LuZ CoNtRoL # 13 #
posted on 03 Feb 2006 01:05 by dakki in LuZCoNtRoLxENDxHarry Potter Fan Fiction
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...
LuZ CoNtRoL # 13 #
หมาป่ากับตัวตุ่น
บะเบลาทริกซ์! แฮร์รี่ร้องขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ตกใจจนตัวแข็งเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาท่ามกลางแสงจันทร์สีเงินในป่าต้องห้ามอันเงียบงันวังเวงแห่งนี้ ไม่ใช่มนุษย์หมาป่า-ศาสตราจารย์ลูปิน-อย่างที่เขาคิดไว้ แต่กลับกลายเป็นหนึ่งในผู้เสพความตาย ลูกน้องตัวฉกาจของโวลเดอร์มอร์ท-เบลาทริกซ์ เลจแสตรงจ์!
แปลกใจล่ะสิ เจ้าหนูพอตเตอร์!? เบลาทริกซ์แสยะยิ้ม แสงจันทร์ตกกระทบฟันสีขาวกับผิวซีดๆของเธอจนดูน่าขนลุกขนพอง คิดไม่ถึงล่ะสิใช่ไหมว่าจะเจออะไรแบบนี้? เธอถามน้ำเสียงเยาะๆแบบคนที่กำลังถือลูกไก่ไว้ในกำมือ
แฮร์รี่ลากเท้าถอยไปข้างหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณระวังภัย เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เขาถามด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและแข็งกร้าวขึ้น ตอนนี้ความตกใจเหือดหายไปหมดแล้ว สติของเด็กหนุ่มเริ่มกลับคืนมาพร้อมๆกับความอาฆาตมาดร้ายต่อคนตรงหน้าที่กำลังพอกพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว ความทรงจำเมื่อปีที่แล้วพรั่งพรูเข้ามาในห้วงความคิดของแฮร์รี่ ฉากในกองปริศนาที่ซีเรียสค่อยๆล้มลงผ่านม่านกะรุ่งกะริ่งที่แขวนห้อยมาจากซุ้มประตูอย่างช้าๆ ก่อนจะหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล
และนั่นเบลาทริกซ์เป็นคนทำ!
ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงน่ะเหรอ? เบลาทริกซ์แสร้งทำท่าคิด ก็ เธอเอ่ยช้าๆเหมือนกับจะยั่วแฮร์รี่ให้โกรธ ฉันมุดดินเข้ามาน่ะ แล้วเธอก็แสยะยิ้มอีก
คำตอบแบบทีเล่นทีจริงเช่นนี้ทำเอาอารมณ์แฮร์รี่ที่คุกรุ่นอยู่แล้วยิ่งคุกรุ่นหนักเข้าไปอีก อย่ามาพูดจากวนตีนนะ! เด็กหนุ่มขู่ด้วยน้ำเสียงดุดัน เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!? ในเมื่อฮอกวอตส์หายตัวเข้ามาไม่ได้ แล้วศาสตราจารย์ลูปินก็บอกว่าทางลับทุกๆทางที่สามารถเข้ามาในฮอกวอตส์ได้ตอนนี้ก็มีสายลับของภาคีคุมเส้นทางเอาไว้หมดแล้ว!? แฮร์รี่ถามด้วยความรู้สึกพิศวงจริงๆ
โธ่เอ๋ย เด็กโง่! เบลาทริกซ์พูดด้วยน้ำเสียงดูถูกอย่างจริงใจ เธอคิดว่าพวกเธอน่ะเก่งขนาดรู้เส้นทางลับทุกๆทางหรือยังไง?
แฮร์รี่ขมวดคิ้ว หมายความว่ามีเส้นทางลับที่ภาคีไม่เคยรู้อีกงั้นเหรอ!?
อืมก็ไม่เชิงหรอก หล่อนกลับมาทำสีหน้าเย้ยหยันแบบคนที่ถือไพ่เหนือกว่าอีกแล้ว ภาคีอาจจะรู้เส้นทางลับเก่าแก่พวกนั้น แต่รับรองว่าไม่รู้จักเส้นทางใหม่ๆแน่ๆ อันที่ใหม่ขนาดที่พวกฉันเพิ่งจะขุดมันเมื่อไม่กี่เดือนมานี้เองน่ะ! พูดจบเธอก็เอามือกอดอกรอคอยท่าทีประหลาดใจเป็นล้นพ้นจากสีหน้าของแฮร์รี่ แล้วเธอก็ไม่ได้ผิดหวังเลย
แฮร์รี่อ้าปากค้างจะเถียง แต่แล้วก็พูดไม่ออกทางลับที่เพิ่งขุดใหม่งั้นเหรอ? ทันทีนั้นทุกๆอย่างก็ดูจะกระจ่างขึ้นสำหรับเขา ไอ้ตัวตุ่นตัวนั่นไง! ทำไมเขาถึงคิดไม่ถึงนะ!?
