Dakki's Fic ~Umbrella~

Harry Potter Fan Fiction

By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...

LuZ CoNtRoL # 11 #
หลง-รัก

แฮร์รี่กำลังเดินมาตามทางเดินในปราสาทฮอกวอตส์ มือสองข้างก็ล้วงกระเป๋ากางเกงพลางขมวดคิ้วมุ่น

เดรโกหายไปไหนนะ? เขาเดินหาอยู่ตั้งนานแล้ว อุตส่าห์ปลีกตัวออกมาจากเจ้าเพื่อนสองคนนั่นได้แล้วแท้ๆ แต่ดันหาเจ้าตัวคนที่เขาอยากเจอหน้าไม่พบเสียนี่ ปกติหมอนั่นก็ชอบมาขลุกอยู่ในห้องสมุดนี่นา วันนี้ดันหายไปไหนเสียล่ะ?

แฮร์รี่เดินมายังห้องเรียนห้องโปรดของเขาทั้งสอง ชะโงกหน้าเข้าไปมองที่นี่ก็ไม่อยู่แฮะ แต่เอาเหอะ ไม่รู้จะไปหาที่ไหนแล้ว รออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน

คนร่างสูงก้าวเท้าเข้าไปในห้องนั้น เดินไปทางหน้าต่างที่เปิดอ้าไว้ สอดส่ายสายตามองออกไปยังทิวทัศน์ยามบ่ายเบื้องนอก

หายไปไหนของเค้านะ?

แฮร์รี่ยืนเกาะขอบหน้าต่างอยู่พักหนึ่ง ก็รู้สึกเหมือนมีเสียงฝีเท้ากุกกักดังขึ้นข้างหลัง

ต้องเป็นเดรโกแน่ๆ!

คนร่างสูงหันขวับไปยังที่มาของเสียง กำลังอ้าปากจะทักคนที่เขาคิดว่าเข้ามาด้วยความดีใจ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้าง

เพราะคนที่เดินกล้าๆกลัวๆเข้ามาในห้องไม่ใช่เดรโก แต่เป็นโช แชง

อะ เอ่อโช แฮร์รี่ตกใจ พูดตะกุกตะกัก เธอเข้ามาที่นี่ทำไม?

เด็กสาวเรเวนคลอเดินเข้ามาหาช้าๆอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก เธอพูดอึกอัก ไม่ยอมมองหน้าแฮร์รี่ ฉะฉันเดินตามเธอมาน่ะ

แฮร์รี่ขมวดคิ้ว เดินตามฉัน? ทำไม?

โชอึกอักหนักเข้าไปอีก อะเอ่อคือฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอน่ะ เธอพูดแล้วก็ก้มหน้างุด

คนร่างสูงไม่เข้าใจ แต่เขาก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองชักจะไม่ปลอดภัยเสียแล้ว เขาขยับตัวหนีนิดหน่อยขณะที่โชเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คุย?...คุยอะไรเหรอ? เขาถามอย่างไม่แน่ใจ

อะเอ้อ โชก้มหน้างุดหนักเข้าไปอีก ใบหน้าของเธอเป็นสีชมพูระเรื่อ พูดตะกุกตะกักเหมือนไม่แน่ใจว่าจะกล่าวออกไปดีหรือเปล่า

อะไรเหรอ? แฮร์รี่ถามเสียงแผ่วเบา ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอยากจะได้ยินในสิ่งที่โชกำลังจะพูดนี่หรือเปล่า

เอ่อคือ เธอพูดเสียงแผ่ว แฮร์รี่เอ่อเธอพอจะยกโทษในทุกสิ่งที่ฉันทำไปได้หรือเปล่า?...คือฉันหมายถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนปี 5 น่ะตอนที่เธอตั้งกองทัพดัมเบิลดอร์นั่นที่เพื่อนฉันเอ่อเธอก็รู้น่ะคือ

แฮร์รี่ขมวดคิ้ว สีหน้างงงวย เขาไม่เข้าใจว่าเธอต้องการจะสื่ออะไรกันแน่

คือว่า แต่แล้วเหมือนเธอจะตั้งสติได้ เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมารวดเดียวอย่างรวดเร็ว ฉันอยากให้เธอยกโทษให้ฉัน แล้วกลับมาคบกับฉันได้หรือเปล่า?

เกิดความเงียบขึ้นมาอึดใจใหญ่ๆระหว่างพวกเขาทั้งสอง แฮร์รี่ตกตะลึงในคำพูดของโชเธอกำลังขอคบเขาหลังจากที่เคยแตกหักกันมาครั้งหนึ่งแล้วงั้นเหรอ? เธอจะขอรีเทิร์นอย่างงั้นเหรอ? มิน่าล่ะเธอถึงได้เข้ามาตีสนิทกับเขา เข้ามาคุยกับเขาอย่างสนิทสนมอีก ราวกับว่าระหว่างพวกเขาไม่เคยมีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

แฮร์รี่มองเสี้ยวหน้าสีชมพูระเรื่อของโชที่ก้มอยู่ด้วยความหนักใจเขาจะตอบรับเธอได้ยังไง? ในเมื่อตอนนี้เขามีเดรโกอยู่ทั้งคนแล้ว และเขาก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจซะด้วย คนร่างสูงพยายามคิดคำพูดที่จะปฏิเสธเด็กสาวอย่างนุ่มนวลที่สุด

เอ่อคงไม่ได้หรอกโชฉันขอโทษนะ เขาพูดแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่กล้าสบตาเธอ

โชเงยหน้าขึ้นมา น้ำเสียงมีแววปวดร้าว ทำไมล่ะ? เธอไม่ยกโทษให้ฉันอย่างงั้นเหรอ?

