Dakki's Fic ~Umbrella~

Harry Potter Fan Fiction

By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...

LuZ CoNtRoL # 15 #
คำตอบ

สิ้นเสียงประกาศของสเนป เสียงกระซิบกระซาบของนักเรียนทั้งห้องก็ค่อยๆดังขึ้นจากเพียงแผ่วเบา แล้วก็ค่อยๆกลายเป็นเสียงฮือฮาดังทั่วคุกใต้ดินภายในไม่กี่วินาที

เมื่อกี๊สเนปพูดว่าไงนะ?

ใครเป็นคนเขียนกระดาษแผ่นนั้นกัน?

เดรโก? เมื่อกี๊มันมีชื่อเดรโกอยู่ในนั้นใช่ไหม?

เสียงเด็กนักเรียนทั้งกริฟฟินดอร์และสลิธีรีนหันมาตั้งคำถามใส่กันอย่างพิศวงสงสัยและประหลาดใจเต็มที่ มัลฟอยดูจะกลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาในทันที และมันก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะเห็นเขานั่งหน้าแดงแปร๊ดและทำท่าอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปจากตรงนี้เสียเดี๋ยวนั้น

เงียบๆ! พวกเธอ! เสียงสเนปตวาดลั่นคุกใต้ดินเป็นดั่งประกาศิตจากสวรรค์ ปากของนักเรียนทุกคนที่อ้าพร้อมจะเปล่งเสียงออกมานั้นหุบสนิทลงทันที หลังจากเงียบไปเป็นนานสองนานเพราะตกใจปนประหลาดใจที่มีชื่อลูกศิษย์คนโปรดของเขาอยู่ในนั้น อาจารย์สอนวิชาปรุงยาก็ดูท่าจะเรียกสติสตังและความโหดกลับคืนมาได้แล้ว เขาเหลือบสายตาไปทางมัลฟอยแวบหนึ่ง แต่ก็กลับทำไม่สนใจและหันมาทางกลุ่มเด็กกริฟฟินดอร์

ใคร? สเนปลากเสียงถามเนิบๆอย่างเย็นใจ เขาถือกระดาษน้อยๆแผ่นนั้นโบกไปมาในอากาศพลางเดินกลับไปกลับมา เป็นคนเขียนจดหมายฉบับนี้? แล้วจู่ๆเขาก็หยุดเดิน หันขวับมาทางกลุ่มนักเรียนแล้วตะคอกเสียงดัง ตอบฉันมา มิสเตอร์ลองบอตทอม!

เนวิลล์ผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยสะดุ้งสุดตัวก่อนจะพูดตะกุกตะกัก อ่ะเอ่อผมไม่ทราบครับ เขาทำตาเลิกลั่กเหลือบมองไปทางเฮอร์ไมโอนี่

เธอจะไม่ทราบได้ยังไงในเมื่อมันอยู่ในมือเธอ!? สเนปตะคอกกลับจนเนวิลล์สะดุ้งอีกรอบ

ผมผมไม่ทราบจริงๆครับ เขาเริ่มน้ำตาคลอจนแฮร์รี่ชักรู้สึกสงสารจับใจ คนอื่นส่งมาให้ผมครับ เขาพูดออกไป และหลังจากนั้นเขาก็รู้ตัวว่าไม่น่าหลุดประโยคนั้นออกไปเลย

ใครส่งมาให้เธอ!? สเนปซัก จ้องหน้าเนวิลล์ แต่เนวิลล์ไม่ยอมตอบคำถาม

ฉันถามว่าใครส่งมาให้เธอ!? ไม่ได้ยินเหรอไง!? อาจารย์วิชาปรุงยาตะคอก เนวิลล์ผงะไปข้างหลังด้วยความตกใจกลัว แต่เขาก็ยังคงไม่ยอมเปิดปากพูดไม่ได้! เขาไม่ขายเพื่อนหรอก! ถ้าจะมีคนซวยก็ขอให้เขาซวยไปคนเดียวเพราะเขาเป็นคนทำพลาด อย่าให้คนอื่นรับเคราะห์ไปด้วยเลย

แฮร์รี่เมื่อเห็นเนวิลล์เงียบก็ชักกระสับกระส่ายทำไมล่ะเนวิลล์!? มันไม่ได้เป็นความผิดของนายซักหน่อยนะ!? ทำไมจะต้องยอมซวยคนเดียวด้วย!? โบ้ยความผิดมาให้เฮอร์ไมโอนี่สิ แล้วให้เฮอร์โบ้ยมาให้ฉัน ให้ฉันจัดการเอง ให้ฉันโดนคนเดียว พวกนายจะได้ไม่ต้องซวยไปด้วยไง!

เมื่อสเนปเห็นว่าเค้นจากปากของเนวิลล์คงจะไม่ได้เรื่อง เขาจึงยึดตัวขึ้นแล้วเริ่มเปลี่ยนเป้าหมาย ใครเป็นคนเขียนจดหมายฉบับนี้? เขาถามซ้ำด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นหนักแน่น ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นหักกริฟฟินดอร์ห้าสิบคะแนน!

