์รี่เตือน เขาหยุดเดิน พยายามฟังว่าเสียงดังมาจากทางไหนจะได้ไม่เดินเข้าไปหา
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เบากว่าคราวแรก เป็นเสียงร้องเหมือนสัตว์บาดเจ็บมากกว่าจะเป็นเสียงคุกคาม
นายลงไปก่อนละกัน เดี๋ยวฉันจะไปดูหน่อย แฮร์รี่หันมากระซิบกับมัลฟอย เขาเอาคนร่างบางลงจากหลังแล้วพาไปนั่งบนรากไม้แถวนั้น ให้เจ้าเขี้ยวนั่งอยู่เป็นเพื่อน ก่อนจะเดินอย่างเงียบกริบไปทางต้นเสียง
ไม่นานแฮร์รี่ก็เดินกลับมา
มัลฟอย มันเป็นเสียงเจ้าทอมมี่ เราเจอมันแล้ว เขาพูดด้วยน้ำเสียงยินดี พลางเข้ามาให้มัลฟอยขี่หลังเดินไปทางที่เจ้าฮิปโปกริฟฟ์น้อยอยู่ เมื่อไปถึงแฮร์รี่ก็วางมัลฟอยไว้บนก้อนหินก้อนหนึ่ง แล้วก็หันไปสาละวนกับการสำรวจเจ้าทอมมี่
มันบาดเจ็บมาก เขาว่า แผลที่ขายังเปิดอยู่เลย ฉันน่าจะปฐมพยาบาลให้มันก่อน แล้วแฮร์รี่ก็ฉีกชายเสื้อคลุมของเขาออก เอามาพันรอบแผลที่ขาของเจ้าฮิปโปกริฟฟ์ ตลอดเวลาที่แฮร์รี่มัวสาละวนอยู่นั้น มัลฟอยก็ได้แต่นั่งมองคนร่างสูงทำงานอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางของแฮร์รี่เวลาหมกมุ่นเอาจริงเอาจังกับอะไรสักอย่างนั้นดูมีเสน่ห์และเท่ห์เหลือเกิน
เป็นเวลาชั่วครู่กว่าแฮร์รี่จะปฐมพยาบาลเสร็จ เขาหันมาทางมัลฟอยและประสานสายตากันอย่างจัง ซึ่งมัลฟอยก็รีบหลบตาแทบจะในทันที
แฮร์รี่อมยิ้มที่รู้ว่ามัลฟอยนั่งมองเขาอยู่ตลอดเวลา
นี่ มัลฟอย นายยิงพลุสัญญาณซะสิ แฮร์รี่สั่ง คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ เขานั่งบื้ออยู่เป็นนานสองนานทำไมกัน? ถ้ายิงพลุตั้งแต่แรกป่านนี้เจ้าแฮกริดก็คงจะโผล่มาแล้ว มัลฟอยหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมากำลังจะชูขึ้นฟ้า แต่แล้วก็ชะงักมือไว้ทันควันถ้ายิงพลุไปแล้วเขาก็จะไม่ได้อยู่กับแฮร์รี่ตามลำพังแล้วน่ะสิ?
แฮร์รี่พูดราวกับอ่านใจเขาออก หรือนายอยากจะอยู่กับฉันสองต่อสองต่อ? จะเอาอย่างงั้นก็ได้นะ?
มัลฟอยรีบยิงพลุทันที
แฮร์รี่เดินยิ้มขำมายังที่ๆมัลฟอยนั่งแล้วลงนั่งบ้าง มัลฟอยพยายามจะเขยิบตัวออกห่างจนจะตกก้อนหินอยู่แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่ายังโดนแฮร์รี่เบียดอยู่ดี ก้อนหินก้อนนี้ถึงจะไม่ใหญ่มากแต่ก็น่าจะมีที่พอให้คนสองคนนั่งได้สบายๆนี่นา พอเอาเข้าจริงทำไมเขาสองคนถึงได้มานั่งเบียดตัวชิดจนแทบจะเกยกันอยู่อย่างนี้ก็ไม่รู้?
อากาศชักหนาวแล้วสิ แฮร์รี่เอ่ยขึ้น พลางเอื้อมมือขวาอ้อมไปวางไว้บนหินข้างหลังมัลฟอย คนร่างบางสะดุ้งเฮือกเพราะตอนแรกคิดว่าแฮร์รี่จะโอบ แต่พอเห็นว่าแฮร์รี่วางมือไว้ข้างหลังเขาเฉยๆ...มันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกใจเต้นน้อยลงเลย เพราะมันก็กึ่งๆจะโอบอยู่รอมร่อแล้ว
ดูสิ เจ้าทอมมี่มันพยายามจะลุกขึ้นแน่ะ สงสัยคงไม่เป็นอะไรแล้ว แฮร์รี่ว่า มัลฟอยจึงหันไปมองไอ้เจ้าฮิปโปกริฟฟ์ที่กำลังพยายามตะกายจะลุกขึ้นนั่งเสียให้ได้
หึหึหึ อยู่ๆแฮร์รี่ก็หัวเราะขึ้นมา
ขำอะไร? มัลฟอยขมวดคิ้วถาม
ไปๆมาๆฉันเลยต้องเป็นพยาบาล คอยดูแลคนป่วยสองคนไปเลย
มัลฟอยหันมาจ้องหน้าแฮร์รี่เขม็ง นายหมายความว่ายังไง? พูดให้มันดีๆนะ พอตเตอร์! ถ้าจะหาว่าฉันอ่อนแอปวกเปียกเหมือนผู้หญิงล่ะก็ นายเจอดีแน่!
