Dakki's Fic ~Umbrella~

Harry Potter Fan Fiction

By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...

LuZ CoNtRoL # 19 #
นาร์ซิสซา

ขึ้นปีใหม่มาได้ 2 อาทิตย์ เทศกาลแข่งควิดดิชก็เริ่มต้นขึ้น

อากาศอบอุ่นขึ้นและหิมะเริ่มละลาย ฤดูใบไม้ผลิอันสดใสย่างกรายเข้ามาแทนที่ฤดูหนาวอันหมองหม่น พร้อมๆกันนั้นบรรยากาศของการแข่งกีฬาประจำโลกเวทมนตร์ก็เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ กองเชียร์ของทุกๆบ้านเริ่มประดิษฐ์อุปกรณ์ต่างๆไว้สำหรับเชียร์กีฬา โดยเฉพาะกองเชียร์ของกริฟฟินดอร์และสลิธีรีน ซึ่งเป็นคู่แรกที่จะแข่งกันในวันเสาร์ที่กำลังจะมาถึง

แฮร์รี่ซึ่งทำหน้าที่เป็นกัปตันทีมแทนแองเจลิน่าที่เรียนจบไปต้องรับงานหนักมาก การที่เพิ่งจะรับตำแหน่งนี้เป็นปีแรกทำให้เขาไม่รู้จะจัดการเรื่องต่างๆอย่างไรดี การซ้อมเป็นไปอย่างสาหัสเนื่องจากทีมกริฟฟินดอร์ปีนี้รับนักกีฬาหน้าใหม่เข้ามาแทนที่นักกีฬาเก่าๆที่จบไปหลายคน แฮร์รี่และคนอื่นๆจึงต้องเทรนเด็กใหม่พวกนี้อย่างเข้มงวด ดังนั้นนักกีฬาทุกคนจึงแทบจะคลานขึ้นไปหลับเป็นตายที่หอนอนหลังจากเสร็จการซ้อมหฤโหดที่กินเวลาหลายชั่วโมงในทุกๆเย็น

ทางฝ่ายสลิธีรีนก็ไม่น้อยหน้า จัดตารางซ้อมได้สาหัสสากันต์เช่นเดียวกันแต่ก็ไม่เท่ากริฟฟินดอร์ ถึงแม้แฮร์รี่กับมัลฟอยจะเป็นแฟนกันและข่าวนี้ก็เป็นที่รู้กันไปทั่วปราสาท แต่ความเหม็นขี้หน้ากันระหว่างกริฟฟินดอร์และสลิธีรีนนั้นยังคงอยู่เช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง นักกีฬาอีก 6 คนนอกเหนือไปจากมัลฟอยยังคงเกลียดแฮร์รี่ พอตเตอร์ และก็พยายามหาเรื่องกริฟฟินดอร์อยู่เนืองๆอย่างเช่นแย่งสนามฝึกซ้อมที่กริฟฟินดอร์จองเอาไว้ก่อนแล้ว

วันนั้นเป็นวันอังคารก่อนการแข่งนัดแรกไม่กี่วัน หลังจากเลิกเรียนแฮร์รี่และเพื่อนๆทีมกริฟฟินดอร์เดินถือไม้กวาดมายังสนามฝึกซ้อม แล้วกลับพบว่าทีมสลิธีรีนได้ครองสนามเอาไว้ก่อนแล้ว

แฮร์รี่เริ่มหัวเสียขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าตนเองโดนตัดหน้าเข้าให้อีกแล้ว เขาเดินอาดๆเข้าไปหาพวกสลิธีรีนที่สนาม สอดส่ายสายตามองหามอนทาคิวซึ่งได้ตำแหน่งกัปตันทีมมาตั้งแต่ปีที่แล้ว

มัลฟอยเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นแฮร์รี่ เจ้าตัวขี่ไม้กวาดร่อนลงมาหยุดใกล้ๆเขาพลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวดสงสัยถึงการมาของแฮร์รี่ที่มีทีท่าว่าจะไม่เป็นมิตรเท่าไรนัก

นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะแฮร์รี่? มัลฟอยเอ่ยถาม แต่แฮร์รี่ที่กำลังอารมณ์เสียเพียงแต่ยกมือห้ามคนร่างบางไม่ให้ถามคำถาม ก่อนจะตะโกนขึ้นไปยังพวกสลิธีรีนที่เหลือ

มอนทาคิว! เสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ ลงมานี่เดี๋ยวนี้! ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย!

มอนทาคิวที่ขี่ไม้กวาดอยู่ข้างบนเหลือบสายตาลงมามองแฮร์รี่ ก่อนจะหันไปมองวอร์ริงตัน-เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างๆ แล้วหัวเราะคิกคักกันด้วยท่าทีเยาะเย้ย นักกีฬาสลิธีรีนคนอื่นๆเริ่มร่อนไม้กวาดลงมาทางที่แฮร์รี่กับมัลฟอยยืนอยู่เมื่อเห็นว่าบรรยากาศชักจะคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ

มอนทาคิวลงมาเป็นคนสุดท้าย เมื่อกริฟฟินดอร์คนอื่นๆเดินมาสบทบแฮร์รี่พอดี

กัปตันทีมสลิธีรีนเดินวางมาดแหวกทางนักกีฬาคนอื่นๆมาประจันหน้ากับแฮร์รี่ซึ่งยืนอยู่กลางวง ใช้สายตาหยามเหยียดมองกัปตันทีมกริฟฟินดอร์ที่ตัวเล็กกว่า ยืนกอดอกก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดูถูก มีอะไร!?

ฉันจองสนามเอาไว้แล้ว แฮร์รี่พยายามทำน้ำเสียงให้เรียบนิ่งและเย็นชา หยิบใบอนุญาตให้ใช้สนามฝึกซ้อมควิดดิชในเย็นวันนี้ที่มีลายเซ็นศาสตราจารย์มักกอนนากัลขึ้นมาโชว์ให้ดู ดูซะ! แล้วก็ออกไปจากสนามของฉัน!

