LuZ CoNtRoL # 4 #
posted on 02 Feb 2006 23:55 by dakki in LuZCoNtRoLxENDxHarry Potter Fan Fiction
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...
LuZ CoNtRoL # 4 #
ห้องเรียนกับดอกกุหลาบ
อรุณสวัสดิ์ครับ เดรโก เสียงทุ้มๆนุ่มๆที่คุ้นเคยดังขึ้นเบาๆที่ข้างหูมัลฟอย คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนหันขวับไปมองทันที แล้วก็ไม่แปลกใจเลยที่พบแฮร์รี่กำลังยืนยิ้มกวนอยู่ด้านหลังเขา หลังจาก 3 วันที่ผ่านมามัลฟอยก็ชักจะชินกับเหตุการณ์แบบนี้เสียแล้ว แล้วก็เป็นปกติวิสัยอยู่เองที่เขาจะต้องทำหน้าเบ้ใส่
มีอะไร!? มัลฟอยถามห้วนๆ เขาเพิ่งเดินขึ้นมาจากหอนอนสลิธีรินที่อยู่บริเวณคุกใต้ดิน กำลังจะไปทานอาหารเช้า ก็ดันมาเจอเจ้าหมอนี่ตรงเชิงบันไดเสียนี่ ซวยแต่เช้าจริงๆ!
เปล๊า ก็แค่ทักทายยามเช้าน่ะ รู้มั้ยฉันมารอนายอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว? กว่าจะออกมาได้นี่เค้าจะกินข้าวเช้ากันเสร็จอยู่แล้วนะ ชักช้าจริง! แฮร์รี่แหย่เล่น
แล้วนายมารอฉันทำไม? ใครใช้ให้มามิทราบ? มัลฟอยต่อปากต่อคำ ทำท่าไม่สนใจ
ก็อยากเจอหน้านี่ครับ ก็เลยมา แฮร์รี่อมยิ้มตอบ ตาเป็นประกาย และแทบจะทันทีที่พูดจบมัลฟอยก็หันหลังจ้ำหนีอย่างรวดเร็ว
อ้าว เดี๋ยวซี่! จะรีบไปไหนละครับเดรโก? แฮร์รี่ตามมาทันแล้วคว้าข้อมือมัลฟอยไว้ได้
ปล่อยนะ! อย่ามาจับฉัน! แล้วฉันอนุญาตให้นายเรียกฉันว่าเดรโกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!? คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนโวยวาย บิดข้อมือจะให้หลุดจากการเกาะกุมของแฮร์รี่ พลางก็ก้มหน้างุดไม่ยอมสบตา พูด ครับๆๆ บ้างล่ะ เรียกเขาว่า เดรโก บ้างล่ะ หมอนี่มันเป็นอะไรของมันแต่เช้ากันเนี่ย!? แล้วรู้ไหมว่าทำแบบนี้...เขาก็เขินเป็นเหมือนกันนะเว้ย!
โธ่ เดรโก เรามันก็คนกันเอง หอมแก้มกันยังเคยมาแล้ว แล้วยังจะหยิ่งกับเรื่องชื่อโอ๊ย! แฮร์รี่ร้องลั่นเมื่อเจอฝ่าพระบาทของคนร่างบางกระทืบลงไปบนเท้าของเขาเต็มๆ เขาปล่อยมือที่ยึดข้อมือมัลฟอยโดยอัตโนมัติ ส่งผลให้คนร่างบางรีบพุ่งปรี๊ดด้วยความเร็ว 180 กม./ชม.เข้าไปในห้องโถงใหญ่ทันที
แฮร์รี่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ถึงจะเจ็บเท้าก็เถอะแต่เรื่องแค่นี้พอทนได้เมื่อเทียบกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ไอ้เรื่องที่จะให้เขาเลิกแกล้งคุณชายร่างบางคนนี้คงยากก็มีอย่างที่ไหน? คนอะไรเวลาเขินนี่น่ารักน่าปล้ำเสียจริงๆ
มัลฟอยเดินหน้าบูดกระทืบเท้าเข้าไปที่โต๊ะอาหารแล้วนั่งลงอย่างกระฟัดกระเฟียดตรงที่ประจำ กระแทกมีดจานช้อนส้อมไปตลอดการกินอาหาร จนเพื่อนร่วมโต๊ะคนอื่นๆทำหน้าหงอไม่มีใครกล้าคุยด้วยเพราะกลัวโดนระเบิดลง โอ๊ยยยยยย!!! วันนี้เป็นวันซวยของเขาอีกวันแล้วสินี่!? ตื่นมาก็เจอหมอนั่นยียวนกวนประสาทแต่เช้าเลย ให้ตายสิไอ้บ้า!
