LuZ CoNtRoL # 10 #
posted on 03 Feb 2006 00:51 by dakki in LuZCoNtRoLxENDxHarry Potter Fan Fiction
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...
LuZ CoNtRoL # 10 #
โช
โอ๊ยยย! ปวดตัวไปหมดเลย! มัลฟอยโวยลั่นขณะขยับตัวลุกขึ้นยืนโดยมีแฮร์รี่ช่วยพยุง ตอนนี้เพิ่งจะเป็นเวลารุ่งสาง แสงอาทิตย์สีส้มอมทองเป็นประกายจับอยู่ที่ขอบฟ้าด้านทิศตะวันออก อากาศยามเช้าเช่นนี้ช่างสดชื่นแจ่มใส แต่ดูจากหน้าของคนร่างบางแล้วท่าทางเขาจะไม่สดใสเหมือนอากาศเอาซะเลย
เป็นยังไงบ้าง? นายโอเคมั้ย? แฮร์รี่ถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อฉุดคนร่างบางให้ยืนขึ้นมาได้ ก็จะไม่ให้เขาเป็นห่วงได้ยังไง? ในเมื่อเขาเองนั่นแหละเป็นคนทำให้มัลฟอยมีสภาพเป็นอย่างงี้
ทีงี้ล่ะทำเป็นห่วงเชียวนะ! คนร่างบางทำตาค้อนขวับ ทำไมไม่คิดได้ตั้งแต่เมื่อคืนก็ไม่รู้!?
ก็เพราะเมื่อคืนนี้ พวกเขานอนอยู่ด้วยกันบนเนินข้างนอกปราสาทนี่ตลอดทั้งคืนเลยน่ะสิ! ลำพังแค่การนอนบนพื้นหญ้าถึงมันจะนุ่มก็เถอะนะ ก็ทำให้ปวดตัวได้มากพออยู่แล้ว แล้วที่สำคัญพวกเขาไม่ได้นอนกันเฉยๆอย่างเดียวด้วยเนี่ยสิ! นั่นแหละที่ทำให้เขาปวดเมื่อยตัว(โดยเฉพาะตรงสะโพก)ขนาดนี้!
โอ๋ๆๆๆ อย่าโกรธน๊าาาาา แฮร์รี่เอามือขยี้ผมคนร่างบางอย่างหมั่นเขี้ยวพร้อมๆกับเอามือโอบศีรษะของมัลฟอยให้มาซุกอยู่แถวๆอกแกร่งของตัวเองเล่น แค่นี้ก็ต้องทำเสียงดุด้วยเหรอคร๊าบบบ? คนร่างสูงทำปากยื่นส่งเสียงง้อ
เออ! มัลฟอยแกล้งส่งเสียงดุ เอามือผลักอกแฮร์รี่พยายามจะดันตัวเองออกไปจากอ้อมกอด ไม่ต้องมาทำเป็นง้อเลย! ปล่อยฉัน!
ไม่ปล่อยหรอก ใครจะปล่อยให้โง่กัน!? แฮร์รี่เปลี่ยนจากโอบแค่ศีรษะมาเป็นโอบคนร่างบางทั้งตัว ทำให้มัลฟอยดิ้นยากเข้าไปอีก แน่จริงก็ดิ้นให้หลุดสิ คนร่างสูงกระซิบท้า
มัลฟอยพยายามดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดอุ่นนั่น คิกๆๆ ปล่อยน่า! จากเสียงดุก็เริ่มกลายมาเป็นเสียงหัวเราะ...เขาแกล้งทำโกรธคนร่างสูงคนนี้ได้ไม่นานหรอก ก็ดันขี้เล่นขี้แกล้ง แล้วก็ง้อเค้าได้เก่งเสียขนาดนี้นี่นา
หายโกรธแล้วใช่ไหม? แฮร์รี่กระซิบถามพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก ตอนนี้คนร่างบางหยุดดิ้นแล้ว กลับยืนนิ่งๆยอมให้คนร่างสูงกอดแต่โดยดี
อืม หายโกรธก็ด้ายยยย คนร่างบางว่าพลางเอาใบหน้าซุกอกแฮร์รี่เล่น
รวมทั้งเรื่องเมื่อวานด้วยน๊า? หมายถึงเรื่องโชที่เขาทั้งคู่ทะเลาะกันเมื่อวาน แฮร์รี่ถามย้ำเพื่อความแน่ใจพลางจูบหน้าผากคนร่างบางในอ้อมกอดไปทีหนึ่งเบาๆ
อื้มมม เป็นคำตอบของมัลฟอย
จริงอ้ะ? ดีใจจังเลย น้ำเสียงดูดีใจปนโล่งอกอย่างที่พูดจริงๆซะด้วย แฮร์รี่ค่อยๆเลื่อนริมฝีปากจากหน้าผากของคนร่างบางลงมาคลอเคลียที่ข้างแก้มใส
คิกคิก จั๊กจี้น่า มัลฟอยหัวเราะคิกคัก มือทั้งสองข้างเกาะอยู่ที่ไหล่ของแฮร์รี่หลวมๆ
แฮร์รี่ไม่ตอบคำ แต่กลับเลื่อนริมฝีปากของเขาจะมาประกบกับริมฝีปากของคนร่างบางแต่มัลฟอยเร็วกว่า เขาเลื่อนมือใช้นิ้วชี้มาจรดปากคนร่างสูงไว้
อ๊ะๆ ใครใช้ให้จูบกัน? เมื่อคืนยังไม่พออีกเหรอ? สายตาสีเทาหวานๆจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเขียวมรกตล้ำลึกคู่นั้นของแฮร์รี่แล้วพลันมัลฟอยก็กัดริมฝีปากล่างของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