เจ้าตัวตุ่นนั่น!? แฮร์รี่พูดค้างไว้แค่นั้นพลางจ้องมองใบหน้าของเบลาทริกซ์ เหมือนจะเค้นให้เธอคลายคำตอบที่จะยืนยันว่าสมมติฐานของเขานั้นถูกต้อง
อ๋อ เธอก็สังเกตเหมือนกันเหรอนี่? แสร้งถามน้ำเสียงดัดจริต ในเมื่อเธอทายถูกแล้ว ฉันก็จะแนะนำให้รู้จักสมาชิกผู้เสพความตายอีกคนของเราเลยก็แล้วกันเดนเวอร์ เบลาทริกซ์ว่า ทันใดนั้น จากเงามืดของป่าที่ล้อมรอบพวกเขาอยู่ ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งก็ค่อยๆเดินออกมายืนเคียงข้างเบลาทริกซ์
สวัสดี เขาพูดขึ้นกับแฮร์รี่ ถึงจะเป็นคำทักทายที่ฟังดูสุภาพแต่น้ำเสียงของเขานั้นไม่ได้เป็นมิตรไปด้วยเลย
เดนเวอร์เป็นแอนนิเมจัสตัวตุ่น เบลาทริกซ์อธิบายเหมือนเป็นวิทยากร เขาขุดอุโมงค์ลับจากป่าข้างๆหมู่บ้านฮอกมีดส์เข้ามาในบริเวณป่าต้องห้ามนี่ ส่วนฉันคงไม่ต้องบอกซ้ำใช่ไหม? เธอเลิกคิ้วถาม
คุณเป็นแอนนิเมจัสหมาป่า แฮร์รี่ตอบให้อย่างไม่ยี่หระในความจนตรอกของตัวเอง คุณรู้ว่าศาสตราจารย์ลูปินเป็นมนุษย์หมาป่าจากปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ และก็รู้ว่าถ้าใช้หมาป่าทำท่าบาดเจ็บมาล่อในคืนพระจันทร์เต็มดวงแบบนี้ผมจะต้องติดกับคิดว่าเป็นลูปินแน่ๆ แฮร์รี่พูดไปตามที่เขาคิด แล้วก็นึกเจ็บใจตัวเอง ทำไมเขาถึงคิดไม่ถึงนะว่าการจะเข้ามาในฮอกวอตส์ยังมีวิธีแบบนี้อยู่? เหตุการณ์ตอนปี 3 ที่ซีเรียสเข้ามาได้จากทางลับใต้ต้นวิลโลว์จอมหวดน่าจะทำให้เขาคิดได้นี่นา อีกอย่างถ้าเพียงเขามีแผนที่ตัวกวนละก็พวกผู้เสพความตายไม่รู้นี่ว่าเขามี ถ้าเพียงเขามีมัน ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก
คิดแผนนี้นานมั้ยล่ะ? เด็กหนุ่มยังคงถามต่อด้วยท่าทางสบายๆเหมือนกำลังคุยอยู่กับเพื่อนยังไงยังงั้น เรื่องแบบนี้มันดูจะเป็นเรื่องปกติในชีวิตเส็งเคร็งของเขาไปเสียแล้ว ปกติเสียจนไม่รู้จะกลัวไปทำไมให้มันเสียเวลา
อืม ก็ไม่นานหรอกนะ เบลาทริกซ์ยักไหล่ แต่ฉันคิดว่าเราพล่ามกันมามากพอแล้ว ถ้าหากว่าเธอไม่มีอะไรค้างคาใจแล้วล่ะก็ เธอพูดช้าๆ พลางล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุม...เดนเวอร์ก็ทำแบบเดียวกัน พวกเขาหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมา ก็ตายซะเถอะพอตเตอร์!
ลำแสงสีแดงพุ่งออกมาจากไม้กายสิทธิ์ของเบลาทริกซ์พร้อมกับเสียงร้องว่า สตูเปฟาย! แฮร์รี่กระโดดหลบลำแสงคาถาสะกดนิ่งนั้นไปข้างๆด้วยความชำนาญแล้วควักไม้กายสิทธิ์ของตัวเองมาถือไว้ในมือพร้อมกับร่ายคาถา เอกซ์เปล
สตูเปฟาย! แฮร์รี่ยังร่ายคาถาปลดอาวุธไม่ทันจบ ลำแสงสีแดงก็พุ่งมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มาจากปลายไม้ของเดนเวอร์ แฮร์รี่เอี้ยวตัวหลบลำแสงนั่นไปได้เพียงเส้นยาแดงผ่าแปด
เจอสองรุมหนึ่งแบบนี้ไม่รอดแน่!
อิมเป แฮร์รี่พยายามจะร่ายคาถาใส่ทั้งสองอีกครั้งเพื่อจะได้ฉวยจังหวะตอนที่พวกนั้นโดนคาถาวิ่งไปหาที่ตั้งหลักใหม่ แต่ก็เหมือนครั้งแรก ร่ายคาถายังไม่ทันจบ เสียงร้องของเบลาทริกซ์ก็ดังแทรกขึ้นมา
ครูซิโอ!
ลำแสงของทั้งสองปะทะกันตรงกลางทางพอดี ถึงคำสาปกรีดแทงจะมาไม่ถึงเขาแต่แฮร์รี่ก็อดขนลุกกับความเจ็บปวดจากมันแบบที่เขาเคยโดนไม่ได้ เด็กหนุ่มชักเท้ากะจะอาศัยจังหวะนั้นวิ่งหนีไป แต่ก็ต้องเจอกับคาถาอีกอันที่ออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ของเดนเวอร์
ครูซิโอ!
