LuZ CoNtRoL # 18 #
posted on 03 Feb 2006 01:37 by dakki in LuZCoNtRoLxENDxHarry Potter Fan Fiction
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...
LuZ CoNtRoL # 18 #
Christmas
ทุกสิ่งมืดมิด
แฮร์รี่ยืนอยู่ในห้องแคบๆห้องหนึ่งที่เขามองไม่ออกว่ามันคือห้องอะไร แสงสว่างในห้องมีน้อยมากจนเขาต้องกระพริบตาถี่ๆพยายามให้สายตาของเขาชินกับความมืด หน้าต่างเพียงบานเดียวในห้องนั้นเปิดออกไปสู่สนามหญ้าสีเขียวไกลไปจนสุดชายป่า เห็นดวงอาทิตย์สีส้มดวงโตลอยส่องแสงริบหรี่อยู่เหนือต้นไม้ในป่าเหล่านั้นเพียงไม่กี่เซนติเมตร หูของเขาแว่วเสียงโห่ร้องตะโกนมาจากที่ใกล้ๆนี่เอง...แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันดูช่างห่างไกลนักหนาก็ไม่รู้
กริฟฟินดอร์สู้ๆ กริฟฟินดอร์สู้ๆ
ใครตะโกนกันนะ? หนวกหูชะมัด!
แฮร์รี่มองไปรอบๆเมื่อสายตาของเขาเริ่มปรับแสงได้แล้ว เขากวาดตาไปตามผนัง มองเห็นเงารางๆของไม้กวาดที่พาดผนังสุมๆกันอยู่ด้านหนึ่ง มองเห็นผ้าเช็ดตัวบนราวแขวนผ้า และเสื้อนักกีฬา 2-3 ตัวแขวนอยู่บนไม้แขวน
อ๋อ! เขานึกออกแล้ว! เขาอยู่ในห้องแต่งตัวของนักกีฬาควิดดิชนั่นเอง!
แฮร์รี่กวาดตามองไปรอบๆอีกครั้ง คราวนี้ด้วยความคุ้นเคยมากขึ้น แล้วเขาก็สะดุดเข้ากับสิ่งๆหนึ่ง เงาร่างๆหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงประตู เงาร่างที่ดูคุ้นตาเหลือเกิน
เดรโก!? แฮร์รี่ได้ยินเสียงตัวเองร้องขึ้นด้วยความยินดีระคนประหลาดใจ ขาของเขาก้าวเดินออกไปจากจุดเดิมที่ยืนอยู่ประมาณ 2-3 ก้าว ก้าวเข้าไปหาร่างๆนั้น ไปยืนทำอะไรมืดๆอยู่ตรงนั้นน่ะ? เขาร้องถามขึ้น
มัลฟอยไม่ตอบ ราวกับไม่ได้ยินคำถามของเขา
เดรโก? แฮร์รี่ร้องเรียกซ้ำ คราวนี้น้ำเสียงของเขาเจือด้วยความแปลกใจเพียงอย่างเดียว และมัลฟอยก็ยังคงไม่ตอบเดรโก? เขาเรียกซ้ำเป็นครั้งที่ 3 พลางก้าวเข้าไปใกล้ร่างนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเข้าไปใกล้มัลฟอยจนห่างกันเพียงเมตรกว่าๆ แฮร์รี่ก็สังเกตเห็นว่าคนร่างบางถืออะไรบางอย่างไว้ในมือ อะไรบางอย่างที่เป็นเงาวาววับ
เดรโก? แฮร์รี่ขมวดคิ้ว มีแววสงสัยมากขึ้นในสายตาและน้ำเสียง นาย
แฮร์รี่ไม่ได้พูดจนจบประโยค เพราะในวินาทีนั้น เดรโกก็ขยับตัว แฮร์รี่ทันเห็นสายตาอันเลื่อนลอยของเดรโกแวบหนึ่ง แวบเดียวเท่านั้น ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกของโลหะภายในช่องท้องของเขา ตามมาด้วยความเจ็บปวดที่แปล๊บขึ้นมาถึงสมอง
เดร ด้วยอารามตกใจ แฮร์รี่พยายามจะส่งเสียง แต่มันก็ติดอยู่แค่ในลำคอของเขา มีดเล่มนั้นยังคงปักคาอยู่ในช่องท้องของเขาพร้อมกับมือของเดรโกที่ดันมันอยู่ แฮร์รี่พยายามจะเอื้อมมือไปจับมันและดึงมันออก แต่เขาก็เอื้อมมือไปไม่ได้ มันติด!
ทันใดนั้นแฮร์รี่ก็สะดุ้งตื่น
แฮร์รี่รู้สึกว่าหลังของเขาเปียกชื้น เหงื่อออกท่วมตัว ดวงตาสีเขียวมรกตของเขาลืมโพลงในความมืด
เขาฝัน
แฮร์รี่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังสนั่นไม่เป็นจังหวะ ความตกใจยังคงล้นเอ่ออยู่ในจิตสำนึกของเขา และพร้อมๆกันนั้นแฮร์รี่ก็ยังรู้สึกได้ถึงรสชาติของความเจ็บปวดและเนื้อโลหะที่เสียดแทงเข้ามาในร่างกายของเขาได้อย่างแจ่มชัดราวกับมันเกิดขึ้นจริงๆ
ช่างเป็นฝันที่เหมือนจริงเป็นบ้า!