มัลฟอยกำลังเดินออกจากห้องโถงใหญ่หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว โดยมีแครบกับกอยล์ขนาบข้างมาด้วย หึหึ คราวนี้เจ้าพอตเตอร์คงไม่กล้าแกล้งอะไรเขาแน่ๆ! มีเจ้ายักษ์สองตัวนี่ขนาบข้างแบบนี้เสียอย่าง
แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิด
จู่ๆก็มีบางอย่างมาจับที่ข้อมือของเขาและฉุดอย่างแรงจนร่างของเขาเซถลาไปตามแรงดึง และแทบไม่ต้องมองก็รู้ว่าใครเป็นคนดึง ร่างของเขาเซไปปะทะกับแผ่นอกของแฮร์รี่ ก่อนจะโดนคนร่างสูงลากไปข้างๆประตูหลบฉากนักเรียนที่กำลังทยอยกันออกมาจากห้องโถงใหญ่
เอออ!!! ให้มันได้อย่างงี้ซี่! คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนโวยวายอยู่ในใจ เขามองออกไปที่ฝูงนักเรียนที่กำลังกรูกันออกมาจากห้องโถงซึ่งมีแครบและกอยล์ปะปนอยู่กับฝูงชนเหล่านั้นด้วย...เบียดเสียดยัดเยียดและชุลมุนวุ่นวายเสียจนเจ้าโง่สองตัวนั่นไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่าเดรโก มัลฟอยไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
นาย! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! มัลฟอยเอะอะใส่คนร่างสูง
นี่ ตอนเช้านี้เรียนวิชาอะไรเหรอ? แฮร์รี่ถาม ทำเป็นไม่สนใจท่าทางกระฟัดกระเฟียดของคนร่างบาง
ยุ่งอะไรด้วย!? ปล่อยได้แล้วฉันจะไปเรียน! มัลฟอยพยายามบิดข้อมือ โอ๊ย! วันนี้มันจะอะไรกับข้อมือของเขากันนักกันหนานะ!?
แฮร์รี่เปลี่ยนจากจับข้อมือเฉยๆมาเป็นจับที่ฝ่ามือของมัลฟอยแล้วตอนนี้ โดยเอานิ้วทั้งห้าสอดประสานเข้าหากันด้วยเพื่อจะได้ยึดมือคนร่างบางได้แน่นขึ้น ไม่ปล่อย พูดกันดีๆก่อนสิแล้วจะปล่อย
ไม่! ทำไมฉันจะต้องพูดดีกับคนอย่างนายด้วย!? คนร่างบางโวยลั่น นักเรียนคนอื่นเริ่มหันมาสนใจคนทั้งคู่แล้วว่าเอะอะโวยวายอะไรกัน
ไม่เหรอ?เดี๋ยวก็จูบซะหรอก แฮร์รี่พูดยิ้มๆเบาๆ ได้ผล มัลฟอยหยุดดิ้นทันที แต่ยังคงก้มหน้างุด...ก็จะให้เงยได้ยังไงล่ะ!? เจ้าพอตเตอร์ก็เห็นหมดสิว่าหน้าเขาแดงขนาดนี้!
หึหึหึ แฮร์รี่หัวเราะอย่างผู้ชนะ มัลฟอยเลยเปลี่ยนอารมณ์ เขาเงยหน้าขึ้นมาใช้สายตาค้อนเจ้าเด็กกริฟฟินดอร์ด้วยความหมั่นไส้
จะปล่อยฉันได้หรือยัง? ถามห้วนๆพลางสะบัดมือที่โดนเกาะกุมอย่างแนบแน่นของตัวเองแรงๆ
เช้านี้มีเรียนอะไรเหรอครับ? แฮร์รี่ถามซ้ำด้วยเสียงนุ่มๆ ตาเป็นประกายสนุกสนาน คุณชายพอเจอน้ำเสียงชวนละลายแบบนี้เข้าหน่อยเท่านั้นก็หน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นรัว รีบก้มหน้างุดลงไปตามเดิม อ้าว ว่าไง? ไม่ตอบไม่ปล่อยนะ คนร่างสูงถามซ้ำยิ้มๆ
เอ่อวิชาแปลงร่าง มัลฟอยตอบเบาๆ ตอบแล้ว ปล่อยได้หรือยังล่ะ?
แฮร์รี่อมยิ้ม อืม ปล่อยก็ได้ แล้วก่อนที่มัลฟอยจะทันตั้งตัว แฮร์รี่ก็จับมือของคุณชายที่กุมอยู่นั้นมาสัมผัสกับริมฝีปากของเขาแรงๆทีหนึ่ง
มัลฟอยตาโตตัวแข็งทื่อ เมื่อกี๊เจ้าพอตเตอร์จูบมือเขา!!??
ตั้งใจเรียนนะ เป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่แฮร์รี่จะเผ่นแน่บไป เพราะมัลฟอยกำลังยกฝ่าเท้าขึ้นมาเตรียมจะใช้งานอีกแล้ว
////////////////////////////////////////////
ตลอดวันนั้นทั้งวันก็เกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ขึ้นตลอด ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขากับเจ้าพอตเตอร์จะต้องเดินสวนกันทุกครั้งเวลาเปลี่ยนคาบทุกๆวิชาด้วยนะ!? แล้วทุกครั้งที่เขาคิดว่าเขาหลบหมอนั่นพ้น เจ้าพอตเตอร์ก็จะต้องโผล่หน้ามาสลอนทุกทีไป แล้วก็ดูเหมือนหมอนั่นจะสนุกกับการยั่วเขาแหย่เขาสารพัดสารเพ โธ่ว้อยยยยย!!! ทั้งๆที่เขาคิดว่าหลังจากหมดการกักบริเวณชีวิตของเขาจะได้พบกับความสงบสุขแท้ๆ แต่ดูท่าเขาจะหนีหมอนั่นไม่ได้ง่ายๆซะแล้ว!