มอนทาคิวทำท่าพิจารณาใบอนุญาตนั้นอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะยักไหล่ แล้วไง? ลูกทีมฉันต้องรีบฝึกซ้อม เราจะแข่งวันเสาร์นี้แล้ว

สีหน้าปัญญาอ่อนของมอนทาคิวที่ทำเหมือนไม่รู้ว่ากริฟฟินดอร์ก็จะต้องแข่งวันเสาร์เหมือนกันทำให้แฮร์รี่ฉุนขาด แต่ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากด่า รอนซึ่งยืนอยู่ข้างหลังก็สวนขึ้นมาเสียก่อน

มอนตี้ ถึงฉันจะรู้ว่านายโง่ก็เถอะนะ แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะโง่ขนาดที่ไม่รู้ว่ากริฟฟินดอร์ก็จะต้องแข่งวันเสาร์เหมือนสลิธีรีน ทั้งๆที่คนอื่นๆทั้งโรงเรียนเขารู้กันหมดแล้ว

คำพูดประโยคนี้ดูจะจี้ใจดำมอนทาคิวอย่างไรอยู่ เพราะหุ่นบึกหนาของเขานั้นสั่นเทิ้มไปทั้งตัวด้วยความโกรธขึ้นมาทันที กะแก มอนทาคิวอ้าปากจะด่ากลับ แต่ก็ได้แต่ทำปากอ้าพะงาบๆเพราะคิดคำด่าไม่ทัน อาการแบบนี้ทำให้แฮร์รี่หวนคิดไปถึงดัดลีย์-ญาติของเขาที่ซอยพรีเวต เด็กร่างอ้วนหนาซึ่งเมื่อโดนด่าก็ได้แต่ทำปากอ้าพะงาบๆ สมองช้าจนสวนคำพูดไม่ทันเหมือนมอนทาคิวตอนนี้ไม่มีผิด

กะแก! มอนทาคิวคำราม เมื่อเอาชนะด้วยคำพูดไม่ได้ก็ต้องเอาชนะด้วยกำลังกันล่ะ! กัปตันสลิธีรีนเอื้อมมือเข้าไปหยิบไม้กายสิทธิ์ที่อยู่ข้างในเสื้อโค้ท ด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัวแฮร์รี่จึงทำอย่างเดียวกันด้วยความรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ มอนทาคิวได้ไม้กายสิทธิ์ก่อน แต่ก่อนที่เขาจะได้เสกคาถาอะไร ก็มีเสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆแฮร์รี่

อิมเปดิเมนต้า! พร้อมกันนั้น ร่างของมอนทาคิวก็กระเด็นหวือพุ่งไปข้างหลังเต็มแรง ส่งผลให้วอร์ริงตันกับกอยล์ซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขารับแรงกระแทกไปเต็มๆและลงไปล้มลุกคลุกคลานอยู่กับพื้นทั้ง 3 คน

เจ้าของคำสาปเมื่อกี๊เดินก้าวออกมากลางวงพลางชี้ไม้กายสิทธิ์จี้ไปที่มอนทาคิว แฮร์รี่ไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อยเมื่อเห็นว่าคนๆนั้นคือเดรโก มัลฟอย

มัลฟอยก้าวย่างอย่างสง่างามตรงเข้าไปหาก้อนกลมๆทั้งสามที่กลิ้งคลุกฝุ่นอยู่ห่างไปไม่ไกล นักกีฬาสลิธีรีนที่เหลือแสดงสีหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นว่ามัลฟอยเข้าข้างฝ่ายกริฟฟินดอร์ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ไม่มีใครกล้าแหยมมัลฟอยอยู่แล้ว พวกนั้นได้แต่เดินหลีกทางไปให้ห่างๆเมื่อคุณชายแห่งสลิธีรีนเดินเข้ามาใกล้พวกตน

กอยล์ ลุกขึ้น! มัลฟอยสั่งเสียงเฉียบขาดกับเบ๊ของตนที่ยังนอนให้มอนทาคิวทับอยู่ ราวกับมันเป็นความผิดของกอยล์เสียเต็มประดาที่ดันไปยืนอยู่หลังมอนทาคิวตอนเกิดเรื่องและปล่อยให้หมอนั่นนอนทับอยู่อย่างนั้น กอยล์ทำท่าหงอตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างยากลำบากเพราะตัวมอนทาคิวก็ไม่ใช่จะเล็กๆ เมื่อลุกขึ้นมาได้ก็พรวดพราดออกไปหาแครบที่ยืนปักหลักอยู่ห่างๆ

มอนตี้! เสียงเฉียบขาดของมัลฟอยดังขึ้นเมื่อเขาหันไปเล่นงานมอนทาคิว ทำไมนายไม่บอกฉันว่าทีมกริฟฟินดอร์จองสนามเอาไว้ก่อนแล้ว!?

มอนทาคิวมองหน้ามัลฟอยแต่ไม่ตอบ เขาเหลือบมองหาไม้กายสิทธิ์ของตนเอง ก็พบว่ามันกระเด็นไปไกลโขอยู่

หา!? ว่าไง!? คนร่างบางถามซ้ำด้วยเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม ก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้นเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่สามารถใช้ไม้กายสิทธิ์ทำอะไรตนได้

ก็นายไม่ได้ถามซักหน่อย เรื่องอะไรฉันจะต้องพูดให้เปลืองน้ำลาย!? มอนทาคิวโต้ แต่ไม่กล้าสู้เสียงกับมัลฟอย แสดงให้เห็นว่ามัลฟอยอยู่ในสถานะที่เหนือกว่า

อ๋อ! งั้นก็แสดงว่านายรู้อยู่แล้วว่ากริฟฟินดอร์จองสนามวันนี้ แต่ก็ยังจะใช้สนามอย่างงั้นสิ!? มัลฟอยตะคอกถาม
มอนทาคิวยักไหล่ แล้วไง?

อย่ามายักไหล่กับฉัน! มัลฟอยตวาดก่อนจะส่งลำแสงจากไม้กายสิทธิ์ไปกระทบพื้นข้างๆตัวมอนทาคิวเป็นการข่มขู่ เล่นเอากัปตันตัวหนาสะดุ้ง รวมไปถึงเด็กที่ยืนมุงดูคนอื่นๆด้วย พวกเขาต่างเขยิบถอยหลังกันออกไปคนละก้าวสองก้าว แฮร์รี่เองกลัวเรื่องมันจะเลยเถิดไปกันใหญ่ จึงยื่นมือไปรั้งแขนคนร่างบางเอาไว้และพยายามส่งเสียงปราม

เดรโก ใจเย็นๆน่า

แต่มัลฟอยไม่สนใจ คุณชายที่กำลังโมโหโกรธาสลัดมือแฮร์รี่ออกไปก่อนจะหันไปเอาเรื่องมอนทาคิวต่อ

ที่ฉันไม่ได้ถามก็เพราะฉันคิดว่านายไปขออนุญาตอาจารย์ตามระเบียบมาเรียบร้อยแล้ว แต่นี่ไม่ใช่! กริฟฟินดอร์จองสนามเอาไว้แล้วนายเลยขออนุญาตไม่ได้ ดังนั้นก็เลยเล่นวิธีนี้อย่างงั้นสิ!? คนร่างบางดูท่าทางโมโหมาก จำเอาไว้นะมอนตี้! ถ้านายจะเล่นวิธีขโมยหน้าด้านๆ หรือวิธีสกปรกอะไรของนายอีก อย่า-มา-เล่น-กับ-กริฟฟินดอร์!