คนร่างสูงนอนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ พยายามเรียกขวัญของตัวเองให้กลับมาพร้อมกับควบคุมหัวใจให้เต้นเป็นจังหวะ เมื่อสายตาของเขาเริ่มชินกับความมืดภายในห้องนอน แฮร์รี่ก็สังเกตเห็นว่าเขานอนอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย
ไม่ใช่หอนอนกริฟฟินดอร์นี่! งั้นแล้วเขานอนอยู่ที่...?
แฮร์รี่หันไปมองข้างๆตัว แล้วเขาก็จำทุกอย่างได้ รอยยิ้มด้วยความเอ็นดูผุดพรายขึ้นที่ริมฝีปากของเขาเมื่อหันไปเห็นใบหน้าขาวเนียนที่แสนคุ้นตานอนหลับอย่างมีความสุขอิงแอบอยู่กับไหล่แข็งแรงของเขา และก็นอนทับแขนขวาของเขาทั้งแขนไปด้วย
แฮร์รี่ยิ้มกว้าง...อ๋อ อย่างนี้นี่เอง มิน่าเล่าเขาถึงขยับแขนไปจับมีดไม่ได้ ก็เพราะมันโดนคุณชายร่างบางแสนน่ารักคนนี้นอนทับอยู่นั่นเอง
คนร่างสูงพยายามขยับแขนเบาๆเผื่อมันจะหลุดออกมาจากการกดทับนั้นได้ ป่านนี้แขนเขาเลือดคงไม่ไปเลี้ยงจนขาวซีดไปถึงไหนๆแล้วแน่ แต่ก็ดูเหมือนมัลฟอยจะไม่ยอมปล่อยให้มันหลุดออกมาง่ายๆ แฮร์รี่จึงต้องขยับแขนแรงขึ้น เขาพลิกตัวนอนตะแคง พยายามยกลำตัวของคนร่างบางขึ้นเบาๆเผื่อจะเกิดช่องว่างให้เขาดึงแขนออกมาได้
แต่การกระทำนั้นก็ทำให้มัลฟอยตื่นจนได้
มัลฟอยลืมตาตื่นขึ้นและพบกับใบหน้าของแฮร์รี่ที่อยู่เกือบประชิดกับใบหน้าของตนเอง คนร่างบางมองด้วยสายตางัวเงียๆงงๆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนมายิ้มหวานให้
แฮร์รี่ มัลฟอยเรียกชื่อคนข้างกาย ก่อนจะปิดปากหาวหวอดด้วยความง่วงงุน ฮ้าวววว ตื่นแล้วเหรอ? แล้วบิดขี้เกียจเป็นการส่งท้าย นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้วล่ะเนี่ย?
ก่อนอื่นนะครับที่รัก แฮร์รี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ช่วยจุ๊บผมแล้วก็ลุกออกไปจากแขนขวาของผมก่อนได้หรือเปล่า?
คนร่างบางขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นว่าตัวเองนอนทับแขนของแฮร์รี่อยู่ เขาหัวเราะร่าเริงพลางเขยิบให้แฮร์รี่เอาแขนออกไปได้
เค้าไม่รู้นี่นา ขอโทษน๊าาาาา มัลฟอยขอโทษด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ ก่อนจะหันไปที่หัวเตียงข้างๆทำท่ามองหานาฬิกา
เดี๋ยวซี่! เสียงแฮร์รี่ร้องขึ้น กระตุกแขนของมัลฟอยอย่างแรงทำให้คนร่างบางเสียหลักเซลงมานอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงอย่างเดิม และก่อนที่มัลฟอยจะถาม แฮร์รี่ก็ช่วยแถลงไขให้ว่าเขาทำอย่างนั้นทำไม ยังไม่ได้จุ๊บฉันเลยน๊า
พร้อมกับน้ำเสียงอ้อนๆ แฮร์รี่ก็พลิกตัวขึ้นไปนอนทับร่างบางๆของมัลฟอยซะงั้น
คนร่างบางหัวเราะคิก คิกคิกคิก ลงไปน่า พลางพยายามออกแรงดันร่างของแฮร์รี่ให้ออกไปจากตัว
ไม่ลุก จนกว่าจะจุ๊บ แฮร์รี่แกล้งทำหน้ามุ่ย สายตาอ้อนวอน