วิชาการดูแลสัตว์วิเศษเป็นวิชาสุดท้ายสำหรับมัลฟอยในวันนี้ คุณชายกำลังเดินกลับเข้าปราสาทพร้อมกับนึกในใจว่าเจ้าพอตเตอร์มันจะโผล่มาจากซอกมุมไหนแล้วจะเล่นไม้ไหนกับเขาอีกล่ะคราวนี้?
เขาเดินเข้ามาในปราสาทพร้อมใช้สายตาระแวดระวังสอดส่ายไปทั่วห้องโถงกลางไม่เห็นวี่แววของหมอนั่นเลย สงสัยจะยังไม่เลิกเรียนล่ะมั้ง? หมอนั่นต้องรู้แน่ๆว่าหลังจากวิชาสุดท้ายเขาจะต้องมุ่งหน้ากลับไปที่หอนอน มันดูมีโอกาสมากทีเดียวถ้าหมอนั่นจะมาดักเขาอยู่แถวๆนี้ เพราะมันมีโอกาสที่จะเจอเขาตอนนี้มากกว่าการไปดักเขาระหว่างเปลี่ยนคาบเรียนตั้งเยอะ แต่เขามองไม่เห็นเด็กกริฟฟินดอร์หัวยุ่งๆคนไหนยืนอยู่แถวนี้เลย
มัลฟอยยักไหล่ เดินมุ่งไปยังหอนอน เขาจะไปสนใจว่าหมอนั่นจะอยู่หรือไม่ทำไมล่ะ!? ไม่โผล่มากวนใจก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอไง!?
คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนเดินไปหยุดตรงขั้นบันไดลงไปสู่ชั้นใต้ดิน แล้วหันไปมองรอบๆตัวอีกครั้งหมอนั่นไม่มาจริงๆรึนี่?
เขาพยายามบังคับให้ตัวเองหันหลังแล้วเดินลงบันไดไป พยายามบอกตัวเองว่าเขาดีใจที่หมอนั่นไม่โผล่มา แต่ลึกๆแล้ว มัลฟอยไม่รู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกันแน่? อาจจะเสียใจ หรือผิดหวัง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม? แต่พอไม่ได้เจอหมอนั่นทำไมเขารู้สึกเหมือนขาดอะไรไปซักอย่างนะ?
กำลังมองหาอะไรอยู่เหรอ เดรโก? เสียงคุ้นๆดังขึ้นมาจากด้านล่างของบันได มัลฟอยหันกลับมามองทันที แล้วก็เห็นแฮร์รี่ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ซักแห่งบริเวณชั้นใต้ดินนั่นกำลังค่อยๆเดินตรงมาหาเขาที่บันได
เปล่าซักหน่อย! มัลฟอยบ่ายเบี่ยง เบนหน้าไปอีกทาง
จริงเร้อ? แต่เหมือนนายกำลังมองหาใครซักคนอยู่นะ? แล้วเจอหรือยังล่ะ? แฮร์รี่ถามพลางค่อยๆเดินขึ้นบันไดมา
ไม่ใช่นายก็แล้วกัน! ฉันจะกลับหอแล้ว! คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนพุ่งตัวลงบันไดอย่างรวดเร็วโดยกะให้ตัวเองอยู่ชิดผนังอีกด้านที่ไม่ใช่ด้านที่แฮร์รี่ยืนอยู่มากที่สุด แต่ไม่พ้น ลำแขนของแฮร์รี่ยื่นมาขวางหน้าเขาไว้กะทันหัน รวบได้เอวบางๆนั่นไว้พอดิบพอดี
แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่ชั้น? แฮร์รี่กระเถิบตัวเข้ามาจนชิดแล้วกระซิบถามเบาๆข้างๆหูของมัลฟอย ลมหายใจอุ่นๆกระทบโดนใบหูทำให้คนร่างบางรู้สึกเสียวสะท้านไปทั้งร่าง
ปล่อยยย!!! มัลฟอยกระซิบเสียงสั่น แทบไม่มีแรงจะเปล่งคำพูด เขารู้สึกว่าร่างของเขาโดนร่างของแฮร์รี่ดันไปชิดกับกำแพง โดยมีมือทั้งสองข้างของหมอนั่นรวบเอวเขาไว้
จะอยู่แบบนี้ไม่ได้แน่! นี่มันทางลงไปสู่คุกใต้ดิน...และก็เป็นปากทางเข้าหอสลิธีรีนนะ! ถ้ามีคนอื่นมาเห็นจะว่ายังไง!? สิ่งที่มัลฟอยคิดได้ตอนนี้คือเขาจะต้องผลักแฮร์รี่ออกไป แต่ทำไม? ร่างกายของเขามันถึงไม่มีแรงเอาเสียเลยนะ?