คำพูดประโยคนั้นสร้างความประหลาดใจเป็นล้นพ้นให้กับทุกคน เกิดเสียงซุบซิบด้วยความงุนงงกันขึ้นในวงรอบๆ ว่าทำไมอยู่ๆมัลฟอยถึงได้ทำตัวราวกับเป็นเด็กกริฟฟินดอร์เสียเองอย่างนั้น!? เด็กสลิธีรีนคนอื่นๆยืนงงอ้ำๆอึ้งๆ ไม่รู้จะเข้าข้างฝ่ายไหนดี เพราะมัลฟอยซึ่งเป็นหัวหอกจอมทะเลาะของสลิธีรีนคราวนี้ดันไปอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับสลิธีรีนเสียนี่

แม้แต่แฮร์รี่เองก็ยังคิดไม่ถึง ว่าเดรโกจะโมโหเรื่องที่เขาถูกเอาเปรียบมากขนาดนี้

อะไรกันเนี่ยเดรโก!? นายอยู่สลิธีรีนนะ! วอร์ริงตันซึ่งล้มอยู่ข้างๆมอนทาคิวท้วงขึ้นมาด้วยความโมโห เป็นบ้าอะไรถึงจะต้องไปปกป้องไอ้พวกกริฟฟินดอร์ด้วย!?

ไม่ทันขาดคำ ลำแสงจากปลายไม้กายสิทธิ์ของมัลฟอยก็พุ่งเฉียดใบหน้าของวอร์ริงตันไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เป็นการบอกให้วอร์ริงตันหุบปากเสียถ้าหากไม่อยากโดนดี ใครเป็น ไอ้พวกกริฟฟินดอร์ ของนายกัน วอร์ริงตัน? มัลฟอยถามด้วยน้ำเสียงเย็นๆ จะทำอะไรน่ะ หัดเกรงใจฉันซะบ้าง พวกนายพ่นคำพูดเหม็นๆใส่หน้าแฮร์รี่ทั้งๆที่ฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้ ขอบอกไว้ก่อนนะ ถ้าหากมายุ่งกับแฮร์รี่อีก ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!

เกิดเสียงฮือฮากันขึ้นในวงรอบๆนั้นอีกครั้ง แต่มัลฟอยไม่สนใจ เขาเก็บไม้กายสิทธิ์เหน็บไว้ในเสื้อโค้ทก่อนจะหันหลังกลับ

ไปกันเถอะแฮร์รี่ คนร่างบางว่า คว้าข้อมือแฮร์รี่แล้วทำท่าจะเดินออกไป

หนอยแก! มันจะหยามกันมากไปหน่อยแล้วนะ! ไม่ทันที่ทั้งสองจะได้เดินออกไปจากวงล้อม มอนทาคิวก็สปริงตัวลุกขึ้นด้วยแรงช้างของเขาก่อนจะกระโจนด้วยความโมโหเข้ามาใส่ทั้งคู่ แฮร์รี่ซึ่งสัญชาตญาณไวกว่าหันหลังกลับไป เขาสลัดมือออกจากมือของมัลฟอยจะเอื้อมไปหยิบไม้กายสิทธิ์ แต่เมื่อรู้ตัวว่าหยิบไม่ทันแน่ๆ ก็เลยเปลี่ยนมาเป็นสวนหมัดเข้าใส่มอนทาคิวแทน

ดั้งจมูกของมอนทาคิวรับหมัดแฮร์รี่ไปเต็มๆ วอร์ริงตันรีบเข้ามาสบทบโดยการกระโจนเข้าใส่มัลฟอยจนล้มลงไปกองกับพื้นทั้งคู่

เกิดการตะลุมบอนกันขึ้นมาทันที จะว่าเป็นการต่อยกัน 2 คู่ก็ไม่ใช่ เพราะมันมีมากกว่าคน 4 คนที่ต่อยกัน จะว่าไปแล้วมอนทาคิวกับวอร์ริงตันคิดผิดถนัดที่หันมาใช้กำลังกับแฮร์รี่และมัลฟอย ถ้าสู้กันตัวต่อตัวฝ่ายมอนทาคิวต้องชนะแหงมๆอยู่แล้วไม่ต้องสงสัย ผิดแผนเพียงแค่ว่าพอมอนทาคิวกระโจนใส่แฮร์รี่ รอนและเด็กกริฟฟินดอร์คนอื่นๆก็รีบพุ่งเข้ามาช่วยแฮร์รี่ทันที และพอวอร์ริงตันกระโจนเข้าใส่มัลฟอย เบ๊ร่างยักษ์ของคุณชายแห่งบ้านสลิธีรีน-แครบและกอยล์ ก็รีบเข้ามาช่วยหัวหน้าแก๊งค์ของพวกตนเช่นเดียวกัน

ก็เลยกลายเป็นว่ามอนทาคิวกับวอร์ริงตันโดนรุมไปเสียอย่างนั้นเอง

////////////////////////////////////////////

โอ๊ย! เจ็บจัง! มัลฟอยโวยวายขณะเดินลากสังขารตนเองกลับไปยังปราสาท ตรงไปห้องพยาบาลโดยมีแฮร์รี่ช่วยพยุง

ก็ดันไปแหยมไอ้พวกนั้นก่อนนี่นา เห็นก็เห็นอยู่ว่าตัวมันยังกะช้าง แล้วเราก็ตัวเล็กแค่เนี้ย แฮร์รี่พูดพลางเอานิ้วจิ้มหน้าอกของมัลฟอย ก็ยังไม่เจียมจะไปเอาเรื่องกะมันอีก

มัลฟอยทำหน้ายู่ขึ้นมาทันที อะไรกัน!? คนเขาอุตส่าห์ช่วย นี่ขอบคุณสักคำก็ไม่มียังจะมาว่าเขาอีก! น้ำเสียงตัดพ้อ พยายามสลัดตัวออกจากอ้อมแขนของแฮร์รี่ที่ช่วยพยุงเขาไว้ เมื่อสลัดตัวไม่หลุดก็เลยหันมาแงะมือของคนร่างสูงให้ออกไปจากเอวของตนเอง