เสียงพึมพำด้วยความไม่พอใจดังขึ้นมาจากเด็กนักเรียนกริฟฟินดอร์ ในขณะที่เด็กสลิธีรีนหลายคนอมยิ้มและก้มหน้าลงหัวเราะคิกคัก

ทำแบบนี้ได้ไงคะ อาจารย์? อาจารย์รู้ได้ยังไงว่าเด็กกริฟฟินดอร์เป็นคนเขียน? ทั้งๆที่เด็กสลิธีรีนก็มีโอกาสเขียนเท่าๆกันแท้ๆ! ปาราวตียกมือประท้วงอย่างอารมณ์เสีย

ใช่ครับ! อีกอย่างชื่อของคนในกระดาษก็ไม่ใช่ชื่อของเด็กกริฟฟินดอร์ด้วย แต่เป็น เดรโก มัลฟอย เป็นเด็กสลิธีรีนนะครับอาจารย์! เชมัสช่วยสำทับอีกคนหนึ่ง ซึ่งเรียกเสียงสนับสนุนจากเด็กกริฟฟินดอร์อื่นๆได้มากพอดู

ช่ายๆ ถ้าอาจารย์อยากรู้ก็ถามมัลฟอยดูสิ! มาถามพวกเราทำไม!? รอนซึ่งนั่งอยู่ทางด้านซ้ายของแฮร์รี่ตะโกนสำทับมาอีกเสียงหนึ่ง ซึ่งนั่นทำให้แฮร์รี่อยากจะเอาศอกกระทุ้งสีข้างหมอนั่นให้จุกเสียทีหนึ่งจริงๆ โอ๊ยยย! แค่นี้เขาก็สงสารเดรโกที่ต้องซวยตกเป็นเป้าสายตาของทั้งห้องจะแย่อยู่แล้ว! ไอ้เพื่อนบ้าของเขานี่ยังจะสนับสนุนให้ไปซักไซ้เอาความจากหมอนั่นอีกเหรอ!? แฮร์รี่เหลือบมองไปทางมัลฟอย เห็นคนร่างบางนั่งกอดอกทำหน้าเฉยชาเตรียมพร้อมรับสถานการณ์เต็มที่หมอนั่นจะโกรธเขาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ที่ทำให้ความซวยบังเกิดแบบนี้

ชั่วขณะที่แฮร์รี่กำลังนั่งมองคุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนอยู่นั้น มัลฟอยก็หันมา ประสานสายตาสีเทาเข้ากับดวงตาของเขาพอดี มัลฟอยดูเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเขามองอยู่ก่อนแล้ว แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาที แววแปลกใจในดวงตาก็กลับกลายเป็นแววแห่งความยินดี มัลฟอยส่งยิ้มบางๆให้เขานิดหนึ่ง ก่อนจะรีบเบนหน้าหลบสายตาไปทันที

ถ้าแฮร์รี่มองไม่ผิด เขาว่าเมื่อกี๊เดรโกกำลังเขินนะ

เงียบบบ! เสียงตวาดของสเนปทำให้แฮร์รี่หลุดออกจากโลกส่วนตัว เขาเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์วิชาปรุงยาที่ท่าทางกราดเกรี้ยว

ตกลงไม่มีใครยอมรับใช่มั้ยว่าเป็นคนเขียนกระดาษแผ่นนี้? น้ำเสียงของสเนปฟังดูคุกรุ่นจริงๆคราวนี้ เขากำลังจะอ้าปากซึ่งแฮร์รี่มั่นใจว่าประโยคที่กำลังจะออกมาต่อไปต้องเป็นการหักคะแนนกริฟฟินดอร์ และจังหวะนั้นเขาก็กำลังจะยกมือขึ้นยอมรับว่า เขานี่แหละ ที่เป็นคนเขียนกระดาษแผ่นนั้น

แต่ก่อนที่ใครจะได้ทำหรือพูดอะไร มัลฟอยก็เป็นคนที่ชิงตัดหน้าไปเสียก่อน ด้วยการยกมือขึ้น

อาจารย์ครับ มัลฟอยร้องเรียกสเนป ซึ่งนั่นทำให้สเนปหยุดกึกอ้าปากค้าง ต้องใช้เวลาตั้ง 2-3 วินาทีกว่าเขาจะหุบปากนั่นลง

มีอะไรเหรอ มัลฟอย? เขาถามเสียงแผ่วต่างกับที่ซักไซ้เด็กกริฟฟินดอร์เมื่อกี๊ราวฟ้ากับตีน จนเด็กกริฟฟินดอร์พากันหมั่นไส้ไปตามๆกัน

