Dakki's Fic ~Umbrella~

Harry Potter Fan Fiction

By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : R(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...

LuZ CoNtRoL # 17 #
หอนอนสลิธีรีน

คริสต์มาสกำลังจะมาถึง

อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆขณะที่เทศกาลคริสต์มาสใกล้เข้ามาทุกทีๆ และพร้อมๆกันนั้นบรรยากาศแห่งความสุขก็แผ่ขยายครอบคลุมไปทั่วทุกสารทิศ แหงละ คริสต์มาสเป็นเทศกาลแห่งความสุขนี่นา ในทุกหนทุกแห่งที่แฮร์รี่เดินผ่านเขาจะได้ยินเสียงผู้คนพูดคุยกันอย่างคึกคักสนุกสนานถึงเทศกาลวันหยุดที่กำลังจะมาถึง ต่างเล่าสู่กันฟังอย่างตื่นเต้นว่าเขากับครอบครัวมีโปรแกรมจะไปทำอะไรที่ไหนกันบ้าง บางครอบครัวจะมีงานรวมญาติกินเลี้ยง ในขณะที่บางครอบครัวก็จะไปเที่ยวต่างประเทศกัน

แฮร์รี่เดินผ่านผู้คนเหล่านั้นไปอย่างไม่สนใจไยดีอะไรนัก สำหรับเขาแล้ววันคริสต์มาสก็เป็นเพียงวันหนึ่งที่ไม่แตกต่างไปจากวันธรรมดาวันอื่นๆ เป็นเพราะเขาไม่เคยมีครอบครัวและก็ไม่เคยรู้ถึงความสุขของการได้กลับไปฉลองร่วมกับสมาชิกในครอบครัว ก็น่าแปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรนักหนากับการที่เขาเป็นแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะเขาชาชินกับมันเสียแล้วก็ได้

นี่ แฮร์รี่ เสียงเรียกชื่อเขาเบาๆดังขึ้นข้างๆตัวดึงให้แฮร์รี่กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง อารามที่เขามัวแต่คิดนู่นคิดนี่เรื่อยเปื่อยเกือบจะทำให้เขาลืมไปแล้วว่าเขาไม่ได้เดินมาคนเดียว แต่เดินมากับเดรโก มัลฟอย คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนสุดแสบของเขา

หือ? อะไรครับ? แฮร์รี่หันมาหาคนร่างบาง ยิ้มแป้นพลางยกมือลูบหัวเบาๆอย่างเอ็นดู

แหนะ ไม่ต้องมาทำเป็นเอาใจเลย เมื่อกี๊มัวแต่ใจลอยไปไหนอยู่ล่ะสิ? ไม่ยอมสนใจเค้า คนร่างบางทำแก้มป่องแกล้งทำน้ำเสียงตัดพ้อ

โอ๋ อะรายยยย? สนใจสิ เมื่อกี๊ฉันคิดเรื่องคริสต์มาสอยู่น่ะ แฮร์รี่ตอบตามตรง

เอ้อ จริงสิ คริสต์มาสปีนี้นายก็ไม่ได้กลับบ้านสิใช่ไหม? มัลฟอยถาม

อื้อ ก็เป็นอย่างงี้ทุกปีแหละ ฉันยอมตายดีกว่าถ้าจะให้กลับบ้านในวันคริสต์มาส มันคงจะเป็นคริสต์มาสที่น่าเศร้าที่สุดเลยล่ะ คนร่างสูงทำท่าสยดสยองเมื่อนึกถึงพวกเดอร์สลีย์ เอ้อ แล้วนายล่ะ? คงกลับบ้านสิใช่ไหม? แฮร์รี่หันมาถามคนร่างบาง

อืมมม มัลฟอยกลอกตา แกล้งทำท่าคิด ผิดแล้ววว ฉันม่ายกลับ

แฮร์รี่มีสีหน้าประหลาดใจ อ้าว? ทำไมล่ะ? ทุกปีก็เห็นนายกลับนี่ ทำไมปีนี้ถึงจะอยู่ซะล่ะ?

มัลฟอยยักไหล่ ก็...ขี้เกียจกลับ ไม่รู้จะกลับไปทำไม แต่เมื่อหันไปเห็นแฮร์รี่ยังคงทำหน้าข้องใจแบบไม่พอใจกับคำตอบ คนร่างบางจึงต้องอธิบายเพิ่มอย่างเสียไม่ได้ ก็ปกติที่ฉันกลับบ้านก็เพราะกลับไปหาพ่อน่ะแหละ แต่ปีนี้พ่อฉันไม่อยู่ เสียงของมัลฟอยขาดหายไปเหมือนกับไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่ ตอนแรกแฮร์รี่ไม่เข้าใจ แต่แล้วเขาก็นึกออก พ่อของเดรโกถูกจับเข้าคุกอัซคาบันเมื่อปีที่แล้วนี่นา! แล้วก็ไม่ใช่เพราะใครที่ไหน เป็นฝีมือของเขาเอง! คิดได้เท่านี้แฮร์รี่ก็แทบอยากจะทุบหัวตัวเองเป็นโทษสำหรับความโง่ เขาทำให้พ่อของเดรโกติดคุกไม่พอยังจะมาถามซ้ำเติมแบบนี้อีก! จู่ๆเขาก็รู้สึกสงสารมัลฟอยขึ้นมาจับใจ หมอนั่นออกจะติดพ่อขนาดนั้น ขาดพ่อไปแบบนี้คงเสียใจไม่น้อยเลยทีเดียว ลูเซียส มัลฟอยเป็นคนไม่ดีก็จริง แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเดรโกในตอนนี้ เขาก็แทบจะอยากให้ลูเซียสหนีออกจากคุกอัซคาบันมาให้ทันเทศกาลคริสต์มาสนี้เสียให้ได้เลยทีเดียว