โอ๋ๆๆๆ อย่างอนสิ ฉันขอโทษที่ว่าน๊าาาา ขอโทษๆๆน๊าาาา แฮร์รี่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพลางทำเสียงอ้อน ผมขอโทษที่ว่า แล้วก็ขอบคุณเดรโกนะครับที่ช่วยผมวันนี้ แฮร์รี่หันไปมองนักเรียนคนอื่นๆที่เดินอยู่ทั้งข้างหน้าและข้างหลังพวกเขาเป็นขบวน ทั้งเด็กกริฟฟินดอร์และสลิธีรีน ทั้งที่บาดเจ็บและไม่บาดเจ็บจากการต่อสู้ ต่างช่วยกันพยุงช่วยกันลากสังขารตรงไปห้องพยาบาลกันทั้งนั้น

มองอะไรน่ะ? มัลฟอยสงสัย หันไปมองข้างหลังดูว่าแฮร์รี่มองอะไร แฮร์รี่จึงหันกลับมามองคนร่างบางทางด้านข้าง

ก็มองว่ามีใครมองเราอยู่หรือเปล่าไง

มัลฟอยขมวดคิ้ว กำลังจะอ้าปากถาม ก็พอดีกับที่แฮร์รี่ชะโงกหน้าเข้ามาหาเขา ประกบปากนิ่มๆของมัลฟอยไปทีหนึ่งอย่างนุ่มนวล ถ้าไม่มีใครมองอยู่ ฉันจะได้จูบนายได้ยังไงล่ะ

เลือดแห่งความเขินพุ่งขึ้นมาเต็มหน้ามัลฟอย เขาเบนหน้าที่แดงเป็นลูกตำลึงให้พ้นไปจากสายตาของแฮร์รี่ หันไปอีกข้างแล้วแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว

อะไร? เขินเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า แฮร์รี่แซวเมื่อเห็นมัลฟอยจงใจหลบสายตาเขา ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้และพยายามจะมองหน้ามัลฟอยให้ได้

อะไร!? เปล่าเขินซักหน่อย! มัลฟอยแก้ตัวแต่ก็ยังคงหลบหน้าแฮร์รี่ ทำให้คนร่างสูงยิ่งแกล้งหนักเข้าไปอีก

ไหน? ไม่เขินตรงไหน? หน้าแดงเชียว แฮร์รี่ว่าก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปหอมแก้มมัลฟอยซ้ำสอง

วิ้ววว พวกเราเห็นนะ! เสียงเด็กกริฟฟินดอร์ซึ่งนำทีมโดยรอนดังขึ้นข้างหลังพวกเขาไม่ไกล แฮร์รี่หันไปมองแล้วยักคิ้วให้เพื่อนๆ แต่มัลฟอยนี่สิ เขินหนักกว่าเก่าเสียอีก

นี่เดรโก วันเสาร์นี้เราก็ต้องแข่งกันแล้วนะ

มัลฟอยขมวดคิ้ว แปลกใจกับการเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหันของแฮร์รี่

อะอือ เป็นคำตอบของมัลฟอย เพราะเขาก็ไม่รู้จะตอบอะไรได้ดีไปกว่านี้

นายกลัวหรือเปล่า? แฮร์รี่ถามโดยไม่ยอมมองหน้าคนร่างบาง

ไม่เห็นจะต้องกลัวเลยนี่นา มัลฟอยตอบเหมือนกับมันเป็นเรื่องปกติธรรมดา ทั้งๆที่ในใจเขาก็รู้สึกกลัวอยู่เหมือนกันต้องแข่งกับแฮร์รี่ ผู้ชายที่เขารัก แล้วแบบนี้เขาจะเล่นให้เต็มที่เหมือนคราวก่อนๆได้ยังไงกัน?

นายว่าใครจะชนะ? แฮร์รี่ถามอีก

ก็ต้องเป็นนายอยู่แล้วล่ะ มัลฟอยตอบอย่างมั่นใจ มองหน้าแฮร์รี่ด้วยความรู้สึกชื่นชมจากใจจริง ก็นายเก่งจะตาย เรื่องจับลูกสนิชเนี่ย ถ้าใช้วิธีใสสะอาดละก็นายชนะใสๆ

อืออ แฮร์รี่รับคำ แต่ก็ยังคงไม่ยอมมองหน้ามัลฟอย

แฮร์รี่ จู่ๆมัลฟอยก็หยุดเดิน หันมาประจันหน้ากับคนร่างสูงตรงๆพลางทำสีหน้าจริงจังจนแฮร์รี่ประหลาดใจ สัญญากับฉันสิ ว่านายจะไม่ออมมือให้ฉัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น? สายตาแน่วแน่ของคนร่างบางที่จ้องมองมาทำให้แฮร์รี่ต้องหลบสายตาอีกครั้ง

อะไร? ทำไมถึงพูดอย่างงั้นล่ะ? ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นซะหน่อย?

ฉันไม่สนหรอกว่านายจะคิดอะไร แต่ฉันไม่อยากให้นายทำแบบนี้ สัญญาก่อนสิแฮร์รี่ ว่านายจะเล่นให้เต็มฝีมือเหมือนแต่ก่อน และฉันก็จะเล่นให้สุดฝีมือเหมือนกัน มัลฟอยยื่นมือออกมาข้างหน้า รอรับมือของแฮร์รี่ที่จะมาจับมือทำสัญญาลูกผู้ชายกับเขา

แฮร์รี่ทำสีหน้าหนักใจ มองมือของมัลฟอยอย่างครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือออกไปเชคแฮนด์ด้วย

////////////////////////////////////////////

วันเสาร์มาถึงอย่างรวดเร็ว บรรยากาศของกองเชียร์ดูคึกคัก สลิธีรีนร้องเพลงเชียร์ข่มกริฟฟินดอร์และกริฟฟินดอร์ก็ร้องเพลงโต้กลับไป

แฮร์รี่รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนขณะรับประทานอาหารเช้าที่เขากินไปเพียงน้อยนิด มันเป็นนัดแรกที่เขาจะได้ลงแข่งในฐานะที่เป็นกัปตันทีม คราวนี้ก็จะได้รู้ไปเลยว่าฝีมือการฝึกซ้อมและดูแลลูกทีมของเขามันจะห่วยแตกขนาดไหน และแข่งกับใครไม่แข่งดันแข่งกับสลิธีรีนเสียนี่ กริฟฟินดอร์กับสลิธีรีนเป็นคู่อริกันมาตลอด และความหวังของการจะได้หยามน้ำหน้าสลิธีรีนก็อยู่ที่เขาคนนี้-แฮร์รี่ พอตเตอร์ ซึ่งเป็นซีกเกอร์ของทีมแต่เขาจะเอาชนะเข้าไปได้ยังไงกัน? ในเมื่อคนที่เขาจะต้องแข่งด้วยก็คือเดรโก ซึ่งแฮร์รี่มั่นใจว่าเมื่อเห็นหน้าหมอนั่นในสนาม เขาจะต้องเกิดอาการใจอ่อนและยอมล้มบอลให้เป็นแน่แท้