ผมว่าอาจารย์น่าจะลองถามความจากเด็กสลิธีรีนบ้างนะครับ เหมือนที่ฟินนิกันกับวีสลีย์บอกนั่นแหละ คนที่มีชื่ออยู่ในกระดาษนั่นก็คือผม ผมน่าจะเป็นคนที่รู้ดีที่สุด อย่างน้อยก็น่าจะลองถามผมดูก่อนที่จะไปหักคะแนนกริฟฟินดอร์นะครับ คำพูดของมัลฟอยทำเอาทั้งห้องอ้าปากค้าง ทั้งเด็กสลิธีรีนด้วยกันเองที่ประหลาดใจกับคำพูดที่ผิดวิสัยสลิธีรีนเป็นอย่างมาก ทั้งสเนปที่อุตส่าห์ไม่เอาความลูกศิษย์คนโปรด แต่ไอ้ลูกศิษย์คนโปรดมันกลับบอกให้เขาเอาความตัวเองและยังจะพูดจาตำหนิเขาอีก และเด็กกริฟฟินดอร์ (โดยเฉพาะรอน) ที่อึ้งกันไปเป็นแถบเนื่องจากไม่คิดว่ามัลฟอยคุณหนูจอมอวดดีคนนี้ จะมีคำพูดน้ำใจงามเช่นนั้นหลุดออกมาจากปากได้

เอ่ออ สเนปอ้ำอึ้ง งั้นเธอจะให้คำตอบว่ายังไงล่ะ? เขาถามมัลฟอยหนอยยย! คนอุตส่าห์จะช่วย!อุตส่าห์ทำเป็นไม่สนใจแล้วเชียวนะ ยังจะแส่หาเรื่องใส่ตัวจนได้! ไอ้ลูกศิษย์บ้านี่!

ให้คำตอบว่ายังไงเหรอครับ? มัลฟอยทวนคำถาม แล้วยิ้ม คำตอบก็คือตกลงครับ

เงียบกันไปทั้งห้องด้วยความพิศวงงงงวย

อะอะไรนะ? หมายความว่ายังไง? สเนปเป็นคนทำลายความเงียบขึ้น และก็เป็นคนถามคำถามที่อยู่ในใจของทุกคนในตอนนี้ ไม่เว้นแม้แต่แฮร์รี่ตกลงครับ งั้นเหรอ? มันเกี่ยวอะไรด้วยฟะ!?

แต่มัลฟอยก็ยังคงยิ้ม แถมยังมีทีท่าเขินๆเสียด้วย หน้าของเขาค่อยๆแดงขึ้นๆขณะที่พูดด้วยเสียงที่เบาลง

ก็คำตอบยังไงล่ะครับ สำหรับกระดาษแผ่นนั้น

เด็กนักเรียนทั้งห้องรวมทั้งสเนปก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามัลฟอยต้องการจะสื่ออะไร แต่ยกเว้นแฮร์รี่ ที่ตอนนี้เริ่มจะเข้าใจรางๆแล้ว

ตกลงอย่างงั้นเหรอ? งั้นก็หมายความว่า

ก็ในกระดาษแผ่นนั้นถามผมว่าเอ้อ เมื่อเห็นคนอื่นยังไม่เข้าใจ มัลฟอยก็เลยจะขยายความให้อย่างชัดแจ้งแดงแจ๋ทีเดียวล่ะ แต่ดูเหมือนว่าความเขินก็ยังคงมีอิทธิพลกับเขาอยู่ไม่น้อยก็เขาไม่ได้หน้าด้านไร้ยางอายขนาดนั้นเสียหน่อยนี่ฝ่า! คนร่างบางก้มหน้าที่แดงเป็นลูกตำลึงของเขาให้พ้นจากสายตาอีกหลายสิบคู่ที่จ้องมองเขาอยู่ ก่อนจะพูดเสียงอุบอิบ เป็นแฟนกับผมได้หรือเปล่า? ยังไงล่ะ

ใช้เวลาหลายวินาทีอยู่กว่าคนทั้งห้องจะเข้าใจว่าตัวเองกำลังทำหน้าที่เป็นสักขีพยานความรักอยู่ ถึงแม้ตอนนี้จะรู้แต่ตัวเจ้าสาว ยังไม่รู้ว่าเจ้าบ่าวเป็นใครก็ตามทีเถอะ เป็นเวลานานพอดูที่ทั้งคุกใต้ดินปกคลุมไปด้วยความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร หรือจะพูดให้ถูกก็คือพูดไม่ออกต่างหาก เพราะไม่มีใครคิดว่ามัลฟอยจะกล้าหาญชาญชัยประกาศได้ขนาดนั้น

วิ้ววว เสียงรอนผิวปากหวือดังมาจากข้างตัวแฮร์รี่ และนั่นก็เหมือนเป็นการเปิดสวิทช์ของเสียงฮือฮาและเสียงวีดวิ้วที่ดังตามมาจนสนั่นลั่นคุก

เฮ้ยยย นายแน่มากเลยมัลฟอย! วี้ดวิ้ววว!

ขอเป็นแฟนกันในชั่วโมงปรุงยา! คิดได้ไงวะ!?

เฮ้ยยย ใครเป็นคนเขียนกระดาษวะ!? เผยตัวออกมาซะที่เซ่!

เงียบ! เงียบเดี๋ยวนี้! เสียงสเนปตวาดลั่น แต่คราวนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจเสียแล้ว เสียงตะโกนโหวกเหวกและเสียงวี้ดวิ้วก็ยังคงดังต่อไปจนทำเอามัลฟอยอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินไปลอนดอนเสียจริงๆแล้วคราวนี้ เขาไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยให้ตายสิ!