ไม่ใช่อย่างงั้น เรื่องนั้นน่ะฉันยกโทษให้เธอไปตั้งนานแล้วล่ะ แฮร์รี่ว่า แต่ยังไงฉันก็คบกับเธอไม่ได้อยู่ดี

ทำไมล่ะ? โชคาดคั้น นัยน์ตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำใสๆ เธอมีคนอื่นแล้วงั้นเหรอ?

แฮร์รี่ชะงักกึก ก่อนจะตอบคำถาม ก็ทำนองนั้นแหละ เขากล่าวเบาๆ

เด็กสาวรู้สึกอ่อนแรง น้ำใสๆเริ่มไหลลงมาจากตาของเธอ...เงียบกันไปพักใหญ่ ก่อนที่เธอจะถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

งั้นเหรอ? เธอยกมือปาดน้ำตา ถ้างั้นฉันก็หมดสิทธิ์แล้วสินะ?

เด็กหนุ่มตอบคำเบาๆ ฉันขอโทษนะ

เงียบกันไปอีกครู่ใหญ่ ไม่มีใครกล่าวอะไร น้ำตาของโชยังไหลลงมาเงียบๆไม่ขาดสาย ส่วนแฮร์รี่ก็รู้สึกอึดอัดกับภาวะตึงเครียดที่ล้อมรอบอยู่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ

จนในที่สุดเขาก็คิดจะทำลายความเงียบขึ้น คือโช พูดยังไม่ทันถึงไหน โชก็พูดขึ้นมาขัดเสียก่อน

แฮร์รี่ เด็กสาวกล่าว ฉันขออะไรเธอซักอย่างได้ไหม?

แฮร์รี่ไม่แน่ใจ ขะขออะไรเหรอ? เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ไม่ปลอดภัยอย่างร้ายแรง

ได้หรือเปล่าล่ะ? โชคาดคั้นให้เขาสัญญาด้วยน้ำเสียงแผ่วๆแต่มั่นคง

จะขออะไรล่ะ? แฮร์รี่ถามกลับ ฉันจะไม่สัญญาว่าจะทำถ้าเธอยังไม่บอกมาก่อนว่าต้องการอะไร เขาพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดไม่แพ้กัน

โชหลบสายตา กัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ ก่อนจะเอ่ยคำขอออกมา

ฉันขอจูบเธอทีได้ไหม? เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของแฮร์รี่ เธอจึงรีบพูดต่ออย่างรวดเร็ว เป็นคำขอสุดท้ายของฉัน แล้วจากนี้ไปฉันจะไม่ยุ่งอะไรกับเธออีก ได้ไหม? ถือว่าเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่จะให้ฉัน เป็นที่ระลึกของเรื่องราวระหว่างเราก็แล้วกัน

แฮร์รี่ลังเล ในตอนแรกเขาคิดจะปฏิเสธก็เขามีเดรโกอยู่ทั้งคนแล้ว หมอนั่นจะคิดยังไงถ้ารู้ว่าเขาไปจูบกับคนอื่น? แต่โชบอกว่านี่เป็นคำขอสุดท้าย...เป็นของที่ระลึกสำหรับเรื่องราวของพวกเขาทั้งหมด แล้วหลังจากนั้นมันก็จะจบลงตลอดกาล

ในความเงียบโดยไม่รอคำตอบของแฮร์รี่ เด็กสาวเขยิบตัวเข้ามาใกล้คนร่างสูงมากขึ้น หลับตาแล้วชะโงกหน้ามายังใบหน้าของแฮร์รี่

ตอนแรกแฮร์รี่จะขยับหนี แต่แล้วเขาก็เกิดเปลี่ยนใจ เด็กหนุ่มคิดถึงจูบแรกที่ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ได้เอาไปจากเขา แล้วเขาก็หลับตา

ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันอย่างแผ่วเบา

เป็นครั้งสุดท้าย

เสียงฝีเท้าเร็วๆดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมๆกับเสียงตะโกนที่คุ้นเคยดังแว่วเข้ามา

แฮร์รี่ เซอร์

////////////////////////////////////////////

มัลฟอยนอนอยู่บนเตียง สายตาของเขาเหม่อลอยไร้จุดหมาย หัวสมองที่ด้านชาของเขามีแต่ภาพๆเดียววนเวียนอยู่ในนั้นชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า

ภาพที่แฮร์รี่กับโชจูบกัน

ทำไม?