มัลฟอยเดินมาหาเขาเมื่อทานอาหารเช้าเสร็จ

แฮร์รี่ เขาเรียก แฮร์รี่กำลังนั่งอยู่กับรอน จินนี่ และเพื่อนๆในทีมคนอื่นๆ คนร่างสูงลุกขึ้น เดินแยกวงออกไปหามัลฟอย ให้ไกลพอที่คนอื่นๆจะไม่ได้ยิน

ฉันอยากมาอวยพรนาย คนร่างบางพูดด้วยความจริงใจ ยิ้มอ่อนโยน เดี๋ยวนายก็ต้องเข้าห้องเก็บตัวแล้วใช่ไหม? หลังจากนั้นก็เจอกันอีกทีตอนแข่งเลย ตอนนั้นเราคงพูดอะไรกันไม่ได้มากนัก ฉันก็เลยคิดว่ามาเจอนายตอนนี้ดีกว่า เขาเว้นช่วงครู่หนึ่ง ฉันอยากให้นายเล่นให้สุดฝีมือเลยนะแฮร์รี่ เหมือนทุกๆครั้งที่นายแข่งกับฉัน เพราะถ้าฉันชนะเพราะว่านายออมมือให้ฉันล่ะก็ ฉันคงจะไม่ดีใจแน่ๆ

แฮร์รี่ยิ้มเจื่อนๆ พยักหน้ารับก็เขาสัญญากับเดรโกเอาไว้แล้วนี่นา ถึงจะไม่แน่ใจว่าเขาจะทำตามที่รับปากได้แค่ไหนก็เถอะ

ตกลง นายก็เหมือนกันแหละเดรโก เล่นให้เต็มที่นะ แฮร์รี่พูด

มัลฟอยพยักหน้ารับพลางยิ้ม แล้วก็ อีกอย่าง คนร่างบางพูดค้างไว้ก่อนจะถอดสร้อยคอเส้นยาวที่มีจี้สีดำสนิทที่เขาใส่อยู่ออกมา มันเป็นสร้อยนำโชค ฉันอยากให้นายใส่เอาไว้ เขาทำท่าจะสวมให้แฮร์รี่ แต่คนร่างสูงกลับคว้าข้อมือของมัลฟอยเอาไว้

อะไรกัน? แล้วเอามาให้ฉันใส่ทำไมล่ะ? ลืมไปแล้วหรือไงว่ามันเป็นการแข่งของนายด้วย นายสมควรจะใส่มันไว้ แฮร์รี่ท้วง พยายามคว้าสร้อยจากมือของมัลฟอยเอาไปใส่คืนให้เจ้าของ แต่มัลฟอยเบี่ยงหนี

ฟังก่อนแฮร์รี่! ฉันอยากให้นายใส่ แฮร์รี่กำลังจะอ้าปากเถียง แต่มัลฟอยก็เอามืออีกข้างปิดปากเขาเอาไว้ จำได้ไหมแฮร์รี่? ตลอด 5 ปีที่ผ่านมาการแข่งควิดดิชมักจะเป็นช่วงหนึ่งที่นายมักจะเจอเรื่องร้ายๆ หรือไม่ก็อุบัติเหตุ

แฮร์รี่เถียงขึ้นมาจนได้ การแข่งควิดดิชก็ทำให้ใครๆเกิดอุบัติเหตุได้ทั้งนั้นแหละเดรโก รวมทั้งนายด้วย เพราะฉะนั้นใส่สร้อยซะ!

ไม่แฮร์รี่! เดรโกสวนคำ สำหรับคนอื่นมันอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆ แต่นายไม่ใช่ นายมักจะเจอเรื่องร้ายๆ คำสาปบ้างล่ะ ผู้คุมวิญญาณบ้างล่ะ แล้ววันนี้ฉันก็รู้สึกไม่ดี ฉันรู้สึกว่ามันจะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้น มัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนแฮร์รี่นิ่งอึ้ง เพราะฉะนั้น ได้โปรดเถอะแฮร์รี่ ใส่สร้อยไว้ซะ เพื่อความสบายใจของฉัน ทำได้ไหม?

คนร่างสูงมองสร้อยในมือของมัลฟอย คิดถึงเหตุผลต่างๆนานาที่คนร่างบางหว่านล้อมให้เขาสวมมัน แล้วก็คิดไม่ออกว่าจะโต้เถียงอย่างไรได้อีก

ก็ได้ เพื่อความสบายใจของนาย แฮร์รี่ยอมรับมันอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก เพราะเขาเองก็ห่วงมัลฟอยอยู่ไม่น้อยเช่นเดียวกัน แต่ก็ยอมให้คนร่างบางสวมสร้อยให้เขาแต่โดยดี

โชคดีนะ แฮร์รี่ เป็นคำอวยพรส่งท้ายของมัลฟอย พร้อมกับเขย่งตัวขึ้นจุมพิตเบาๆที่หน้าผากของแฮร์รี่ ซึ่งนานๆซักทีมัลฟอยจะมอบให้เขาเสียทีหนึ่ง ก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันไป

ผู้ดำเนินรายการแข่งขันควิดดิชในปีนี้เปลี่ยนจากลี จอร์ดันซึ่งเรียนจบไปแล้วมาเป็นดีน โทมัส-เด็กกริฟฟินดอร์ยังคงผูกขาดตำแหน่งโฆษกอีกเช่นเคย

สวัสดีครับผู้ชมทุกท่าน วันนี้เป็นการแข่งขันควิดดิชนัดแรกระหว่างทีมกริฟฟินดอร์และสลิธีรีน

ดีนทำการประกาศรายชื่อนักกีฬาของทั้งสองฝ่ายขณะที่ทีมสลิธีรีนเดินออกจากห้องเก็บตัวนักกีฬามายังกลางสนาม ตามด้วยทีมกริฟฟินดอร์ที่โผล่ออกมาจากห้องเก็บตัวอีกฟากหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันกลางสนาม มอนทาคิวแยกเขี้ยวใส่แฮร์รี่ ยังคงทำท่าอวดเบ่งเหมือนเคย แฮร์รี่มองตอบกลับไปด้วยสายตาเฉยเมยก่อนจะเหลือบมองไปทางคนที่เขาสนใจมากกว่ามัลฟอยยืนอยู่ข้างๆมอนทาคิว มองมาทางเขาอยู่ก่อนแล้ว เมื่อแฮร์รี่หันไปสบตา มัลฟอยก็เพียงแต่ยิ้มบางๆให้ด้วยความจริงใจ แฮร์รี่ยิ้มตอบไปแล้วพยักหน้าให้เป็นการทักทาย