ความที่แฮร์รี่หันหลังกำลังจะวิ่งหนีไปทำให้เขามองไม่เห็นว่าคาถาพุ่งมาจากทางไหน เด็กหนุ่มตั้งใจจะหมอบหลบ แต่ก็ไม่ทัน
คำสาปกรีดแทงพุ่งมาปะทะกลางหลังแฮร์รี่เต็มแรง เด็กหนุ่มล้มลงไปกองกับพื้นหญ้าพลางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขากระตุกและดิ้นพราดอยู่บนพื้น สีหน้าบิดเบี้ยวแสดงถึงความทรมานจนแทบจะทนไม่ได้
เวลาขณะนั้นดูจะนานชั่วกัปชั่วกัลป์สำหรับแฮร์รี่ ความเจ็บปวดแทรกซึมเข้ามาทุกผิวเนื้อจนสติสัมปชัญญะของเขาแทบจะหลุดลอยไป สมองของเขามันว่างเปล่าเป็นสีขาวโพลนไปหมด แต่ในใจนั้นร่ำร้องเรียกชื่อใครคนหนึ่งอยู่ตลอดเวลา
เดรโก
ถ้าหากเขาจะต้องตาย ก็ขอให้เห็นหน้าคนคนนั้นเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี
แต่เขาก็ยังไม่ตาย
แฮร์รี่ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆเมื่อเขารู้สึกว่าความเจ็บปวดค่อยๆมลายหายไปเมื่อคำสาปหมดฤทธิ์ แต่ใบหน้าที่เขาพบเมื่อลืมตาขึ้นมานั้น...ไม่ใช่เดรโก แต่เป็นเบลาทริกซ์กับเดนเวอร์ที่กำลังชะโงกหน้าอยู่เหนือตัวเขา
ภาพใบหน้าผู้เสพความตายทั้งสองดึงแฮร์รี่ให้กลับมาสู่โลกความเป็นจริง เขาสะดุ้งสุดตัวพลางรีบยันตัวลุกขึ้นยืน แต่ความเจ็บปวดของร่างกายไม่ยอมให้เขาทำอย่างนั้นได้ง่ายๆ
หึๆๆ มันสะบักสะบอมอย่างงี้แล้วฆ่าซะเลยดีไหม? เดนเวอร์หันไปถามผู้ร่วมงานด้วยน้ำเสียงเยาะๆขณะมองแฮร์รี่ตะเกียกตะกายจะลุกขึ้นยืน
อืม นายท่านไม่ได้สั่งว่าห้ามฆ่าเขาด้วยนี่เนอะ เบลาทริกซ์พูดเรื่อยเปื่อยแสร้งทำท่าคิดพลางเดาะไม้กายสิทธิ์สองอันในมือเล่นไม้กายสิทธิ์สองอัน! แฮร์รี่ที่เพิ่งลุกขึ้นยืนได้ก้มลงมองมือของตัวเองโดยอัตโนมัติ ไม้กายสิทธิ์ของเขาไม่อยู่แล้ว ไม่ว่าจะในมือเขาหรือบนพื้น เขาเหลือบสายตาขึ้นมองเบลาทริกซ์ที่กำลังมองเขาอยู่เหมือนกันด้วยความอาฆาตแค้น
กลัวหรือไงเจ้าหนู? เดนเวอร์ถามขึ้นเยาะๆพลางพยักเพยิดไปยังขาทั้งสองข้างของแฮร์รี่ที่กำลังสั่นไม่หยุด
ใครกลัวกัน!? เด็กหนุ่มตะคอกถามกลับพลางพยายามบังคับขาตัวเองไม่ให้สั่น เป็นเพราะคำสาปเมื่อกี๊ต่างหากที่ทำให้ขาของเขาเจ็บปวดและไม่มีเรี่ยวแรงจนทำให้มันสั่นแบบนี้ เขาไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย คนอย่างเขาพ้นขีดนั้นมานานแล้ว
แน่ใจใช่มั้ยว่าไม่กลัว? เดนเวอร์ยังคงถามย้ำด้วยหน้าตากวนประสาทพลางควงไม้กายสิทธิ์ของตัวเองคงกะจะทำให้แฮร์รี่ขวัญเสียเล่น แต่ท่าทางแบบนั้นกลับยิ่งทำให้แฮร์รี่โกรธ เขากำหมัดแน่น อยากจะวิ่งเข้าไปต่อยหน้าหมอนั่นซักหมัด แต่ร่างกายของเขาดูจะไม่อำนวยเอาเสียเลย แฮร์รี่จึงทำได้เพียงรวบรวมน้ำลายในปาก ก่อนจะถ่มเต็มแรงไปยังใบหน้าของผู้เสพความตาย
ถ้าคิดว่าจะฆ่าเขาได้ก็ฆ่าเลย แต่ถ้ามาหยามกันแบบนี้ละก็น่าดูแน่ๆ!
หึ เดนเวอร์หัวเราะขึ้นมาพลางเช็ดใบหน้าเปื้อนน้ำลายของตัวเอง แบบนี้ฆ่าซะเลยดีกว่า
หมอนี่เอาจริงแฮะ! แฮร์รี่คิดพลางมองเดนเวอร์กับเบลาทริกซ์ที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ต่อหน้าเขา เด็กหนุ่มลองขยับขาตัวเองว่ามีเรี่ยวแรงแค่ไหนไม่ไหวแน่ๆ แค่จะเดินไปช้าๆ 2-3 ก้าวยังแทบจะไม่มีแรงเลย ถ้าหวังจะให้เขาวิ่งหนีสองคนนี่ไปยังไงก็คงไม่รอดแน่ๆ
นี่เขาจะต้องตายจริงๆงั้นเหรอ?...
จู่ๆภาพความทรงจำทุกอย่างมันก็ไหลท่วมเข้ามาในห้วงความคิดของเขา ภาพความสุขต่างๆในชีวิต...ทันทีที่เขาหลุดเข้ามาในโลกต้องมนตร์แห่งนี้ ทั้งพ่อแม่ ปราสาทฮอกวอตส์ หมู่บ้านฮอกมีดส์ เพื่อนๆของเขา รอน เฮอร์ไมโอนี่ ดีน เชมัส เนวิลล์ ลูน่า เรื่องราวการผจญภัยต่างๆที่พวกเขาเคยผจญและผ่านพ้นมาด้วยกัน อาจารย์ทุกๆคน แฮกริด มักกอนนากัล ดัมเบิลดอร์ ลูปินแม้แต่สเนป ภาพความทรงจำต่างๆที่ตรอกไดแอกอน บ้านโพรงกระต่าย ครอบครัววีสลีย์ ซีเรียส
และแน่นอนที่สุด เดรโก มัลฟอย
ถึงเขาจะบอกว่าเขาไม่กลัว แต่จู่ๆน้ำตา มันก็พาลจะไหลขึ้นมาเสียดื้อๆ
ถ้าเพียงแค่เขาจะได้พบคนที่อยากพบมากที่สุดในตอนนี้แม้จะเพียงเสี้ยววินาที เขาก็พร้อมจะยอมแลกทุกอย่างจริงๆ
แต่มันคงสายเกินไปแล้วใช่ไหม?
