LuZ CoNtRoL # 5 #
posted on 03 Feb 2006 00:04 by dakki in LuZCoNtRoLxENDxHarry Potter Fan Fiction
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...
LuZ CoNtRoL # 5 #
จูบรสมะนาว
มันเป็นเช้าวันอาทิตย์
มัลฟอยงัวเงียลุกขึ้นมาจากเตียงในตอนเช้าตรู่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาเดินโซเซขยี้ตาเข้าไปในห้องน้ำ กะจะล้างหน้าให้ตื่นเสียหน่อย แต่พอเหลือบสายตาไปเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเขาก็ตื่นเต็มตาขึ้นมาทันทีโดยยังไม่ทันได้แตะก๊อกน้ำ
นั่นมันรอยอะไรวะนั่น!!??
ตรงซอกคอขาวๆของเขามันมีรอยจ้ำอะไรไม่รู้รอยเบ้อเร่อ สีออกคล้ำๆเหมือนรอยฟกช้ำดำเขียวเวลาเดินไปกระแทกอะไรเข้าแต่เขาจะเอาคอของเขาไปกระแทกอะไรได้ที่ไหนกันล่ะ!?
สมองของมัลฟอยทำงานอย่างรวดเร็ว แล้วความทรงจำถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ก็หวนกลับมาทีละน้อย ทีละฉากๆ
นั่นมันรอยจูบที่แฮร์รี่ทำไว้
คิดได้เท่านี้หัวใจของมัลฟอยก็เต้นระรัวเป็นตีกลอง เมื่อคืนนี้เขาปล่อยตัวปล่อยใจไปได้ยังไงกัน!? เขายอมให้หมอนั่นกอด ให้หมอนั่นไซร้ แม้แต่ให้จูบซอกคอ! อ๊ากกกกกกก!!! เป็นเพราะไอ้แสงเดือนแสงดาวแสนโรแมนติคกับเสียงนุ่มๆของหมอนั่นแน่ๆที่กล่อมให้เขาเคลิ้มได้ขนาดนี้! แล้วดูซิผลออกมาเป็นยังไง!? รอยจูบนั่น รอยเบ้อเร่อขนาดนั้น ไม่ว่าคนตาถั่วคนไหนที่อยู่ห่างออกไป 500 เมตรมองมายังเห็นเลย!
คนร่างบางมองรอยช้ำนั้นแล้วทำหน้าเบ้ เขาจะทำยังไงดีล่ะทีนี้!? รอยช้ำขนาดนี้เป็นใครก็ต้องเห็นแล้วก็ต้องถามแน่ๆ! จะให้ตอบว่าโดนยุงกัดมันก็คงไม่เป็นรอยใหญ่ขนาดนี้ หรือจะบอกว่าโดนอะไรกระแทกเข้า? มันก็คงตลกเต็มทีที่จะมีคนโง่พอที่จะเอาคอหอยยื่นไปฟาดกับอะไรต่ออะไร เขาจะใส่เสื้อคอเต่าหรือพันผ้าพันคอปิดมันก็ใช่ที่เพราะนี่มันก็ยังไม่ถึงหน้าหนาว โอ๊ยยยย!!! ทำยังไงดีวะ!? เขาต้องหาอะไรมาปิดมันให้ได้! หรือจะใช้
////////////////////////////////////////////
มัลฟอยเดินมาทานอาหารเช้าพร้อมกับมีพลาสเตอร์ปิดอยู่ตรงซอกคอ
มัลฟอย นั่นคอเธอไปโดนอะไรมาน่ะ? แพนซี่ พาร์กินสันส่งเสียงเจื้อยแจ้วถามมาจากโต๊ะอาหารเมื่อมัลฟอยเดินเข้าไปนั่ง
อ่ะ อ๋อ เมื่อคืนฉันเดินยุงกัดน่ะ มัลฟอยกลบเกลื่อน ก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรได้ดีไปกว่านี้แล้วล่ะนะ
ขนาดต้องปิดพลาสเตอร์เลยเหรอ!? ไหนขอฉันดูหน่อยสิ พาร์กินสันเอื้อมมือมาหวังจะแกะพลาสเตอร์ แต่มัลฟอยถอยกรูดทันที
ไม่ได้! เธอยุ่งเรื่องของเธอไปเถอะพาร์กินสัน! คำพูดนี้ได้ผลทุกทีสิน่า มีเหรอจะมีใครกล้าหือกับลูกชายคนเดียวของตระกูลมัลฟอยอย่างเขา พาร์กินสันทำหน้าหงอหดมือกลับไปทันที
////////////////////////////////////////////
เช้าวันนั้นมัลฟอยหอบการบ้านจะเข้าไปนั่งทำในห้องสมุดทั้งๆที่เขากะไว้แล้วแท้ๆ แต่ก็ยังอดใจเต้นไม่ได้ เมื่อเห็นแฮร์รี่ที่นั่งอยู่ที่นั่นก่อนแล้วกับเจ้าวีสลีย์และยายเกรนเจอร์
มัลฟอยเหลือบตาไปสบกับสายตาสีเขียวมรกตของคนเจ้าเล่ห์ได้วูบหนึ่ง หมอนั่นนั่งมองเขาอยู่ตั้งแต่ตอนที่เขาเข้ามาแล้ว แล้วก็กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อเห็นพลาสเตอร์ที่คอของเขา