กัปตันทีมจับมือกัน มาดามฮูชสั่ง มอนทาคิวกับแฮร์รี่จับมือกันด้วยความไม่เต็มใจอย่างที่สุด และเมื่อมาดามฮูชเป่านกหวีด การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น

แฮร์รี่ขี่ไม้กวาดพุ่งขึ้นไปเหนือสนามให้สูงกว่าผู้เล่นคนอื่นๆเพื่อจะได้มองให้เห็นได้ทั่วทั้งสนาม การแข่งขันข้างล่างตัวเขาดูวุ่นวายมาก นักกีฬา 6 คนขี่ไม้กวาดโยนลูกควัฟเฟิลส่งให้กันอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อีก 4 คนถือไม้ไล่ตีลูกบลัดเจอร์ แฮร์รี่กวาดสายตามองหามัลฟอย ก็พบว่าอีกฝ่ายดึงตัวเองให้ขึ้นมาอยู่เหนือผู้เล่นคนอื่นๆเช่นเดียวกันกับเขา เพียงแต่อยู่คนละฟากฝั่งสนาม

แฮร์รี่พยายามจะเบนความสนใจตัวเองจากหนุ่มหน้าหวานให้กลับมามองหาลูกสนิช เสียงของดีน โทมัสดังแทรกโสตประสาทของเขาเข้ามาจนทำให้แฮร์รี่ต้องก้มลงไปดูเกมข้างล่าง

จินนี่ได้ลูกควัฟเฟิลแล้วครับ เธอขี่ไม้กวาดพุ่งไปที่ประตู เร็วมากครับ! มอนทาคิวพุ่งมา เฉียดเส้นยาแดงผ่าแปดมากเลย! ระวังลูกบลัดเจอร์! จินนี่! เธอหลบได้ครับ! อะไรจะเก่งปานนั้น! ยิงเลยจินนี่! เข้าครับ! เข้าไปแล้ว! กริฟฟินดอร์นำแล้ว 10-0!

เสียงเฮของพวกกริฟฟินดอร์ลั่นสนาม ดีล่ะ! กริฟฟินดอร์นำแล้ว ทำเวลาดีมาก แฮร์รี่ภาวนาขอให้กริฟฟินดอร์ทำคะแนนได้เรื่อยๆ...ได้มากขนาดที่ถึงแม้สลิธีรีนจะจับลูกสนิชได้แต่กริฟฟินดอร์ก็ยังชนะด้วยเถอะ เพราะเขาไม่อยากจะเข้าไปแย่งลูกสนิชกับเดรโกเลยให้ตายสิ!

ลูกสนิชบินผ่านหน้าเขาไป

แฮร์รี่เห็นมันแล้ว เขาหันไปมองมัลฟอย หมอนั่นอยู่คนละฟากฝั่งสนามต่ำกว่าเขาลงไปเล็กน้อย แฮร์รี่กัดฟันก่อนจะพุ่งตามลูกสนิชไปด้วยความเร็วสูง มัลฟอยเห็นกิริยานั้นแล้วขี่ไม้กวาดไล่กวดเขามาทันที แต่ไล่ตามไปได้ไม่ทันไรมันก็หลุดรอดสายตาเขาไปได้รอดไปที แฮร์รี่คิด เขาเกือบจะหยุดไม้กวาดแล้วปล่อยลูกสนิชให้เดรโกไล่ตามไปคนเดียวอยู่แล้วเชียว

แฮร์รี่หันหลังกลับจะขึ้นไปตั้งหลักใหม่เหนือเกมการแข่งขัน ขี่ไม้กวาดสวนกับมอนทาคิวที่กำลังพยายามแย่งลูกควัฟเฟิลมาจากทีมกริฟฟินดอร์ เมื่อหมอนั่นเห็นแฮร์รี่ก็หักไม้กวาดมาหวังจะปะทะให้เขาตกไม้กวาด แต่แฮร์รี่กดหัวไม้กวาดลงทำให้เขาลอดใต้ร่างของมอนทาคิวไป ลูกบลัดเจอร์จากไหนก็ไม่รู้พุ่งมาทางเขา แฮร์รี่หักไม้กวาดหลบอีกครั้ง มันเฉียดแขนเขาไปเพียงนิดเดียว และในวินาทีนั้นเสียงเฮก็ดังขึ้นลั่นสนาม แฮร์รี่หันไปมองทางประตูสลิธีรีน ก็เห็นว่ากริฟฟินดอร์ทำแต้มได้อีกแล้ว

นี่แสดงว่าฝีมือการเทรนนักกีฬาของเขาก็ไม่เลวเกินไปสินี่?

กริฟฟินดอร์ทำคะแนนได้เป็น 50 แต้ม ส่วนสลิธีรีนได้เพียง 20 แฮร์รี่ยังคงพยายามสอดส่ายสายตามองหาลูกสนิช หลังจากครั้งนั้นเขาก็เห็นมันอีกเพียง 2-3 ครั้ง แต่ไล่จับมันไม่ได้สักที

จู่ๆมัลฟอยก็เร่งความเร็วไม้กวาดขึ้นพุ่งไปทางอัฒจรรย์ของสลิธีรีน

หมอนั่นเห็นลูกสนิชหรือไง? แฮร์รี่คิด มองอย่างรวดเร็วไปทางจุดหมายของมัลฟอยที่ข้างๆอัฒจรรย์ของสลิธีรีนน่ะเอง ลูกสนิชมันอยู่ตรงนั้น

แฮร์รี่พุ่งไปหามันทันที

มัลฟอยบินโฉบไปทางอัฒจรรย์สลิธีรีน ลูกสนิชยังคงเร่งความเร็วหนีเขา ซึ่งเขาก็เร่งความเร็วขึ้นตามมันอย่างไม่แพ้กัน จู่ๆเจ้าลูกสนิชก็หยุดราวกับกำลังลังเลว่าควรจะหนีไปทางไหน ก่อนจะพุ่งตัดสนามตรงไปยังอัฒจรรย์ที่ดีน โทมัส รวมทั้งอาจารย์และแขกผู้มีเกียรติอื่นๆนั่งชมการแข่งขันอยู่

มัลฟอยพุ่งตามไป รวมทั้งแฮร์รี่ที่ตามมาข้างหลังไม่ไกลนัก คนร่างบางเร่งความเร็วพุ่งไปทางอัฒจรรย์นั้น เร็วขึ้นๆ จนถึงความเร็วสูงสุด แล้วคว้าลูกสนิชได้ในวินาทีนั้นเอง

ดีน โทมัสซึ่งนั่งอยู่บนอัฒจรรย์ห่างจากมัลฟอยเพียงไม่กี่เมตรประกาศก้อง มัลฟอยจับลูกสนิชได้แล้วครับ! เร็วมาก! ขนาดที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ ซีกเกอร์ในตำนานยังตามมาไม่ทันเลย!(แม่งแย่เว้ย กริฟฟินดอร์ก็แพ้น่ะสิ!) ก็เท่ากับว่าสลิธีรีนชนะครับ!