เดนเวอร์กับเบลาทริกซ์หันมาทางเขา
พวกเราตกลงกันแล้ว เบลาทริกซ์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่แฮร์รี่ก็จับได้ถึงหางเสียงที่แฝงความยินดี ผู้เสพความตายทั้งสองชูไม้กายสิทธิ์ชี้มาทางเขาช้าๆ ขณะก้าวถอยหลังไป 3-4 ก้าว
เธอบอกลาชีวิตเส็งเคร็งของเธอได้แล้วล่ะ พอตเตอร์! หล่อนพูดขึ้น
วิ่งสิวิ่ง! สมองของแฮร์รี่สั่งให้เขาทำอย่างนั้น แต่ร่างกายของเขากลับทำตามไม่ได้ เขาพยายามขยับขาไปได้เพียงก้าวสองก้าวเล็กๆแค่นั้น ร่างกายเขาเจ็บปวดเกินไป อ่อนแรงเกินไป จนมันทำตามคำสั่งใดๆไม่ไหวแล้ว
อะวาดา เคดาฟ-รา! แฮร์รี่ได้ยินเสียงผู้เสพความตายทั้งสองร้องขึ้นพร้อมกัน ภาพทุกอย่างตอนนี้กลายเป็นภาพสโลว์โมชั่น เขามองเห็นลำแสงสีเขียวเพิ่งผุดออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ของทั้งคู่เพียงนิดเดียว ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น
แต่ไม่ใช่เพราะคาถา แฮร์รี่รู้สึกถึงแรงที่โถมเข้ามาอย่างรวดเร็วจากทางด้านข้างในวินาทีเดียวกับที่ลำแสงสีเขียวพุ่งออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์...แรงที่ผลักให้เขาล้มลง ลำตัวด้านข้างของเขากระแทกกับพื้นเจ็บระบมจนไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ในตอนแรก ในวินาทีถัดมารอบๆตัวเขาก็เต็มไปด้วยเสียงตะโกนโหวกเหวกและความชุลมุนวุ่นวาย เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างขยับอยู่บนตัวของเขา พร้อมกันนั้นก็มีเสียงๆหนึ่งเรียกชื่อเขาขึ้นมา
แฮร์รี่! ลุกขึ้นเร็ว!
แรงกระชากแรงๆที่แขนมาพร้อมกับเสียงเรียกนั้น แต่เพียงแค่เสียงอย่างเดียวก็แทบจะทำให้เขารีบพรวดพราดลุกขึ้นมาดูแทบไม่ทัน
เพราะเขาจำได้อย่างไม่มีวันลืม ว่ามันเป็นเสียงของเดรโก
อิมเปดิเมต้า! แฮร์รี่ลุกขึ้นมาทันเห็นคนร่างบางที่กึ่งนั่งกึ่งยืนอยู่ข้างๆตัวเขากำลังเสกคาถาใส่ร่างที่งงงันของผู้เสพความตายทั้งสองพอดี เบลาทริกซ์กับเดนเวอร์กระเด็นข้ามลานหญ้ากันไปคนละทิศละทาง...โดยไม่รอให้สองคนนั่นตกถึงพื้นด้วยซ้ำ มัลฟอยก็หันมาหาแฮร์รี่พลางกระชากแขนเขาอีกครั้ง
แฮร์รี่! ลุกขึ้นมาเร็วๆเข้า!
เดรโก? ทำไม?. แฮร์รี่ถามอย่างไม่เข้าใจ แต่มัลฟอยกลับทำหน้าเอือมระอาใส่
อย่าเพิ่งมาถามอะไรตอนนี้ได้ไหม!? คนร่างบางว่าพลางฉุดแฮร์รี่ให้ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ก่อนจะหันไปมองเบลาทริกซ์กับเดนเวอร์ และพบว่าทั้งสองยังคงนอนพังพาบอยู่บนพื้นห่างออกไปหลายหลาพลางร้องโอดโอย ไปกันเถอะ! มัลฟอยเร่ง เขาใช้แขนข้างขวาโอบลำตัวของแฮร์รี่เพื่อช่วยพยุง ส่วนคนร่างสูงก็ใช้แขนซ้ายโอบไหล่ของคนร่างบางเอาไว้
เฮ้ยเดี๋ยว! แฮร์รี่ร้องลั่นเมื่อนึกขึ้นได้ ไม้กายสิทธิ์ของฉันอยู่กับเบลาทริกซ์!
มัลฟอยหน้าถอดสี นายพูดจริงเหรอ? เขาหันกลับไปมองสองคนนั่นอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเสกคาถาใส่ทั้งคู่
เอกซ์เปลลิอาร์มัส!