ถึงพ่อจะดุฉันมากไปหน่อย จู่ๆมัลฟอยก็พูดขึ้นมาเบาๆ ...และพ่อก็เป็นคนไม่ดี ฉันรู้ แต่ฉันก็รักเขานะ น้ำเสียงของคนร่างบางนิ่งและสงบ แฮร์รี่รู้ว่ามัลฟอยเสียใจกับเรื่องนี้มาก แต่คนร่างบางก็ไม่ได้ร้องไห้ หรือแม้แต่แสดงท่าทีเสียใจออกมาให้เขาเห็นเลย

อ่ะเอ้อ แล้วแม่นายล่ะ? แฮร์รี่พยายามเปลี่ยนเรื่องโดยหันไปกล่าวถึงแม่บ้าง นายไม่กลับไปหาแม่เหรอ?

เขาไม่สนใจฉันหรอก คนร่างบางพูดเบาๆ ฉันกับแม่ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่

งั้นเหรอ?... แฮร์รี่พยักหน้ารับรู้แบบแกนๆ อืมมแต่นายไม่กลับบ้านแบบนี้ก็ดีนะ เราจะได้อยู่ด้วยกันไง เมื่อคิดได้แบบนี้คนร่างสูงก็ยิ้มร่าขึ้นมา ตอนแรกที่เขาคิดว่ามัลฟอยจะต้องกลับบ้านในช่วงคริสต์มาส เขาก็ออกจะเซ็งเล็กๆ ก็จะไม่ได้เจอกับหมอนั่นตั้งหลายวันนี่นา แต่เมื่อรู้ว่ามัลฟอยจะอยู่ถึงจะเศร้าใจกับเรื่องพ่อของหมอนั่นก็เถอะ แต่เขาก็แอบดีใจที่จะไม่ต้องแยกจากกับสุดที่รักของเขาเสียตั้งหลายวัน

อื้อออ มัลฟอยเองก็เริ่มยิ้มออกมาได้เหมือนกัน ปกติฉันฉลองคริสต์มาสกับครอบครัวมาตลอด ปีนี้ได้ฉลองกับนาย ก็คงสนุกไปอีกแบบหนึ่งเหมือนกัน ถึงน้ำเสียงของมัลฟอยจะฟังดูร่าเริงขึ้นกว่าเมื่อกี๊ แต่แฮร์รี่ก็รู้ ว่าประโยคที่คนร่างบางพูดออกมานี้เป็นแค่ประโยคปลอบใจตัวเอง ให้ลืมเลือนความเศร้าเรื่องพ่อเท่านั้น

////////////////////////////////////////////

วันหยุดเทศกาลคริสต์มาสมาถึงและปราสาทฮอกวอตส์ก็แทบจะกลายเป็นปราสาทร้างไปในทันทีที่รถไฟสายด่วนฮอกวอตส์บรรทุกนักเรียนกว่าค่อนปราสาทกลับไปยังลอนดอน นักเรียนที่หลงเหลืออยู่ในปราสาทดูเหมือนจะมีน้อยกว่าทุกปี แทบไม่ถึง 10 คนเสียด้วยซ้ำ ถ้านับเอาแค่เด็กกริฟฟินดอร์ก็มีเพียงแฮร์รี่กับเด็กปี 2 อีกสองคนเท่านั้นเอง

เกรนเจอร์กับวีสลีย์กลับบ้านเหรอ? มัลฟอยถามแฮร์รี่เมื่อชะเง้อมองแล้วไม่เห็นเงาหัวของเพื่อนซี้แฮร์รี่สองคนนั่นในห้องโถงใหญ่ยามรับประทานอาหารมื้อเย็น

อื้ออ แฮร์รี่ตอบ ปีนี้มีคนอยู่น้อยจัง ปราสาทแทบจะร้างแน่ะ เขาบ่น

นั่นสิ มัลฟอยซึ่งเพิ่งจะเคยอยู่ช่วงคริสต์มาสบ่นบ้าง คนน้อยจังแต่อย่างนี้ก็ดีไปอีกแบบนะ รู้สึกเหมือนกับปราสาททั้งหลังเป็นของเราคนเดียวยังไงยังงั้นเลย

พูดผิดแล้ว แฮร์รี่ชะโงกหน้าเข้ามากระซิบใกล้ๆกับริมฝีปากของมัลฟอย ต้องบอกว่าปราสาททั้งหลังเป็นของเราสองคนสิ ถึงจะถูก พูดจบ คนร่างสูงก็แนบริมฝีปากของเขาลงไปบนริมฝีปากของคนร่างบาง หลับตาพริ้มประทับจูบลงไปเบาๆอย่างนุ่มนวล