เงียบบบบบบบบ!!! คำประกาศิตจากศาสตราจารย์สเนปดังแหวกอากาศราวสายฟ้าฟาดจนห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ยังคงมีเพียงเสียงของเขาเองเท่านั้นที่เอ๊คโค่สะท้อนไปมาในผนังคุกอยู่อีกหลายวินาทีก่อนจะจางหายไป

เลิกเล่นกันได้แล้ว! สเนปตวาด สนุกกันมามากพอแล้วนะพวกเธอ! ฉันเหลือทนแล้ว! ทีนี้บอกมาเดี๋ยวนี้ว่า ใครเป็นคนเขียนกระดาษแผ่นนี้!? ไม่งั้นฉันจะหักคะแนนกริฟฟินดอร์ 50 คะแนน!

สิ้นเสียงสเนป ทุกคนก็หันไปมองมัลฟอยเป็นตาเดียวหวังจะให้คนร่างบางเผยชื่อพ่อหนุ่มสุดที่รักคนนั้นออกมา แต่ไม่ทันที่มัลฟอยจะอ้าปาก แฮร์รี่ พอตเตอร์ ก็ค่อยๆชูมือขึ้นกลางอากาศ

อาจารย์ครับ เสียงนุ่มๆของเด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์เอ่ยขึ้นช้าๆแต่หนักแน่นมั่นคง ผมเป็นคนเขียนกระดาษแผ่นนั้นเองครับ

สายตาเกือบ 30 คู่หันขวับกลับมาจ้องแฮร์รี่ทันทีด้วยสีหน้าตื่นตะลึง และที่ดูท่าจะตกใจมากที่สุดก็เห็นจะไม่แพ้รอนเป็นแน่

นายนายหมายความว่าไง? แฮร์รี่? คงไม่ได้พูดจริงหรอกใช่มั้ย? รอนตะกุกตะกักถามด้วยความตกใจแกมประหลาดใจ แต่แฮร์รี่ไม่ได้ตอบคำถามของเขา

ธะเธอ! ศาสตราจารย์สเนปที่ตอนนี้หน้าซีดเหมือนเห็นผีก็ร้องด้วยเสียงตกใจไม่แพ้รอน เธอเป็นคนเขียนจดหมายเรอะ พอตเตอร์!? เขาชี้นิ้วอันสั่นระริกมาที่แฮร์รี่พลางพูดเสียงสั่นและแหบพร่า

ใช่ครับ แฮร์รี่ยังคงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงเช่นเดิม

เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นภายในห้องเรียนอีกรอบ ซึ่งคราวนี้ดังกว่าและเจือด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นตกใจประหลาดใจยิ่งกว่าคราวแรกเสียอีกที่คนเขียนจดหมายขอมัลฟอยเป็นแฟน คือแฮร์รี่ พอตเตอร์ คู่แค้นคู่ปรับตัวฉกาจที่สุดของเดรโก มัลฟอย!

เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนที่ดังขึ้นนั้นแทบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงฮือฮาจนเกือบไม่ได้ยิน แฮร์รี่เป็นคนแรกที่เก็บของและลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่ยังคงเล็งเป้ามาที่เขาและเสียงพูดคุยลั่นห้อง ซึ่งเขาไม่ได้สนใจ เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์เดินเลาะแถวโต๊ะเรียนลงไปข้างล่างแถวหนึ่งโดยไม่ได้หันไปมองสเนปที่กำลังปากอ้าตาค้างพูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป และกว่าทุกคนในห้องจะรู้ตัว แฮร์รี่ก็เดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะของมัลฟอยแล้ว

ทุกสรรพเสียงในห้องเงียบสนิทลงทันทีราวกับนัดหมายเมื่อแฮร์รี่เอ่ยประโยค...

เดรโกครับ เสียงของเด็กหนุ่มนุ่มนวลแต่ก็ดังพอจะให้ได้ยินไปทั้งคุกใต้ดิน ไปกันเถอะ

คนร่างสูงยื่นมืออกมาข้างหน้ารอรับมือของมัลฟอยเพื่อจะช่วยพยุงยังกับเจ้าชายกับเจ้าหญิงแน่ะ! มัลฟอยคิดด้วยความเขินสุดขีด หน้าของเขาแดงยิ่งกว่าลูกตำลึงขณะค่อยๆยื่นมือออกไปทาบทับกับมือของแฮร์รี่

อย่างไม่ทันตั้งตัว แฮร์รี่ก็รวบมือของเขาไปทั้งมือแล้วยกขึ้น บรรจงจุมพิตลงไปที่หลังมือนั้นเบาๆท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงรอบที่ร้อยแปดของคนทั้งห้อง

มัลฟอยรู้สึกว่าใบหน้าของเขาร้อนผ่าวเอามากๆ ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมครามดังสนั่น เขาเขินจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ปล่อยให้แฮร์รี่เดินกุมมือลากเขาจ้ำออกประตูไปอย่างรวดเร็วโดยมีเสียงโห่ร้องวี้ดวิ้วของเพื่อนๆดังไล่หลังสนั่นคุกใต้ดิน