ฮิๆๆ โอเคๆ จุ๊บก็ด้ายยย มัลฟอยหัวเราะคิกคัก ก่อนจะยื่นหน้าไปจุ๊บปากแฮร์รี่เบาๆทีหนึ่ง
อื๊อ แฮร์รี่หยีตาทำจมูกย่น ชอบใจกับจูบเบาๆที่คนร่างบางให้เขา แล้วก็ยื่นหน้าไปฉกจูบเบาๆจากคนร่างบางมาอีกทีหนึ่งด้วยความรวดเร็ว แลกกันนะ พูดส่งท้ายก่อนจะยอมลุกออกไปจากตัวมัลฟอย ปล่อยให้คนร่างบางนอนอมยิ้มด้วยความชอบใจอยู่ตรงนั้น
เมื่อพลิกตัวออกไปแฮร์รี่ก็ควานหากางเกงและเสื้อผ้าของเขาที่สะบัดทิ้งเอาไว้แถวๆปลายเตียงเมื่อคืน ขณะใส่กางเกงคนร่างสูงก็มองนาฬิกาไปด้วย
หกโมงครึ่งแล้ว แฮร์รี่ว่า รีบไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะ เดี๋ยวจะได้ไปกินอาหารเช้ากัน ส่งเสียงพูดกับมัลฟอย แต่สายตาและมือไม้มัวแต่ง่วนอยู่กับการใส่กางเกงยีนส์
มัลฟอยที่ยังคงนอนเปลือยอยู่บนเตียงทำหน้ามุ่ย ก่อนจะลุกคลานมาหาแฮร์รี่ที่นั่งอยู่บนขอบเตียงอีกฟาก เอื้อมมือไปปลดกระดุมกางเกงยีนส์ที่แฮร์รี่เพิ่งติดให้หลุดซะงั้น
แต่งตัวทามมาย? ทำน้ำเสียงขี้อ้อนเหมือนเด็กๆพลางทึ้งกางเกงของแฮร์รี่จะให้หลุดลงไปเหมือนเดิม
เฮ้ เฮ้ แฮร์รี่ร้องขำๆกับท่าทางเหมือนลูกแมวขี้อ้อนของมัลฟอย ทำอะไรน่ะ? หือ? ก่อนจะหันไปจูบหน้าผากขาวๆเนียนๆนั่นเสียทีหนึ่ง
อาบน้ำกับเค้าก่อนซี่ มัลฟอยว่า ได้ม๊าาา?
หา? หนาวๆอย่างงี้เนี่ยนะ? แฮร์รี่ถามลั่น ก็ตอนแรกเขากะจะไม่อาบเสียด้วยซ้ำ อากาศออกจะหนาวจะตายอย่างงี้ ความขี้เกียจกับความโสโครกของเขามันต่างบอกเขาว่าเนื้อตัวเขามันยังไม่สกปรกเท่าไหร่หรอก เก็บไว้อีกซักวันก็ไม่เสียหาย ถ้าอาบน้ำในอากาศหนาวๆอย่างนี้ก็แข็งตายกันพอดีเท่านั้นเอง
เอ แต่คิดอีกทีถ้าจะให้อาบกับเดรโก เขาก็อาบก็ได้นะ
ไม่อยากอาบกับฉันเหรอ? เสียงน้อยใจของมัลฟอยถามเมื่อได้ยินแฮร์รี่พูดอย่างนั้น
โอ๋ๆๆ อยากสิครับ เดรโกของผม แฮร์รี่เอามือขยี้หัวมัลฟอยเล่น งั้นไปอาบกันเลยดีกว่า จะได้รีบไปกินข้าว คนร่างสูงว่า แล้วหันไปช้อนตัวมัลฟอยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว คนร่างบางหัวเราะคิกคักชอบใจขณะที่แฮร์รี่อุ้มเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำของหอนอนสลิธีรีน
////////////////////////////////////////////
แฮร์รี่ถอดกางเกงที่เพิ่งจะใส่ไปเมื่อครู่นี้ออก เขายืนอยู่ที่อ่างล้างหน้าพลางสอดส่ายสายตามองว่าจะใช้โฟมล้างหน้าอันไหนดี
โฟมล้างหน้าอันไหนของนายน่ะ เดรโก? เขาส่งเสียงถามมัลฟอยที่ง่วนอยู่กับการหยิบแชมพูและสบู่ทางด้านหลัง เมื่อได้ยินคำถามคนร่างบางจึงเดินมาเบียดร่างของตัวเองเข้ากับแฮร์รี่ กระแซะให้คนร่างสูงเขยิบไปตนจะได้มีที่ยืนหน้าอ่างล้างหน้าบ้าง
อันนี้ มัลฟอยบอกพลางหยิบโฟมล้างหน้านั้นมาถือไว้ในมือ แฮร์รี่แบมือขอ แต่คุณชายร่างบางกลับยกมือให้ห่างออกไปอีก ไม่ยอมส่งให้ง่ายๆ อยู่เฉยๆ เดี๋ยวล้างให้เอง สั่งหน้าตาเฉย ขณะที่แฮร์รี่ออกอาการเหวอ มัลฟอยก็เปิดก๊อกน้ำ วักน้ำขึ้นมาลูบหน้าแฮร์รี่จนทั่วเบาๆ