แววตาสนุกสนานกับรอยยิ้มนั่นทำเอามัลฟอยแทบบ้า คนร่างบางรีบหลบสายตาทันที เขายกมือซ้ายขึ้นคลำๆปิดบริเวณที่แปะพลาสเตอร์โดยอัตโนมัติแล้วเดินหน้าร้อนผ่าวไปนั่งที่โต๊ะตัวที่อยู่ห่างออกไปสุดมุมห้อง
...แต่พอนั่งไปได้ซักพัก ก็กลับเป็นเขาเสียเองที่คอยชำเลืองมองไปยังมุมห้องตรงข้ามทุกครั้งเวลาที่เผลอ และก็ดูท่าจะเผลอบ่อยเสียด้วย เพราะผ่านไปครึ่งชั่วโมง เขาก็ยังเขียนเรียงความวิชาปรุงยาได้ไม่ถึง 4 บรรทัดเลย
นั่งอยู่ตรงนี้ไม่มีสมาธิเลย เขาน่าจะเข้าไปหาข้อมูลเพิ่มเติมท่าจะดีกว่า
คิดได้ดังนั้นมัลฟอยจึงลุกขึ้นยืน
จะไปไหนน่ะ มัลฟอย? พาร์กินสันที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาถามขึ้นทันที
จะไปหาข้อมูลน่ะ คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนตอบรำคาญๆ
ฉันไปด้วยสิ ยายหน้าหมาจูลุกพรวดขึ้นทันที
ไม่ต้องเลย! เธอนั่งทำการบ้านของเธอไป อย่ามากวนใจฉัน! มัลฟอยตวาดก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าชั้นหนังสือไป ทิ้งให้พาร์กินสันนั่งกระฟัดกระเฟียดด้วยความไม่พอใจอยู่ตรงนั้น แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งคุณชาย
แฮร์รี่ที่นั่งอยู่อีกมุมห้องหนึ่งลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้
จะไปไหนน่ะ แฮร์รี่? รอนเงยหน้าจากเรียงความของเขาขึ้นมาถาม
ฉันจะไปหาข้อมูลเพิ่มหน่อยน่ะ
รอนขมวดคิ้ว หนังสือก็ออกจะเต็มโต๊ะอย่างงี้ยังจะไปหาเพิ่มอีกเรอะ!? เขาถามเสียงสูง
เออน่า ฉันอยากได้อีกซัก 2-3 เล่มน่ะ เป็นคำตอบของแฮร์รี่ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินหายเข้าไปในชั้นหนังสืออย่างรวดเร็ว
หาอะไรอยู่เหรอ? เสียงทุ้มๆคุ้นหูดังขึ้นข้างหลังมัลฟอย คนร่างบางที่กำลังมองหาหนังสือเกี่ยวกับเห็ดมีพิษอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือกจนทำหนังสือหลุดมือ ก่อนจะหันขวับไปมองทางต้นเสียง
...แฮร์รี่
เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าหมอนั่นต้องตามเขาเข้ามา
แฮร์รี่เดินอย่างมาดมั่นตรงเข้ามาหาคนร่างบาง มัลฟอยหน้าตาตื่น ถอยหลังไป 2 ก้าวโดยอัตโนมัติ แต่คนร่างสูงกลับก้มลงแล้วก็เก็บรวบรวมหนังสือที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้นให้เขา
จริงๆเลยน้า ทำไมนายถึงซุ่มซ่ามยังงี้ล่ะ? แฮร์รี่พูดหยอกเล่นเบาๆ แต่คนร่างบางไม่ตอบ และเมื่อแฮร์รี่เงยหน้าขึ้นมองมา มัลฟอยก็ทำเป็นเสหน้าไปทางอื่น คนร่างสูงอมยิ้ม ยิ่งทำหยิ่งยิ่งน่าแกล้งเข้าไปใหญ่
เดรโก คอไปโดนอะไรมาเหรอ? ทำไมต้องปิดพลาสเตอร์ด้วย?
น้ำเสียงใสซื่อกับท่าทางสงสัยเสียเต็มประดาของแฮร์รี่ทำให้มัลฟอยหันขวับมาจ้องหน้าทันที หนอยยยยย!!! ทำมาถาม! ก็ใครล่ะเป็นคนทำให้คอเขาฟกช้ำจนต้องปิดพลาสเตอร์แบบนี้!? เห็นท่าทางหมอนั่นแล้วมันน่าหมั่นไส้จริงๆ! มัลฟอยกำลังอ้าปากจะด่า แต่ก็ต้องชะงักค้างเมื่อเขาตระหนักว่าตอนนี้แฮร์รี่กำลังยืนประชิดตัวเขาแล้ว
มัลฟอยจะเขยิบหนี แต่ด้านหลังของเขาเป็นชั้นหนังสือ และแฮร์รี่ก็เอื้อมมือทั้งสองข้างมากั้นฉากไม่ให้เขาหนีออกไปได้นี่เขาเข้ามาติดกับตั้งแต่ตอนไหนกัน!? หน้าของเขาทั้งสองอยู่ห่างกันแค่คืบ มัลฟอยรู้สึกว่าลมหายใจอุ่นๆของคนร่างสูงรินรดใบหน้าของเขา เมื่อแฮร์รี่พูดขึ้นเบาๆ
ขอดูหน่อยได้มั้ย?