////////////////////////////////////////////

แฮร์รี่ เสียงมัลฟอยเรียกชื่อเบาๆขณะที่พวกเขาสองคนเดินกุมมือกันขึ้นมาจากคุกใต้ดิน ตรงไปยังห้องโถงใหญ่เพื่อรับประทานอาหารกลางวันเนื่องจากวิชาปรุงยาเป็นวิชาสุดท้ายของคาบเช้า

มีอะไรเหรอ? แฮร์รี่หันมาถามเสียงนุ่ม สายตาของเขาที่สบกับดวงตาของมัลฟอยนั้นช่างเต็มไปด้วยความหมาย

เอ่อ มัลฟอยหลบตา นายแน่มากเลย เขาพูด

แฮร์รี่หันไปขำ ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วนายล่ะ? ก็พอกันแหละ ฉันไม่คิดว่านายจะตอบตกลงตอนนั้นหรอกนะ อาจจะหลังชั่วโมงปรุงยาหรือหลังจากนี้ แต่นายกลับตอบ ตรงนั้นเลย ท่ามกลางพยานเป็นสิบ ในชั่วโมงสเนปซะด้วย ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า นายเห็นหน้าสเนปเมื่อกี๊หรือเปล่า? อึ้งพูดไม่ออกไปเลยนะ ฮ่าฮ่าฮ่า คนร่างสูงหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง มัลฟอยยิ้มตาม

เห็นสิ เขาคงอึ้งจริงๆนั่นแหละ แต่ฉันคิดว่าถ้าฉันตอบตกลงไปแล้วมันก็คงจะจบแค่นั้น แต่ไม่ นายยังจะยกมือแล้วบอกว่าตัวเองเป็นคนเขียนอีกนะ! คราวนี้แหละที่ทุกคนอึ้งจริงๆล่ะ สรุปก็คือตอนนี้ทุกคนก็รู้กันหมดว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน! แล้วไม่พอ นายยังจะจูบมือฉันส่งท้ายอีก คนร่างบางทำแก้มป่องรู้มั้ยว่าตอนนั้นน่ะ เขาเขินจะตายอยู่แล้ว!?

ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ดีเหรอ? แฮร์รี่หันมาถาม แล้วจู่ๆก็ยื่นหน้ามาใกล้ๆหูมัลฟอยจนเขาสะดุ้ง ในเมื่อทุกคนรู้แบบนี้ เราก็ไม่จำเป็นต้องหลบๆซ่อนๆอีกต่อไปแล้ว แฮร์รี่ยื่นใบหน้าเข้าไปจนชิด แล้วใช้ลิ้นเลียใบหูของคนร่างบางๆไปเบาๆทีหนึ่งจนมัลฟอยขนลุก กระเด้งหนีโดยอัตโนมัติ เขายกมือขึ้นคลำใบหูด้วยท่าทีเขินๆ ไม่กล้ามองหน้าคนร่างสูงแต่ก็ยังพูดอุบอิบ

ก็ก็มันเขินนี่นา

จริงเหรอ? แฮร์รี่ยังไม่เลิก เขาไม่คิดจะปล่อยไปง่ายๆหรอกน่า ถึงมัลฟอยจะกระเด้งหนีแต่แฮร์รี่ก็ยังทะลึ่งเอาหน้าเข้าไปชิดคนร่างบางอีกจนได้ แล้วเขาก็ใช้จมูกและปากคลอเคลียอยู่ข้างๆแก้มนิ่มๆของมัลฟอย

คนร่างบางจึงได้แต่ตอบอุบอิบ อื้อจริงสิ

ขาดคำ ปากของแฮร์รี่ที่อยู่ข้างแก้มของมัลฟอยเมื่อกี๊ก็ค่อยๆเลื่อนมาที่กลีบปากนิ่มๆของคนร่างบางทันที ปากของแฮร์รี่ปิดปากบางนั่นเสียสนิท มีเพียงเสียงครางเบาๆเท่านั้นที่ลอดออกมาจากลำคอของมัลฟอยได้

อื้อ มัลฟอยครางพลางเอามือทุบไหล่ของแฮร์รี่ พยายามจะสลัดตัวเองให้หลุดจากการจุมพิตนี่มันที่สาธารณชนนะ! เมื่อกี๊เพิ่งจะขอเป็นแฟนกันในชั่วโมงสเนป แล้วนี่ยังจะมาจูบเขาในห้องโถงกลางอีกเรอะ!?

เฮ้ย! พวกเรา! เสียงใครบางคนร้องขึ้นทำเอาทั้งแฮร์รี่และมัลฟอยสะดุ้งสุดตัว คิดว่าคงโดนอีกระลอกแน่คราวนี้ แต่ผิดคาด เจ้าคนที่ส่งเสียงนั่นไม่ได้สนใจพวกเขาแม้แต่น้อย แต่กลับกำลังจ้องมองออกไปทางด้านนอกปราสาทอยู่

หิมะตกแล้วล่ะ! เด็กคนนั้นร้องอย่างตื่นเต้น ทำให้คนอื่นๆที่กำลังจะเดินไปทานอาหารที่ห้องโถงใหญ่อยู่แถวนั้นพลอยฮือฮาไปเกาะขอบประตูดูกับเขาด้วย

เฮ้ย! หิมะตกแล้วว่ะ!
เย้! เข้าหน้าหนาวแล้ว! หิมะ หิมะ!
ออกไปเล่นข้างนอกกันเหอะ!