คิกคิก มัลฟอยหัวเราะคิกคักชอบใจที่โดนจูบแบบนั้น ไม่กลัวคนอื่นเค้าจะเห็นเลยหรือไงน่ะหา? ถามแบบไม่ถือสา

โธ่ คนก็น้อย แล้วก็ไม่มีใครเค้าสนใจหรอกน่า แฮร์รี่เอื้อมมือไปลูบที่ริมฝีปากบางนิ่มของมัลฟอยเบาๆ ก่อนจะเชยคางคุณชายให้เงยขึ้นแล้วประทับจูบลงไปบนริมฝีปากเร็วๆอีกครั้ง เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากมัลฟอยได้อีกหน

แฮร์รี่! เสียงคนร่างบางปรามไปขำไปอย่างไม่ค่อยจริงจังนัก แฮร์รี่อมยิ้มให้กับความน่าเอ็นดู ก่อนจะจูงมือมัลฟอยเดินไปยังโต๊ะอาหาร

มานั่งกินด้วยกันดีกว่า แฮร์รี่จูงมือคนร่างบางพาเดินไปยังโต๊ะกริฟฟินดอร์ ก่อนจะนั่งลงที่ม้านั่งพลางกระตุกมือมัลฟอยให้นั่งลงข้างๆกัน

พวกเราไม่เคยนั่งกินข้าวด้วยกันแบบนี้เลยนะ มัลฟอยเอ่ยขึ้นขณะนั่งลง

อืมม แฮร์รี่รับคำขณะที่คอก็ชะเง้อมองว่าบนโต๊ะมีอาหารอะไรน่ากินบ้าง ถ้าได้นั่งกินข้าวด้วยกันทุกวันแบบนี้ ก็ดีน่ะสิ กล่าวจบมือก็เอื้อมไปหยิบครัวซองส์ในกระจาดมาใส่ในจานให้มัลฟอย

หึหึหึ ทีนี้เพื่อนนายก็คงเขม่นฉันกันทั้งโต๊ะเลยล่ะ มีเด็กสลิธีรีนมาเสนอหน้าแย่งกินอาหารถึงโต๊ะกริฟฟินดอร์แบบนี้เนี่ย มัลฟอยพูดขำๆ

ใครว่า? พวกนั้นจะต้องอิจฉาต่างหาก ฉันจะสวีทกับนายจนมดขึ้นจนพวกนั้นยอมลุกจากโต๊ะไปเองเลยเพราะทนความหวานไม่ไหว แฮร์รี่ตอบกลับ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจจากคนร่างบางได้อีกหน คนร่างสูงยิ้มตอบขณะที่มือก็ง่วนอยู่กับการตัดไก่งวงอบให้เป็นน่องเล็กๆก่อนจะตักมาใส่จานให้มัลฟอย

นี่ คนร่างบางมองแฮร์รี่ที่ง่วนอยู่กับการตักอาหารให้เขาไม่ขาด ฉันไม่ได้เป็นง่อยนะ ไม่ต้องบริการขนาดนั้นก็ได้ พูดจบก็หัวเราะคิกคักกับการพยายามทำตัวเป็นเจ้าบ้าน หรือที่ถูกก็คือเป็นเจ้าโต๊ะที่ดีของแฮร์รี่

ไม่เป็นไรน่า คนร่างสูงว่าก่อนจะตักมันฝรั่งอบให้มัลฟอยอีกก้อนใหญ่ ฉันอยากตักให้น่ะ และยังไม่ทันที่คนร่างบางจะพูดอะไรตอบ แฮร์รี่ก็ใช้มีดหั่นน่องไก่งวงเป็นชิ้นเล็กๆพอดีคำ ยื่นไปจ่อตรงหน้าของคนร่างบาง

อ่ะ อ้าปากสิ เขาว่า

มัลฟอยมีท่าทีตกใจเล็กน้อย อะ...อะไร? จะป้อนฉันเหรอ? คนร่างบางสอดส่ายสายตาเลิกลั่กไปรอบๆ พยายามมองหาว่ามีใครมองพวกเขาสองคนอยู่หรือเปล่า

โธ่ ไม่มีใครมองหรอกน่า แฮร์รี่ขำกับท่าทีของคนร่างบาง คนอยู่ยังแทบจะไม่ถึงสิบคนเลย เขาก็กินอาหารของเขาไปนั่นแหละ ใครจะมาสนใจพวกเราล่ะ? อ่ะ อ้าปากได้แล้ว อ้าาาา มือถือส้อมยังคงจ่ออยู่ที่ปากของมัลฟอยและแฮร์รี่ก็พยายามคะยั้นคะยอจะป้อนให้ไม่เลิก

นี่ บอกแล้วว่าไม่ต้องบริการขนาดนั้นก็ได้ มัลฟอยพูดขำๆ เอื้อมมือพยายามจะแย่งส้อมนั่นมาจากแฮร์รี่แล้วป้อนตัวเอง แต่แฮร์รี่ก็ไม่ยอมให้ง่ายๆ คนร่างบางจึงเปลี่ยนไม้ พยายามพูดขู่แทน นี่ นายไม่รู้อะไร! เด็กพวกนี้หูตาเป็นสับปะรดจะตาย! นายเชื่อว่าพวกนั้นไม่ได้มองอยู่ก็เถอะ แต่เชื่อฉันได้เลยว่ามันจะต้องเห็นนายป้อนฉันแน่ๆ! คนร่างบางทำหน้าขึงขัง

แฮร์รี่ยักไหล่ แล้วไงล่ะ?