ไม้กายสิทธิ์ทั้งสามลอยหวือเข้าสู่มือมัลฟอยอย่างง่ายดาย คนร่างบางรวบมันไว้ก่อนจะหันไปเห็นว่าเดนเวอร์กำลังขยับตัวจะลุกขึ้น
เพ็ตตริฟิคัส โททาลัส! มัลฟอยเสกคาถาใส่เดนเวอร์ แขนขาของเขาแนบติดกับลำตัวทันที ตัวแข็งเหมือนท่อนไม้และไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ก่อนจะหันไปทางเบลาทริกซ์และเสกคาถานี้ใส่เธอเช่นกัน
ไปกันเหอะ! เร็ว! คนร่างบางร้อง ส่งไม้กายสิทธิ์คืนให้แฮร์รี่พลางลากคนที่เรี่ยวแรงเริ่มกลับคืนมาทีละน้อยเข้าไปในป่าทึบ ตรงกลับไปยังชายป่าอย่างรวดเร็ว
เดรโก แฮร์รี่เรียกขณะที่เขาทั้งสองคนกำลังวิ่งไป
หือ? คนร่างบางขานรับ แต่ไม่ได้หันมามองหน้า
นายหาฉันเจอได้ยังไงน่ะ?
ก็จากแผนที่นี่ไง มัลฟอยตอบพลางหยิบแผนที่ตัวกวนจากในเสื้อคลุมส่งคืนให้แฮร์รี่ มันเป็นของนาย เอาคืนไปได้แล้วล่ะ
ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือเปล่า ว่าน้ำเสียงนั่นทำไมมันถึงได้ฟังดูเย็นชาห่างเหินขนาดนี้นะ?
แฮร์รี่มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของมัลฟอยที่ไม่ยอมหันมาสบตากับเขา อยากจะชะโงกหน้าเข้าไปหอมแก้มเนียนๆนั่นเหลือเกิน
แต่เขาก็รู้ตัวดี ว่าตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์
ทำไมนายถึงมาช่วยฉัน? จู่ๆแฮร์รี่ก็ถามขึ้นมา สายตายังคงจ้องเสี้ยวหน้าเนียนนั้นไม่วาง
ทำไมถึงถามอย่างงั้น? มัลฟอยถามกลับ
แฮร์รี่อึกอัก พูดเสียงค่อย ก็นายเกลียดฉันแล้ว ไม่ใช่เหรอ? ฉันก็เลยคิดว่า ถึงนายเห็นฉันตายไปต่อหน้าก็คงไม่รู้สึกอะไร แล้ว
หยุดพูดได้แล้ว! แฮร์รี่ยังพูดไม่จบประโยคดี มัลฟอยก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน ฉันไม่อยากฟังว่านายคิดว่าฉันคิดยังไง!
แฮร์รี่เงียบ มัลฟอยก็หยุดพูด ความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าครอบคลุมระหว่างพวกเขาทั้งสองอยู่เป็นนาน จนกระทั่งพวกเขาได้ยินเสียงเหมือนคนวิ่งฝ่าดงไม้ไล่หลังมา
พวกนั้นมาแล้ว! มัลฟอยร้องขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ เขาหันหลังไปมองเส้นทางที่เพิ่งเดินผ่านมา เท้าก็ยังคงจ้ำไปข้างหน้าเรื่อยๆ ทันใดนั้นคนร่างบางก็เสียหลักล้มลง
โอ๊ย! มัลฟอยร้องเมื่อเขาล้มลงไปกองกับพื้น ฉุดให้แฮร์รี่ลงไปพังพาบอยู่ในสภาพไม่ต่างกัน
เป็นอะไรหรือเปล่า!? แฮร์รี่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยภาพแบบนี้ ฉากแบบนี้ มันดึงให้ทั้งสองหวนกลับไปคิดถึงภาพความทรงจำตอนที่พวกเขาถูกทำโทษให้เข้ามาในป่าต้องห้ามด้วยกัน
แล้วทั้งคู่ก็รู้ตัวว่า พวกเขาต่างถวิลหาความรู้สึกเหล่านั้นเหลือเกิน
มัลฟอยสลัดภาพวันเก่าๆเหล่านั้นออกไปจากหัว เอ้อฉันว่าข้อเท้าคงแพลง(อีกแล้ว) คนร่างบางบอกพลางคลำๆข้อเท้าตัวเอง แฮร์รี่แตะข้อเท้าของมัลฟอยเบาๆ ก่อนจะมองเลยไปยังสาเหตุที่ทำให้คนร่างบางต้องเสียหลักล้มลง
หลุม?
ไม่ใช่สิ! แฮร์รี่ขมวดคิ้วพลางเพ่งสายตาฝ่าความมืด ชะโงกหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ
มันคืออุโมงค์! อุโมงค์ที่เดนเวอร์เป็นคนขุดแน่ๆ
อุโมงค์นี่? มัลฟอยก็เห็นเหมือนกัน อุโมงค์อะไรน่ะ? แล้วจะทะลุไปถึงไหนกัน?
แต่แฮร์รี่ไม่ตอบคำถาม คราวนี้เป็นคราวของเขาบ้างที่จะพยุงคนร่างบางให้ลุกขึ้น เราต้องไปจากตรงนี้ พวกนั้นต้องกลับมาที่นี่แน่!