ดูอะไร!? ตอนนี้หัวใจของมัลฟอยเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ หัวสมองก็พยายามจะตามความคิดของแฮร์รี่ให้ทัน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะทำอะไร แฮร์รี่ก็เอื้อมมือมาดึงพลาสเตอร์ที่คอของเขาออก
มัลฟอยหน้าร้อนผ่าวเมื่อเห็นสายตาของแฮร์รี่ที่มองมายังรอยที่คอของเขา เขาอยากจะผลักหมอนั่นออกไปซะจริงๆ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะแค่จะยกแขนขึ้นมา เขาก็ยังไม่มีแรงเลย
ในชั่ววินาทีนั้นเหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่ง และความรู้สึกเหมือนเมื่อคืนนี้ก็หวนกลับมาอีก เมื่อแฮร์รี่โน้มใบหน้าลง แล้วใช้ลิ้นอุ่นๆเลียเบาๆไปบนรอยจูบตรงซอกคอของคนร่างบางที่เขาทำเอาไว้เมื่อคืน
มัลฟอยแทบจะละลายอยู่ตรงนั้น ขาของเขาอ่อนยวบลง ถ้าไม่ได้อ้อมแขนของแฮร์รี่ประคองไว้เขาก็คงลงไปกองอยู่กับพื้นแล้ว แฮร์รี่ใช้ลิ้นเลียซ้ำหนักหน่วงเข้า ก่อนจะประกบริมฝีปากแรงๆซ้ำลงไปที่รอยนั้นอีกครั้ง
อย่านะ!!! หยุดเดี๋ยวนี้ก่อนที่มันจะไปไกลกว่านี้! นี่มันห้องสมุดนะ! อย่าทำอะไรไม่ดูตาม้าตาเรืออย่างงี้เซ่! มัลฟอยโวยวายลั่นอยู่ในใจ เมื่อกี๊เขาก็เกือบจะปล่อยตัวปล่อยใจไปตามสัมผัสของแฮร์รี่อยู่แล้ว ก็พอดีกับที่สามัญสำนึกของเขาที่มัวแต่ทำไม่รู้ไม่ชี้อยู่ตลอดเวลาที่ผ่านมานี่เพิ่งจะเกิดรู้หน้าที่ขึ้นมา เลยต้องแหกปากเตือนสติเขาซักหน่อย มัลฟอยดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของแฮร์รี่ ก่อนจะรวบรวมแรงผลักคนร่างสูงออกไปได้
มัลฟอยหอบ...แฮร์รี่ก็หอบเหมือนกัน ทั้งสองต่างยืนเงียบ ได้ยินแต่เสียงหายใจแรงๆของกันและกันอยู่นาน ก่อนที่มัลฟอยจะพูดขึ้น
นี่มันในห้องสมุดนะ นายกลับไปทำการบ้านซะเหอะ แฮร์รี่...
แฮร์รี่จ้องหน้าคนร่างบาง ก่อนจะเอ่ยขึ้น งั้นออกไปข้างนอกกับฉันหน่อยได้ไหม?
มัลฟอยถลึงตาทันที ตาบ้านี่! ในห้องสมุดไม่ได้ก็จะเอาตรงอื่นงั้นสิ!?
จะบ้าเรอะ!? ได้ยังไง!? ฉันทำการบ้านอยู่นะ! คนร่างบางเริ่มโวย แต่แฮร์รี่อมยิ้มพร้อมกับยักไหล่
ฉันก็เห็นว่านายเอาแต่มองฉัน ทำการบ้านไม่ได้ถึงไหนเลยไม่ใช่เหรอ?
ประโยคนี้ทำเอามัลฟอยชะงัก หมอนั่นดันรู้อีกแน่ะว่าเขามอง! คนร่างบางหน้าแดง แกล้งเสหน้าไปทางอื่น
แฮร์รี่อมยิ้มหนักกว่าเก่า งั้นตกลงไปได้หรือยัง?
แต่เพื่อนๆนายก็อยู่ เพื่อนฉันด้วย นายคงไม่คิดจะเดินออกไปโต้งๆให้พวกนั้นเห็นหรอกนะ? ประโยคหลังมัลฟอยหรี่ตาถามแฮร์รี่ด้วยความหวาดระแวง เขาไม่คิดจะประกาศความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแฮร์รี่หรอกนะ!อย่างน้อยก็ไม่ใช่วันนี้แน่ๆ
แฮร์รี่หัวเราะ ไม่เห็นยากเลย ตรงประตูทางออกน่ะมีชั้นหนังสือตั้งอยู่ เราก็แค่เดินเลาะๆไปตามชั้นหนังสือพวกนี้แล้วก็แวบออกไป แค่นี้ก็ได้แล้ว
มัลฟอยยังคงทำหน้ายู่ แต่แฮร์รี่เอื้อมมือมาคว้ามือเขาไปกุมเสียแล้ว
นายเถียงแพ้แล้ว ไปกันเหอะครับ เป็นคำพูดสุดท้ายของคนร่างสูงก่อนที่จะลากคนร่างบางออกจากห้องสมุดไป
////////////////////////////////////////////
แฮร์รี่เดินจูงมือมัลฟอยออกมาจากปราสาท แสงแดดยามสายของฤดูใบไม้ร่วงที่สาดส่องลงมากระทบพื้นหญ้าทำให้สนามรอบๆปราสาทฮอกวอตส์ดูสดใส วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ดังนั้นจึงมีเด็กๆออกมานั่งเล่นอาบแสงแดดกันอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
ทำไมออกมาข้างนอกล่ะ? มัลฟอยถามอย่างแปลกใจระคนหวาดระแวง คือที่นี่กับที่ห้องสมุดมันก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันเลยนะ! ซ้ำร้ายที่นี่คนยังพลุกพล่านมากกว่าเสียอีก! ยังดีที่ตอนเดินมาจากห้องสมุด แฮร์รี่พาเขาเดินมาตามเส้นทางแปลกๆที่ไม่ค่อยมีคน จึงไม่ต้องคอยระวังเท่าไหร่นัก เขานึกว่าแฮร์รี่จะพาไปที่ไอ้ห้องเรียนห้องนั้นเสียอีก แต่ไหงมันถึงมาโผล่ตรงนี้ได้ล่ะ!?