หมายความว่าแฮร์รี่หลอกลวงเขามาตลอดอย่างนั้นเหรอ? ตลอดเวลาที่หมอนั่นคบกับเขา หมอนั่นมีคนอื่นอยู่ตลอดเวลาอย่างงั้นใช่ไหม?

คบอย่างงั้นเหรอ?

มัลฟอยพยายามคิดทบทวนเหตุการณ์ทุกๆอย่างที่ผ่านมา ตั้งแต่ต้นตั้งแต่ตอนที่พวกเขาทั้งสองคนถูกกักบริเวณด้วยกัน...จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดระหว่างเขากับแฮร์รี่

ภาพของฉากต่างๆแวบเข้ามาในหัวภาพความทรงจำที่พวกเขาทั้งสองคนใช้เวลาอยู่ร่วมกัน ตอนที่พวกเขาอยู่ในห้องถ้วยรางวัล ตอนที่ไปถูพื้นห้องโถงใหญ่ด้วยกัน ช่วงเวลาในป่าต้องห้าม วิธีการต่างๆที่แฮร์รี่ใช้จีบเขาทั้งให้ดอกไม้ ให้ขนม
จูบแรกระหว่างพวกเขา ช่วงเวลาที่มีอะไรกันครั้งแรก

ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ระยะเวลาก็ผ่านมาราวๆ 3 เดือนได้แล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมามัลฟอยคิดเอาเองมาตลอด ว่าแฮร์รี่รักเขา ให้ความสำคัญกับเขา...มากแต่ตอนนี้ดูเหมือนความจริงทุกอย่างจะกระจ่างแล้ว ว่าเขาคงไม่ใช่คนเดียวที่แฮร์รี่ให้ความสำคัญและรัก

บางที แฮร์รี่อาจจะไม่เคย รัก เขาเลยก็เป็นได้

คนร่างบางคิดทบทวนเหตุการณ์ทุกอย่างอีกครั้งอย่างรวดเร็วโดยละเอียด พยายามค้นหาบางสิ่งบางอย่างในความทรงจำนั้นบางสิ่งที่อาจจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง

แต่มันก็ไม่มี

เขาน่าจะรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว

น้ำตาของมัลฟอยไหลลงมาอาบแก้มเงียบๆ ก้อนสะอื้นขึ้นมาจุกที่คอความเศร้า ความเสียใจ ทุกสิ่งทุกอย่างไหลทะลักออกมา

แฮร์รี่ไม่เคยเอ่ยคำว่า รักกับเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

////////////////////////////////////////////

แฮร์รี่เดินทำท่าซังกะตายกลับไปยังหอนอนกริฟฟินดอร์

ในหัวสมองของเขาคิดถึงแต่ภาพของเดรโก สีหน้าของคนร่างบางตอนที่เห็นภาพเขากับโชกำลังจูบกันมันยังติดตาเขาอยู่ไม่หาย ทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปลบจนแทบจะทนไม่ได้

เขาไม่น่าให้โชจูบเลย ให้ตายสิวะ!

เขาอยากจะอธิบายกับเดรโกใจจะขาด ว่าทุกอย่างมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด มันไม่ใช่อย่างที่คิด แต่หมอนั่นก็ไม่ยอมฟังเสียงเขาเลย ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายเลยแม้แต่น้อย

แล้วนี่เขาจะทำยังไงดี?

แฮร์รี่บอกรหัสผ่านแล้วเข้าไปในหอ พบเฮอร์ไมโอนี่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องนั่งเล่นรวม

อ้าว! หวัดดีแฮร์รี่ เธอร้องทักเมื่อเห็นเด็กหนุ่มเดินเข้ามา ไหนบอกจะไปหามัลฟอยไง ทำไมกลับมานี่เสียล่ะ? ถามเชิงหยอกเย้า แต่เมื่อเห็นแฮร์รี่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ เธอก็ขมวดคิ้วถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อน เป็นอะไรไป? ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?

แฮร์รี่ทำหน้ามุ่ย เลี่ยงไม่ตอบคำถาม รอนไปไหนล่ะ? ถามพลางสอดส่ายสายตามองหาเพื่อนซี้อีกคนหนึ่งที่ยังไม่เห็นเงาหัว

อยู่ห้องสมุดมั้ง เฮอร์ไมโอนี่ยักไหล่อย่างไม่สนใจ ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีฉันน่ะ

แฮร์รี่ขมวดคิ้ว อ้อ พวกเธอทะเลาะกันอีกแล้วงั้นสิ เขาว่า

เด็กสาวยักไหล่อีกครั้ง อย่าไปสนใจเลย หมอนั่นก็อย่างงี้แหละ...ว่าแต่ เอาเรื่องของเธอเถอะแฮร์รี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

แฮร์รี่แสร้งทำหน้าเหรอหรา เกิดอะไร? เธอถามงั้นหมายความว่าไงเหรอเฮอร์ไมโอนี่?