ขาดคำ ความชุลมุนวุ่นวายก็เกิดขึ้นทันทีจนแฮร์รี่และมัลฟอยตั้งตัวไม่ทัน แฮร์รี่รู้สึกว่ามีอะไรหนักๆโถมเข้ามาใส่ตัวเขา...รวมทั้งมัลฟอย เขาทั้งคู่ล้มลงไปกลิ้งอยู่กับพื้นพร้อมๆกับร่างอีกสองร่างทับอยู่ข้างบน
เกิดมวยปล้ำสองคู่ย่อยๆอยู่บนพื้น แฮร์รี่คู่กับเบลาทริกซ์ และมัลฟอยคู่กับเดนเวอร์ พวกเขาทั้งสี่ทั้งชก ต่อย ตบ กัด เตะ ถีบ ทุกๆอย่างเท่าที่ร่างกายและการต่อสู้แบบประชิดตัวอย่างนี้จะอำนวยได้ แฮร์รี่พยายามจะหาโอกาสควักไม้กายสิทธิ์ออกมาใช้ และดูเหมือนเบลาทริกซ์ก็ต้องการจะให้เป็นเช่นนั้น เธอคงไม่ชอบการต่อสู้แบบมักเกิ้ลอย่างงี้เท่าไหร่นักหรอก เธอต้องการไม้กายสิทธิ์จะของเธอเองหรือของแฮร์รี่หรือของใครก็ได้ เธอจึงพยายามเปิดโอกาสให้แฮร์รี่หยิบไม้เพื่อเธอจะได้แย่งมัน หรือไม่ก็พยายามล้วงเข้าไปในเสื้อคลุมของแฮร์รี่เพื่อหามันทุกๆครั้งที่สบโอกาส การต่อสู้นี้จึงเหมือนกับการแย่งกันเปิด-ปิดเสื้อคลุมยังไงยังงั้น
อิมเปดิเมนต้า! เสียงใครก็ไม่รู้ที่ได้ไม้กายสิทธิ์ไปเป็นคนแรกร้องลั่นขึ้น ส่งผลให้เบลาทริกซ์กับแฮร์รี่หยุดยื้อยุดเสื้อคลุมกันทันที เบลาทริกซ์กระโดดออกไปจากตัวแฮร์รี่ แล้วก็ต้องพบกับไม้กายสิทธิ์ที่ชี้ตรงมาทางเธอ
อยู่นิ่งๆถ้าไม่อยากเจ็บตัว! มัลฟอยขู่ด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ถึงแม้จะนั่งแหมะอยู่กับพื้นเพราะข้อเท้าแพลงจนไม่สามารถลุกขึ้นได้ก็ตาม
หึ เด็กตัวกะเปี๊ยกอย่างเธอจะไปทำอะไรได้ เดรโก? เบลาทริกซ์พูดเสียงเยาะๆ เดี๋ยวนี้ไม่ติดพ่อแจเหมือนเมื่อก่อนแล้วเหรอจ๊ะ?
ลำแสงสีม่วงลอยผ่านหน้าเบลาทริกซ์ไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เธอถอยหลังกรูดและรีบหันขวับมาทางคนร่ายคาถาด้วยท่าทีตกใจ
แฮร์รี่ชู้ไม้กายสิทธิ์ชี้มาทางหล่อนด้วยท่าทางมาดร้าย ถ้าพูดอะไรไม่เข้าหูฉันอีกแบบเมื่อกี๊ละก็ได้โดนดีแน่!
แต่เบลาทริกซ์ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หึ หล่อนทำเสียงเยาะ เจ้าพอตเตอร์ไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม จะมีน้ำยาแค่ไหนกันเชียว!? แค่เสกคำสาปกรีดแทงก็ยังทำไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอ?
เหมือนกับเป็นการท้า ดวงตาสีเขียวมรกตของแฮร์รี่ลุกวาว มุมปากยกขึ้นด้วยความเกลียดผู้หญิงตรงหน้านี่จับใจ แล้วโดยไม่มีใครคาดคิด แฮร์รี่ก็เอ่ยคาถา
ครูซิโอ!
ลำแสงพุ่งออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์แต่ไปไม่ถึงเธอ มันถูกสกัดไว้กลางทางด้วยลำแสงอีกลำหนึ่งที่พุ่งมาชนลำแสงของแฮร์รี่จนทำให้มันหันเหไป
ทั้งสามหันไปมอง แล้วก็พบเดนเวอร์กำลังถือไม้กายสิทธิ์สองอันอยู่ในมือ ด้วยสีหน้าแห่งผู้ชนะ
ด้วยความตกใจ มัลฟอยก้มลงเปิดดูเสื้อคลุมของตัวเอง แล้วก็พบว่าไม้กายสิทธิ์อีกสองอันที่เขาเก็บไว้มันหายไปแล้ว
หึๆๆ คิดว่าฉันหยิบมันมาไม่ทันล่ะซี้ เจ้าหนู? เดนเวอร์หันไปพูดกับมัลฟอยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ก่อนจะโยนไม้กายสิทธิ์อันหนึ่งมาให้เบลาทริกซ์ คราวนี้พวกเราก็เสมอกันแล้วล่ะ
แย่แล้ว! แฮร์รี่คิดพลางพุ่งไปบังมัลฟอยที่กำลังพยายามลุกขึ้นยืนอยู่โดยอัตโนมัติ...มัลฟอยขาเจ็บ แล้วแบบนี้จะไปสู้สองคนนั่นยังไงไหว!?
และก็ดูเหมือนผู้เสพความตายทั้งสองจะมองเห็นจุดอ่อนนี้อย่างชัดเจนทีเดียว หึๆ เอาล่ะสิ เจ้าหนูเดรโกเท้าแพลงไม่ใช่เรอะนั่น? เบลาทริกซ์หัวเราะเยาะถาม
แฮร์รี่เหลือบไปมองมัลฟอยกึ่งนั่งกึ่งยืนด้วยสีหน้าเจ็บปวดอยู่ทางด้านหลังเขา ความเป็นห่วงผุดขึ้นมาจับใจ อยากจะเข้าไปช่วยโอบ ช่วยพยุง แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะทำอย่างงั้นได้
คนร่างสูงหันหน้ากลับมาด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว ยื่นแขนขวาที่ถือไม้กายสิทธิ์ออกไปขวางกั้นระหว่างคนร่างบางกับผู้เสพความตายทั้งสองไว้
ถ้าพวกนายแตะต้องเดรโกแม้แต่ปลายเส้นผมล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!