ก็ข้างนอกอากาศดีจะตาย วันที่แดดดีๆแบบนี้ไม่เหมาะที่จะนั่งอุดอู้ทำการบ้านอยู่ในห้องสมุดหรอก แฮร์รี่ตอบ ก่อนจะลากมัลฟอยเดินไปบนสนามหญ้า พวกที่นั่งเล่นอยู่แถวนั้นส่วนใหญ่เป็นเด็กปี1 ปี2 จึงไม่ค่อยมีใครสนใจพวกเขานัก เมื่อเดินมาจนถึงบริเวณที่ปราศจากผู้คน แฮร์รี่ก็นั่งลงพร้อมกับฉุดมัลฟอยลงไปด้วย
ดูสิ นั่งจากตรงนี้มองเห็นทะเลสาบสวยเชียว แฮร์รี่ว่าพร้อมกับนั่งหันไปมองทะเลสาบ มัลฟอยมองตาม บริเวณที่พวกเขานั่งอยู่เป็นเนินดิน ทำให้มองเห็นทะเลสาบฮอกวอตส์ทอประกายล้อแสงแดดอยู่ต่ำลงไป
ขณะที่มัลฟอยกำลังนั่งเคลิ้มไปกับบรรยากาศสวยงามนั้น ก็มีตัวอะไรซักอย่างกระโดดผ่านหน้าเขา
อ๊ะ กบ คนร่างบางร้องขึ้น ก่อนจะหันมาสนใจเจ้ากบตัวเขียวยักษ์ที่นั่งพองตัวอยู่ตรงหน้าเขา แฮร์รี่เองก็หันมาสนใจบ้าง
ตัวใหญ่จังแฮะ แฮร์รี่พูดขึ้น ก่อนจะคิดอะไรออก นี่ เดรโก นายเคยได้ยินเรื่องเจ้าชายกบไหม?
ที่มีเจ้าหญิงจูบกบแล้วกบก็กลายเป็นเจ้าชายน่ะเหรอ? เคยสิ มัลฟอยตอบ
อืมเหรอ? ฉันนึกว่าพวกนิทานปรัมปรานี่จะมีแต่ในโลกของมักเกิ้ลเสียอีก แฮร์รี่ครุ่นคิด
มัลฟอยหัวเราะ โธ่เอ๊ยยย! พวกมักเกิ้ลนี่ล่ะน้า ช่างไร้เดียงสาซะจริง! เขาพูดติดน้ำเสียงเยาะๆเล็กน้อย เรื่องเจ้าชายกบสำหรับเราพวกเลือดบริสุทธิ์น่ะ ไม่ใช่นิยายปรัมปราหรอกนะ แล้วไอ้กบนั่นมันก็ไม่ใช่เจ้าชายด้วย หมอนั่นน่ะก็แค่พ่อมดกระจอกๆที่โดนพ่อมดอื่นเสกให้เป็นกบ แล้วตอนที่ยัยเจ้าหญิงอะไรนั่นไปเจอคาถาก็ดันหมดฤทธิ์พอดีเท่านั้นเอง พวกมักเกิ้ลหน้าโง่พวกนั้นก็เลยแต่งเรื่องเป็นตุเป็นตะกันสนุกไปเลย มัลฟอยหยุดนิดหนึ่งก่อนจะหันมาพูดกับแฮร์รี่อย่างล้อเลียน ทำไมนายไม่ลองจูบมันดูล่ะ? มันอาจจะกลายร่างเป็นเจ้าหญิงของนายขึ้นมาก็ได้นะ?
แต่ดูเหมือนแฮร์รี่จะไม่ยี่หระกับคำพูดล้อเลียนของมัลฟอยเอาเสียเลย เขายักไหล่ก่อนจะพูดยิ้มๆ
ไม่เห็นจะต้องไปจูบกบให้เปลืองปากเปล่าๆเลย ในเมื่อเจ้าหญิงของฉันก็นั่งอยู่ตรงหน้าอยู่แล้วนี่
เป็นเวลานานโขอยู่กว่ามัลฟอยจะเข้าใจความหมายของประโยคนั้น จากที่ตอนแรกเขากะจะพูดจาล้อเลียนแฮร์รี่เล่นๆ กลายเป็นเขาที่โดนตอกกลับจนพูดไม่ออกเสียเอง
คนร่างบางเสหน้าหนีไปทางอื่น ไม่ยอมให้แฮร์รี่เห็นใบหน้าที่แดงก่ำและปากที่ต้องพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดๆของตัวเอง
ก็จะให้แฮร์รี่รู้ได้ยังไงกันว่าเขาดีใจขนาดนี้?