แฮร์รี่เห็นท่าทางของคนร่างบางแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เขายื่นหน้าเข้าไปกระซิบตอบเสียงเบาๆที่ข้างหู ถ้าเป็นเดรโกล่ะก็สำหรับฉันแล้ว ไม่เคยพอหรอก
มัลฟอยหน้าแดง กำลังอ้าปากจะโต้กลับ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะแฮร์รี่ใช้ริมฝีปากของเขาปิดปากนุ่มๆนั่นไปเสียแล้วน่ะสิ
อื้อออ คนร่างบางครางอยู่ในลำคอเมื่อแฮร์รี่ส่งลิ้นอุ่นๆเข้าไปทักทายในปากของมัลฟอย กวาดเอาความหวานจนพอใจ ก่อนจะละริมฝีปากออกมา แล้วคนร่างสูงก็อดอมยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นมัลฟอยยืนหอบ หน้าแดงก่ำ
อะไร? ทำไมหน้าแดงอย่างงั้นล่ะ? คิดอะไรอยู่เหรอ? ถามเย้าเล่น ทำเอามัลฟอยหน้าแดงหนักเข้าไปอีก คนร่างบางเอากำปั้นทุบแขนแฮร์รี่เข้าดังปั้ก ก่อนจะรีบเอาหน้าซุกอกแกร่งของคนร่างสูง หลบหน้าแก้เขิน
ก็เล่นจูบแบบไม่ให้ตั้งตัวอย่างงั้นทำไมกันล่ะ!? เถียงเสียงอุบอิบ ยังไม่ยอมเงยหน้า
ฮ่าฮ่าฮ่า ก็แค่ morning kiss เองนะครับ แฮร์รี่ตอบขำๆพลางเอามือขยี้ผมคนร่างบาง มัลฟอยได้แต่คิดในใจว่า morning kiss บ้าบอแบบที่ทำให้อารมณ์ของเขาเตลิดได้ซะขนาดนี้น่ะ มันมีที่ไหนกันเล่า!?
นี่เดรโก ฉันว่าเราเข้าไปในปราสาทกันดีกว่านะ แฮร์รี่เปลี่ยนเรื่อง เช้ามืดอย่างงี้แอบเข้าหอนอนไปคงได้ น่าจะยังไม่มีใครตื่น เดี๋ยวสายๆจะเข้ายาก แล้วเพื่อนๆนายตื่นมาไม่เจอนายจะเป็นเรื่อง
มัลฟอยเงยหน้าขึ้นมาทำสายตาค้อนๆ ก็ไอ้ความคิดให้นอนข้างนอกนี่มันของใครกันล่ะหา?
แฮร์รี่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนร่างบางพลางกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง ถามเสียงอ้อนๆ แล้วไม่ชอบหรือไงล่ะ?
เจอสายตาอ้อนๆของแฮร์รี่เข้าให้อย่างงั้น มัลฟอยก็ได้แต่หลบตาลูกเดียว ไอ้บ้า! เขาพึมพำเสียงเบาๆ
อะไรนะ? เมื่อกี๊ว่าอะไรนะครับ? แฮร์รี่ได้ยินไม่ถนัด แกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากกว่าเก่า มัลฟอยต้องรีบเอามือยันไว้ ไม่อย่างนั้นเจ้าคนเจ้าเล่ห์นี่จะต้องฉวยโอกาสจูบเขาหรืออะไรทำนองนั้นอีกแน่ๆเลยเชียว
พอเลย ไปๆ เข้าปราสาทกันดีกว่า คนร่างบางตัดบท ดึงมือแฮร์รี่ให้ออกเดิน แต่แฮร์รี่กลับฉุดให้คนร่างบางหยุด
เดี๋ยวซี่! คลุมนี่ก่อน คนร่างสูงสั่งพลางเอาผ้าคลุมล่องหนมาคลุมพวกเขาทั้งสองคนไว้จนมิดชิด มัลฟอยกำลังอ้าปากจะเถียงว่าไม่เห็นจำเป็นต้องใช้เลย แต่แฮร์รี่ชิงพูดขึ้นมาก่อน เพื่อความมั่นใจน่า อย่าประมาทไว้เป็นดีที่สุด เขาว่าพลางดึงเอาแผนที่ตัวกวนออกมา แล้วท่องคาถา ข้าขอสาบานอย่างจริงจังว่าข้านั้นหาความดีไม่ได้
คนร่างบางมองแผนที่ปราสาทฮอกวอตส์ที่ค่อยๆปรากฏขึ้นจนเป็นรูปเป็นร่างอยู่ตรงหน้า
นี่ไง! เห็นมั้ย? ฟิลช์อยู่ตรงประตูทางเข้าปราสาทนี่เอง! ถ้าพวกเราไม่คลุมผ้าคลุมล่ะก็เข้าไปมีหวังเสร็จแหงแก๋เลย! แฮร์รี่ว่าพลางกวาดสายตาไปตามแผนที่ สเนปยังอยู่ในห้องทำงาน โอเค ไม่มีปัญหา เขายังคงพูดต่อ
นี่ แฮร์รี่ มัลฟอยเรียกขึ้นมา คนร่างสูงเงยหน้าจากแผนที่ขึ้นมามอง
อะไรเหรอ? เขาถาม
ฉันขอยืมไอ้แผนที่นี่ไปเล่นหน่อยได้ไหม? คนร่างบางถาม
แฮร์รี่ขมวดคิ้ว นายจะเอาไปทำไมเหรอ?