มัลฟอยเงยหน้าขึ้นมามองแผ่นหลังของแฮร์รี่ด้วยความประหลาดใจ ทำไมถึงปกป้องเขาขนาดนั้น?
โอ๊ยย! น่ากลัวจังเลย! เบลาทริกซ์แกล้งทำเสียง อะไรมันจะรักกันขนาดน้านนนน!?
ทั้งแฮร์รี่และมัลฟอยสะดุ้งขึ้นมาสุดตัวทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นรัก งั้นเหรอ? มันหมายความถึงอย่างงั้นจริงๆน่ะเหรอ?
เอาเถอะ! ยังไงก็ได้! เจ้านายสั่งให้ฉันมาฆ่าเธอ ไม่ใช่เจ้าหนูเดรโกนั่นอยู่แล้วนี่...และไม่ว่ายังไงก็ตามมันก็เป็นหลานฉัน ฉันไม่อยากทำให้นาร์ซิสซาเสียใจหรอก เบลาทริกซ์ยักไหล่ เธอชูไม้กายสิทธิ์มาไว้ข้างหน้าเดนเวอร์ก็ทำอย่างเดียวกัน พร้อมสำหรับยกสองหรือยังล่ะ?
แฮร์รี่! เสียงของมัลฟอยร้องเรียกมาจากทางด้านหลัง แฮร์รี่ที่กำลังจะเข้าสู่สมรภูมิจึงหันกลับไป
หือ? ว่าไงครับ? น้ำเสียงที่อ่อนโยนแบบเดิม จากคนร่างสูง ทำเอามัลฟอยหวั่นไหว เขาก้มหน้าหนีสายตาคมสีเขียวมรกตคู่นั้นก่อนจะพูดอึกอักเบาๆ
นะนายสู้สองคนนั่นไม่ไหวหรอกแฮร์รี่! ฉันต้องช่วย!
ช่วยยังไง? นายบาดเจ็บอย่างงี้เนี่ยนะ!? แฮร์รี่ขึ้นเสียงถาม เขารู้ว่าสองต่อหนึ่งแบบนี้โอกาสชนะแทบไม่มีเลยเหมือนกับตอนแรก สิ่งที่ทำได้มีเพียงทางเดียวคือต้องหนี แต่จะหนีไปยังไงล่ะตอนนี้!? เขาคงต้องทำให้พวกนั้นโดนลำแสงซักคาถาสองคาถาซะก่อน แล้วค่อยฉวยโอกาสตอนนั้นเผ่นหนีไปถ้าหากเขามีโอกาสได้ทำอย่างงั้นล่ะก็นะ
ร่ำลากันเสร็จหรือยังน่ะ? เดนเวอร์ส่งเสียงถามมาด้วยความหงุดหงิด แต่แฮร์รี่กับมัลฟอยก็ไม่สนใจ
ไม่รู้ล่ะ ยังไงก็ต้องให้ฉันช่วย! คนร่างบางยืนกรานเสียงแข็ง เขาอยากจะบอกออกไปเหลือเกิน ว่าถ้าหากแฮร์รี่ตายไปจริงๆแล้ว เขาคงไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง
แต่คำพูดนั้นก็ไม่ได้หลุดออกมาจากปากของเขา
แต่ราวกับแฮร์รี่อ่านใจเขาออก คนร่างสูงยิ้มอย่างจริงใจ สายตาเป็นประกายอ่อนโยน อบอุ่นแบบที่เขารู้สึกว่าไม่เคยได้รับมานานเหลือเกินแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกน่า
คนร่างบางอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ในลำคอ ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ เพราะตอนนี้ริมฝีปากบางๆของเขากลับถูกริมฝีปากของแฮร์รี่ปิดจนแนบสนิท
...จูบที่เขารู้สึกว่าไม่เคยได้รับมานานเหลือเกิน
หนีไปซะ! แฮร์รี่กระซิบก่อนจะผละออกไป หันหลังกลับไปหาผู้เสพความตาย และไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย
สตูเปฟาย! ลำแสงสีแดงพุ่งมาทางแฮร์รี่ทันทีที่เขาทิ้งระยะห่างจากมัลฟอยมาพอสมควรแล้ว มันเฉียดเขาไปเพียงเซนติเมตรเดียว
สตูเปฟาย! แฮร์รี่ร่ายคาถาเดียวกันกลับไปในวินาทีถัดมา มันถูกเบลาทริกซ์เข้าอย่างจัง ตัวของเธอแข็งทื่อหงายหลังล้มลงไปกับพื้น และในวินาทีเดียวกันนั้นเองที่เดนเวอร์เสกคาถามาทางเขา แฮร์รี่ถูกคาถานั้นเข้าเต็มที่จนกระเด็นไปกระแทกต้นไม้ข้างหลังเข้าเต็มแรง
ถึงจะระบมไปหมดทั้งตัวแต่แฮร์รี่ก็พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น เขาได้ยินเสียงเดนเวอร์ลอยมาว่า ครูซิโอ!
คำสาปกรีดแทงอีกแล้ว! เด็กหนุ่มนึกในใจอย่างตื่นตระหนกพลางกระโดดหลบไปด้านข้าง ลำแสงนั่นผ่านไปโดยไม่โดนเขา แฮร์รี่จึงรีบร่ายคาถาสวนกลับไป
อิมเปดิเมนต้า!
คาถาไม่โดนเดนเวอร์ ในวินาทีเดียวกันลำแสงสีม่วงจากไม้กายสิทธิ์ของเบลาทริกซ์ก็พุ่งตรงมาทางเขา แฮร์รี่เอี้ยวตัวหลบยังไม่ทันพ้นดีเขาก็ได้ยินเสียงสองเสียงร้องขึ้นมาพร้อมกันว่า ครูซิโอ!