เสียงของแพนซี่ พาร์กินสันที่ดังแหวกอากาศมาทำให้โสตประสาทของทั้งสองตื่นตัวขึ้นมาทันที แฮร์รี่รีบผละออกจากมัลฟอยอย่างรวดเร็วทันเวลาพอดีที่ยายหน้าหมาจูมาปรากฏตัวตรงบันได
พาร์กินสันและกลุ่มเพื่อนมองมาที่คนทั้งคู่ด้วยสายตางงๆ และก็ดูเหมือนพวกเธอจะตีความหน้าที่แดงเป็นลูกตำลึงของมัลฟอยผิด
อ้าว พอตเตอร์ เดินมาแถวนี้ก็ถือว่ารนหาที่ล่ะสิใช่ไหม? พาร์กินสันพูดด้วยท่าทางยโสๆอย่างมั่นใจ มองแฮร์รี่ด้วยสายตาดูแคลน เดรโก ทำไมไม่จัดการหมอนี่ให้หมอบไปเลยล่ะ? เธอหันมาถามมัลฟอยอย่างประจบๆ
แฮร์รี่เหลือบไปมองมัลฟอย เห็นคนร่างบางกำลังยืนก้มหน้างุดอยู่ก็เกิดอาการอยากแกล้งขึ้นมาทันที
ก็ถ้าพวกเธอไม่โผล่มาขัดจังหวะซะก่อน ป่านนี้เดรโกก็คงลงไปหมอบแล้วล่ะ คำพูดนี้ทำให้มัลฟอยหน้าแดงซ่านหนักกว่าเก่า เจ้าบ้านี่! เมื่อไหร่จะเลิกแกล้งเขาซักทีนะ!?
นายว่าอะไรนะ? พาร์กินสันถามอย่างไม่เข้าใจ ประกอบกับแปลกใจที่ไม่เห็นมัลฟอยตอบโต้อะไรเลย
เปล่า ไม่มีอะไรหรอก! ทำไมเธอไม่ยุ่งแต่เฉพาะเรื่องของเธอล่ะพาร์กินสัน!? มัลฟอยตะโกน พูดจบคุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนก็จ้ำอ้าวไปยังหอนอนอย่างรวดเร็ว
พาร์กินสันหน้าเสีย อ้าปากจะพูด แต่ก็พูดไม่ออก ได้แต่มองอย่างแปลกใจตามหลังแฮร์รี่ที่เดินหน้าระรื่นผ่านไป
////////////////////////////////////////////
มัลฟอยเพิ่งทานอาหารเย็นเสร็จ เขาลุกจากโต๊ะพร้อมแครบกับกอยล์แล้วเดินไปสมทบกับนักเรียนกลุ่มใหญ่ที่กำลังทยอยกันออกจากห้องโถง เมื่อเดินออกประตูไป ก็เป็นรอบที่ยี่สิบของวันนี้ที่เขาโดนฉุดข้อมือไปหลบฉากอยู่ริมกำแพง มัลฟอยไม่โวยวายซักนิด ว่ากันตามจริงเขาก็เริ่มชินกับเหตุการณ์แบบนี้แล้ว และก็ไม่รู้จะโวยวายไปทำไมให้เปลืองน้ำลายเปล่า อีกอย่างไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เขากลับรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำเวลาได้อยู่กับแฮร์รี่แบบนี้
นี่เดรโก แฮร์รี่เริ่ม ไปกับฉันหน่อยได้หรือเปล่า?
อะไร? ไปไหน? ไปทำไม? มัลฟอยงง เริ่มมีสีหน้าหวาดระแวง
ก็แถวๆนี้แหละ นายไม่รีบนอนไม่ใช่เหรอ? แฮร์รี่มองตา ทำเอามัลฟอยหน้าร้อนผ่าว ต้องรีบก้มหน้าลงมองพื้นแทบไม่ทัน
ละแล้วไงล่ะ? จะไปไหน? ถามเสียงอู้อี้
แค่เดินเล่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง แฮร์รี่ตอบ
หะ? แต่ก่อนที่มัลฟอยจะได้พูดอะไรมากกว่านี้ เขาก็โดนคนร่างสูงฉุดลากไปเสียแล้ว แฮร์รี่พาเดินขึ้นบันไดกลางแล้วเลาะเรื่อยๆไปตามทางเดิน มัลฟอยเดินตามมาอย่างงงๆไม่รู้เหมือนกันว่าหมอนั่นจะพาไปที่ไหน...แต่จะสนใจทำไมล่ะ? ยังไงๆเขาก็ไม่คิดจะขัดขืนอยู่แล้ว...