ก็...แค่อยากเอาไปเล่นง่ะ ก็แค่เผอิญเขาเกิดความคิดอะไรดีๆขึ้นมาได้อย่างหนึ่งน่ะแหละ แต่เรื่องอะไรเขาจะต้องบอกพ่อคนเจ้าเล่ห์นี่ด้วยล่ะ? แต่เมื่อเห็นแฮร์รี่ทำท่าคิดหนัก ทำท่าจะไม่ให้ มัลฟอยก็เกิดอาการต่อมอ้อนทำงาน
นะคร๊าบบบบ แฮร์รี่ ขอยืมหน่อยไม่ได้เหรอคร๊าบบบบบ? เจอลูกอ้อนแบบนี้ แฮร์รี่ต้องใจอ่อนแน่ๆอยู่แล้ว ไม่มีทางพลาดหรอกน่าและก็ท่าทางจะจริงซะด้วย
อะไรนะ? ขออีกทีซิ? แฮร์รี่แกล้งเงี่ยหู ทำท่าตั้งใจฟัง
ก็ขอยืมแผนที่ฮอกวอตส์นั่นหน่อยนะ ได้ม๊าาา? ทำเสียงออดอ้อน
เอ...จะให้หรือไม่ให้ดีน๊าาา? คนร่างสูงทำท่าคิด
ต้องให้สิ น๊าน๊าน๊านะนะนะนะครับแฮร์รี่คร๊าบบบบ โอ๊ยยยย! น่ารักมากนักเดี๋ยวพ่อก็จับกดซะหรอก! แฮร์รี่คิดในใจพลางมองตอบสายตาสีเทาหวานๆที่มองอ้อนเขาอยู่คู่นั้น...อย่ามองเขาด้วยสายตาแบบนั้นจะได้ไหม!? รู้ตัวบางมั้ยว่ามันแทบจะทำให้เขาละลายได้เลยนะ!?
อ่ะๆ โอเคๆ ให้ยืมก็ได้ครับบบ คราวนี้เป็นแฮร์รี่ที่ต้องยอมหลบสายตา ต้องยอมลงให้ก่อนก็ถ้าให้เขามองสบสายตาคู่นั้นนานไปกว่านี้ เดรโกมีหวังโดนเขาจับกดจริงๆแน่
จริงอ่ะ!? เย้! มัลฟอยร้องดีใจเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
ฮึฮึฮึ ทำเหมือนเด็กเลยน้า แฮร์รี่ขยี้ผมทองของคนร่างบางด้วยความเอ็นดู
แล้วมันใช้ยังไงล่ะคร๊าบบ? มัลฟอยยังทำเสียงอ้อนถามไม่เลิก ทำเอาแฮร์รี่ต้องกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่อย่านะเดรโก รู้ไม่ใช่เหรอว่าถ้าฉันสะกดอารมณ์ไม่อยู่จะเกิดอะไรขึ้นน่ะ!?
ก็ คนร่างสูงสูดหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนอื่น ไอ้นี่น่ะชื่อแผนที่ตัวกวนนะ เวลาจะใช้ นายก็ต้องเอาไม้กายสิทธิ์จิ้มแผนที่ไว้อย่างงี้ แล้วท่องคาถาว่า ข้าขอสาบานอย่างจริงจังว่าข้านั้นหาความดีไม่ได้ จำได้มั้ย?
ข้าขอสาบานอย่างจริงจังว่าข้านั้นหาความดีไม่ได้ คนร่างบางท่องตามช้าๆ
ถูกต้อง แล้วพอจะเลิกใช้ ก็ต้องท่องว่า แผนลวงสำเร็จแล้ว แผนที่ก็จะหายไปเอง แฮร์รี่กล่าวต่อ
แผนลวงสำเร็จแล้ว มัลฟอยท่องตาม
นั่นแหละ จำสองประโยคนี้ไว้ให้ดีก็แล้วกัน แล้วทีนี้พวกเราจะเข้าปราสาทกันได้หรือยัง?