พลันนั้นเด็กๆก็พากันกรูออกไปนอกปราสาทด้วยสีหน้าร่าเริง ต่างอ้าแขนต้อนรับหิมะแรกฤดูหนาวที่เพิ่งตกลงมาเพียงบางเบา

หึหึหึ พวกนั้นทำอย่างกับไม่เคยเห็นหิมะมาก่อนอย่างนั้นแหละ มัลฟอยหัวเราะท่าทางของคนอื่นๆที่ดูตื่นเต้นเสียเต็มประดา

เราออกไปกันมั่งไหม? แฮร์รี่เอียงคอถาม ลมหนาวที่กรูเข้าประตูมานั่นทำให้เขาชักจะอดใจไม่ไหวเหมือนกัน

มันหนาวนะ เราใส่เสื้อบางๆแค่นี้ไม่พอหรอก มัลฟอยว่า แต่หลังจากหันไปเห็นสายตาอ้อนวอนเหมือนลูกแมวของคนข้างตัว เขาก็ใจอ่อน อืม...แค่แป๊บเดียวคงได้แหละ

แฮร์รี่ยิ้มร่าก่อนจะจูงมือมัลฟอยจ้ำเร็วๆไปที่ประตู สายลมหนาวกรูเข้ามาปะทะใบหน้าของทั้งคู่เต็มแรงทำให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เกล็ดหิมะบางๆร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามช้าๆและปลิวเข้ามากระทบหน้าของทั้งคู่ตามแรงลม ฤดูหนาวเริ่มต้นขึ้นแล้ว

แฮร์รี่ลากคนร่างบางให้ออกไปยืนกลางแจ้ง ย่ำไปบนพื้นที่มีหิมะเกาะอยู่เพียงเล็กน้อย มัลฟอยหลับตาเงยหน้าขึ้นฟ้า ปล่อยให้หิมะตกลงมาบนใบหน้าอย่างไม่แยแส

อืม...เย็นดีจัง เขาพูดขึ้นทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา

จู่ๆเขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาโอบรอบลำตัวของเขา มัลฟอยลืมตาขึ้นทันที และก็เห็นว่าแฮร์รี่ที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างหลังเขา กำลังใช้สองแขนแข็งแกร่งนั่นโอบรอบเอวของเขาจากทางด้านหลังอยู่

หนาวมั้ย? แฮร์รี่กระซิบถาม ใบหน้าของเขาเกยอบู่บนไหล่บางๆของมัลฟอย

มะไม่แฮร์รี่ นี่มันที่สาธารณชนนะ! มัลฟอยกระซิบตอบ น้ำเสียงดุเล็กน้อย เขาพยายามจะแกะมือปลาหมึกของแฮร์รี่ออก แต่ทำไมมันถึงได้แงะยากอย่างนี้นะ!

แต่แฮร์รี่ก็ยังคงไม่สนใจ ก็แล้วไงล่ะ? ไม่เห็นจะเป็นไร เขาตอบง่ายๆเหมือนการที่เด็กหนุ่มสองคนมายืนกอดกันท่ามกลางหิมะเช่นนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด

มัลฟอยกำลังจะอ้าปากตอกกลับ แต่แล้วเขาก็คิดเออ แล้วมันจะเป็นอะไรไปล่ะ? ถ้าพวกเขาจะยืนกอดกันอย่างนี้ ไม่เห็นจะต้องไปสนใจใครเลยนี่นา ในเมื่อพวกเขาอยากจะกอด อยากจะถ่ายทอดความรักให้กันซะอย่าง

คนร่างบางจึงหุบปากลง และก็เลิกเอามือของเขาแงะมือของแฮร์รี่ด้วย แต่เปลี่ยนมาเป็นวางซ้อนทับไว้บนมือของแฮร์รี่อีกทีแทน

จะเป็นเสียงซุบซิบนินทา หรือสายตาที่จ้องมองมาจากรอบข้าง มัลฟอยก็ไม่สนใจแล้วทั้งนั้น แม้แต่เกล็ดหิมะหรือสายลมหนาว ก็ไม่อาจทำลายความอบอุ่นอันหอมหวานที่อบอวลอยู่รอบตัวพวกเขาทั้งสองคนได้

Happy Winter ครับ เสียงนุ่มๆของแฮร์รี่กระซิบอยู่ที่ข้างหูของคนร่างบางก่อนจะขโมยหอมแก้มนิ่มๆของเขาไปฟอดใหญ่เต็มๆ มัลฟอยยิ้มออกมาอย่างหุบไม่อยู่ ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวด้วยความเขินทั้งๆที่ยืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเย็นของหิมะ เขากัดริมฝีปากนิดหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหันไปหาแฮร์รี่แล้วเอ่ยประโยคหนึ่งออกไปเบาๆ