ทั้งสองเดินจับมือไปด้วยกันเงียบๆ ดูเหมือนไม่มีใครคิดจะเริ่มบทสนทนาอะไร เวลานี้ทางเดินในปราสาทดูว่างเปล่าเพราะเด็กส่วนใหญ่กลับไปอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมของตนกันหมดแล้ว แต่บรรยากาศกลับไม่น่าวังเวงอย่างที่คิด...หรือจะเป็นเพราะมือของหมอนั่นหรือเปล่านะ? ที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นขนาดนี้
อ่ะ ถึงแล้ว แฮร์รี่พูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงห้องเรียนว่างๆห้องหนึ่ง คงจะเป็นห้องเรียนที่ไม่ได้ใช้แล้วเพราะมันดูโล่งๆ มีโต๊ะเก้าอี้อยู่แค่ไม่กี่ตัว
มัลฟอยยิ่งงงหนัก นายพาฉันมาที่นี่ทำไม? เขาถาม
ก็ แฮร์รี่ไม่รู้จะเริ่มยังไง ฉันอยากจะคุยกับนายน่ะ
คุยอะไร? แล้วทำไมต้องมาคุยที่นี่ด้วย? คนร่างบางเลิกคิ้วถาม ไม่เข้าใจ
ก็คุยอะไรก็ได้ แฮร์รี่ว่าพลางจูงมัลฟอยให้เดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ส่วนเขานั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว หันหน้าเข้าหากันโดยมีโต๊ะคั่นกลาง ฉันอยากรู้จักนายให้มากขึ้นน่ะ นายพอจะอนุญาตให้ฉันทำอย่างงั้นได้หรือเปล่า?
มัลฟอยหน้าแดง รีบเบนหน้าออกไปอีกทาง แฮร์รี่ได้แต่อมยิ้มในความน่ารักของคนตรงหน้า
เออนี่เดรโก ฉันอยากถามมาตั้งนานแล้ว แฮร์รี่พูดขึ้น เวลาเขินน่ะนายทำตัวน่ารักอย่างงี้กับทุกคนเลยหรือเปล่าครับ?
ไม่รู้เหมือนกันว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วตั้งแต่เขากับแฮร์รี่เข้ามานั่งอยู่ในห้องนี้ ในความรู้สึกของมัลฟอยดูเหมือนจะแค่ 15 นาทีด้วยซ้ำ แต่คงเป็นไปไม่ได้แน่ เพราะเวลาแค่นั้นคงไม่เพียงพอให้เขากับแฮร์รี่ได้คุยอะไรต่ออะไรกันมากมายขนาดนี้หรอก ตอนแรกเขาก็ยังรู้สึกเขินๆอยู่เวลาแฮร์รี่ตั้งคำถาม จึงรู้สึกอึกอักที่จะตอบ ก็เคยมีใครมาถามอะไรแบบนี้กับเขาที่ไหนล่ะ? แฮร์รี่ชวนคุยถึงเรื่องงานอดิเรก กิจกรรมยามว่าง วิชาที่ชอบ ครอบครัว ประสบการณ์วัยเด็ก และเรื่องจิปาถะอื่นๆอีกร้อยแปดพันเก้าที่ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยสาธยายให้ใครฟังมาก่อนเลย แต่ไปๆมาๆเขาก็เริ่มสนุกและปล่อยตัวตามสบายมากขึ้น เขาเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้แฮร์รี่ฟัง ขณะเดียวกันเขาก็ได้รับรู้เรื่องราวของแฮร์รี่คืนมาด้วยแต่ทำไมในเวลาแบบนี้ เวลามันถึงดูจะติดปีกบินไปเร็วจังนะ?
จะ 4 ทุ่มแล้วล่ะ แฮร์รี่พูดขึ้นพลางเหลือบดูนาฬิกาที่ข้อมือ มัลฟอยตกใจ นี่เขานั่งอยู่ที่นี่ตั้ง 3 ชั่วโมงแล้วเหรอ?
ดึกขนาดนี้แล้ว ไปกันเถอะพอตเตอร์ มัลฟอยลุกขึ้น จะเดินนำออกไปจากห้อง แต่จู่ๆเขาก็ต้องเซถลากลับมาเพราะอ้อมแขนของแฮร์รี่ที่รวบเอวบางๆของเขาเอาไว้แล้วดึงเข้ามาในอ้อมกอด ก่อนจะได้ยินเสียงนุ่มๆกระซิบเบาๆที่ข้างหู
เรียกแฮร์รี่สิ ได้มั้ย?
////////////////////////////////////////////
วันนี้เป็นวันเสาร์ มัลฟอยกำลังเดินออกไปทานอาหารเช้าที่ห้องโถงใหญ่ตามปกติ พลางก็คิดไปด้วยตลอดทางว่าวันนี้เจ้าพอตเตอร์จะมาไม้ไหนกับเขาอีก? มันดูจะเป็นไปไม่ได้ที่หมอนั่นจะไม่โผล่มายุ่มย่ามกับเขา แต่จะว่าไปแล้วเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในใจลึกๆแล้วเขาปรารถนาจะให้หมอนั่นเข้ามา ยุ่มย่าม กับเขาหรือเปล่า? ทั้งๆที่เขาน่าจะต้องรำคาญแท้ๆ แต่ทำไมมันถึงไม่เป็นอย่างนั้นเลยนะ? ตลอด 4 วันที่ผ่านมานี้ สำหรับเขามันเป็นช่วงเวลาที่เขาไม่รู้ว่าจะใช้คำว่าอะไรถึงจะถูก เพราะตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย
คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนเดินไปถึงโต๊ะอาหารโดยไม่รู้เลยว่าตัวเองเดินอมยิ้มไปตลอดทาง
มัลฟอยเริ่มต้นรับประทานอาหารเช้าโดยพยายามเหลือบมองไปทางโต๊ะกริฟฟินดอร์ตลอด เขาเห็นพอตเตอร์แล้ว แต่ดูท่าหมอนั่นจะไม่ได้สนใจมองมาทางเขาเลยซักนิด ทำไมหมอนั่นไม่เข้ามาทักทายเขาเหมือนทุกทีนะ?