กว่าพวกเขาทั้งคู่จะได้เข้าปราสาท พระอาทิตย์ก็ขึ้นมาสาดแสงซะเกือบจะเต็มดวงอยู่แล้ว โชคดีที่เพื่อนๆของพวกเขายังไม่มีใครตื่น จึงไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขาตอนที่แอบเข้าหอนอน จะมีก็แต่พวกเด็กปีอื่นๆที่เห็น ซึ่งก็คงไม่มีใครสนใจพวกเขาอยู่ดี
วันนั้นทั้งวัน แฮร์รี่และมัลฟอยเรียนหนังสือไม่รู้เรื่องเลยก็จะไปรู้เรื่องได้ยังไงกันในเมื่อเมื่อคืนไม่มีใครได้นอนอย่างงี้? พวกเขาทั้งสองนั่งสัปหงกแล้วสัปหงกอีกแทบจะทุกวิชา แล้วก็ได้รับผลตอบแทนเป็นการบ้านที่มากกว่าชาวบ้านเขานั่นแหละน้า
////////////////////////////////////////////
นี่แฮร์รี่ ขาฉันเหน็บกินหมดแล้ว! คุณชายแห่งบ้านสลิธิรีนแกล้งทำเสียงโอดโอยบอกคนร่างสูงที่กำลังนอนหนุนตักตนเองอยู่ พวกเขาทั้งคู่นั่งอยู่ในห้องเรียนห้องประจำที่มาด้วยกันทุกวันเป็นกิจวัตรหลังทานอาหารเย็นเสร็จ คนร่างบางกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ แต่คนร่างสูงนี่สิ กลับอู้งานลงไปนอนหนุนตักเขาสบายใจเฉิบซะอย่างงั้น
อะไร!? อย่าสำออยไปหน่อยน่า! ฉันเพิ่งนอนไม่เห็นจะนานเลย แฮร์รี่ส่งเสียงง่วงงุนโต้กลับ ยังไม่ยอมลุกจากตักของมัลฟอยง่ายๆหรอก ก็ตักของคนร่างบางออกจะนุ่มนิ่มน่านอนขนาดนี้นี่นา
ไม่นานป๊ะอะไร!? จะครึ่งชั่วโมงอยู่แล้วนะ! มัลฟอยแหวกลับ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากให้แฮร์รี่ลุกขึ้นมากนักหรอก ถึงตอนนี้ขาเขาจะเหน็บกินจนตายด้านไปแล้วจริงๆก็ตามเถอะ ก็เพราะเวลาแฮร์รี่นอนทำท่าสงบเสงี่ยมเหมือนลูกแมวเชื่องๆแบบนี้ก็น่ารักน่าหลงไปอีกแบบ ทำเอาเขาอดอมยิ้มไม่ได้ทุกๆครั้งที่ก้มลงไปมองเสี้ยวหน้าคมเข้มที่หลับตาพริ้มอย่างมีความสุขอยู่บนตักเขานั่นนอนไปเงียบๆแบบนี้ก็ดี อย่างน้อยก็ดีกว่าให้หมอนี่ลุกขึ้นมาปล้ำเขาละกันน่า!
อะรายยยย? แค่นี้ทำบ่น คนร่างสูงพลิกตัว เปลี่ยนจากนอนตะแคงหันออกมาหันหน้าเข้าหาตัวมัลฟอยเสียเฉยๆ แล้วไม่พลิกเปล่า ยังเอาแขนมาโอบรอบเอวเขาเสียแน่เสียด้วย บ่นนักเดี๋ยวก็จับปล้ำซะหรอก! พูดพลางเอาใบหน้าซุกเข้าไปที่หน้าท้องแบนราบของคนร่างบางเล่นๆ เล่นเอามัลฟอยเสียววูบขึ้นมาทันที
เพิ่งคิดอยู่ไม่ทันขาดคำนี่เองนะเฟ้ย!
พอเลยๆ นอนเฉยๆซะเหอะ ฉันจะทำการบ้าน!...แฮร์รี่! ไม่เอาน่า คิกคิก มัลฟอยพยายามจะแงะมือปลาหมึกของแฮร์รี่ออกจากเอวของตัวเอง แต่ก็ทำไม่สำเร็จ หนำซ้ำคนร่างสูงยังแกล้งเอาหน้าซุกไซร้เล่นไปตามหน้าท้องของเขาเสียอีก แล้วเขาก็ยิ่งบ้าจี้อยู่ด้วยน่ะนะ! แฮร์รี่! จั๊กจี้น่า! ฮะฮะ มัลฟอยเริ่มดิ้นขลุกขลัก โอเคๆ ยอมแล้วๆ ยอมแล้วคร๊าบบบบบบ ฮะฮะ พอน่าแฮร์รี่!
คนร่างสูงหยุดแกล้ง เงยหน้าขึ้นมามองมัลฟอยด้วยสายตาแป๋วเหมือนลูกแมวตัวน้อย ยอมให้ฉันนอนต่อแล้วใช่ม๊าาาา? ถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
เออๆ นอนก็นอน หนอยยยย ไอ้คนเจ้าเล่ห์! คิดว่าทำตาใสซื่อแบบนั้นเขาจะหลงกลงั้นเรอะ!? คราวนี้เขาแพ้ แต่อย่าให้ถึงทีเขาบ้างก็แล้วกัน!
เย้! เดรโกน่ารักจังเลย! คนร่างสูงร้องด้วยความดีใจ แต่แทนที่ร้องแล้วจะกลับลงไปนอนตามเดิมให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราว แฮร์รี่กลับยันตัวลุกขึ้นนั่ง จนใบหน้าของเขาเลื่อนขึ้นมาระดับเดียวกับคนร่างบาง
เฮ่ยยยยย! หมอนั่นจะทำอะไรวะ!? ก็ให้นอนแล้วไง!
อะไร!? ลุกขึ้นทำไม? ก็ยอมให้นอนต่อแล้วนี่ มัลฟอยถาม เอนตัวหนีไปข้างหลังอย่างไม่ไว้ใจ สายตาที่สบกับแฮร์รี่อยู่นั้นเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ต้องทำหน้าระแวงขนาดนั้นก็ได้! คนร่างสูงหัวเราะขำในท่าทีของมัลฟอย ระแวงดีนักเดี๋ยวก็จับปล้ำจริงๆซะหรอก!