โอ๊ย! ไม่นะ! แฮร์รี่รีบหันกลับเพื่อจะได้มองว่าลำแสงมาจากทางไหน แต่แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่า ลำแสงครูซิโอทั้งสองนั้นมันปะทะกันตรงกลางทาง
แฮร์รี่ขมวดคิ้ว เขาหันกลับไปมองข้างหลัง แล้วก็พบตัวต้นเหตุ
มัลฟอยยืนอยู่เยื้องไปทางข้างหลังเขาแบบกะเผลกๆ ชูไม้กายสิทธิ์ตรงไปข้างหน้า คำสาปกรีดแทงที่เขาร่ายเมื่อครู่นี้พุ่งตรงไปปะทะกับคำสาปกรีดแทงที่เดนเวอร์ร่ายมาพอดี
ครูซิโอ! เบลาทริกซ์ร้อง คำสาปพุ่งตรงมาทางแฮร์รี่ เด็กหนุ่มหลบไม่ทันแต่ก็ยังสติพอที่จะร่ายคาถา
โพรเทโก้!
คาถาเกราะวิเศษช่วยกำบังคำสาปนั่นเอาไว้ได้ แต่ความรุนแรงของคาถาก็ยังทำให้เขากระเด็นล้มลงไป
อิมเปดิเมนต้า!
โดยยังไม่ได้ลุกขึ้น แฮร์รี่ได้ยินเสียงตัวเองและเสียงของมัลฟอยร้องขึ้นพร้อมกัน ลำแสงของทั้งคู่พุ่งตรงไปยังเบลาทริกซ์และเดนเวอร์จนทั้งสองกระเด็นไปกระแทกต้นไม้เต็มแรง
หนีเหอะ! แฮร์รี่ร้องขึ้นมาทันที เขาพรวดพราดลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งเข้าไปหาเดรโก ขี่หลังฉัน! เร็ว!
คนร่างบางลังเลนิดหนึ่ง แต่เมื่อแฮร์รี่เร่งว่า เร็วเข้า! อีกครั้ง เขาก็ยอมขึ้นไปขี่หลังแฮร์รี่โดยดี
และมันก็ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เขากับแฮร์รี่โดนทำโทษให้เข้ามาในป่าต้องห้ามด้วยกันอีกแล้ว
แฮร์รี่วิ่งออกไปจากบริเวณนั้น ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน และทั้งๆที่มีมัลฟอยอยู่บนหลังอีกตั้งคนเขาก็ยังคงวิ่งได้เร็วมาก
ตลอดเวลาที่อยู่บนหลังของแฮร์รี่ คนร่างบางกอดคอของแฮร์รี่เอาไว้จนแน่น ราวกับจะไม่ยอมปล่อยให้ไปไหนอีกเลยตลอดกาล
////////////////////////////////////////////
ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เดินวนเวียนอยู่หลังโต๊ะทำงานหลังจากฟังเรื่องราวจากแฮร์รี่และมัลฟอยจบ เขาส่งให้ศาสตราจารย์สเนปและมักกอนนากัลเข้าไปตรวจดูป่าต้องห้ามบริเวณที่ทั้งสองกล่าวถึงแล้ว รวมทั้งให้สมาชิกภาคีคนอื่นๆที่ประจำการอยู่ที่หมู่บ้านฮอกมีดส์คอยดักเดนเวอร์และเบลาทริกซ์ แต่ก็ไม่พบตัวทั้งสองเลย
พวกนั้นคงหนีไปไกลแล้ว ดัมเบิลดอร์พึมพำ ตอนนี้ยังมืด การจะตามหาตัวพวกนั้นในความมืดเช่นนี้เป็นเรื่องยากไม่ใช่เล่นเลย เขาหยุดเดินแล้วหันมาทางทั้งสอง ฉันขอโทษด้วยที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับเธอ(อีกแล้ว) แฮร์รี่ มัลฟอย ทั้งๆที่มันอยู่ในเขตความรับผิดชอบของฉันแต่ฉันก็ยังสะเพร่าปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้(อีกแล้ว)
ไม่เป็นไรหรอกครับ อย่างน้อยผมกับเดรโกก็ไม่มีใครเป็นอะไรมาก แฮร์รี่พูดขึ้นพลางลุกขึ้นยืน มือของเขาและมัลฟอยกุมกันไว้ไม่ยอมปล่อย ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมกับเดรโกขอตัวกลับหอนอนได้ไหมครับ? พวกผมเพลียกันมาก
ได้สิ ถ้ามีอะไรคืบหน้าฉันจะคอยส่งข่าวไปให้เธอเอง ดัมเบิลดอร์ยิ้มให้อย่างจริงใจ
แฮร์รี่เดินไปส่งมัลฟอยที่หอนอนสลิธีรีน ตลอดทางตั้งแต่ตอนที่กลับมาจากป่าต้องห้าม พวกเขาแทบจะไม่ได้พูดอะไรกันเลยอาจจะเพราะเหนื่อยเกินกว่าจะพูด หรือเพราะยังรู้สึกแปลกๆจนไม่กล้าพูดอะไรต่อกันก็ไม่รู้
และความเงียบก็ยังคงครอบคลุมพวกเขาไปจนกระทั่งถึงทางเข้าคุกใต้ดิน
เอ้อราตรีสวัสดิ์ แฮร์รี่พูดอึกอักๆ อาจเพราะไม่ได้พูดมานานจึงรู้สึกเขินๆ
มัลฟอยหันมายิ้มให้เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้เขา แล้วประทับกลีบปากนุ่มบางลงบนริมฝีปากอุ่นๆของแฮร์รี่แนบสนิท เนิ่นนาน
เพียงแค่นั้น ก็แทนคำพูดได้มากมายเหลือเกินแล้ว