มัลฟอยกำลังกัดขนมปังพร้อมจิตใจที่เต็มไปด้วยความกังวล ก็พอดีกับที่ฝูงนกฮูกบินเข้ามาทางหน้าต่างแล้วถลาร่อนลงบนโต๊ะ ไปรษณีย์นกฮูกมาแล้ว แต่มัลฟอยไม่ได้สนใจหรอก เขาไม่ได้รับเดลี่พรอเฟ็ตและก็ไม่คิดว่าพ่อแม่เขาจะส่งจดหมายอะไรมาให้ตอนนี้ด้วย เขาจึงนั่งกัดขนมปังพร้อมกับความกังวลใจอยู่อย่างนั้นตามเดิม
เสียงฮือฮาที่ดังขึ้นรอบๆตัวทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็พบกับเจ้าตัวต้นเหตุนั่นทันที นกฮูกสีขาวตัวหนึ่งกำลังบินมาพร้อมกับช่อกุหลาบสีแดงช่อยักษ์มัลฟอยมองมันด้วยความแปลกใจ แล้วก็ต้องเปลี่ยนเป็นความตกใจในวินาทีต่อมาเมื่อพบว่านกฮูกตัวนั้นมันร่อนลงมาตรงหน้าเขา
เสียงฮือฮาดังขึ้นหนักกว่าเก่าเสียอีกเมื่อเด็กฮอกวอตส์ทั้งโรงเรียนรู้ว่าเจ้าของดอกกุหลาบช่อนั้นคือมัลฟอย คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนเงยหน้าขึ้นมองไปทางโต๊ะกริฟฟินดอร์โดยอัตโนมัติ แล้วก็ได้พบว่าสายตาสีเขียวมรกตที่แฝงแววสนุกสนานคู่นั้นกำลังมองเขาอยู่เหมือนกันแฮร์รี่กำลังนั่งท้าวคางอมยิ้มอยู่ที่โต๊ะ โดยไม่ได้สนใจเสียงฮือฮารอบๆตัวเอาเสียเลย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่ส่งดอกไม้ช่อนี้มาต้องเป็นหมอนั่นแน่ๆ
คิดได้แค่นั้นมัลฟอยก็หน้าแดง รีบหลบสายตาทันที ตอนนี้ความรู้สึกทั้งหลายต่างก็ประดังเข้ามา เขาทั้งตกใจ ประหลาดใจ แล้วก็ดีใจจนบอกไม่ถูก เขาก้มลงมองดอกกุหลาบสีแดงช่อนั้น มันต้องมีอยู่ไม่ต่ำกว่า 20 ดอกแน่ๆ มันไม่น่าแปลกใจเลยที่เด็กทั้งโรงเรียนจะฮือฮากันขนาดนั้น
ดอกกุหลาบ! สีแดงด้วยแน่ะ!
โอ้โห! ช่อใหญ่เบ้อเร่อเลย!
ฉันว่าเยอะขนาดนั้นต้องประมาณ 20 ดอกแน่ๆ
วิ้ววว! ใครส่งมาให้นายน่ะมัลฟอย?
เป็นเสียงฮือฮาที่ดังอยู่รอบๆตัวเขา คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนอายแทบจะขุดรูหนีไปจากตรงนี้เสียให้พ้นๆ ทำไมหมอนั่นชอบทำอะไรบ้าๆอย่างงี้อยู่เรื่อยเลยนะ!? ให้ตายสิ!
เฮ้ มัลฟอย มีการ์ดด้วยแน่ะ! เสียงแครบพูดขึ้นมา มัลฟอยหันไปมองตาม แล้วเขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่ามันมีการ์ดแนบมากับช่อดอกไม้ด้วย
จริงดิ? มัลฟอยอ่านให้เราฟังหน่อย การ์ดเขียนว่าอะไร? เป็นเสียงที่ดังตามมาต่อจากนั้นพร้อมๆกับเสียงสนับสนุนอีกนับร้อยตายห่า!!! ถ้าหมอนั่นเกิดลงชื่อในการ์ดขึ้นมาล่ะจะเกิดอะไรขึ้น!!?? พวกนั้นจะต้องรู้กันทั้งโรงเรียนแน่ว่าเขากับพอตเตอร์อ๊ากกกกกกก!!! เขาไม่อยากจะคิดเลยยย!!!