เป็นคำตอบที่ง่ายเสียจริงนะ มัลฟอยคิด แต่เอาจริงๆเขาก็เกือบจะโอนอ่อนยอมให้แฮร์รี่ป้อนเขาอยู่แล้ว ก็ออกจะคะยั้นคะยอเขาซะน่ารักเสียขนาดนั้นนี่นา ถ้าไม่ติดอยู่ที่ว่า

ก็ฉันเขินนี่! คนร่างบางพูดตามตรง และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆนั่นแหละเพราะเขารู้สึกได้ว่าจู่ๆแก้มเขามันก็ร้อนซู่ขึ้นมาเฉยๆ

ฮ่าฮ่าฮ่า เขินทำไมล่ะ? หน้าแดงด้วย? แฮร์รี่ขำ เอียงคอถาม อะไรกัน? เราออกจะไปถึงไหนถึงไหนกันแล้ว จะมาเขินกับเรื่องป้อนไก่งวงแค่นี้น่ะนะ?

ก็นั่นน่ะสิ! มัลฟอยคิดแล้วก็ไม่เข้าใจตัวเอง เขาสองคนออกจะไปถึงไหนถึงไหนกันแล้ว มีอะไรกันก็ยังเคย แต่ก็ไม่รู้ทำไม เขาถึงจะต้องมาเขินกับแค่การป้อนอาหารให้กันแค่นี้ด้วย

อาจจะเป็นเพราะมันดูแสดงความรักให้กันได้มากมายเหลือเกิน

หน้าแดงจริงๆด้วยแหละ แฮร์รี่ว่าพลางเอื้อมมืออีกข้างที่ว่างไปลูบแก้มเนียนของคนร่างบางที่ตอนนี้แดงระเรื่อไปหมดแล้ว ก่อนจะลดมือลงมาลูบไล้ริมฝีปากนิ่มที่มีสีออกแดงเช่นกัน อ้าปากหน่อยสิครับ กระซิบเสียงนุ่มขณะนิ้วเรียวก็ไล้ไปบริเวณรอยแยกของปากบนและล่าง แทรกให้มันเผยอออกจากกันเบาๆ

ปากของมัลฟอยค่อยๆอ้าชึ้นช้าๆขณะที่มือของคนร่างสูงก็ค่อยๆส่งไก่งวงชิ้นนั้นเข้าปากคนร่างบางไปอย่างช้าๆเช่นกัน

อร่อยม๊าย? แฮร์รี่ยิ้มระรื่นถามเมื่อมัลฟอยเคี้ยวอาหารตุ้ยๆอยู่ในปาก มัลฟอยอมยิ้มให้แต่ขณะเดียวกันก็หลบสายตาเขาและไม่ได้ตอบคำถาม

อะไร? ยังเขินอยู่อีกเหรอ? คนร่างสูงถามหัวเราะๆเอื้อมมือไปหยิกแก้มนิ่มๆเล่น มัลฟอยเคี้ยวหมดพอดีจึงหันมาแหวใส่เขินๆ

ยุ่งน่า!

ซึ่งก็หมายความว่าเขายังคงเขินไม่เลิกอยู่นั่นเอง

งั้น...ถ้ากินอีกชิ้นจะเลิกเขินมั้ยล่า? ยิ่งเห็นมัลฟอยเขิน แฮร์รี่ยิ่งแกล้ง ว่าพลางก็ตัดไก่งวงขึ้นมาอีกชิ้น เอาส้อมจิ้มมาจ่อที่ปากมัลฟอยอีกครั้ง อะ อ้าาาาพูดพลางทำหน้าตาหยอกล้อไปพลาง

สนุกมั้ยเนี่ยหา!? มัลฟอยถามไปขำไป แต่แฮร์รี่ไม่ได้ตอบ ยังคงนั่งนิ่งมองหน้าเขาและยื่นส้อมมาข้างหน้าจะป้อนเขาอยู่อย่างนั้น

มัลฟอยค่อยๆหุบยิ้ม จ้องดวงตาสีเขียวมรกตของคนร่างสูงกลับดวงตาที่ดูล้ำลึกสุดหยั่งคู่นั้น และแฮร์รี่ก็จ้องตอบกลับมาเช่นกันอย่างไม่ลดละ ชั่วขณะหนึ่งความรู้สึกเขินสุดขีดได้แวบขึ้นมาในใจของมัลฟอย เหมือนกับครั้งแรกที่เขากับแฮร์รี่จ้องตากันแบบนี้เมื่อตอนที่โดนกักบริเวณด้วยกัน มันผ่านมานานเหลือเกินแล้ว แต่ก็ไม่รู้ทำไม อยู่ๆเขาถึงได้รู้สึกแบบนี้ เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรง ใบหน้าร้อนผ่าว แต่มัลฟอยก็ไม่ได้หลบตาไม่มีใครหลบตาทั้งนั้น

คนร่างบางลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆยื่นหน้าออกไป อ้ารับความรักความอบอุ่นที่แฮร์รี่ส่งผ่านมาพร้อมกับอาหารชิ้นเล็กๆชิ้นนั้นมาแต่โดยดี