แฮร์รี่รู้สึกว่าตัวเองหน้าแดง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเขินขึ้นมาจริงๆกับสายตาแบบนั้น กับนิ้วของเดรโกที่ลูบไล้ใบหน้าของเขาแบบนั้น เขาไม่คิดว่าเดรโกจะน่ารักได้ขนาดนี้ ท่าทางการล้างหน้าให้กันแบบนี้ มันหวานเจี๊ยบบบจนบอกไม่ถูกเลยจริงๆ
ฮิฮิฮิ นายหน้าแดงด้วยล่ะ มัลฟอยพูดขำๆ ไล้นิ้วไปตามใบหน้าของแฮร์รี่เล่นจนมาจบลงที่ปากของคนร่างสูง แฮร์รี่จึงยื่นปากจุ๊บนิ้วนั่นไปทีหนึ่งเรียกรอยยิ้มมาจากคนร่างบางได้มากขึ้นอีก คิกคิกคิก นี่ขนาดเขินนะเนี่ย คนร่างบางแซว ก่อนจะหันไปสนใจกับการเทโฟมล้างหน้า
ใครเขินกัน? หือ? แฮร์รี่ท้วง ไม่ยอมรับว่าตัวเองเขิน เขาเลื่อนมือทั้งสองของเขาไปโอบเอวบางๆนั่นไว้หลวมๆ ขณะที่มัลฟอยเริ่มลูบโฟมลงไปบนใบหน้าของเขาให้ อื๊อออ แฮร์รี่หยีตาเมื่อโฟมเริ่มเลอะเต็มใบหน้า คนร่างบางนวดหน้าให้ จากเบาๆในตอนแรกก็กลายมาเป็นขยี้แรงๆในตอนหลังๆ เฮ้ เฮ้ เจ็บนะ! คนร่างสูงโวย แต่มัลฟอยกลับหัวเราะคิกด้วยความสนุกสนาน
สนุกนักใช่มั้ยๆ? หือ? แฮร์รี่ถามด้วยความมันเขี้ยวก่อนจะยื่นหน้าไปชิดกับใบหน้าของมัลฟอย พยายามป้ายโฟมบนหน้าของเขาให้เลอะตามแก้มเนียนของคนร่างบาง มัลฟอยหัวเราะร่าเริงพยายามเบือนหน้าหนี แต่จะหนีไปไหนได้ในเมื่อมือของแฮร์รี่ออกจะตรึงเอวเขาไว้ซะแนบแน่นอย่างนั้น
ก็เลยต้องเลอะไปตามระเบียบ
////////////////////////////////////////////
แฮร์รี่กับมัลฟอยเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่เพื่อจะรับประทานอาหารเช้าซึ่งก็เลทไปมากโขอยู่เนื่องจากเสียเวลารบกันในห้องน้ำนานมากไปหน่อย ไม่ใช่ว่าเขาสองคนมีอะไรกันในห้องน้ำอีกรอบหรอกนะ เพราะถ้าทำอย่างนั้นกว่าจะได้ทานอาหารก็คงต้องรอมื้อเที่ยงเป็นแน่แท้ แต่พวกเขาแค่เล่นกันไปเล่นกันมาในห้องน้ำ ถูสบู่ให้กัน สระผมให้กัน ขัดตัวให้กัน แกล้งกันไปแกล้งกันมาจนเสียเวลาไปชั่วโมงกว่าเท่านั้นเอง
บรรยากาศของวันคริสมาสต์ดูคึกคักมากกว่าเมื่อวานเพราะวันนี้เป็นวันคริสมาสต์อีฟ ต้นคริสมาสต์ต้นใหญ่ตกแต่งเสร็จแล้วและประดับประดาไว้ด้วยไฟกระพริบสีสวยรอบๆต้นพร้อมกับเพลงคริสมาสต์ที่ดังออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ อาหารเช้าวันนี้ก็ดูไม่ต่างจากเมื่อวานเท่าไหร่ที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยไก่งวง เนื้อวัว แฮม เบคอน และสารพัดสารเพ