เสียงโห่ร้องของพวกสลิธีรีนดังกระหึ่มลั่นสนาม มัลฟอยเหลือบไปมองอัฒจรรย์ของอาจารย์ข้างๆเขา แล้วก็ต้องพบกับใครคนหนึ่งที่สร้างความตกใจให้เขาไม่น้อยเลย

นาร์ซิสซาแม่มาทำอะไรที่นี่!?

นาร์ซิสซานั่งอยู่ท่ามกลางเหล่าอาจารย์ฮอกวอตส์ในฐานะแขกผู้มีเกียรติ ดูเหมือนเธอจะมองมัลฟอยอยู่ก่อนแล้ว เมื่อมัลฟอยหันมาสบตากับหล่อน ดวงตาสีฟ้าเรียบนิ่งจนไร้ประกายเหมือนคนตายของเธอก็ดูเหมือนจะดูดเขาเข้าไป ทั้งๆที่มัลฟอยพยายามจะหนี พยายามจะผลักไส แต่ดวงตาคู่นั้นก็ยังก็ครอบงำเขา ดูดกลืนสติสัมปชัญญะของเขาไปทั้งหมด

แล้วมัลฟอยก็รู้สึกว่าร่างของเขาร่วงหล่นจากไม้กวาดตกลงไป

////////////////////////////////////////////

แฮร์รี่เดินตรงดิ่งไปทางห้องพยาบาลหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนักกีฬามาเป็นเสื้อธรรมดาเรียบร้อยแล้ว คนร่างสูงจ้ำพรวดๆไปอย่างกระสับกระส่าย เขาเป็นห่วงเดรโกมาก ไม่รู้ว่าหมอนั่นจะเป็นอย่างไรบ้าง หลังจากตกจากไม้กวาดคนร่างบางก็ถูกหามมายังห้องพยาบาลทันทีโดยที่แฮร์รี่ไม่มีโอกาสได้เข้าไปดูอาการเลย เมื่อเขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัวนักกีฬาเรียบร้อยแล้วจึงรีบตรงมาที่นี่อย่างเร็วที่สุด

แฮร์รี่กำสร้อยคอที่มัลฟอยให้เขาใส่ มันยังคงอยู่ที่คอของเขาเดรโกนะเดรโก ไม่น่าให้สร้อยคอนี้กับเขามาเลย เลยกลายเป็นตัวเองที่โชคร้ายเกิดอุบัติเหตุเช่นนี้

ยังไม่มีใครบอกได้ว่าการหมดสติของมัลฟอยเกิดจากสาเหตุอะไร ดีน โทมัสรวมทั้งอาจารย์คนอื่นๆที่อยู่ตรงหน้ามัลฟอยต่างให้การเป็นเสียงเดียวว่าหลังจากจับลูกสนิชได้ มัลฟอยก็หันหน้ามาทางอัฒจรรย์ และในวินาทีนั้นตาของเขาก็เหลือกลานและร่วงจากไม้กวาดลงไป ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจึงไม่มีใครคิดอะไรได้ทัน ได้แต่รีบหามเจ้าตัวส่งห้องพยาบาลเป็นการด่วน

อาจารย์บางคนบอกว่ามัลฟอยโดนคำสาปแต่ใครเป็นคนทำกันล่ะ!?

แฮร์รี่เดินไปพลางมือก็กำสร้อยคอไว้และสมองก็ครุ่นคิดไป เมื่อเกือบจะถึงห้องพยาบาลก็มีใครคนหนึ่งเดินเลี้ยวหัวมุมสวนเขามาพอดี ความที่แฮร์รี่เดินจ้ำอย่างรวดเร็วจึงเกือบจะชนเอาบุคคลผู้นั้นเข้าให้

อ๊ะ! ขอโทษครับ แฮร์รี่รีบก้มหัวขอโทษขอโพย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองใครคนนั้น

สายตาสีฟ้านิ่งสนิทเหมือนคนตายที่มองตอบมาทำให้แฮร์รี่รู้สึกขนลุกซู่จนไม่กล้ามองสบตาอีกต่อไป ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่ามีประกายประหลาดบางอย่างวาบขึ้นในดวงตานั่นเมื่อเจ้าของเห็นเขาก็ตาม เขารีบเบนหน้าหนีแล้วจ้ำอ้าวต่อไปโดยไม่ยอมเหลียวหลัง

แต่ใบหน้านั้นก็ดูคุ้นๆ เป็นใบหน้าเรียวแหลมซูบผอมของสตรีนางหนึ่งซึ่งก็ดูงดงามมิใช่น้อยถึงจะแฝงไปด้วยความน่าขนลุกก็เถอะ แฮร์รี่ครุ่นคิดว่าเขาเคยเห็นใบหน้านั้นที่ไหนมาก่อน แต่คิดไปตลอดทางก็คิดไม่ออก

เมื่อเดินไปถึงประตูห้องพยาบาล แฮร์รี่ก็พรวดพราดเข้าไปจนมาดามพรอมฟรีย์หันมาตำหนิเขา แต่แฮร์รี่ก็ไม่สนใจ เขาเห็นมัลฟอยกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงๆหนึ่งเกือบสุดปลายห้อง มีผ้าม่านปิดอยู่ครึ่งๆ คนร่างสูงรีบพุ่งเข้าไปหาทันที

ทันทีที่เห็นหน้ามัลฟอย แฮร์รี่ก็นึกขึ้นได้สตรีนางนั้นมีส่วนคล้ายกับเดรโกของเขาอยู่บ้าง ตรงหน้าที่เรียวแหลมนั่น มันทำให้แฮร์รี่หวนนึกไปถึงตอนควิดดิชเวิร์ลคัพ ที่เดรโกกับผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ข้างๆกัน

...ไม่ผิดแน่ ผู้หญิงคนนั้นคือนาร์ซิสซาแม่ของเดรโกน่ะเอง!