จู่ๆแฮร์รี่ก็ขยับตัว และโดยไม่ทันตั้งตัว หมอนั่นก็มานั่งซ้อนอยู่ข้างหลังมัลฟอย ใช้แขนแข็งแกร่งทั้งสองรวบเอวคนร่างบาง ก่อนจะดึงให้เอนหลังมาพิงกับแผ่นอกของเขา
มัลฟอยตกใจ อย่ามาทำอะไรตรงนี้นะ!? เขาพยายามจะดิ้นขลุกขลักให้หลุดออกมา แต่แฮร์รี่ก็กลับกระชับอ้อมแขนแน่นเข้า
ใจเย็นน่า แค่ขอกอดหน่อยเดียวเท่านั้นเอง ไม่ทำอะไรหรอก
เมื่อแฮร์รี่มีท่าทางว่าจะกอดเฉยๆจริงๆ คนร่างบางจึงหยุดดิ้น มัลฟอยนั่งตัวเกร็งอยู่อย่างนั้น พยายามไม่ทิ้งน้ำหนักลงไปบนแผ่นอกของแฮร์รี่มากนักแต่ทำอย่างงั้นมันเมื่อยบรรลัยเลย! ให้ตายสิเมอร์ลิน!
ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ต้องเกร็งน่า! กลัวอะไรเล่า!? แฮร์รี่หัวเราะเบาๆก่อนจะกระชับวงแขนแน่นเข้า ทำให้มัลฟอยเอนหลังลงมาชิดกับคนร่างสูงมากเข้าไปอีก แล้วก่อนที่มัลฟอยจะได้ทำอะไรมากกว่านั้น แฮร์รี่ก็ชะโงกหน้ามาขโมยหอมแก้มนิ่มๆของคนร่างบางไปหนึ่งที
ถ้ายังดื้อจะเจอมากกว่านี้นะครับ เสียงนุ่มๆของคนร่างสูงกระซิบเบาๆอยู่ที่ข้างหู นั่นแหละ มัลฟอยจึงยอมนั่งนิ่งๆให้คนเจ้าเล่ห์กอดแต่โดยดี
////////////////////////////////////////////
เช้าวันจันทร์
วันนี้บ้านสลิธีรีนกับกริฟฟินดอร์มีเรียนวิชาแปลงร่างด้วยกัน เพิ่งจะอาทิตย์ที่แล้วนี่เองที่มัลฟอยกับแฮร์รี่ทะเลาะกันในชั่วโมงนี้ จนถูกศาสตราจารย์มักกอลนากัลทำโทษให้ไปโดนกักบริเวณด้วยกัน และดูเหมือนไอ้การ ทำโทษ แบบนั้นจะประสบผลสำเร็จเสียด้วย เพราะเพียงแค่อาทิตย์เดียว มัลฟอยกับแฮร์รี่ก็มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมากกว่าที่ศาสตราจารย์มักกอนนากัลจะคิดไว้มากกกกกกกกก
แต่ดูเหมือนเธอจะยังไม่ได้เห็นผลลัพธ์นั้นเลย
วันนี้ศาสตราจารย์กำลังสอนเรื่องการเสกถ้วยชาให้เป็นหนู
วันนี้ครูจะสอนเรื่องที่ยากกว่าที่แล้วๆมามาก ศาสตราจารย์มักกอนนากัลอธิบาย ปกติเราจะเสกสัตว์ให้เป็นสิ่งของ หรือไม่ก็เสกสัตว์ให้เป็นสัตว์ด้วยกัน แต่คราวนี้ครูจะสอนให้พวกเธอเสกสิ่งของให้เป็นสัตว์บ้างล่ะ เธออธิบายถึงความแตกต่างและความยากของคาถานี้ ก่อนจะสาธิตให้ดู เอาล่ะ ถ้าพวกเธอเข้าใจแล้วครูจะให้พวกเธอลองทำเอง แต่เนื่องจากคาถานี้มันยาก เพราะฉะนั้นครูอยากให้เธอจับคู่กันฝึก
สิ้นคำสั่ง แฮร์รี่หันขวับไปมองมัลฟอยโดยอัตโนมัติคนร่างบางไม่ได้สนใจเขา แต่กำลังจะหันไปจับคู่กับแครบ แฮร์รี่มองตาม รู้สึกผิดหวังอยู่ลึกๆ แต่จะไปหวังอะไรมากมายกันเล่า? หมอนั่นยังไม่อยากประกาศความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเขาตอนนี้แน่ๆ เขาก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าหมอนั่นจะต้องไปจับคู่กับแครบตามปกติ ส่วนเขาก็จะต้องคู่กับรอน.แต่ทั้งๆที่รู้ ทำไมเขาถึงรู้สึกน้อยใจอย่างงี้นะ?
แฮร์รี่กำลังจะหันไปหารอน ก็พอดีเสียงศาสตราจารย์มักกอนนากัลดังขึ้น พอตเตอร์ ครูอยากให้เธอจับคู่กับมัลฟอย
เหมือนสวรรค์ทรงโปรด! แฮร์รี่หันขวับไปมองหน้าอาจารย์ด้วยความรู้สึกดีใจอย่างสุดซึ้ง สมกับเป็นอาจารย์ประจำบ้านของเขา ช่างรู้ใจเขาดีซะจริงๆ! ศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่คาดหวังว่าจะพบกับใบหน้าบูดบึ้งของแฮร์รี่มองกลับมาจึงรู้สึกประหลาดใจมิใช่น้อย
ทำไมพอตเตอร์ถึงทำท่าดีใจอย่างงั้น? นี่เธอพลาดอะไรไปหรือเปล่านะ? (เยอะเลยเจ๊)
ฝ่ายมัลฟอยที่กำลังจะเดินไปหาแครบก็ชะงักเท้าทันที เขารู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกถ้าหมอนี่เกิดเล่นพิเรนทร์อะไรขึ้นมาล่ะก็ไม่เอา! เขาไม่คู่กับหมอนี่หรอก!