แฮร์รี่และมัลฟอยเดินไปนั่งด้วยกัน คราวนี้ที่โต๊ะอาหารของสลิธีรีนบ้าง ในห้องอาหารแทบจะไม่มีใครเลยเพราะตอนนี้ก็เป็นเวลาสายมากแล้ว เด็กนักเรียนคนอื่นๆที่เหลืออยู่รวมทั้งพวกอาจารย์คงจะรับประทานอาหารเช้าเสร็จกันไปเป็นชั่วโมงแล้ว อาหารเช้าวันนี้ก็กลายเป็นมื้ออาหารที่หวานเจี๊ยบอีกตามเคย ทั้งคู่รับประทานอาหารกันไปเล่นกันไป มัลฟอยตักแฮมให้แฮร์รี่ แฮร์รี่ทาเนยบนขนมปังให้มัลฟอย และทั้งคู่ก็ผลัดกันป้อน แกล้งทำอาหารเลอะแก้มกันบ้าง พอปากเลอะเทอะก็หัวเราะกันคิกคักก่อนจะใช้นิ้วหรือไม่ก็ลิ้นเลียเศษอาหารออกให้กัน
วันนั้นทั้งวันแฮร์รี่กับมัลฟอยออกไปเดินเล่นท้าลมหนาวอยู่ท่ามกลางแสงแดดอบอุ่นและหิมะสีขาวโพลน ถึงอุณหภูมิแทบจะติดลบแต่เสื้อกันหนาวที่ทั้งคู่ใส่กันมาคนละ 5 ชั้นกับแสงแดดอุ่นๆยามเที่ยงก็ทำให้คลายหนาวไปได้บ้างและสามารถออกมาเดินกันได้อย่างไม่ทรมานทรกรรมเท่าไหร่นัก วันนี้หิมะไม่ตก แต่ถึงอย่างนั้นหิมะที่พอกอยู่บนสนามหญ้าฮอกวอตส์ก็หนาประมาณฟุตกว่าๆได้ ทั้งสองเดินย่ำไปบนพื้นหิมะด้วยความยากลำบาก บางครั้งแทบจะหกคะเมนลงไปเสียด้วยซ้ำ น้ำในทะเลสาบฮอกวอตส์แข็งจนเป็นพื้นน้ำแข็งและนักเรียน 4-5 คนกำลังเล่นสเก็ตกันอยู่อย่างสนุกสนาน
แฮร์รี่เดินย่ำหิมะนำไปจนถึงลานโล่งๆแห่งหนึ่งริมทะเลสาบ ก่อนจะหยุดแล้วเริ่มปาหิมะใส่คนร่างบาง ซึ่งก็แน่อยู่แล้วว่ามัลฟอยจะต้องปาตอบ ทั้งสองหัวเราะกันคิกคักและเล่นปาหิมะกันจนเหนื่อย ก่อนจะลงไปนอนแผ่หราหอบหายใจอยู่บนพื้นหิมะ ปัดป่ายแขนขาทำให้พื้นหิมะเป็นรูปเทวดา แล้วลุกขึ้นมาปั้นตุ๊กตาหิมะกัน
แฮร์รี่ไปหาหมวกซานต้ามาใส่ให้ตุ๊กตาหิมะ รวมทั้งเอาแครอทมาทำจมูก เอาถั่วฝักยาวมาโค้งเป็นรูปปาก และฝานมะเขือเทศมาทำตา ตุ๊กตาหิมะของพวกเขาจึงมีตาสีแดงซึ่งดูตลกไม่น้อยเลย มัลฟอยยังหากิ่งไม้สามง่ามมาทำเป็นมือให้มันและขโมยไม้กวาดเก่าๆมาจากห้องเก็บไม้กวาดให้มันถือเอาไว้ด้วย
พอปั้นตุ๊กตาหิมะกันจนเบื่อ ทั้งสองก็หันมาเล่นสเก็ตกันบ้าง มัลฟอยเล่นเก่งมากเพราะเวลาอยู่บ้านเขาก็เล่นเป็นปกติอยู่แล้ว แต่แฮร์รี่นี่สิ ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเล่นสเก็ตเลยซักครั้งเดียว
หลังจากเดินเป๋ไปเป๋มา เซล้มไปก็หลายครั้ง พร้อมๆกับมีเสียงหัวเราะคิกคักกับความงุ่มง่ามของแฮร์รี่ดังมาจากมัลฟอยที่คอยพยุงเขาอยู่ข้างๆอยู่เกือบ 15 นาที แฮร์รี่ก็เล่นได้ ถึงจะไม่เก่งเท่ามัลฟอยแต่ก็พอถูไถไปได้บ้างแล้ว และหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ดูเหมือนสัญชาตญาณนักกีฬาควิดดิชของเขามันจะเอามาใช้กับการเล่นสเก็ตได้ แฮร์รี่เล่นได้ฉิวเหมือนกับผ่านการฝึกซ้อมมานานและหันไปเล่นไล่จับกับคนร่างบาง มัลฟอยหนี และแฮร์รี่ก็ไถสเก็ตไล่ตาม ก็ไล่จับได้ไม่ง่ายนักหรอกเพราะมัลฟอยวิ่งเร็วและก็เล่นสเก็ตเก่งไม่ใช่ย่อย แต่พอรวบตัวมัลฟอยได้ครั้งหนึ่ง ทั้งคู่ก็จะหัวเราะกันอย่างสนุกสนานและคนร่างสูงก็จะขอจูบหนึ่งทีเป็นรางวัลทุกครั้งไป