ไม่ต้องมาทำกลบเกลื่อนเลย! เฮอร์ไมโอนี่แหวเข้าให้ หน้าตาก็บอกอยู่โต้งๆแบบนั้นว่าเกิดเรื่องมา ยังจะมาทำเฉไฉอีก! เธอทำหน้ามุ่ย แต่เอาเหอะ ถ้าเธอไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่าก็ได้ แต่ก็อย่าลืมละกันว่าสามารถมาปรึกษาฉันได้ทุกเรื่อง เธอว่าแล้วทำท่าจะก้มหน้าลงทำการบ้านต่อ

แฮร์รี่นิ่งเงียบ พยายามชั่งใจว่าควรจะเล่าดีหรือไม่...

ปิดบังไปแล้วมันจะมีอะไรดีขึ้นมาเล่า!? ปกติเวลาเกิดเรื่องอะไรเขาก็เล่าให้เพื่อนๆฟังทุกเรื่องอยู่แล้วนี่นา แล้วเพื่อนๆก็มักจะให้คำแนะนำดีๆแก่เขาเสมอ คราวนี้เฮอร์ไมโอนี่อาจจะมีคำแนะนำอะไรดีๆสำหรับสถานการณ์นี้ก็ได้

เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจเล่าให้ฟัง

คืออย่างงี้นะเฮอร์

แฮร์รี่เล่าถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อกี๊ทั้งหมด เมื่อเล่าจบเขาก็ถามเธอ

แล้วนี่เธอคิดว่าฉันควรจะทำยังไงดี?

เฮอร์ไมโอนี่ทำท่าครุ่นคิด ฉันว่าตอนนี้มัลฟอยคงกำลังเสียใจอยู่แน่ๆ ถึงเธอเข้าไปตอนนี้เขาก็คงไม่ยอมฟังคำอธิบายอะไรจากเธอหรอก เขาจะหาว่ามันเป็นแค่ข้ออ้าง เป็นข้อแก้ตัว เธอขมวดคิ้ว ฉันว่าเธอควรจะปล่อยไว้แบบนี้ซักพักก่อน ให้เขามีสติขึ้นหน่อย แล้วเขาจะคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเอง พอเขาเย็นลงแล้วนั่นแหละเธอค่อยเข้าไปหา เด็กสาวให้คำแนะนำ

แล้วนั่นมันควรจะเป็นตอนไหนล่ะ? แฮร์รี่ถาม

พรุ่งนี้ก็คงได้มั้ง เฮอร์ไมโอนี่ทำท่าครุ่นคิด คืนนี้เขาน่าจะสงบสติอารมณ์ได้แล้วล่ะน่า

แล้วถ้าเขายังสงบสติอารมณ์ไม่ได้ล่ะ คนร่างสูงยังซักไซ้ ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเขาสงบสติอารมณ์ได้แล้วหรือยังน่ะ?

ก็ถ้าเขายังสงบสติอารมณ์ไม่ได้เขาก็คงไม่โผล่หน้าออกมาให้เธอเห็นหรอกน่ะ! เด็กสาวว่า ถ้าเขายังฟูมฟายอยู่เขาก็จะต้องนอนจมกองน้ำตาอยู่ในหอแน่ๆ คงไม่ถ่อออกมาเสนอหน้าให้ชาวบ้าน โดยเฉพาะเธอเห็นหรอก เธอคอยดูละกัน พรุ่งนี้เขาจะออกมาแล้วทำสีหน้าเย็นชาใส่เธอ นั่นแหละแปลว่าเขาสงบสติอารมณ์ได้แล้วล่ะ

อย่างงั้นเลยเหรอ? แฮร์รี่ขมวดคิ้ว แล้วฉันควรจะง้อยังไงล่ะ?

ก็ เด็กสาวเกาคางพลางคิด ก็ใช้วิธีของเธอสิ ฉันก็เห็นปกติเธอมีวิธีมัดใจเขาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้กำลังใจ

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ฉันคิดมุขไม่ออกนี่นา! แฮร์รี่ว่า เอนตัวให้จมลงไปในโซฟา ขมวดคิ้วมุ่น

เกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่งขณะที่สมองของทั้งคู่กำลังทำงานอย่างหนัก แล้วอยู่ๆเฮอร์ไมโอนี่ก็เอ่ยขึ้นมา

เอ่อแฮร์รี่ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?

อะไร?

เธอคิดว่าเธอรู้สึกยังไงกับมัลฟอยเหรอ? เธอถามอย่างไม่แน่ใจ

ถามได้! ก็รักน่ะสิ! แฮร์รี่กระเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งตัวตรงทันควัน

แน่ใจใช่มั้ย? เด็กสาวถามย้ำ แล้วเธอเคยบอกรักเขาหรือเปล่า?

เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่หนึ่งขณะที่แฮร์รี่นั่งครุ่นคิดทบทวนถึงทุกสิ่งทุกอย่าง ก่อนจะอึกอักตอบ อะเอ่อคิดว่าไม่เคยนะ

แล้วเธอเคยขอเขาเป็นแฟนหรือเปล่า? เด็กสาวยังถามต่อ

อะเอ่อไม่เคย เป็นคำตอบของแฮร์รี่

แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยบอกเขาล่ะ? เฮอร์ไมโอนี่ถามนิ่งๆ

ก็ คนร่างสูงอึกอัก มันจำเป็นต้องบอกด้วยเหรอ?...ฉันคิดว่าการกระทำของฉันมันก็ออกจะบอกโจ่งแจ้งอย่างงั้นแล้วนี่

เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มเรียบๆพลางส่ายหน้าช้าๆ ไม่หรอกแฮร์รี่ บางทีคนเราก็ต้องการคำพูดที่เอ่ยออกมาจากปากเพื่อย้ำให้มั่นใจนะ บางทีการแสดงออกเพียงอย่างเดียวน่ะมันไม่เพียงพอหรอก เธอว่า แล้วอีกอย่าง ที่นายบอกว่า รัก น่ะ นายแน่ใจแค่ไหน?

แฮร์รี่มองหน้าเธอ เธอถามอย่างงั้นหมายความว่ายังไง?

ก็หมายความว่า เธอพยามยามคิดหาคำพูด ฉันอยากให้นายทบทวนความรู้สึกของนายให้ดีเสียก่อนที่จะพูดอะไรออกมา ว่าจริงๆแล้วน่ะนาย ชอบ หรือ หลง หรือ รัก เขากันแน่

แฮร์รี่นิ่งอึ้ง เมื่อเห็นแฮร์รี่เงียบ เธอจึงพูดต่อ มันใกล้กันมากเลยนะแฮร์รี่ 3 อย่างนี้น่ะ เธอเคยคิดหรือเปล่าว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาน่ะ มันอยู่ในระดับไหน? ถ้ายังไม่เคยเธอก็ควรจะคิดได้แล้วนะ

ชอบ หลง หรือรัก งั้นเหรอ? แฮร์รี่พึมพำ

ตามที่ฉันคิดนะ เฮอร์ไมโอนี่กล่าวต่อ ตอนแรกฉันคิดว่านาย หลง หมอนั่นซะอีก เห็นหลงเขาไปทั้งเนื้อทั้งตัว แล้วยังนิสัยร้ายๆน่าปราบอย่างงั้นอีกด้วย ฉันนึกว่านายจะบ้าหลงไปแค่พักนึงเสียอีก เธอพูด

เธอคิดอย่างงั้นจริงๆเหรอ? แฮร์รี่เริ่มลังเล

อืมม ก็ทำนองนั้นแหละ ตอนแรกฉันคิดอย่างงั้นจริงๆ ดูจากที่เธอจีบเขาที่เธอรุกเขาขนาดนั้น ฉันก็เลยคิดว่าเธอคงแค่หลงแล้วก็เลยคิดจะจีบเล่นๆ แค่อยากจะได้ตัวเขาเท่านั้น เพราะฉันคิดว่าเวลารวดเร็วขนาดนั้นเธอคงไม่ได้รักเขาได้มากมายอะไรหรอก เด็กสาวตอบ แต่ตอนนี้ก็ไม่รู้สิ ดูเหมือนนายจริงจังขึ้นกว่าตอนแรกๆเหมือนกัน แต่นี่มันก็แค่ 2-3 เดือนเองนี่ เวลาแค่นี้บางทีก็ยังพิสูจน์อะไรไม่ได้นะ

แฮร์รี่ลังเลหนัก สีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเอ่ยปากถาม เฮอร์ชอบหลงกับรักน่ะ มันต่างกันยังไงบ้างเหรอ?

ก็ เฮอร์ไมโอนี่คิดหนัก ในความคิดของฉันน่ะ แค่คร่าวๆนะ ชอบก็คือเธอคิดว่าเขาน่ารักดี ถูกใจ อาจจะหน้าตาหรือนิสัย แต่ไม่มีอะไรมากกว่านั้น ส่วนหลงก็คือเธอคิดว่าเขาน่ารัก มาก ถูกใจ มาก จนเธอคลั่งและอยากได้มาเป็นของเธอ มันใกล้เคียงกับ รัก มาก แค่เส้นยาแดงผ่าแปดเอง คนเรามักจะสับสนกันระหว่างสองสิ่งนี้ แต่ หลง น่ะยังขาดสิ่งสำคัญที่จะเติมเต็มให้ความรู้สึกนั้นเรียกว่า รัก ไปอีกเยอะเหมือนกัน

เมื่อเห็นเฮอร์ไมโอนี่หยุดพูด แฮร์รี่จึงถามขึ้น แล้วรักล่ะ?