คำพูดเหมือนพูดเล่นๆ แต่สายตานี่สิ เล่นเอามัลฟอยเสียวไปทั้งตัวทีเดียว
เรื่อง! มัลฟอยแหวกลับ เขารีบหลบสายตาของคนร่างสูง ใบหน้าแดงก่ำ นอนไปเลยไป! ฉันจะทำการบ้าน!
อะรายยยย? นึกว่าอยากจะให้ฉันปล้ำซะอีก แฮร์รี่แกล้งทำเสียงกวนๆ แต่ประโยคนั้นทำให้มัลฟอยหันหน้ากลับมาจ้องทันที
ใครอยากให้นายปล้ำกัน!? อย่ามาโมเมนะ! อะไรทำให้นายคิดว่าฉันอยากน่ะหา!? คนร่างบางทำตาขวาง น้ำเสียงหาเรื่อง อยู่ดีๆมาโมเมแบบนี้ได้ยังไง!?
ก็ แฮร์รี่เงยหน้ามองเพดาน แกล้งทำท่าคิด ...นายออกจะหลงฉันขนาดนี้นี่นา
คำพูดประโยคนั้นทำเอามัลฟอยตาโตอะไรกัน!? ตาบ้านี่...มันจะหลงตัวเองมากไปแล้ว! คนร่างบางอ้าปากขึ้นมาทำท่าจะพูด แต่แล้วก็ต้องหุบกลับไปตามเดิม เพราะคิดคำพูดไม่ออกไม่รู้ว่าจะเถียงกลับยังไงดี เพราะสิ่งที่แฮร์รี่พูดมันก็จริงจริงๆนั่นแหละ! มัลฟอยจึงได้แต่หลบสายตาของคนร่างสูงไปเสียดื้อๆซะอย่างงั้น
ฮิฮิฮิ หน้าแดงอย่างงี้แสดงว่าพูดแทงใจดำใช่มั๊ยล่าาา? แฮร์รี่ยื่นหน้าเข้ามาพูดใกล้ๆมัลฟอย อะไร!? นี่เขาหน้าแดงด้วยงั้นเหรอ!? โอ๊ยยยยยยย!!! ทำไมร่างกายของเขามันถึงชอบทรยศเขาอย่างงี้ซะทุกทีเลยนะ! ให้ตายสิเมอร์ลิน!
ปละเปล่าซักหน่อย! อย่าหลงตัวเองมากนักเลยน่า! มัลฟอยแหวใส่ ให้ตายเถอะ! เขาไปสร้างความมั่นใจขนาดนี้ให้หมอนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ!? (โห ยังต้องมาถามอีกเหรอน้อง!?)
อย่าปากแข็งสิ แฮร์รี่พูดเสียงนุ่ม ยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นอีก ปากพูดอย่าง แต่หน้านายน่ะมันฟ้องหมดแล้วว่าใจคิดยังไง
คำพูดแบบนั้นยิ่งทำเอามัลฟอยหน้าแดงมากขึ้นไปอีก เขาอ้าปากพะงาบๆอยากจะเถียงใจจะขาด แต่เขาก็เถียงไม่ออกจริงๆนั่นแหละ
อะไอ้บ้า คนร่างบางพึมพำด่าเบาๆ ไม่รู้จะพูดอะไรได้มากไปกว่านี้แล้ว
ฮ่าฮ่าฮ่า พูดแบบนี้ฉันถือว่ายอมรับก็แล้วกันนะ แฮร์รี่พูดอย่างร่าเริง โมเมเองเสร็จสรรพ แล้วก็ยื่นหน้ามาขโมยหอมแก้มมัลฟอยไปฟอดใหญ่ๆโดยที่คนร่างบางไม่ทันได้ตั้งตัว
นอนดีกว่า คนเจ้าเล่ห์ว่า แล้วก็ล้มตัวลงนอนหนุนตักนุ่มๆของคุณชายอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้มัลฟอยได้ด่าหรือโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น มัลฟอยก้มลงมองใบหน้าหล่อๆที่นอนอมยิ้มอยู่นั่นด้วยความทึ่งปนหมั่นไส้ ให้มันได้อย่างงี้ซี่! ตาบ้า!
////////////////////////////////////////////
มัลฟอยกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมของบ้านสลิธีรีนกับเจ้ายักษ์แครบและกอยล์ ตอนนี้เป็นเวลาสายของเช้าวันเสาร์ เวลาแบบนี้แฮร์รี่มักจะถูกยายเกรนเจอร์กับเจ้าวีสลีย์ประกบข้างจนมาขลุกอยู่กับเขาไม่ได้ ทิ้งให้เขาต้องนั่งจมจ่อมอยู่กับเจ้ายักษ์บื้อสองตัวนี่ น่าเบื่อชะมัดเลย!
คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนนั่งคิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อยอย่างเซ็งๆ...ไม่มีอารมณ์ทำการบ้านเลย จะว่าไปเขาก็ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้นแหละ และเมื่อเขานั่งอยู่เฉยๆ เจ้าแครบกับกอยล์ก็นั่งอยู่เฉยๆตามเขาไปด้วย ไอ้สองตัวนี่มันจะไม่มีปัญญาทำอะไรเอง(นอกจากกิน) โดยที่ไม่มีเขาเป็นผู้นำเลยหรือไงกันนะ!?