วันคริสมาสต์อีฟหมดไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับความเหนื่อยอ่อนของคนทั้งคู่ ทั้งแฮร์รี่และมัลฟอยเดินสะโหลสะเหลไปทานอาหารเย็นแล้วก็เดินสะโหลสะเหลไปยังหอนอนสลิธีรีนด้วยความรู้สึกแทบจะอยากหลับเป็นตาย คืนนี้ก็เป็นอีกคืนหนึ่งที่แฮร์รี่นอนที่หอนอนสลิธีรีน แต่ทั้งสองก็เพียงแค่เข้าไปอาบน้ำล้างเหงื่อด้วยกัน แต่งตัวให้กัน ก่อนจะคลานขึ้นเตียงแล้วนอนกอดกันหลับสนิทด้วยความรวดเร็ว
////////////////////////////////////////////
เช้าวันคริสมาสต์มาถึง และเสียงกุกกักๆที่ปลายเตียงก็ทำให้แฮร์รี่ต้องลืมตาตื่นขึ้นด้วยความง่วงงุนและขี้เกียจเสียเต็มประดา
มัลฟอยนั่นเอง เขากำลังนั่งแกะห่อของขวัญที่กองพะเนินเทินทึกอยู่ที่ปลายเตียง ดูเหมือนจะแกะไปได้ 3 ห่อแล้วเป็นอย่างน้อย เมื่อเห็นแฮร์รี่ลุกขึ้นนั่งอย่างัวเงียๆ คนร่างบางก็ยิ้มร่าให้ก่อนจะกระโจนพรวดเดียวจากปลายเตียงมาถึงหัวเตียงตรงที่แฮร์รี่นอนอยู่
เมอร์รี่คริสมาสต์ครับ เสียงนุ่มๆของคนร่างบางร้องบอก ก่อนจะยื่นหน้าไปจูบปากแฮร์รี่เบาๆทีหนึ่ง เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรัก และก็น่ารักเสียจนแฮร์รี่อยากจะจับปล้ำเสียตรงนั้นจริงๆ ติดอยู่ตรงที่เขายังไม่หายง่วงก็เลยยังมึนๆอยู่เท่านั้นเอง
นี่! มัลฟอยคลานกลับไปที่ปลายเตียง คว้าเอาของขวัญชิ้นหนึ่งที่แกะออกจากห่อแล้ว มันคือตุ๊กตาสองตัว ขนาดเหมาะมือไม่ใหญ่มาก ตุ๊กตาทั้งคู่ใส่ชุดนักเรียนฮอกวอตส์ ตัวหนึ่งเป็นเครื่องแบบกริฟฟินดอร์ส่วนอีกตัวเป็นเครื่องแบบสลิธีรีน และถ้าจะดูให้ดี ตุ๊กตาตัวหนึ่งมีส่วนคล้ายแฮร์รี่ ส่วนอีกตัวก็มีส่วนคล้ายมัลฟอยเอามากๆ
นายให้นี่ฉันเหรอ? คนร่างบางถามเขินๆ ถือตุ๊กตาทั้งสองตัวแกว่งไปแกว่งมาในมือ
แฮร์รี่ยิ้มกว้าง อื้อออ เขารับคำ คลานไปหามัลฟอยที่ปลายเตียง น่ารักมั้ย? ฉันสั่งเค้าทำเชียวนะ ตัวนี้คือนาย ตัวนี้คือชั้น เราอยู่ด้วยกัน แฮร์รี่ว่า จับตุ๊กตาทั้งสองตัวมายืนเคียงคู่กันเมื่อพูดจบ ก่อนจะยื่นตุ๊กตาที่ยืนเบียดชิดกันนั้นให้มัลฟอย อ่ะ ผมให้คุณนะครับ เป็นของขวัญคริสมาสต์ และขณะที่มัลฟอยยื่นมือออกมารับตุ๊กตา แฮร์รี่ก็ยื่นหน้าเข้าไปขโมยหอมแก้มมาได้ฟอดหนึ่งก่อนจะพูดว่า เมอร์รี่คริสมาสต์นะครับ ที่รัก
มัลฟอยขำเขินๆ ฮิฮิฮิ ขอบคุณนะ รับตุ๊กตาทั้งสองตัวมาแล้วพินิจมันเล่นเป็นรอบที่ 18 ของเช้าวันนี้เป็นการแก้เขิน
ฮ้าววว แฮร์รี่หาวพลางบิดขี้เกียจ ของขวัญคริสมาสต์ฉันก็อยู่ที่หอนอนกริฟฟินดอร์ล่ะสินี่?
ใครว่า? คนร่างบางพูดขึ้น พยักเพยิดไปที่กองของขวัญตรงปลายเตียงกองนั้น ของขวัญของนายก็ถูกส่งมาที่นี่แหละ ส่วนใหญ่จะอยู่ฟากที่นายนอนนั่นแหละแฮร์รี่
แฮร์รี่ทำหน้าฉงน จริงดิ? พวกเอลฟ์ที่ขนของขวัญมาให้รู้กันได้ยังไงว่าฉันนอนที่นี่น่ะหา?
ดัมเบิลดอร์เป็นคนสั่งให้ส่งมาน่ะแหละฉันว่า คนร่างบางคาดคะเน มีอะไรที่ดัมเบิลดอร์ไม่รู้บ้างล่ะ?