แฮร์รี่ฉันรักนายนะ

และนั่นก็ทำให้แฮร์รี่ต้องยิ้มออกมาอย่างหุบไว้ไม่อยู่ด้วยอีกคน

////////////////////////////////////////////

แสงแดดยามบ่ายทอประกายลงมากระทบพื้นที่ปกคลุมไปด้วยหิมะเห็นเป็นสีขาวสว่างตาสว่างจนถ้ามองนานๆก็แสบตาเลยทีเดียวล่ะ ช่วงสองสามวันนี้หิมะตกติดต่อกันตลอด ถึงจะไม่หนักมากแต่ก็ทำให้หนาวจนไม่อยากออกมาเดินข้างนอกปราสาทเลย มีวันนี้แหละที่หิมะหยุดตก และดวงอาทิตย์ก็โผล่หน้าออกมาจากหมู่เมฆให้เห็นอีกครั้ง เด็กนักเรียนฮอกวอตส์จึงพากันกรูออกมาจากปราสาท และเล่นหิมะท่ามกลางแสงแดดกันอย่างสนุกสนาน

แฮร์รี่! ระวังน๊าาาา เสียงตะโกนของมัลฟอยดังแว่วมาแต่ไกลในช่วงเสี้ยววินาทีก่อนที่ลูกบอลหิมะจะตกลงมาใส่หน้าแฮร์รี่เต็มๆ และการที่คนร่างบางร้องเตือนเช่นนั้นมันก็ยิ่งทำให้แฮร์รี่โดน เต็มๆ มากไปกว่าเดิมเสียอีก เพราะคนร่างสูงหันไปตามเสียงเรียกเวลาเดียวกับที่ลูกบอลนั่นหล่นลงมาพอดีเป๊ะ

ฮ่าๆๆ มัลฟอยหัวเราะร่าขณะวิ่งมาหาแฮร์รี่ โดนเต็มๆเลย

ขอบคุณนะคนสวย แฮร์รี่ว่าพลางปัดหิมะออกจากหน้า ก่อนหน้านี้เด็กหนุ่มกำลังยืนเหม่อ เขากำลังคิดอยู่ว่าจะพูดกับเดรโกเรื่องของที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขานี่อย่างไรดี แต่ลูกบอลหิมะนั่นก็ทำให้เขาต้องหันกลับมาสนใจคนร่างบางตรงหน้าอีกครั้ง

คิดอะไรอยู่เหรอ? เหม่อเชียว มัลฟอยวิ่งมาถึงตัวแล้วทำปากยื่นใส่เขา เขาอยู่ตรงนี้ทั้งคน ยังจะมัวไปคิดถึงใครที่ไหนอีกเหรอไง?

โอ๋ ไม่ได้คิดถึงคนอื่นหรอกน่า คิดถึงเรื่องของเรานี่แหละ แฮร์รี่รีบโอ๋ดักคอไว้ก่อนก็เขาไม่ได้คิดถึงใครอื่นจริงๆนี่ ที่วนเวียนอยู่ในสมองตอนนี้ก็มีแต่เรื่องของคนตรงหน้านี่ กับของที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทนั่นแหละ

จริงนะ? มัลฟอยอมยิ้มทำแก้มป่อง ยื่นมือออกไปช่วยปัดเศษหิมะที่ติดอยู่ตามใบหน้าและเส้นผมของแฮร์รี่ออกให้

แฮร์รี่ยืนมองมัลฟอยที่ทำท่าขะมักเขม้นปัดหิมะออกจากหน้าของเขาให้นิ่งอยู่ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ!? จู่ๆเด็กหนุ่มก็เอื้อมมือออกไปคว้าหมับข้อมือของมัลฟอยไว้ แล้วลากมาแตะที่ริมฝีปากของเขา จุมพิตไปเบาๆทีหนึ่ง

มัลฟอยอมยิ้มหัวเราะคิกคัก คิกคิกคิก ทำอะไรน่ะ? เขาถามแฮร์รี่ด้วยสายตาแป๋วแหววเหมือนลูกแมวอินโนเซนส์

นี่ อย่าทำตาอย่างนั้นนะ! แฮร์รี่จ้องกลับพลางทำเสียงปราม เดี๋ยวฉันอดใจไม่ไหวขึ้นขึ้นมาจริงๆจะยุ่งนะ เพราะแค่นี้ก็จะแทบไม่ไหวอยู่แล้วนะเนี่ย!

และนั่นก็ทำให้มัลฟอยหัวเราะคิกคักอย่างนึกสนุกมากกว่าเก่าเสียอีกยิ่งห้ามเขาก็ยิ่งจะทำนะ! เขาแกล้งเอียงคอ ยังคงทำตาแป๋วแหววเหมือนเดิม แล้วถามเสียงอ้อนๆ จริงเหรอคร๊าบบ?