มัลฟอยพยายามจะทักท้วง แต่อาจารย์ครับ... พูดยังไม่ทันจบประโยค แฮร์รี่ก็ขัดขึ้นมาก่อน
ไม่มีแต่! แฮร์รี่ว่า ก่อนจะหันไปหาศาสตราจารย์มักกอนนากัลพร้อมถามความเห็น ใช่มั้ยครับ อาจารย์?
ศาสตราจารย์มักกอนนากัลงงหนักยิ่งขึ้นไปอีก ก่อนจะพึมพำตอบงงๆ อะเออใช่
แต่! ก่อนที่มัลฟอยจะได้พูดอะไรมากกว่านี้ แฮร์รี่ก็ลากคนร่างบางข้ามไปยังอีกมุมห้องหนึ่งอย่างรวดเร็ว
โอ๊ย! ปล่อยน่า! คนมองหมดแล้ว! มัลฟอยโวยวายด้วยเสียงเบาๆให้ได้ยินกันสองคนพร้อมกับสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม ตอนนี้เขาสองคนกำลังตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนๆทั้งห้องแบบนี้ไม่สวยแน่! เพราะตาบ้านี่แท้ๆเชียว!
แต่แฮร์รี่ทำท่าไม่สนใจ ช่างพวกเขาปะไร เรามาฝึกกันดีกว่าน่า
ช่างป๊ะอะไร!? มัลฟอยคิด แต่ก็หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาแล้วเลิกต่อล้อต่อเถียงแต่โดยดี ยิ่งเถียงกันก็ยิ่งตกเป็นเป้าสายตาน่ะสิ! เขาทำเฉยๆดีกว่าจะได้ไม่ดูมีพิรุธมากไปกว่านี้
ตลอดทั้งชั่วโมงที่ฝึกกับแฮร์รี่ มัลฟอยไม่มีสมาธิเลย ทั้งๆที่เขาพยายามจะทำตัวตามปกติแล้ว แต่ยิ่งมีแฮร์รี่อยู่ใกล้ๆ เขาก็ยิ่งเตลิด หมอนั่นดึงความสนใจไปจากเขาได้ทุกครั้งทุกคำพูด ทุกอากัปกิริยา ดังนั้นเมื่อใกล้หมดชั่วโมง ถ้วยชาของมัลฟอยก็ได้แค่มีหนวดงอกขึ้นมาเท่านั้น ขณะที่หนูถ้วยชาของแฮร์รี่มันวิ่งได้แล้ว
เดรโก เอาแต่มองฉันแล้วถ้วยชามันจะเป็นหนูมั้ยล่ะนั่น? แฮร์รี่หยอกเล่นเมื่อหันมาสบตากับมัลฟอยที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว มัลฟอยรีบหลบสายตาแทบไม่ทัน เชอะ! คนอะไรพูดจาหลงตัวเองชะมัด!
นี่ มา ฉันจะสอนให้ มัลฟอยกำลังจะอ้าปากตอกกลับว่าไม่ต้อง แต่ก็ไวไม่เท่าคนร่างสูง แฮร์รี่เขยิบมายืนซ้อนอยู่ข้างหลังมัลฟอยอย่างรวดเร็ว มือซ้ายยึดไหล่คนร่างบางไว้ ขณะที่มือขวาเอื้อมไปกุมมือของมัลฟอยที่ถือไม้กายสิทธิ์อยู่
อย่า-เชียว-นะ!!!
มัลฟอยพยายามจะสะบัดมือให้หลุด แต่แฮร์รี่แรงเยอะกว่าเขามาก คนร่างสูงไม่ยอมปล่อยมือ กลับจับแน่นขึ้นกว่าเก่าเสียอีก ก่อนจะชะโงกหน้ามากระซิบที่ข้างหูมัลฟอย สอนต่ออย่างไม่รู้ไม่ชี้
นี่ นายต้องสะบัดข้อมือ ขึ้น แล้วก็ลงอย่างงี้รู้มั้ย? แฮร์รี่พูดพลางบังคับมือมัลฟอยให้สะบัดตาม ...แล้วก็ขึ้นอย่างงี้อีกทีนั่นแหละ ลองทำเองดูซิ
มัลฟอยหน้าร้อนผ่าวตาบ้านี่! ถ้าคนอื่นเห็นเข้าล่ะจะทำยังไง!? มัลฟอยรีบหันมองไปรอบๆอย่างรวดเร็ว แต่โชคดีที่พวกเขาอยู่ในมุมมืดของห้อง และนักเรียนคนอื่นๆก็กำลังสนใจอยู่แต่ถ้วยชาของตัวเอง จึงแทบจะไม่มีใครสนใจพวกเขา
เอ้า! ทำสิ! แฮร์รี่เร่งเมื่อเห็นมัลฟอยยังยืนนิ่งๆด้วยอาการประชด มัลฟอยจึงเสกคาถาส่งๆไปที่ถ้วยชา ทำให้ถ้วยชาของเขามีหางงอกเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างเท่านั้น
แฮร์รี่ขมวดคิ้ว นายไม่ได้ทำแบบที่ฉันสอนนี่?
มัลฟอยยักไหล่กวนๆ แล้วทำไมฉันต้องทำตามที่นายสอนด้วยล่ะ?