แล้วนาร์ซิสซามาทำอะไรที่นี่ล่ะ? คำถามเกิดขึ้นในหัวของแฮร์รี่อีกครั้ง เขาเคยเห็นแต่ลูเซียส มัลฟอย พ่อของเดรโกมาที่นี่ แต่ไม่เคยเห็นนาร์ซิสซาโผล่มาที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว คงเป็นเพราะลูเซียสเป็นคนที่มีอิทธิพลกับกระทรวงเวทมนตร์และยังเป็นหนึ่งในคณะกรรมการของโรงเรียนฮอกวอตส์นี่ด้วย แต่นาร์ซิสซานี่สิ หล่อนไม่มีบทบาทอะไรเลย หรือหล่อนจะมาที่นี่ในฐานะตัวแทนของสามีซึ่งตอนนี้ถูกจองจำอยู่ในคุกอัซคาบันกันแน่?

หรือไม่อีกที หล่อนก็มาที่นี่เพื่อมาดูอาการบาดเจ็บของเดรโกจะว่าไปมันก็เร็วเกินไป เพราะเหตุการณ์เพิ่งจะเกิดเมื่อไม่ถึง 10 นาทีที่ผ่านมานี่เอง ดัมเบิลดอร์จะส่งข่าวไปได้เร็วและหล่อนจะเดินทางมาได้ไวอะไรปานนั้น?

แฮร์รี่พยายามสลัดคำถามทั้งหมดทิ้งไป จะไปสนใจหล่อนทำไมกัน? หล่อนจะมาทำอะไรที่นี่มันก็เรื่องของหล่อน เขาควรจะเอาใจใส่เดรโกที่นอนบาดเจ็บอยู่ตรงนี้จะดีกว่า แฮร์รี่ฉีกยิ้มเดินเข้าไปหาคนร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง นั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเตียงก่อนจะเอ่ยทัก

เป็นไงบ้าง เดรโก?

มัลฟอยค่อยๆหันมาทางเขาช้าๆ ส่งยิ้มเจื่อนๆให้บางๆ อืมมม ก็ดี

อาการโอเคแล้วใช่ไหม? ยังคงถามต่อด้วยความเป็นห่วง ถ้าดูรวมๆอาการของมัลฟอยก็ไม่น่าจะมีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว ตอนตกลงมารู้สึกว่าแขนจะหัก แต่มาดามพรอมฟรีย์ก็จัดการใช้คาถารักษาให้เรียบร้อยแล้ว เหลือก็แค่รอยถลอกเล็กๆน้อยๆตามตัวเท่านั้น

อือออ มัลฟอยตอบด้วยท่าทางเนือยๆ ดูเหมือนไม่อยากจะพูดอะไรมากไปกว่านั้น

เดรโก ฉันเอานี่มาคืน แฮร์รี่กล่าว ดึงสร้อยคอนำโชคนั่นออกมาส่งคืนให้ ฉันว่านายใส่ไว้จะเหมาะกว่า เนี่ยเห็นไหม? พอนายเอามาให้ฉันสวมก็เกิดเรื่องร้ายๆกับนายเลย นายสวมไว้เถอะ ฉันเป็นห่วงนาย พูดจบเขาก็ชะโงกตัวเอาสร้อยไปสวมให้มัลฟอยเสียเรียบร้อย

ในทันใดนั้นสีดำสนิทของจี้ก็เปลี่ยนไป มันเปล่งประกายเรื่อเรืองขึ้นมาทันทีก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงดั่งเลือด แฮร์รี่เห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นอย่างชัดเจน เขาจ้องมองมันด้วยความพิศวงสงสัยและประหลาดใจ นี่จะแปลได้ว่าสร้อยกำลังบอกว่าเดรโกมีโชคร้ายหรือเปล่า? แต่ในวินาทีถัดมาเขาก็ปัดความสงสัยออกไปจากสมอง มันก็แน่ล่ะสิ เดรโกกำลังโชคร้ายนี่นาถึงได้ตกจากไม้กวาดลงมาแบบนั้น และก็คงไม่แปลกอะไรถ้าสร้อยจะส่งสัญญาณเตือนออกมาอย่างนั้น...รู้อย่างนี้เขาไม่ยอมให้เดรโกเอาสร้อยมาให้เขาสวมก็ดีหรอก...

อือออ มัลฟอยส่งเสียงตอบกลับมาเป็นเชิงขอบคุณสำหรับสร้อย เขาก้มลงพินิจพิจารณาสร้อยเส้นนั้นเล่น พลิกจี้สีดำของมันไปมาราวกับมันน่าสนใจนักหนา

อืมมม แฮร์รี่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ท่าทางเดรโกดูเหนื่อยๆคงจะอยากนอนพักมากกว่ามาพูดกับเขา ตอนแรกเขากะจะถามเดรโกว่ารู้ไหมว่ามันเกิดอะไรกันขึ้น? ทำไมจู่ๆเขาจึงหมดสติไปและตกลงมา? แต่คิดไปคิดมาเก็บเอาไว้ถามทีหลังดีกว่า แค่เดรโกปลอดภัย แค่นี้เขาก็ดีใจที่สุดแล้ว แฮร์รี่หันไปมองมาดามพรอมฟรีย์ เห็นหล่อนกำลังง่วนอยู่กับตู้เก็บยา ไม่ได้ให้ความสนใจพวกเขาทั้งสองคนแม้แต่น้อย

งั้น ฉันว่าฉันไปดีกว่า แฮร์รี่ตัดสินใจลุกขึ้นเพราะไม่อยากกวนเดรโกมากไปกว่านี้ แต่ก่อนจะไปเขาก็ยื่นมือมาลูบหัวมัลฟอยเบาๆ พร้อมกับจุมพิตที่หน้าผากไปเสียทีหนึ่ง อย่างนุ่มนวลที่สุด

หายเร็วๆนะครับที่รัก

แฮร์รี่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แต่มัลฟอยก็เพียงแต่ส่งยิ้มเจื่อนๆกลับมาให้เขาซึ่งคนร่างสูงก็ไม่ได้ถือสาอะไร เขาเพียงแต่คิดว่าเดรโกคงจะอ่อนเพลียมาก จึงไม่มีอารมณ์จะพูดหรือเล่นหัวกับเขา แต่ขณะเดินออกไปจากห้องพยาบาล แฮร์รี่ก็ยังคงสงสัย ว่าเหตุใดสายตาสีเทาของเดรโก จึงดูเลื่อนลอยไร้ประกายราวกับคนตายขนาดนั้น?