////////////////////////////////////////////

หลังอาหารเย็นมื้อใหญ่ที่ทั้งคู่ได้รับประทานกันจนอิ่มแปล้ แฮร์รี่ก็เดินจูงมือคนร่างบางกลับออกมาจากห้องโถงใหญ่ บรรยากาศภายในปราสาทเต็มไปด้วยความเงียบเชียบและหนาวเย็น มือของทั้งคู่จึงกุมกระชับเข้าหากันอย่างแนบแน่นเพื่อถ่ายทอดไออุ่นให้แก่กันและกัน

นี่ เดรโก แฮร์รี่เรียกเบาๆหลังจากที่ทั้งคู่เดินเงียบกันมานาน น้ำเสียงของคนร่างสูงเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

อะไรเหรอ? มัลฟอยหันมาถาม

วันนี้ ที่หอนอนนายมีเด็กสลีธีรีนเหลืออยู่กี่คนเหรอ?

ถามทำไม? มัลฟอยถามกลับ หน้าตาสงสัย

เหอะน่า! ก็ฉันอยากรู้ แฮร์รี่กระตุกมือของคนร่างบางข้างที่เขากุมอยู่ไปมาเป็นการคะยั้งคะยอ

มัลฟอยขำ อืม เหลือใครนะ? มีฉัน...กับเด็กปีสามอีกคนเท่านั้นเองละมั้ง ตอบพลางทำหน้าครุ่นคิด

จริงเหรอ? แฮร์รี่ถามน้ำเสียงราบเรียบ แต่ดวงตานี่สิ เป็นประกายเชียว งั้นก็น้อยกว่าหอนอนฉันน่ะสิ หอฉันมีเด็กปีสองอีก 2 คน

แล้วไงเหรอ? มัลฟอยยังคงทำหน้างง แต่เมื่อมองดวงตาที่เป็นประกายของแฮร์รี่แล้ว เขาก็เริ่มเข้าใจขึ้นทีละน้อย เดี๋ยวก่อนนะ นายจะบอกฉันเหรอว่า

เดรโก มัลฟอยพูดไม่ทันจบ คนร่างสูงก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อนด้วยน้ำเสียงออดอ้อน คืนนี้ขอฉันไปนอนห้องนายได้ม๊า?

ตลกเหอะน่า! มัลฟอยโวยลั่น นอนหอฉันเนี่ยนะ!? นายนายจะเข้ามาได้ยังไง!? หน้าของเขาเกิดแดงแปร๊ดขึ้นมาอีกแล้ว เมื่อคิดไปถึงว่าถ้าแฮร์รี่กับเขาได้นอนห้องเดียวกัน อะไรมันจะเกิดขึ้น!

โห่ อะไร? ก็มีแค่เด็กอีกคนอยู่ร่วมหอเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ? ยังไงก็นอนคนละห้องกันอยู่แล้วนี่ เด็กนั่นไม่รู้หรอก คนร่างสูงพยายามโน้มน้าวมัลฟอย

แล้วนายจะเข้ามาได้ยังไง? ตอนเข้ามานี่แหละมีปัญหานะ! เดี๋ยวใครเค้าก็เห็นเข้าหรอก! อย่าลืมว่าสเนปไม่ได้กลับบ้านไปด้วยนะ! ถ้าอาจารย์เกิดเห็นนายขึ้นมาละก็สนุกแน่! คนร่างบางยังคงเถียง

แฮร์รี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมายิ้มให้มัลฟอยอย่างผู้ชนะ ผ้าคลุมล่องหนมีไว้ทำไมล่ะครับ?

คนร่างบางอ้าปากค้าง พยายามนึกเรื่องจะเถียงต่อแต่ก็นึกไม่ทัน ตะ แต่ เขาพูดได้เพียงแค่นั้น

น่านะๆๆๆ แฮร์รี่ทำเสียงเหมือนเด็กเวลาอยากได้ของเล่น เอามือของเขาลูบแขนเนียนของมัลฟอยขึ้นลงไปมาเป็นการออดอ้อน ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา แค่ฉันคลุมผ้าคลุมล่องหนเข้าไปก็ไม่มีใครเห็นแล้ว อีกอย่างวันนี้ทั้งนายทั้งฉันต่างก็ต้องนอนคนเดียว เหงาจะแย่ งั้นทำไมเราไม่มานอนด้วยกันซะเลยให้หมดเรื่องล่ะ? ขอผมไปนอนด้วยคนนะ น่านะครับบบ น่านะ

ไม่เป็นไรกะผีน่ะสิ! มัลฟอยคิดในใจ ถ้าฉันปล่อยให้นายเข้าไปนอนในห้องฉันก็มีหวังไม่ได้นอนกันแน่ๆล่ะคืนนี้! คิดว่าฉันไม่รู้ว่านายคิดอะไรอยู่งั้นเหรอห๊ะ!!??

น่านะะะะะะ แฮร์รี่ลากเสียงยาว และเหมือนกับเดาใจได้ว่ามัลฟอยคิดอะไรอยู่เขาจึงพูดดักขึ้นมาด้วยการกระซิบเสียงเบาที่ข้างๆหูคุณชาย ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ว่าจะไม่ได้นอน ผมปล่อยให้นอนอยู่แล้วน่า ไม่งั้นก็ไม่มีแรงต่อสำหรับพรุ่งนี้น่ะสิ!