เปล่า แฮร์รี่หันมาสบตากับมัลฟอย ในดวงตาสีเขียวมรกตของเขามีแววสนุกสนานเจืออยู่ ฉันจะบอกว่านายเป็นตัวถ่วงต่างหาก
มัลฟอยโกรธจริงๆ อ้าปากจะด่ากลับ นี่! นาย
แต่คำพูดของคนร่างบางก็ถูกกลืนหายลงไปในลำคอเสียอย่างงั้น เมื่อเขาตระหนักว่าใบหน้าของแฮร์รี่กำลังโน้มลงมาใกล้กับใบหน้าของเขามากขึ้นเรื่อยๆ มัลฟอยตัวแข็งทื่อ คิดอะไรไม่ออก รู้แต่เพียงว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ริมฝีปากของแฮร์รี่จะต้องสัมผัสโดนกับริมฝีปากของเขาแน่ๆแต่เขาก็ยังคงไม่ขยับ ใบหน้าของแฮร์รี่เลื่อนเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆสัมผัสโดนแก้มกันและกัน กลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพูโชยมาจากปลายผม สติของมัลฟอยกระเจิดกระเจิง ใจเต้นไม่เป็นส่ำ อีกเพียงไม่กี่เซนติเมตรก็จะ
เสียงใบไม้กรอบแกรบดังขึ้นทางด้านหลังทำให้เด็กทั้งสองคนผละออกจากกันแทบจะในทันที แฮกริดโผล่พรวดพราดออกมาจากพุ่มไม้ก็พบกับแฮร์รี่ที่ยืนหน้าแดงก่ำห่างจากมัลฟอยที่นั่งหน้าแดงก่ำอยู่บนก้อนหินประมาณ 3 เมตร
พวกเธอเป็นอะไรกันน่ะ? แต่แฮกริดก็แปลกใจกับภาพตรงหน้าได้ไม่นาน เพราะในวินาทีถัดไปเขาไปหันไปสนใจกับเจ้าทอมมี่ โอ้ เจ้าทอมมี่ลูกรักของป๋า เป็นไงบ้าง? เจ็บมากหรือเปล่าจ๊ะ?
////////////////////////////////////////////
ฟิลช์ตามมาสบทบในเวลาไม่นาน แล้วพวกเขาก็พากันเดินออกจากป่าต้องห้าม เด็กทั้งสองคนได้รับอนุญาตให้กลับหอนอนได้
อ่ะ ขึ้นมาสิ แฮร์รี่ย่อตัวลงจะให้มัลฟอยขึ้นหลัง แต่คนร่างบางไม่ยอมเด็ดขาด
ไม่ต้องแล้ว! ตอนนี้ทางเดินสะดวกแล้วนี่ นายช่วยพยุงฉันก็พอ
ดังนั้นแฮร์รี่จึงเดินโอบเอวมัลฟอยลำตัวเบียดชิดกัน แบ่งปันไออุ่นกันและกันในคืนที่เหน็บหนาวเช่นนี้เข้าไปในปราสาทไปจนถึงห้องพยาบาล
กักบริวงกักบริเวณอะไรกัน!!?? ทำให้เด็กตกอยู่ในอันตรายบาดเจ็บกลับมาแบบนี้มันมากเกินไปแล้วนะ! ฉันจะฟ้องอาจารย์ใหญ่เลยคอยดู! มาดามพรอมฟรีย์บ่นหลังจากเห็นสภาพของมัลฟอย แต่เธอก็ใช้เวลาไม่ถึง 1 นาทีในการเสกคาถาให้ข้อเท้าของมัลฟอยหายแพลงและแผลต่างๆหายไปหมด หลังจากนั้นจึงให้ยาแก้ปวดเขาไปทาน เอาล่ะ พวกเธอไปได้แล้ว กลับหอกันดีๆล่ะอย่าให้ได้แผลกลับมาอีกนะ เธอบอกส่งท้าย
มัลฟอยกับแฮร์รี่เดินออกมายืนหน้าห้องพยาบาล
จะให้ฉันไปส่งไหม? แฮร์รี่ถามคนร่างบาง
ไม่ต้อง! ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่! มัลฟอยบอกปัดเสียงแข็ง แต่ในใจเขากลับดีใจอย่างบอกไม่ถูก...งั้นฉันไปล่ะ เขาว่าพลางหันหลังจะเดินไป
เดี๋ยว! แฮร์รี่ตะโกนเรียก และโดยไม่ทันตั้งตัวมัลฟอยก็เซถลาไปตามแรงดึงที่แขนพร้อมกับโดนแฮร์รี่หอมแก้มเข้าไปฟอดใหญ่เต็มๆ ราตรีสวัสดิ์ครับ เดรโก แฮร์รี่พูด ก่อนจะเดินเร็วจี๋กลับไปทางหอกริฟฟินดอร์ ทิ้งให้มัลฟอยยืนตาค้างอ้าปากพะงาบๆด่าไม่ออกอยู่คนเดียว