ทันใดนั้นมัลฟอยก็คิดอะไรออกเวลาแบบนี้ เหมาะที่จะทำตามแผนที่เขาคิดไว้ตอนนั้นพอดีเลยนี่นา คนร่างบางลุกพรวดขึ้นจากโซฟาทันที แครบกับกอยล์รีบลุกพรวดขึ้นตามเขาด้วยอย่างรวดเร็ว
มัลฟอยเหลือบสายตามามองทั้งสอง
ฉันมีธุระ พวกนายไม่ต้องตามฉันมานะ คุณชายสั่ง ก่อนจะเดินเข้าไปทางหอนอนชาย เข้าไปค้นหาอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นซักพักจึงเดินออกมา พวกนายอยู่ที่นี่นะ เข้าใจมั้ย? เขาหันมากำชับทั้งสอง
นายจะไปไหน? กอยล์ถามซื่อๆ
ไม่ใช่เรื่องของนาย! มัลฟอยวางมาดคุณชายเอาแต่ใจเต็มที่ ฉันมีธุระนิดหน่อย เดี๋ยวมา แล้วโดยไม่ยอมรอตอบคำถามใดๆอีก มัลฟอยก็เดินออกจากหอนอนไป
เมื่อเดินออกมาในทางเดินที่ว่างเปล่าหน้าหอนอนแล้ว คนร่างบางก็ล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุม หยิบกระดาษสีเก่าจนเหลืองแผ่นหนึ่งออกมา
แผนที่ตัวกวน
มัลฟอยล้วงเข้าไปในเสื้อคลุมอีกครั้ง เขาหยิบไม่กายสิทธิ์ออกมาแล้วเคาะไปที่กระดาษนั่น
ข้าขอสาบานอย่างจริงจังว่าข้านั้นหาความดีไม่ได้
ทันใดนั้นแผนที่ปราสาทฮอกวอตส์ก็ปรากฏขึ้น
มัลฟอยก้มลงมองแผนที่อย่างพินิจพิจารณา...ใช่เลย! เป็นอย่างที่เขาคิดไว้จริงๆซะด้วย! ในเมื่อมันเป็นแผนที่ มันก็จะต้องบอกเส้นทางทุกๆเส้นทาง รวมถึงทางลับทั้งหมดในปราสาท และทางลับที่ออกไปนอกปราสาทด้วย
ทีนี้เขาก็รู้แล้วว่าแฮร์รี่ไปเอาดอกไม้กับพวกขนมนมเนยทั้งหลายมาให้เขาได้ยังไง
คนร่างบางกวาดสายตาดูทางลับทั้งหมดที่ทำท่าว่าจะออกไปนอกปราสาทได้ มีอยู่ประมาณ 6-7 เส้นทางเห็นจะได้ มีอยู่ทางหนึ่งอยู่ข้างใต้ต้นวิลโลว์จอมหวดด้วยล่ะเออ
แล้วเขาจะต้องใช้เส้นทางไหนออกไปดีล่ะ? ในเมื่อมีทางให้เลือกเยอะแยะอย่างนี้ คงต้องสุ่มเอาจะดีกว่า เขาพิจารณาดูอย่างรวดเร็ว แล้วก็สะดุดลงตรงเส้นทางที่มีปากทางเข้าเป็นรูปปั้นยายแก่ตาเดียวหลังค่อมไม่รู้ทำไม แต่เขารู้สึกว่าเส้นทางนี้น่าจะเป็นเส้นทางที่ดีที่สุด
เอาอันนี้ก็แล้วกัน
มัลฟอยเดินขึ้นบันไดไป จุดมุ่งหมายอยู่ที่รูปปั้นแม่มดตาเดียวหลังค่อมที่ชั้นสาม ไม่นานนักเขาก็ไปถึง
เอ้า! แล้วทีนี้จะทำยังไงต่อละวะ!?
มัลฟอยก้มลงมองแผนที่ตัวกวนในมือ เขามองเห็นจุดสีดำเล็กๆจุดหนึ่งอยู่บนแผนที่ตรงชั้นสามของปราสาทตรงที่เขายืนอยู่พอดี จุดนั้นมีป้ายชื่อติดไว้ว่า เดรโก มัลฟอย เขาเพ่งมองจุดนั้นอย่างพินิจพิจารณา ก็เห็นว่ามันกำลังเคลื่อนไหว จุดเงานั้นกำลังโบกไม้กายสิทธิ์ไปที่รูปปั้น แล้วพร้อมๆกันนั้นก็มีถ้อยคำปรากฏขึ้นข้างๆว่า ดิสเซนดิอุม
มัลฟอยขมวดคิ้ว แต่ก็หยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาแล้วทำตาม เขาโบกไม้ไปที่รูปปั้นนั่นพร้อมกับท่องว่า ดิสเซนดิอุม
ทันใดนั้นตรงโหนกค่อมของรูปปั้นก็เปิดออกเป็นช่องให้พอให้คนลอดผ่านเข้าไปได้ มัลฟอยเก็บไม้กายสิทธิ์และแผนที่เข้าไปในเสื้อคลุม มองซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าทางเดินนั้นว่างเปล่า เขาก็เบียดตัวเข้าไปในโพรงแล้วหายไป
////////////////////////////////////////////
มัลฟอยกำลังเดินมาตามทางเดินในปราสาทฮอกวอตส์
ในมือข้างขวาของเขาถือช่อดอกกุหลาบสีขาวเล็กๆช่อหนึ่ง ส่วนมือข้างซ้ายก็ถือถุงขนม
นี่เป็นของที่เขาซื้อมาจากฮอกมีดส์