แฮร์รี่กลอกตา ทำท่าคิด ก็เพราะถ้านายไม่ทำ ฉันก็จะสอนซ้ำแบบเมื่อกี๊ ตรงกลางห้องน่ะสิ
มัลฟอยรีบทำทันที และถ้วยชาของเขาก็กลายเป็นหนูจริงๆเสียด้วยคราวนี้
////////////////////////////////////////////
ค่ำวันนี้ แฮร์รี่กับมัลฟอยยังคงไปนั่งเล่นในห้องเรียนว่างๆห้องนั้นเหมือนทุกวันมันเหมือนกับเป็นกิจวัตรประจำวันสำหรับพวกเขาไปซะแล้วที่จะต้องมาขลุกอยู่ด้วยกันในห้องนี้ คุยกัน เล่นกัน ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเป็นชั่วโมงๆ
วันนี้แฮร์รี่ขนกระดานหมากรุกพ่อมดมาด้วย พร้อมกับขนมอีกห่อใหญ่มีทั้งกบช็อคโกแลต เยลลี่เม็ดทุกรส ฟีซซิ่งวีสบี้ ลูกอมก้อนรสแมลงสาบ และอื่นๆอีกสารพัด
มัลฟอยมองด้วยความพิศวง
นายไปเอาขนมเยอะแยะพวกนี้มาจากไหนกัน? ช่วงนี้เราไม่ได้ออกไปฮอกมีดส์กันนี่? คนร่างบางสงสัยจะว่าไป ไอ้เรื่องดอกกุหลาบวันนั้นก็เหมือนกัน หมอนั่นไปเอามาจากไหนกัน? คงไม่ได้ไปตัดมาจากป่าต้องห้ามหรอกนะ?
แฮร์รี่ยักไหล่ เขายังไม่อยากบอกเรื่องทางลับไปฮอกมีดส์ข้างหลังรูปปั้นนั่นกับมัลฟอยตอนนี้ อุบไว้ก่อนดีกว่า
ช่างเหอะน่า ฉันมีเส้นสายเล็กน้อยน่ะ อย่าสนใจเลย มาเล่นหมากรุกพ่อมดกันดีกว่า
มัลฟอยกำลังนั่งหน้าเครียด ควีนของเขากำลังจะโดนกินอยู่รอมร่อพวกเขาเล่นกันมา 4 ตาแล้ว แฮร์รี่ชนะไป 2 เขาชนะไป 1 ตานี้เขาจะไม่ยอมแพ้หมอนั่นเด็ดขาด! คุณชายแห่งตระกูลมัลฟอยจะมาเล่นหมากรุกแพ้เจ้าเด็กหัวแผลเป็นนี่ได้ยังไงกัน!? ไม่มีทางซะล่ะ!
แฮร์รี่นั่งมองคนร่างบางที่กำลังทำหน้าคิดหนักยิ้มๆคนอะไร? ขนาดเวลาทำหน้ายุ่งยังน่ารักเลย
แฮร์รี่หยิบฟีซซิ่งวีสบี้จากในถุงมาจ่อที่ปากมัลฟอย
อ่ะ กินหน่อย
และด้วยความที่ตอนนี้สติสัมปชัญญะทั้งมวลของมัลฟอยกำลังจดจ่ออยู่บนกระดานหมากรุก คนร่างบางจึงเปิดปากรับฟีซซิ่งวีสบี้ที่แฮร์รี่ป้อนเขาไปโดยดี
จนเมื่อขนมเข้าปากไปแล้วนั่นแหละ มัลฟอยจึงเพิ่งนึกได้เมื่อกี๊เขากินขนมที่แฮร์รี่ป้อนนี่!?
คนร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองคนร่างสูงที่นั่งยิ้มไม่หุบอยู่ตรงหน้า แฮร์รี่พูดยิ้มๆ
ว่าง่ายอย่างงี้น่ารักขึ้นเยอะเลยนะครับ
มัลฟอยแทบจะสำลักไอ้ฟีซซิ่งวีสบี้นั่นในทันที
แฮร์รี่อมยิ้มก่อนจะพยักเพยิดไปที่กระดานหมากรุก
นายแพ้แล้วล่ะ เดรโก เดินทางไหนก็โดนกินหมดน่ะแหละ เลิกเหอะ
คนร่างบางทำท่าจะแยกเขี้ยวใส่แฮร์รี่ มาดูถูกความสามารถเขาเรอะ!? แต่ก่อนที่มัลฟอยจะได้ทำเช่นนั้นแฮร์รี่ก็ขัดขึ้นมาก่อน
ฉันคิดอะไรออกแล้ว แฮร์รี่ว่า หยิบถุงเยลลี่เม็ดทุกรสของเบอร์ตี้บอตส์ขึ้นมา เรามาเล่นหมากฮอสกันไหม? ใช้ไอ้เยลลี่นี่เป็นหมาก แล้วใครกินตัวไหนได้ก็จะได้กินเยลลี่เม็ดนั้น ว่าไง?
มัลฟอยมองหน้าแฮร์รี่ด้วยความหวาดระแวง ทำไมหมอนี่ช่างสรรหาอะไรต่อมิอะไรแปลกๆมาเล่นได้เรื่อยเลยนะ? หมอนี่มีแผนอะไรอีกหรือเปล่า?