แฮร์รี่! มัลฟอยร้องลั่นทำตาโต นี่หมอนั่นพูดไม่จริงใช่ไหมเนี่ยหา!? เรื่องที่ว่าจะมีพรุ่งนี้อีกน่ะ!?

น่านะะะะะะะะ คนร่างสูงยังคงอ้อนไม่เลิก และพร้อมๆกันเขาก็ทำตาแป๋วปนเศร้าอ้อนวอนเหมือนเวลาลูกหมาหิวโซทำท่าน่าสงสารขออาหารยังไงยังงั้น

อะเอ้อ คนร่างบางเริ่มลังเล เมื่อเห็นสายตาออดอ้อนน่าสงสารเช่นนั้นเขาก็ปฏิเสธไม่ลงเอาเสียดื้อๆ อะเอ้อเอ้าก็ได้วะ

////////////////////////////////////////////

กลับมาเร็วจัง มัลฟอยทักขำๆเมื่อเห็นแฮร์รี่เดินกลับเข้ามาในห้องเรียนของพวกเขาหลังจากกลับไปเอาผ้าคลุมล่องหนที่หอนอนกริฟฟินดอร์เพียงแค่สิบนาที ไม่ต้องอยากไปหอฉันขนาดนั้นก็ได้ แขวะเล่น ก็แหงล่ะรีบไปรีบกลับซะขนาดนั้น เขานั่งรออยู่ในห้องเรียนยังไม่รู้สึกเบื่อเลยด้วยซ้ำหมอนั่นก็กลับมาแล้ว ไม่รู้เล้ยยย ว่าจะรีบทำไมกันนักกันหนา

ก็เค้าอยากนี่ คนร่างสูงทำเสียงเหมือนเด็ก เดินตรงรี่เข้ามาหาก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มมัลฟอยเสียเต็มฟอดพลางสูดกลิ่นแก้มของคนร่างบางเข้าไปด้วย อื๊ออ หอมจาง

คนร่างบางหัวเราะคิกกับท่าทางแบบนั้น คิกคิกคิก จริงเหรอคร๊าบบบ?

ก่อนที่แฮร์รี่จะถอยหน้าออกไปมากกว่านั้น มัลฟอยก็คว้าต้นคอของเขา ลากให้เอนหน้าเข้ามาหาก่อนจะหอมแก้มกลับไปฟอดใหญ่เป็นการตอบแทนเช่นกัน

คนร่างบางกระซิบตอบไปเบาๆ อื๊อออ แก้มนายก็หอมเหมือนกันเลย

ฮิๆๆ จริงเหรอ? เป็นคราวแฮร์รี่หัวเราะคิกบ้างเพราะไม่คิดว่ามัลฟอยจะเล่นเขากลับมา หึหึหึ ไปต่อที่หอดีกว่า ยิ่งเล่นยิ่งอยากเว้ย! คนร่างสูงว่าพลางลากแขนของมัลฟอยให้เดินออกไปจากห้องนั้น

อะราย? มัลฟอยแกล้งทำตัวหนักไม่ยอมเดินพลางสลัดแขนไปมาจะดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของแฮร์รี่ อยากอะราย? ไปที่หอจะทำอะรายเค้าเหรอ? แกล้งถามด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ดวงตาสีเทาแป๋วแหววของมัลฟอยที่(แกล้งทำให้)ดูอินโนเซนส์นั้นยิ่งทำให้แฮร์รี่อยากจะฟัดคนตรงหน้านี่เข้าไปใหญ่

โว้ยยย!!! เดี๋ยวพ่อก็จับปล้ำตรงนี้ซะหรอก!

อยากรู้เหรอคร๊าบบบบ? แฮร์รี่หันมาถามด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้พอกัน ทั้งๆที่ในใจเขาอยากจะกดคนตรงหน้านี่ใจจะขาดอยู่แล้ว ถ้างั้นก็เดินเร็วๆซี่ ว่าพลางออกแรงฉุดลากมัลฟอยต่อไป คนร่างบางจึงยิ่งหัวเราะคิกคักหนักเข้าไปอีก

ง๊าาาาา อะรายยย? บอกเค้ามาก่อนสิแล้วจะเดิน ยื่นคำขาดพลางสะบัดแขนหลุดออกมาจากมือเหนียวหนึบของแฮร์รี่จนได้ คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนยืนนิ่งแกล้งทำปากบิดหน้าบูดไม่ยอมเดิน พลางส่งสายตาขี้เล่นไปให้แฮร์รี่...ก็ไม่ได้ไม่อยากไปอะไรนักหนาหรอก เขาแค่อยากจะแกล้งไอ้คนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าเขานี่เล่นเท่านั้นเองแหละ เอาสิ ดูซิว่าเขาแกล้งอย่างงี้แฮร์รี่จะลากเขาไปที่หอได้ยังไง?

ไม่ยอมไปเหรอ!? แฮร์รี่ถามพลางทำหน้ามันเขี้ยว รู้มั้ยเนี่ยว่ายิ่งแกล้งอย่างนี้เขายิ่งชอบน่ะหา!? คนร่างสูงเอื้อมมือไปที่ตัวของมัลฟอยไม่ล่งไม่ลากมันแล้ว อุ้มไปเลยดีกว่า!