อืมมม คนร่างสูงยักไหล่ เขยิบไปที่ปลายเตียงแล้วลองค้นหาของขวัญที่ส่งมาถึงเขาในกองพะเนินเทินทึกนั้น เขาเจอของขวัญจากเฮอร์ไมโอนี่ รอน ฝาแฝดเฟร็ดกับจอร์จ จากคุณนายวีสลีย์-แม่ของรอน แล้วก็เจอของขวัญจากเดรโก
กล่องของขวัญของมัลฟอยเป็นกล่องขนาดกลางไม่ใหญ่นัก ห่อด้วยกระดาษสีเงินๆเขียวๆ แฮร์รี่ลองเขย่ากล่องดูก็พบว่าของในกล่องน้ำหนักเบาและคงจะเป็นอะไรนิ่มๆเพราะมันไม่ส่งเสียงดังมากเวลากระทบกับตัวกล่อง เขาเหลือบมองมัลฟอยเห็นคนร่างบางกำลังง่วนอยู่กับของขวัญของตัวเอง คนร่างสูงจึงตัดสินในแกะของขวัญกล่องนี้เป็นกล่องแรก
ของขวัญข้างในคือผ้าพันคอไหมพรมสีแดงขลิบเงิน
แฮร์รี่ยิ้มร่าหยิบผ้าพันคอผืนนั้นออกมาจากกล่อง พอดีกับที่มัลฟอยเงยหน้าจากกองของขวัญของตัวเองหันมามอง
ให้ฉันเหรอ? แฮร์รี่สบตาสีเทาของมัลฟอยถามยิ้มๆ ซึ่งคนร่างบางก็ออกอาการเขินทันทีอย่างเห็นได้ชัด
อะอื้ออ มัลฟอยรับคำเขินๆ ฉันถักให้น่ะ
คนร่างสูงทำตาโตเมื่อได้ยินดังนั้น เดรโกถักให้เขาอย่างงั้นเหรอ? เขาคิดว่าหมอนั่นแค่ไปซื้อมาให้เขาเท่านั้นซะอีก คิดไม่ถึงจริงๆ เขาหันกลับมาพินิจผ้าพันคอไหมพรมในมือตนเองใหม่จริงด้วย คงต้องเป็นฝีมือถักเองแน่ๆ เพราะลายไหมพรมมันไม่ได้เรียบสวยงามเหมือนที่ขายตามร้าน แต่มีรอยบิดๆเบี้ยวๆบ้างในบางจุด ไม่มากนักจนถึงขนาดจะสังเกตเห็นได้ง่ายๆ แต่ไม่ว่ายังไง ในสายตาแฮร์รี่มันก็ยังคงเป็นผ้าพันคอที่สวยมากอยู่ดี
นี่ไง มัลฟอยเขยิบเข้ามาใกล้ๆ ผ้าพันคอสีแดงกับสีเงิน สีแดงสำหรับกริฟฟินดอร์ และสีเงินก็มาจากสีเขียว-เงินของสลิธีรีนไง คนร่างบางว่า
อื้มมม แฮร์รี่พยักพเยิดพลางพลิกผ้าพันคอไปมา นายใช้เวลาถักนานเท่าไหร่เหรอ?
มัลฟอยมีท่าทางเขินจัดขึ้นมาอีกแล้ว เอ้อ ก็ คนร่างบางอ้ำๆอึ้งๆ ก็เดือนกว่าๆน่ะนะ
จริงเหรอ? แฮร์รี่ยิ้มด้วยความดีใจนี่เดรโกทุ่มเทเวลาตั้งเดือนกว่า นั่งถักผ้าพันคอให้เขาเหรอนี่?
นี่ ลองพันดูสิ มัลฟอยที่ออกอาการเขินจัดคว้าผ้าพันคอจากมือแฮร์รี่มาถือไว้เสียเอง ก่อนจะคล้องมันเข้ากับคอของคนร่างสูง แล้วด้วยความหมั่นไส้ก็พันมันเสียแน่น
เฮ้ยเฮ้ย! แฮร์รี่โวยวายลั่น แอ้ก แค่กจะฆ่ากันเหรอไงหา!? โวยวายพลางพยายามดึงผ้าพันคอให้คลายเพื่อที่เขาจะได้ไม่ตายไปเสียก่อน
อื้อ จะเอาให้ตายเลย! มัลฟอยว่าด้วยความมันเขี้ยวแล้วออกแรงรัดผ้าพันคอให้แน่นขึ้นไปอีก
แค่ก! เอางั้นเหรอ!? แฮร์รี่ร้องถามก่อนจะเอื้อมมือออกไปผลักคนร่างบางที่นั่งอยู่ขอบเตียงให้เสียหลัก มัลฟอยกลิ้งตกเตียงไปอย่างหมดท่าแล้วมือที่จับผ้าพันคออยู่ก็ลากเอาคอแฮร์รี่ให้พุ่งตกเตียงตามไปด้วย ทั้งสองลงไปกลิ้งอยู่กับพื้น เจ็บก็เจ็บเพราะตกเตียงแต่ก็ยังคงมีแรงหัวเราะกันได้อย่างสนุกสนาน มือของมัลฟอยคลายออกจากผ้าพันคอแล้วทำให้แฮร์รี่สามารถหายใจได้เหมือนเดิม
คนร่างสูงฉวยจังหวะที่มัลฟอยยังคงนอนหัวเราะแอ้งแม้งอยู่ขึ้นคร่อมคนร่างบางหน้าตาเฉย
เฮ้! มัลฟอยร้องเมื่อแฮร์รี่ทิ้งน้ำหนักลงบนตัวเขา คิกคิกคิก ทำอะไรน่ะ?