รัก เด็กสาวเอ่ยช้าๆ มันนิยามกันยากน่ะแฮร์รี่ คำว่า รัก สำหรับคนแต่ละคนมันมีนิยามแตกต่างกันไป แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่สูงที่สุด สูงกว่าชอบหรือหลง รักก็คือรักน่ะแฮร์รี่ ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน

งั้นเหรอ? เสียงของแฮร์รี่ฟังดูเหม่อลอย

อืมมม ไม่รู้สิ แต่นั่นมันก็แค่ความคิดส่วนตัวของฉันเท่านั้นนะ คนที่จะตัดสินใจทุกอย่างมันก็คือนายนั่นล่ะแฮร์รี่ เธอเอื้อมมือมาตบไหล่ให้กำลังใจเขา ถ้าเธอไม่ว่าอะไรฉันจะทำการบ้านต่อล่ะ เธอว่าแล้วหันไปสนใจการบ้านกองพะเนินตรงหน้าต่อ

งั้นฉันขอตัวก่อนละกัน แฮร์รี่ลุกจากโซฟา เดินเหม่อลอยขึ้นไปบนหอนอน ในหัวสมองของเขาเต็มไปด้วยความคิดที่สับสนตีพันกันจากคำพูดของเฮอร์ไมโอนี่

กำลังพยายามคิดทบทวนและหาคำตอบให้กับความรู้สึก

ว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อเดรโก...มันคือ รัก หรือ หลง กันแน่?

////////////////////////////////////////////

แฮร์รี่ออกมาทานอาหารเย็นที่ห้องโถงใหญ่

เขาเหลือบมองไปทางโต๊ะบ้านสลิธีรีน เห็นมัลฟอยกำลังนั่งทานอาหารอยู่กับพวกแครบและกอยล์ หันหลังให้เขาไม่เหมือนทุกครั้ง

คนร่างสูงถอนหายใจ เขายังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงต่อไปดี อยากง้อก็อยากใจจะขาด แต่ถ้าสิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่พูดมันจริงล่ะ? ขนาดเขาใช้เวลาทั้งบ่ายนั่งทบทวนในสิ่งที่เธอพูด เขาก็ยังคิดไม่ตกอยู่ดี ว่าจริงๆแล้วสิ่งที่เขารู้สึกกับเดรโกมันคืออย่างไหนกันแน่?

ถ้ามันเป็นแค่ หลง จริงๆล่ะ ถ้าเป็นอย่างงั้นเขาจะทำยังไง? จะเลิกยุ่งกับเดรโกเหรอ? เดรโกจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดเพราะเขาอีก

หรือจะยังคงรักษาความสัมพันธ์ต่อไป เผื่อมันจะกลายเป็น รัก ขึ้นมาซักวัน

เพราะตอนนี้เขาก็คิดว่า มันน่าจะใกล้เคียงสิ่งนั้นมากๆแล้ว แต่ในเมื่อยังไม่แน่ใจ เขาก็ยังไม่ควรจะเอ่ยอะไรออกไปจะดีกว่า

โอ๊ยยยย!!! ช่างเหอะ! เฮอร์ไมโอนี่บอกให้เริ่มพรุ่งนี้นี่ วันนี้อาจจะยังเร็วไป ถ้ายังงั้นค่อยคิดคืนนี้ก็ยังพอไหว!

แต่ถ้ามันเป็น หลง จริงๆล่ะ? ถ้าจะให้เขาเลิกยุ่งกับเดรโกจริงๆ เขาจะตัดใจจากหมอนั่นได้งั้นเหรอ?

หลังอาหารเย็น มัลฟอยเหลือบสายตาเย็นชาไปทางโต๊ะกริฟฟินดอร์ เห็นแฮร์รี่กับเพื่อนๆยังคงนั่งทานอาหารกันอยู่

หลังจากที่ร้องไห้จนตาบวมและคิดทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างมาตลอดบ่าย เขาก็คิดจะทำอะไรอย่างหนึ่งคิดจะถามคำถามอะไรอย่างหนึ่งกับแฮร์รี่ เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะให้แฮร์รี่ได้แก้ตัว เขาตั้งใจไว้ว่าจะไม่ร้องไห้จะไม่เสียน้ำตาให้ผู้ชายคนนั้น ถ้าหากคำตอบ มันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาต้องการ

มัลฟอยมองเห็นคนร่างสูงนั่งทำหน้าเคร่งเครียดทานอาหารไปโดยไม่สนใจไยดีเขาเลยฮึ ไม่คิดแม้แต่จะง้อเขาเลยงั้นสิใช่ไหม!? ทั้งๆที่เขาไม่ใช่คนผิด แต่กลับเป็นเขาที่จะต้องเป็นฝ่ายเข้าไปหาหมอนั่นก่อน เห็นเขาไม่มีความสำคัญขนาดนั้นเลยอย่างงั้นสิ!?

คนร่างบางรอจนเห็นแฮร์รี่ลุกขึ้น เขาจึงลุกขึ้นตาม แล้วเดินไปทันคนร่างสูงที่ประตูทางเข้าห้องโถงใหญ่

พอตเตอร์ มัลฟอยเรียกเสียงเย็นชา ทำเอาคนร่างสูงชะงักเท้า หันกลับมาช้าๆ

ว่าไงครับ? แฮร์รี่ยิ้มเจื่อนๆ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ถึงแม้จะตกใจไม่น้อยกับชื่อและน้ำเสียงที่เดรโกใช้เรียกเขา และทั้งๆที่ภาวนาใจจะขาดว่าอย่าเพิ่งให้เดรโกมาพูดอะไรกับเขาตอนนี้เลย เพราะเขายังไม่พร้อม ยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ ไม่รู้จะแก้สถานการณ์ยังไงแล้ว

ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม? คนร่างบางถามเสียงเรียบๆ ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมสบตากันตรงๆ

เอ่อได้สิ แฮร์รี่ตอบ ถามอะไรเหรอครับ?

ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเพราะได้ไหม!? ฟังดูก็รู้ว่า fake! มัลฟอยคิดในใจด้วยความขมขื่น ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแบบเดิม เอ่อไปคุยกันที่อื่นได้ไหม? ตรงนี้คงไม่เหมาะ

อะเออ ได้สิ คนร่างสูงรับคำแล้วยิ้มเจื่อนๆให้ทีหนึ่ง แต่มัลฟอยไม่มองหน้า เขาหันตัวแล้วเดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว

แฮร์รี่เดินตามด้วยหัวใจเบาหวิวจะเกิดอะไรขึ้นกันนี่!? เดรโกต้องการอะไร? ถ้าเป็นเรื่องโชละก็เขาอธิบายได้แน่ๆ แต่ถ้ามันไม่ใช่แค่นั้นล่ะ?

ทางที่มัลฟอยเดินนำไปเป็นทางไปสู่ห้องเรียนห้องนั้นห้องของพวกเขา ห้องที่เมื่อตอนกลางวันนี้เองเพิ่งจะมีคนอื่นที่ไม่ใช่ พวกเขา เข้ามามีส่วนร่วมในความทรงจำของห้องนั้นจนกลายเป็นรอยด่างในหัวใจที่ลบไม่ออก

เมื่อถึงห้องเรียน คนร่างบางเดินนำไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง แฮร์รี่จึงเดินตามไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวหนึ่งตรงข้ามกัน

เกิดความเงียบอันน่าอึดอัดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสอง

เอ่อ แฮร์รี่พยายามจะทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนั่น แต่เขาไม่รู้จะพูดยังไง นายเป็นไงบ้าง? โอ๊ยยยยยย!!! เจ้าพอตเตอร์หน้าแว่น! นายพูดอะไรออกไปวะ!?

ก็ดี มัลฟอยยังคงตอบห้วนๆเย็นชาอยู่เหมือนเดิม

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง

เอ่อ แฮร์รี่ตั้งต้นจะทำลายความเงียบอีก

พอตเตอร์ จู่ๆมัลฟอยก็เรียกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและมั่นคง แฮร์รี่รู้สึกสะอึกอีกครั้งกับสรรพนามที่ดูห่างเหินเหลือเกินนั้น มันทำให้หัวใจของเขารู้สึกเจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูก...แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเมื่อมัลฟอยพูดต่อ ฉันถามคำถามอะไรหน่อยได้ไหม?

อะเอ้อได้สิ แฮร์รี่ตอบอย่างไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก แสงดาวและความมืดที่แผ่อยู่รอบๆกายพวกเขาแทนที่จะสร้างบรรยากาศโรแมนติคอย่างที่มันเคยทำทุกครั้ง คราวนี้มันกลับเพิ่มความตึงเครียดขึ้นมาในหัวใจของเขาได้อย่างน่าประหลาด

ตอบตามตรงนะ? มัลฟอยย้ำ คนร่างบางเบนสายตาสีเทาหลบไปจากสายตาของแฮร์รี่ แต่ก่อนที่มัลฟอยจะเบนสายตาหลบไปนั้น แฮร์รี่สาบานได้ว่าเขาเห็นแววปวดร้าวจับใจอยู่ในดวงตาคู่นั้น

อะอื้อ คนร่างสูงตอบไม่เต็มเสียง ให้ตอบตามตรง? ตอบอะไรล่ะ!? หัวใจของแฮร์รี่เต้นไม่เป็นส่ำขณะรอฟังคำถาม

มัลฟอยสูดลมหายใจลึกเหมือนกับจะตั้งสติ เขาไม่อยากจะถามเลยให้ตายซี่! ไม่อยากจะรู้คำตอบของมันเอาเสียเลย ถ้าความเป็นจริงนั้นมันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาวาดหวัง...ถ้าคำตอบนั้นมันจะทำร้ายเขา ทำให้เขาต้องเจ็บปวด ก็สู้ให้เขาจมอยู่กับความฝัน...ให้เขาหลอกตัวเองไปอย่างงี้ยังจะดีเสียกว่า

มัลฟอยเหลือบสายตาขึ้นไปสบกับสายตาของคนร่างสูงแวบหนึ่ง แล้วเขาก็พบว่าสายตาที่มองตอบเขามานั้นก็รวดร้าวไม่แพ้กัน

คนร่างบางหลบสายตาแล้วด้วยอาการตัดใจ เขาก็เอ่ยคำถามออกไป...

นายรักฉันบ้างหรือเปล่า?...