เขาได้ความคิดนี้ตั้งแต่เมื่อเช้าวันนั้นแล้ว วันที่เขากับแฮร์รี่นอนด้วยกันอยู่นอกปราสาทนั่นแหละ เมื่อมองแผนที่ตัวกวนในตอนนั้น เขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้...ความจริงมันก็ไม่ใช่ความคิดพิเศษอะไรมากนักหรอก แค่เป็นความคิดสนุกๆที่แล่นผ่านมาในสมองของเขาก็เท่านั้น หลังจากสังเกตเห็นว่าแผนที่มันบอกเส้นทางแปลกๆที่เขาไม่เคยใช้ และก็ทำท่าว่าจะเป็นเส้นทางออกไปจากปราสาทเสียด้วย เขาก็เลยคิดขึ้นมาเล่นๆว่าทำไมเขาไม่ทำอะไรเซอร์ไพรส์แฮร์รี่เล่นๆบ้างนะ? เช่นไปซื้อดอกไม้หรือขนมจากฮอกมีดส์มาให้ถ้าหากว่าเส้นทางพวกนั้นมันพาเขาออกไปนอกปราสาทได้จริงๆล่ะก็นะ เพราะแฮร์รี่ก็เคยทำให้เขามาเยอะแล้ว คราวนี้ล่ะจะเป็นคราวของเขาที่จะทำให้หมอนั่นประหลาดใจบ้าง
คนร่างบางหยิบแผนที่ตัวกวนออกมาจากกระเป๋า กวาดสายตามองหาจุดๆหนึ่งนั่นไง! แฮร์รี่อยู่นั่น ในห้องเรียนห้องประจำของพวกเขา หมอนั่นคงปลีกตัวออกมาจากยายหัวฟูกับไอ้หัวแดงได้แล้วแต่หาเขาไม่เจอเป็นแน่ ก็เลยไปแกร่วอยู่ที่นั่นมัลฟอยอมยิ้ม ตอนที่เห็นเขาเดินเข้าไปหาพร้อมๆกับดอกไม้แบบนี้ หมอนั่นจะดีใจหรือเปล่านะ?
ระยะทางจากตรงนี้ไปยังห้องเรียนห้องนั้นนับว่าไกลพอสมควร คนร่างบางจึงเดินเร่งฝีเท้าเดินไปก็อมยิ้มไป เขาอยากจะเจอแฮร์รี่เร็วๆเสียเหลือเกิน อยากจะรู้ว่าหมอนั่นจะทำหน้ายังไง? จะมีปฏิกิริยายังไงกับดอกไม้และขนมของเขาบ้าง?
สิบนาทีต่อมามัลฟอยก็เดินมาถึงห้องนั้น ด้วยความที่เขาอยากจะเซอร์ไพรส์คนร่างสูง มัลฟอยจึงไม่ได้สังเกตเลยว่าในห้องนั้นมันไม่ได้เงียบอย่างที่ควรจะเป็น
คนร่างบางวิ่งถลาเข้าไปในห้องพลางตะโกนด้วยเสียงร่าเริงว่า แฮร์รี่ เซอร์
แต่เสียงของมัลฟอยกลับขาดห้วงลงเสียเฉยๆ
เพราะตรงหน้าเขานั้น แฮร์รี่ไม่ได้ยืนอยู่เพียงคนเดียว
ข้างๆกายของแฮร์รี่ มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่เป็นเด็กผู้หญิงคนที่เขาระแวง คนที่เขาสงสัย และเกลียดขี้หน้ามากที่สุด
โช แชง
และที่สำคัญที่สุด ทั้งสอง ไม่ได้ แค่ ยืนอยู่ด้วยกันเฉยๆ
แต่กำลัง จูบ กัน
นั่นมันอะไรกัน!?...
ระหว่างที่เขาไปฮอกมีดส์ ระหว่างที่เขาไปซื้อของเพื่อจะแกล้งเซอร์ไพรส์แฮร์รี่ แฮร์รี่กลับอยู่ในห้องนี้ห้องของพวกเขา...จูบ กับยายนั่นอย่างนั้นเหรอ?
ช่อดอกกุหลาบสีขาวตกลงกระทบกับพื้น กลีบดอกกระจาย ส่วนถุงขนมในมืออีกข้างก็ร่วงหล่นลงมาในลักษณะไม่แพ้กัน
และพร้อมๆกันนั้น ความระแวงสงสัย ความผิดหวัง ความน้อยใจ ความเสียใจ ก็ระเบิดขึ้นมาพร้อมๆกัน
สีหน้าตื่นตกใจฉายแวบเข้ามาบนใบหน้าของแฮร์รี่ทันทีที่มัลฟอยปรากฏกายขึ้น เขาผลักโชที่กำลังจูบเขาอยู่ ออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งถลาเข้าไปหาคนร่างบางที่ยืนหน้าซีดตื่นตกใจไม่แพ้กันตรงประตูทางเข้าห้อง
เดรโก ฉันอธิบายได้! แฮร์รี่ร้องบอกขณะที่วิ่งไปหา แต่ก็ช้าเกินไป เพราะมัลฟอยได้หันหลังวิ่งออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว
เดรโก! แฮร์รี่ตะโกนเรียกตามหลัง เขาวิ่งเหยียบช่อกุหลาบสีขาวและถุงขนมฮันนีดุกส์ไปอย่างไม่ไยดี
แฮร์รี่วิ่งตามมัลฟอยไปบนทางเดินของปราสาท เดรโก! หยุดก่อน! เขาตะโกนไล่หลัง แต่ดูเหมือนมัลฟอยจะไม่สนใจฟังเอาเสียเลย
หยุดก่อนเถอะ! ได้โปรด! ฟังฉันบ้าง! มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรืออย่างที่นายเห็นเลยจริงๆ!