นี่! เงียบๆกันหน่อยได้รึเปล่า!? นี่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของมัลฟอยเขานะ พวกนายไปยุ่งอะไรกับเขาด้วยล่ะ!? เป็นเสียงของแพนซี่ พาร์กินสัน มัลฟอยหันไปมองเธอด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าเธอจะพูดอะไรแบบนี้ แล้วก็เห็นว่าดูเธอจะเป็นคนเดียวที่ไม่สนุกกับเรื่องนี้เอาซะเลยนอกจากเขาแล้วน่ะนะ
ดูเหมือนคำพูดของพาร์กินสันจะได้ผล เสียงนักเรียนอื่นๆเริ่มเงียบลง มีเสียงบ่มพึมพำอีกเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยพอใจนักแต่ก็ดูเหมือนทุกคนจะเลิกสนใจเขาไปโดยดี
เอ่ออ มัลฟอยพูดพึมพำขึ้นมา ขอบใจนะ เขาบอกพาร์กินสัน
ไม่เป็นไรหรอก เธอตอบเบาๆ แต่ไม่กล้ามองหน้าเขา
เมื่อทุกคนหันไปสนใจกับเรื่องของตัวเองกันหมดแล้ว มัลฟอยก็ดึงช่อดอกกุหลาบมาไว้บนตัก แล้วพยายามเปิดการ์ดอ่านโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น
'อรุณสวัสดิ์ครับ เดรโก.....'
เป็นเพียงข้อความสั้นๆง่ายๆที่ปรากฏอยู่บนการ์ดใบนั้น แต่ก็ทำให้มัลฟอยยิ้มและหน้าแดงขึ้นมาได้อย่างไม่รู้ตัว ไม่มีการลงชื่อหรืออะไรมากกว่านี้ แต่เขาก็ดีใจที่ไม่มีใครได้อ่านข้อความบนการ์ดใบนั้น...เขาอยากเก็บเป็นความลับให้เขากับพอตเตอร์ได้รู้กันแค่สองคนมากกว่า มัลฟอยนั่งยิ้มไปกัดขนมปังไป พลางก็คิดว่าที่บ้านหมอนั่นเค้าทักทายยามเช้ากันด้วยดอกกุหลาบ 20 ดอกอย่างงี้เลยเหรอ?
////////////////////////////////////////////
แฮร์รี่กับมัลฟอยกำลังเดินจับมือกันไปตามทางเดินที่ว่างเปล่า วันนี้ทั้งวันเขากับแฮร์รี่แทบจะไม่ได้คุยกันเลย ถึงจะอยู่ใกล้กันแค่เอื้อมตลอดวันก็เถอะ ทั้งเขาและพอตเตอร์นั่งทำการบ้านอยู่ในห้องสมุด แต่แฮร์รี่ก็ถูกขนาบข้างด้วยไอ้หัวแดงวีสลีย์กับยายหัวฟูเกรนเจอร์ ส่วนเขาก็โดนประกบด้วยไอ้ยักษ์สองตัวกับยายหน้าหมาจูพาร์กินสันตลอดเวลา ดูเหมือนหลังจากเหตุการณ์เมื่อเช้ายายพาร์กินสันจะเกาะติดเขาแจ แล้วไม่ว่าใครจะเข้ามาคุยกับเขาก็ตามยายนั่นจะต้องทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจตลอด เขาก็เลยยิ่งปลีกตัวยากเข้าไปใหญ่ ช่างน่ารำคาญซะจริงๆ!
เพิ่งจะมาตอนหลังอาหารเย็นนี่แหละที่แฮร์รี่ไปฉุดเขาออกมาได้ แล้วตอนนี้เขา 2 คนก็กำลังเดินไปที่ห้องเรียนห้องเดิมที่แฮร์รี่พาเขามาเมื่อวาน
ดอกไม้สวยมั้ย? แฮร์รี่ถามขณะเดินกุมมือมัลฟอยไปตามทาง
อะอือ มัลฟอยตอบได้แค่นั้น ก็มันเขินนี่! จะให้พูดได้ไงว่าสวยล่ะ!?
ชอบมั้ย? แฮร์รี่ยังถามต่อ
กะก็ดี มัลฟอยหน้าแดงหนักกว่าเก่า
แฮร์รี่หยุดเดิน หันมาจ้องตา ไม่มีก็ดี มีแต่ ชอบ หรือ ไม่ชอบ? คนร่างสูงรุกเร้า
มัลฟอยหลบตาหน้าแดงซ่าน จะให้เขาตอบว่าชอบเรอะ!? เขาจะพูดออกไปได้ยังไง!? ในเมื่อแค่นี้ก็เขินจะตายอยู่แล้ว!
เมื่อเห็นมัลฟอยเงียบ แฮร์รี่จึงพูดขึ้นมา ถ้านายยังไม่แน่ใจว่าชอบหรือเปล่า พรุ่งนี้ฉันจะส่งไปให้อีกช่อนะ?
มัลฟอยตาโตทันที ไม่เอา! ให้ตกเป็นเป้าสายตาแบบวันนี้อีกน่ะเหรอ!? เขาไม่เอาด้วยหรอกนะ!