เกิดความเงียบขึ้นยาวนานหลายอึดใจ

แฮร์รี่ตกตะลึงกับคำถาม มันเป็นคำถามที่เขาภาวนาขอให้เดรโกไม่ถามมากที่สุด เป็นคำถามที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุดในตอนนี้ในตอนที่เขากำลังสับสนกับความรู้สึกในหัวใจของตัวเองแบบนี้ เขาใช้เวลาทั้งบ่ายทบทวนความรู้สึกทั้งหมด แล้วก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าความรู้สึกนั้นมันเรียกว่าอะไร แล้วตอนนี้เวลานี้

เขาจะตอบออกไปได้ยังไง?

มัลฟอยกลั้นหายใจ เงยหน้าขึ้นมามองหน้าแฮร์รี่ที่เอาแต่ก้มหน้า ครุ่นคิดอย่างหนัก

นายต้องคิดอย่างงั้นสิใช่ไหม? แค่คำถามง่ายๆแค่นี้ นายยังให้คำตอบไม่ได้ แค่ถามว่ารักฉันหรือเปล่า? นายยังตอบไม่ได้เลย ถ้างั้นก็หมายความว่า ทุกสิ่งทุกย่างที่ผ่านมามันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพอย่างงั้นสิใช่ไหม? ฉันน่าจะรู้ตั้งนานแล้วนะนายมันโง่ เดรโก! โง่ที่ปล่อยให้เขาหลอกมาได้จนถึงบัดนี้! มัวแต่หลงตัวเองคิดว่าเขารัก เขาให้ความสำคัญ ไม่เคยระแคะระคายเลยว่าตัวเองไม่ได้มีค่ามากขนาดนั้น ก็เป็นแค่ของเล่นแก้เซ็งชิ้นหนึ่งเท่านั้นเอง

มัลฟอยขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ ทั้งๆที่เขาอยากจะก้าวออกไปให้พ้นๆจากห้องนี้หนีไปให้เร็วที่สุด แต่ดูเหมือนร่างกายมันจะไม่ยอมทำตามสมองของเขากลับอ้อยอิ่งเชื่องช้า เหมือนกับพยายามจะยืดเวลาตรงนี้ช่วงเวลาสุดท้ายนี้ ให้ยาวนานมากที่สุดตามที่หัวใจของเขาต้องการ

เมื่อลุกขึ้นมาได้ มัลฟอยก็ยกมุมปากยิ้มเจื่อนๆให้กับผู้ชายที่นั่งก้มหน้าอยู่ตรงหน้าเขานิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและหัวใจที่เบาหวิว

ในเมื่อคำตอบของนายคือความเงียบ ถ้างั้นเราก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว

เสียงฝีเท้าของมัลฟอยที่เดินห่างออกไปก้องสะท้อนอยู่ในความมืด ความเงียบงันวังเวง และในสมองที่ว่างเปล่าของแฮร์รี่ แม้เมื่อมัลฟอยจะจากไปนานแล้ว แต่ในสมองของเขามันก็ยังคงสะท้อนก้องอยู่ไม่ยอมเลือนหาย

น้ำใสๆไหลลงมาอาบแก้มของคนร่างสูงเงียบๆ เขาพยายามจะหยุดมัน บอกกับตัวเองว่าเป็นผู้ชาย จะมาร้องไห้งอแงแบบเด็กๆได้ยังไง? แต่ดูเหมือนร่างกายของเขามันจะไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง น้ำตายังคงไหลอาบลงมาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงสะอื้นที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอ แฮร์รี่ฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะ ปล่อยให้ทั้งน้ำตาและเสียงสะอื้น ไหลทะลักออกมาพร้อมๆกับความเศร้า ความเสียใจ และความเจ็บปวดรวดร้าว

จนหนำใจ

ก็สมน้ำหน้าตัวเองแล้วนี่ ก็เขาเป็นคนทำทุกอย่างพังไม่ใช่เหรอไง?

มัลฟอยเดินออกมาจากห้องเรียน มุ่งตรงกลับหอนอน ตอนแรกก็เพียงก้าวช้าๆ แล้วหลังจากนั้นก็เร็วขึ้นๆ จนเกือบเป็นวิ่ง

แล้วเขาก็ได้รู้คำตอบที่เขาอยากรู้

ว่าแฮร์รี่ไม่เคย รัก เขาเลย

เขาเตรียมใจมาอยู่แล้ว สำหรับคำตอบแบบนี้ เคยให้คำสัญญากับตัวเองเอาไว้ก่อนแล้ว ว่าจะไม่ร้องไห้ ไม่ว่าคำตอบนั้นจะน่าเจ็บปวดสักแค่ไหนก็ตาม

แต่ทั้งๆที่เตรียมใจเอาไว้แล้ว ทำไมเขาถึงรู้สึกว่า ผู้คนที่เขาเดินผ่าน พื้นกระดานที่เขาเหยียบย่าง รวมทั้งฝาผนังคุกใต้ดิน มันถึงได้ดูพร่าเลือนนักก็ไม่รู้