อื๊ออ จะรัดคอฉันให้ตายจริงๆน่ะเหรอ? แฮร์รี่ทำเสียงเหมือนเด็กๆถาม
อื๊มมม มัลฟอยแกล้งทำท่าคิด ทำแก้มป่อง ไม่ตอบ
อะราย? ถ้าฉันตายแล้วจะไม่คิดถึงเหรอ? แฮร์รี่ทำเสียงน้อยใจ แววตาเศร้าสร้อย
โอ๋ๆๆ เรื่องอะไรเค้าจะฆ่าแฮร์รี่เล่า? แค่ทำให้เจ็บยังไม่อยากทำเลย เค้าไม่ปล่อยให้แฮร์รี่ตายหรอกน๊า มัลฟอยโอ๋ เอามือลูบต้นแขนของแฮร์รี่ไปมาเป็นการเอาใจ หารู้ไม่ว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ทำให้แฮร์รี่ชะงักกึกไปได้ในทันที
จะไม่ฆ่าเขาอย่างนั้นเหรอ?
จู่ๆความฝันเมื่อคืนก่อนมันก็ผุดขึ้นมาในสมองของเขาอีกครั้งทั้งๆที่เขาลืมมันไปแล้วแท้ๆฉากยามพลบค่ำในห้องแต่งตัวนักกีฬาควิดดิช ที่มัลฟอยใช้มีดเล่มนั้นแทงเขา
เดรโกฆ่าเขา
ทำไมเขาถึงฝันแบบนั้นได้นะ!? มันไม่น่าจะมีความคิดแบบนี้อยู่ในหัวเขานี่นา! ที่เขาฝันแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง!?
แฮร์รี่ เสียงมัลฟอยเรียกผ่านเข้ามาในมโนสำนึกของเขา ทำให้แฮร์รี่ดึงความคิดตัวเองกลับมาสู่โลกความเป็นจริง เป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ? คนร่างบางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ถามด้วยความเป็นห่วง
อ๋อเปล่า แฮร์รี่กลบเกลื่อน เอ้อเดรโก พอขึ้นปีใหม่นี่ก็เข้าฤดูกาลแข่งควิดดิชแล้วน่ะสินะ? คนร่างสูงว่า
มัลฟอยทำหน้างงหนักเมื่อจู่ๆแฮร์รี่ก็เปลี่ยนเรื่องขึ้นมาเฉยๆ อะไรกัน? ทำไมจู่ๆถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ? คนร่างบางสงสัย แต่ก็อือนะ พอหมดเทศกาลคริสมาสต์ก็เข้าฤดูกาลแข่งควิดดิชแล้ว คู่เราแข่งเป็นคู่แรกเสียด้วยปีนี้ กริฟฟินดอร์กับสลิธีรีน
คำพูดนั้นยิ่งทำให้แฮร์รี่อ้ำอึ้งหนักเข้าไปอีก
กริฟฟินดอร์สู้ๆ กริฟฟินดอร์สู้ๆ
ทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่าฝันนั่นมันไม่ธรรมดานะ? เหมือนกับมีลางอะไรซักอย่างบอกเขาว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นในการแข่งควิดดิชที่จะมาถึงนี่
แฮร์รี่ ไม่เป็นอะไรแน่นะ? เสียงมัลฟอยถามซ้ำเมื่อสีหน้าแฮร์รี่ยังคงไม่ดีขึ้น แต่คนร่างสูงก็ทำเพียงแค่ส่ายหน้า
เปล่าไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก แฮร์รี่แสร้งยิ้มร่าให้เพื่อให้มัลฟอยหายห่วง ซึ่งคนร่างบางก็ยิ้มตอบ ดูเหมือนไม่ติดใจสงสัยอะไรนัก
อื้อ งั้นก็ดีแล้ว มัลฟอยว่า
ปะ ไปแกะของขวัญกันต่อดีกว่า แฮร์รี่ชวน ลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาฉุดให้คนร่างบางลุกตามเขาด้วย
เมื่อมัลฟอยลุกขึ้นมาได้ คนร่างบางก็โดนขโมยหอมแก้มเข้าไปฟอดใหญ่ๆฟอดหนึ่ง แฮร์รี่สูดความหอมจากแก้มของมัลฟอยเข้าไปเต็มปอด กระชับผ้าพันคอไหมพรมก่อนจะกล่าว
ขอบคุณสำหรับผ้าพันคอนะครับที่รักของผม