นี่ เดรโก! แฮร์รี่แกล้งทำเสียงดุใส่ แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแล้วเลื่อนมือของเขาลงไปที่เอวของมัลฟอย จั๊กจี๋คนร่างบางเป็นการแก้แค้น

ฮ่าฮ่าฮ่า อย่าสิ! อย่างงี้ขี้โกงนี่นาแฮร์รี่! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า มัลฟอยหัวเราะพลางดิ้นพราดๆอยู่ในอ้อมกอดของแฮร์รี่ ก่อนจะล้มกลิ้งลงไปนอนแผ่หราอยู่บนพื้นหิมะด้วยกันทั้งคู่

ฮ่าฮ่าฮ่า มัลฟอยยังคงหลับตาปี๋หัวเราะคิกคักไม่หยุด กว่าจะหยุดหัวเราะและรู้ตัวอีกที แฮร์รี่ก็ขึ้นมานอนอยู่เหนือตัวเขาเรียบร้อยแล้ว คนร่างบางอมยิ้มพลางกวาดสายตาไปทั่วใบหน้าของแฮร์รี่ก่อนจะแกล้งส่งเสียงปราม ที่รักนี่มันที่สาธารณชนนะครับ

แฮร์รี่แทบจะหุบยิ้มไม่อยู่เมื่อได้ยินคำนั้น ที่รัก งั้นเหรอ? ฟังดูโคตรน่ารักเลยแฮะ! เขาก้มหน้าลงเอาริมฝีปากของเขาเกลี่ยไปบนปากนิ่มๆของมัลฟอยเบาๆพลางพูดอุบอิบ ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่า...

ก่อนจะใช้ริมฝีปากของเขางับริมฝีปากล่างของมัลฟอยแล้วดูดเต็มแรง

เนี่ยนะไม่ทำ!? คนร่างบางโวย แต่ก็ยังคงหัวเราะคิกคักแบบไม่ถือสา แฮร์รี่เอาจมูกของเขามาแตะกับจมูกของมัลฟอยเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดวันนี้ทั้งวันขึ้นมา

เดรโกครับ แฮร์รี่เลื่อนมือไปกุมมือนิ่มของมัลฟอยไว้ข้างหนึ่ง ถึงแม้จะเป็นการกุมมือที่ไม่ต่างจากครั้งอื่นๆ แต่คนร่างบางกลับรู้สึกว่าสัมผัสนั้นมันดูอบอุ่นกว่าทุกครั้งอย่างน่าประหลาด แฮร์รี่ค่อยๆดึงมือนิ่มนั่นอย่างช้าๆให้ซุกลงไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขา

มัลฟอยทำหน้างง กำลังจะอ้าปากถาม แต่แล้วเขาก็รู้สึกว่ามือของเขาที่อยู่ในกระเป๋าเสือโค้ทของแฮร์รี่นั้นกระทบเข้ากับอะไรอย่างหนึ่งเล็กๆ เย็นๆ

มัลฟอยมองหน้าแฮร์รี่เป็นเชิงถาม ก็พบแต่สายตาที่เต็มไปด้วยความหมายของคนร่างสูง มือของแฮร์รี่ยังคงบังคับมือเขาให้ไปสัมผัสกับวัตถุชิ้นนั้นเหมือนกับจะบอกให้หยิบมันออกมา

มัลฟอยค่อยๆเอามือกุมวัตถุชิ้นนั้นอย่างช้าๆมันคืออะไรนะ? เล็กๆ เย็นๆ แล้วก็กลมๆ เมื่อคนร่างบางกำมือไว้จนรอบแล้วแฮร์รี่ก็ใช้มือของเขากุมทับมือของมัลฟอยอีกทีหนึ่ง ก่อนจะดึงออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทพร้อมๆกัน

แฮร์รี่ยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง คนร่างบางจึงทำตาม มือของคนร่างสูงยังคงกุมทับมือของมัลฟอยไว้แน่นเหมือนกับยังไม่ยอมให้เปิดดู จนเมื่อพวกเขาทั้งคู่ทรงตัวนั่งโดยที่หันหน้าเข้าหากันได้แล้ว แฮร์รี่ก็ดันมือนั้นไปข้างหน้าคนร่างบางแล้วปล่อยมือของมัลฟอยให้หลุดพ้นจากการเกาะกุม

เปิดดูสิ แฮร์รี่พูดเบาๆ

มัลฟอยค่อยๆคลายมือออกช้าๆ แล้วเขาก็เห็น

มันคือแหวนทองคำขาววงเล็กๆ ขนาดน่าจะราวๆนิ้วกลาง ไม่ก็นิ้วนางของเขาพอดี บนแหวนนั่นสลักตัวอักษรสองตัวไว้เคียงคู่กัน นั่นคือ H กับ D สีเงินของมันสะท้อนแสงแดดและหิมะเป็นประกายเข้าตาของเขาทำให้มัลฟอยนิ่งอึ้งไปจนพูดอะไรไม่ออก

ได้ยินเพียงเสียงแว่วๆของแฮร์รี่ที่เอ่ยขึ้นกับเขา และยังคงสะท้อนก้องไปมาในหัวของเขาอย่างไม่ยอมจางหาย

แหวนวงนี้ผมให้คุณนะครับ