แฮร์รี่เอื้อมมือไปช้อนตัวมัลฟอยขึ้นด้วยความรวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัว คนร่างบางที่ร่างบางสมชื่ออยู่แล้วก็ตัวลอยขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของคนร่างสูงอย่างง่ายดาย มัลฟอยหัวเราะคิกด้วยความชอบใจพลางดิ้นไปมาอยู่ในวงแขนแข็งแกร่งนั่นพอเป็นพิธีซึ่งก็แน่นอนว่าแฮร์รี่คงไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้ง่ายๆอยู่แล้ว

ทั้งสองเดินไปยังหอนอนสลิธีรีนด้วยความเงียบหลังจากมัลฟอยประท้วงจนแฮร์รี่ยอมปล่อยคนร่างบางให้ลงเดินเองในที่สุด พวกเขาไม่พูดอะไรกันเลยซักคำแน่ละก็เพราะถึงจะเดินไปด้วยกัน แต่คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็จะเห็นเพียงว่ามัลฟอยเดินมาคนเดียว และถ้าหากเขาเห็นมัลฟอยพูดอยู่คนเดียวก็คงต้องคิดว่าหมอนี่มันเมาไก่งวงมาเป็นแน่

แฮร์รี่คลุมผ้าคลุมล่องหนตั้งแต่ออกมาจากห้องเรียน ทำเป็นเหมือนว่ามัลฟอยเดินกลับหอมาคนเดียวตั้งแต่แรก เมื่อมาถึงหอนอนคนร่างบางก็จะบอกรหัสผ่าน เดินเข้าหอไปและมีแฮร์รี่เดินตามเข้าไปด้วยโดยที่ไม่มีใครสงสัยเลย

เด็กสาวสลิธีรีนปีสามนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นรวม อังไฟจากเตาผิงไปพลางอ่านหนังสือไปพลาง เธอเหลือบมองมายังมัลฟอยเพียงแวบเดียวเมื่อเขาทั้งสองเดินเข้ามาในหอนอนแล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก เธอไม่ได้ทักทายรุ่นพี่ปีหกและมัลฟอยก็ไม่ได้ทักทายอะไรเธอเช่นเดียวกัน เขาเดินจ้ำนำทางแฮร์รี่ที่ยังคงล่องหนตรงไปยังห้องนอนชายของเด็กปีหก แสร้งทำเปิดประตูทิ้งไว้นานๆเพื่อให้แฮร์รี่เดินตามเขาเข้ามาได้ทันก่อนที่จะปิดกั้นโลกที่จะกลายเป็นโลกส่วนตัวของเขาทั้งสองในไม่ช้าไว้ภายหลังกำแพงของคุกใต้ดิน

แฮร์รี่ถอดผ้าคลุมล่องหนออกทันทีเมื่อมัลฟอยปิดประตูเรียบร้อยแล้ว เขากวาดสายตามองไปรอบๆหอนอนทั้งพื้นและผนังห้องต่างสร้างด้วยหินแบบเดียวกับห้องเรียนวิชาปรุงยาของสเนป...แบบเดียวกับในคุกใต้ดินอื่นๆ และหินนั่นก็เย็นเฉียบเอามากๆเมื่อแฮร์รี่เอื้อมมือไปสัมผัสมัน เตียงทั้งห้าตั้งเรียงกันอยู่ในสภาพเรียบร้อยผ้าม่านถูกรูดเก็บไว้ที่มุมเสาหัวเตียงทั้งสองฟาก ที่นี่ไม่มีแสงจันทร์ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างเหมือนกับในหอนอนกริฟฟินดอร์ของเขา นั่นก็เพราะห้องนี้ไม่มีหน้าต่างเนื่องจากอยู่ใต้ดิน ดังนั้นต้นกำเนิดแสงสว่างเพียงแหล่งเดียวของห้องจึงมาจากกองไฟในเตาผิงที่อยู่ข้างๆประตูทางเข้าซึ่งส่องสะท้อนให้ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องดูเป็นสีเขียวทึมๆสไตล์สลิธีรีน

อย่าทำเสียงดังนักนะ มัลฟอยจุ๊ปากกระซิบเตือนคนร่างสูงพลางเดินนำไปยังเตียงที่อยู่ตรงกลางและตรงข้ามกับเตาผิงพอดี ไว้สักพักให้ดึกกว่านี้หน่อยแล้วค่อยส่งเสียงได้ ไม่งั้นยายนั่นจะต้องสงสัยแน่ว่าฉันคุยกับบารอนเลือดอยู่หรือยังไง คนร่างบางว่าพลางพยักพเยิดไปทางประตูออกไปยังห้องนั่งเล่นรวม

อืมม แฮร์รี่ส่งเสียงรับคำ แต่เท้ากลับย่างสามขุมเข้ามาหาตัวมัลฟอยอย่างรวดเร็ว

เฮ้...เฮ้! ทำอะไรน่ะหา!? มัลฟอยโวยด้วยเสียงกระซิบ สองมือพยายามดันไหล่ของแฮร์รี่ที่เดินมาประชิดตัวเขาให้ถอยออกไปบ้าง