มัลฟอยวิ่งมาจนถึงบันไดกลาง และจังหวะนั้นเองที่แฮร์รี่วิ่งมาทัน คนร่างสูงใช้อ้อมแขนรวบตัวคนร่างบางเอาไว้แน่น
ปล่อย! ปล่อยฉัน! มัลฟอยพยายามดิ้น พยายามกระชากอ้อมแขนของแฮร์รี่ให้ออกไปจากตัว
เดรโก! ฟังฉันก่อน! แฮร์รี่พยายามพูด
ไม่! ฉันไม่ฟัง! มัลฟอยกรีดร้อง ดิ้นพราดๆพลางใช้เล็บจิกลงไปที่แขนของแฮร์รี่ หวังจะให้คนร่างสูงปล่อยมือออกจากตนจนแขนของคนร่างสูงมีแต่รอยจ้ำและรอยเลือดซิบๆ
แต่แฮร์รี่ก็ยังไม่ยอมปล่อย เดรโก! มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ! จริงๆ! หยุดดิ้นแล้วฟังฉันก่อนสิ! เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้าไปอีก ให้คนร่างบางดิ้นไม่ได้
ไม่! นายโกหกฉัน! ไหนบอกว่าเลิกชอบยายนั่นแล้วไง!? ไหนบอกว่าเป็นเรื่องในอดีตไง!? แล้วนายก็สัญญากับฉันแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับยายนั่นอีก! จะไม่คุยกับยายนั่นอีก! แล้วเมื่อกี๊มันอะไร!? นายนายจูบกับยายนั่น! นายมันโกหก! หลอกหลวง! มัลฟอยตะโกนลั่น ดิ้นพราด ตัวของเขาสั่นเทา น้ำใสๆเริ่มไหลลงมาจากขอบตา
มันไม่ใช่อย่างงั้น! แฮร์รี่ว่า พยายามอธิบาย ฉันแค่พยายามจะเคลียร์กับโช แต่เธอ
โช! แล้วนายก็เรียกมันว่าอย่างงั้นใช่ไหม!? เรียกชื่อต้นกันอย่างสนิทสนมแบบนี้แล้วยังจะให้ฉันเชื่อใจอีกเหรอ!? นายบอกว่าจะเรียกมันด้วยชื่อท้าย นายก็ทำไม่ได้! นายบอกว่าจะไม่ยุ่งกับมันอีกต่อไป นายก็ทำไม่ได้! นายผิดคำพูดกับฉันทุกอย่าง! ฉันจะไม่เชื่อนายอีกต่อไปแล้ว! สิ้นคำพูด มัลฟอยก็ก้มลงกัดแขนของแฮร์รี่เต็มแรง
โอ๊ยยยยย!!! คนร่างสูงร้องลั่น ชักแขนกลับมาโดยอัตโนมัติ เป็นผลให้มัลฟอยหลุดออกไปจากอ้อมแขนของเขา เผ่นพรวดลงบันไดไปได้
เดรโก! เดี๋ยว! แฮร์รี่วิ่งลงบันไดตาม แต่ไม่ทัน เพราะทันทีที่ลงบันไดได้ มัลฟอยก็วิ่งไปยังทางลงสู่คุกใต้ดิน วิ่งเข้าหอนอนสลิธีรีนไป
อ้าวมัลฟอย แครบกับกอยล์ที่ยังนั่งรอมัลฟอยอยู่ที่เดิมลุกขึ้นทัก แต่ก็ต้องแปลกใจที่คนร่างบางไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย กลับวิ่งพรวดพราดเข้าไปยังหอนอนชายและปิดประตูไล่หลังดังสนั่นคุกใต้ดิน
คนร่างบางโถมตัวลงไปที่เตียงร่างสั่นเทา น้ำใสๆไหลลงมาเปรอะแก้มเนียนและหมอนไม่ยอมหยุด ในสมองของเขามีแต่ภาพๆนั้นภาพที่แฮร์รี่กับโชจูบกัน มันติดตาเขา ตามหลอกหลอนเขาไม่ยอมหาย
แล้วยังคำพูดของแฮร์รี่อีก หมอนั่นบอกว่าเขาเข้าใจผิด บอกให้ฟังหมอนั่นอธิบาย แต่ยิ่งอธิบาย เขาก็ยิ่งเห็นว่าสิ่งที่เขาเข้าใจน่ะมันถูกต้องแล้ว
แฮร์รี่ผิดคำพูดที่ให้ไว้กับเขา หมอนั่นบอกว่าจะไม่ยุ่งกับโชอีก ก็ทำไม่ได้ บอกว่าจะไม่คุยกับเธออีก ก็ทำไม่ได้ บอกว่าจะไม่เรียกเธอว่าโชอีกต่อไป ก็ทำไม่ได้
แฮร์รี่บอกว่าเรื่องของเขากับโชมันเป็นแค่อดีตเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่มีอะไรต่อกันแล้ว นี่น่ะเหรออดีตสำหรับหมอนั่น!?
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมามันเป็นแค่เรื่องหลอกลวงเท่านั้นอย่างงั้นใช่ไหม?