แฮร์รี่อมยิ้ม แล้วตกลงชอบหรือเปล่าล่ะครับ? แล้วเขาก็หยุดนิดหนึ่งเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ถ้าตอบว่าไม่ชอบก็จะส่งไปให้อีกทุกเช้าจนกว่าจะชอบล่ะ แล้วก็ยิ้มอย่างผู้ชนะ
ตาบ้านี่!!! อย่างงี้ก็เหมือนบังคับกันน่ะสิ! มัลฟอยทำหน้างอทั้งๆที่เขินนั่นแหละ
หือ? เร็ว แฮร์รี่ยังคงเร่ง
เอ่อชอบก็ได้... มัลฟอยตอบไม่เต็มเสียง เบนหน้าไปทางอื่น
อะไรนะ? ไม่ได้ยิน? คนร่างสูงยังแกล้งไม่เลิก
ชอบ มัลฟอยยังคงตอบเสียงเบา
อะไรนะ? แฮร์รี่แกล้งอีก
ก็ชอบไงเล่า! คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนตะโกน หน้าแดงแปร๊ด แฮร์รี่หัวเราะอย่างผู้ชนะ
ก็แค่นั้นแหละ ทำปากแข็งไปได้ ว่าแล้วก็จูงมือมัลฟอยเดินต่อไป
มัลฟอยใช้เวลาขลุกอยู่กับแฮร์รี่ในห้องเรียนห้องนั้นจนลืมเวลาเหมือนเมื่อวาน เขารู้สึกดีมากๆ แฮร์รี่ชวนคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้เบื่อ ยิ่งเขารู้จักแฮร์รี่มากขึ้น เขาก็รู้สึกเหมือนกับยิ่งจมลึกลงไปในดวงตาสีเขียวมรกตของผู้ชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆทุกนาที
ถ้าบอกให้เขาถอนตัวขึ้นมาตอนนี้ก็คงสายไปเสียแล้ว
มัลฟอยลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่างห้องเรียน มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้ากระจ่างไปด้วยดาวดารดาษนับพัน แต่ละดวงพยายามส่องแสงเหมือนกับจะแข่งรัศมีของดวงจันทร์ที่สาดแสงลงมากระทบพื้นมืดมิดบนโลก
ดาวเยอะจังนะ เสียงแฮร์รี่ดังขึ้นข้างหลังทำเอามัลฟอยสะดุ้ง แต่เขาไม่ได้หันไปมอง ยังคงยืนเกาะขอบหน้าต่างตามเดิม
อืออ มัลฟอยได้ยินเสียงตัวเองตอบออกไป
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบได้ยินแต่เสียงหัวใจเต้นของกันและกัน เมื่อแฮร์รี่ยื่นมือออกมาและโอบเอวบางๆของมัลฟอยไว้ในอ้อมแขน
มัลฟอยตัวแข็ง เขากระดุกกระดิกตัวไม่ได้ แทบจะลืมหายใจเสียด้วยซ้ำ เมื่อรู้สึกถึงแรงจากแขนแข็งแกร่งนั่นที่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พร้อมๆกับลมหายใจอุ่นๆของแฮร์รี่ที่กระทบโดนต้นคอ
แฮร์รี่ใช้จมูกซุกไซ้ไปตามซอกคอของมัลฟอยเบาๆ ทั้งสองยืนอยู่อย่างนั้นเป็นเวลาเนิ่นนานไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ก่อนที่แฮร์รี่จะใช้ริมฝีปากของเขากดลงไปที่ซอกคอนิ่มนั่น แล้วดูดแรงๆ
อือออ มัลฟอยได้ยินเสียงตัวเองคราง หัวสมองของเขาว่างเปล่า ร่างกายอ่อนแรงแทบจะยืนไม่ไหว เขารู้สึกว่าร่างของเขาเอนเข้าไปซบกับแผ่นอกของแฮร์รี่ ขณะที่คนร่างสูงใช้ริมฝีปากบดขยี้ลงไปที่ซอกคอของเขาแรงขึ้นเรื่อยๆ
เมี๊ยวววววว!!! เสียงนรกแหวกผ่านอากาศดังมาจากข้างหลัง มัลฟอยและแฮร์รี่สะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากกัน ก็พบคุณนายนอร์ริสกำลังยืนส่งสายตาข่มขู่มาจากประตู
แฮร์รี่ที่หายใจหอบก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ ซวยล่ะสิ! เขาสบถเบาๆ โดยไม่ต้องถามมัลฟอยก็รู้ว่าไอ้ที่ว่าซวยน่ะหมายถึงอะไร เลยเวลาเข้าหอนอนมาแล้วแน่ๆ แล้วฟิลช์ก็คงกำลังเดินตรวจตราดูว่ามีเด็กคนไหนที่ยังเตร่อยู่ข้างนอกนี่อยู่อีกหรือเปล่า
ไปเหอะ! แฮร์รี่ฉุดข้อมือมัลฟอยวิ่งออกไปจากห้อง เผ่นแน่บไปตามทางเดิน เป็นบุญเหลือหลายที่ฟิลช์ยังไม่โผล่มา พวกเขาแยกกันตรงบันไดกลางแล้วมัลฟอยก็เผ่นลงบันไดกลับเข้าหอนอนไปได้โดยปลอดภัย แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าแฮร์รี่จะเป็นยังไงบ้าง เพราะหอนอนหมอนั่นน่าจะอยู่อีกตั้งไกล แล้วก็มีคุณนายนอร์ริสวิ่งกวดไปตลอดทางอย่างงั้น
แต่จะว่าไป ถ้าโดนฟิลช์จับได้ตอนอยู่ในห้องเมื่อกี๊ก็ดีน่ะสิ เขากับแฮร์รี่จะได้โดนกักบริเวณด้วยกันอีกซัก 3 วัน