อื๊ออ ขอกอดนิดเดียวน่า แฮร์รี่ตอบพลางเอาใบหน้าซุกลงไปในซอกคอขาวๆของคนร่างบาง ลมหายใจอุ่นๆของแฮร์รี่ที่รินรดต้นคอของเขาทำให้มัลฟอยรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก คนร่างสูงกอดมัลฟอยแน่นจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก แต่เขาก็ไม่ได้โวยวายอะไร แถมยังคงกอดแฮร์รี่ตอบกลับไปด้วย

มือที่ตอนแรกเพียงแต่กอดเฉยๆของแฮร์รี่ตอนนี้เริ่มไม่อยู่สุขเสียแล้ว เขาลูบไล้ไปมาบนแผ่นหลังของมัลฟอยตอนแรกก็เพียงแค่นอกเสื้อ ก่อนจะเริ่มล้วงเข้าไปข้างใน

แฮร์รี่ มัลฟอยร้องเรียกเสียงเบา ไหนบอกว่าจะไม่ทำเสียงดังไง?

คนร่างสูงเริ่มลูบแผ่นหลังเนียนของมัลฟอยหนักหน่วงขึ้นๆ ริมฝีปากอุ่นของเขาจูบไล้และขบเม้มไปเรื่อยๆตามซอกคอขาวและแก้มเนียนนิ่ม ก่อนจะไปจบที่ริมฝีปากแดงอิ่มของคนร่างบาง

อื้อออ มัลฟอยครางเมื่อลิ้นอุ่นๆของแฮร์รี่แทรกเข้ามาในช่องปากของเขา ลิ้นของทั้งคู่พัวพันกันวุ่นวายอยู่ในนั้นเป็นนานก่อนจะละออกมาพร้อมกับเสียงหายใจหอบเล็กน้อยของทั้งสองคน

แฮร์รี่เลื่อนริมฝีปากไปใกล้ๆใบหูของมัลฟอย กระซิบเสียงหอบตอบกลับไป ก็ยังไม่ได้ทำเสียงดังซักหน่อยนี่ครับ

และเพื่อไม่ให้คนร่างบางเถียงอะไรกลับมาได้ แฮร์รี่ก็เลื่อนริมฝีปากมาประกบปิดปากของมัลฟอยอีกครั้งอย่างรวดเร็ว มือของคนร่างสูงค่อยๆเลื่อนจากแผ่นหลังมายังแผ่นอกของคนร่างบางอย่างช้าๆ ลูบไล้ไปมาอย่างแผ่วเบา

เสื้อของมัลฟอยค่อยๆถูกเลิกขึ้นมาช้าๆจนหลุดออกจากร่างของเขาไปตอนไหนก็ไม่รู้ เขาแทบจะไม่รู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ แฮร์รี่ค่อยๆทิ้งน้ำหนักร่างของเขาเอนทับลงมาบนร่างของมัลฟอย เพื่อให้คนร่างบางเอนตัวนอนลงไปกับเตียงที่อยู่ทางด้านหลังอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล

แฮร์รี่หายใจหอบ มัลฟอยก็เช่นเดียวกัน ริมฝีปากของคนร่างสูงเลื่อนมาทาบทับกับริมฝีปากของมัลฟอยอย่างหนักหน่วง ไม่แพ้กับมือทั้งสองที่ลูบไล้ไปบนแผ่นอกขาวเนียนของคนร่างบาง ก่อนที่จะเลื่อนลงไปปลดกระดุมกางเกงยีนส์ข้างล่างช้าๆ

ฉันไม่ไหวแล้วขอนะ

เสียงกระซิบแหบพร่าของแฮร์รี่ดังขึ้น ในความรู้สึกของมัลฟอยมันแทบจะดังกังวานไปทั่วห้อง แต่คนร่างบางก็ไม่มีสติพอจะคิดด้วยซ้ำว่าเด็กปีสามข้างนอกนั่นจะได้ยินหรือเปล่า ประโยคนี้ไม่ใช่ประโยคคำถาม แฮร์รี่ไม่ได้ถามเขาว่า ขอได้หรือเปล่า? แต่เป็นประโยคขอร้อง ดังนั้นมัลฟอยจึงรู้ว่าถึงแม้เขาจะปฏิเสธ แฮร์รี่ก็คงจะไม่ฟังคำพูดใดๆทั้งสิ้นอยู่ดี

กระดุมกางเกงยีนส์ถูกปลด ตามด้วยเสียงซิปรูดลงมาช้าๆ คนร่างบางผวากอดแฮร์รี่แน่น เล็บทั้งจิกทั้งขยุ้มลงไปบนแผ่นหลังกว้างหนา ราวกับจะฉีกกระชากเสื้อสเวตเตอร์ที่ห่อหุ้มมันอยู่ให้ขาดออกเป็นชิ้นๆ

อื๊ออแฮร์รี่

เสื้อสเวตเตอร์ของแฮร์รี่ถูกถอดออก ตามด้วยกางเกงยีนส์ตัวหนา ก่อนที่ทั้งคู่จะไล้และขบเม้มริมฝีปากไปบนร่างกายของกันและกันจนเกิดเป็นรอยไปทั่ว และก่อนที่ร่างกายของทั้งสองจะเบียดทับกันจนแนบสนิทด้วยแรงรักและราคะ ด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวล อยู่บนเตียงในหอนอนสลิธีรีนตลอดทั้งคืน