แต่จะคิดมากไปทำไม? มันจะไปมีอะไรล่ะ? ก็แค่หมากฮอสเยลลี่เท่านั้นเอง
มัลฟอยยักไหล่ ก็ได้ เขาตกลง เลือกกินแต่ตัวที่สีสวยๆล่ะ ถ้านายได้กินเยลลี่รสขี้หูล่ะก็ ฉันไม่รับผิดชอบด้วยนะ
แฮร์รี่อมยิ้ม นั่นมันคำพูดของฉันต่างหาก
แฮร์รี่กับมัลฟอยนั่งเล่นหมากฮอสเยลลี่กันด้วยความสนุกสนาน ต่างคนต่างพยายามเลือกกินหมากตัวที่สีดูน่าเชื่อถือ แต่ดูเหมือนแฮร์รี่จะได้หมากสีตุ่นๆดูน่าระแวงไปตั้ง 2 ตัว อันนึงสีเหมือนขี้มูก อีกอันก็เป็นอะไรที่คล้ายๆกัน
ฉันชนะ! มัลฟอยตะโกนอย่างมีชัยเมื่อเขากินหมากตัวสุดท้ายของแฮร์รี่จนเรียบ จะได้เยลลี่รสบ้าอะไรมาก็ช่างเถอะ แค่ชนะหมอนั่นได้เขาก็ดีใจพอแล้ว
ไหนดูซิ นายได้รสอะไรบ้าง? แฮร์รี่ชะโงกหน้าข้ามโต๊ะมา แล้วด้วยความรวดเร็ว เขาก็ฉกเยลลี่สีขาวขุ่นๆเม็ดหนึ่งจากกองของมัลฟอยเข้าปากไป
เฮ้! แฮร์รี่ นายขี้โกงนี่! ฉันอุตส่าห์เล็งเม็ดนั้นไว้ตั้งแต่แรกเพราะมันเป็นรสโปรดของฉันนะ! เอาคืนมานี่! มัลฟอยโวยลั่น
แฮร์รี่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เคี้ยวเยลลี่ไปพลาง นายได้ไปตั้งเยอะแล้วนี่ แบ่งกันหน่อยน่า
ก็นั่นมันรสโปรดของฉันนี่! เจ้า มัลฟอยโวยวายได้ไม่ทันจบประโยคก็ต้องหยุดกะทันหัน เพราะเขาเพิ่งตระหนักว่าตอนนี้ใบหน้าของแฮร์รี่กำลังโน้มเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ...คนร่างบางนั่งตัวแข็ง กระดุกกระดิกไม่ได้ งงงันกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป
หมอนั่นจะทำอะไร?
ตอนนี้ใบหน้าของเขาทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่กี่เซนติเมตร และยังคงขยับเข้ามาใกล้กันมากขึ้นทุกๆเสี้ยววินาที ลมหายใจอุ่นๆของแฮร์รี่กระทบโดนใบหน้าร้อนผ่าวของมัลฟอย กลิ่นแชมพูอ่อนๆจากผมสีดำยุ่งเหยิงของคนร่างสูงโชยมาแตะจมูกของเขา ยิ่งกระตุ้นให้มัลฟอยเตลิดยิ่งขึ้นไปอีก ใบหน้าของพวกเขาอยู่ใกล้กันมากใกล้จนมัลฟอยต้องหลับตาเพราะไม่กล้าจะสู้สายตาสีเขียวมรกตที่จ้องมองเขาอยู่ตอนนี้ มัลฟอยได้ยินเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามดังสนั่นอยู่ใกล้ๆกัน และรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะละลาย เมื่อลมหายใจที่ร้อนผ่าวของแฮร์รี่กระทบโดนริมฝีปากของเขา
แล้วมัลฟอยก็รู้สึกได้ว่าริมฝีปากของแฮร์รี่กับของเขาสัมผัสกัน
ตอนแรกมันก็แค่แผ่วเบา ก่อนที่คนร่างสูงจะบดเบียดริมฝีปากของตนให้แนบชิดกับของคนร่างบางมากขึ้น
มัลฟอยตกใจ ตั้งท่าจะขยับหนี แต่คนร่างสูงไวกว่า แฮร์รี่เอื้อมมือขวาไปจับท้ายทอยของมัลฟอย แล้วกดใบหน้าของมัลฟอยให้เบียดชิดกับของเขา
มัลฟอยรู้สึกว่าใจของเขาเต้นแรงมากแรงจนกลัวว่ามันจะวายตายไปเดี๋ยวนั้น ประสาทสัมผัสทุกส่วนในร่างกายของเขาชา เขาแทบไม่รู้สึกอะไรเลย หรือว่าตอนนี้ร่างกายของเขามันจะละลายไปหมดแล้วก็ไม่รู้ มีเพียงริมฝีปากของเขาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ที่เขารู้สึกได้ว่ามันยังมีความรู้สึกอยู่ แต่ก็ไม่แน่เหมือนกัน ในวินาทีถัดไปข้างหน้ามันอาจจะละลายไปเหมือนกับร่างกายส่วนอื่นๆของเขาก็ได้
มันเป็นเวลาเนิ่นนานที่แฮร์รี่ใช้ริมฝีปากของเขาบดเบียดกับของมัลฟอยอยู่อย่างนั้น ก่อนที่จะเริ่มใช้ลิ้นดันริมฝีปากของมัลฟอยให้เผยอออกและรุกล้ำเข้าไป
อื้ออออ มัลฟอยได้ยินเสียงตัวเองคราง มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดมหัศจรรย์ ในวินาทีที่ลิ้นของแฮร์รี่รุกล้ำเข้ามานั้น มันนำพารสชาติต่างๆเข้ามาด้วย...ทั้งเปรี้ยว ทั้งหวาน และก่อนที่มัลฟอยจะได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น ลิ้นของแฮร์รี่ก็ส่งผ่านก้อนอะไรซักอย่างเข้ามายังช่องปากของเขา
เยลลี่เม็ดนั้นนั่นเอง
มันเป็นรสโปรดของเขาจริงๆอย่างที่เขากะเอาไว้ตั้งแต่แรก แล้วก็คงเป็นเจ้าเยลลี่เม็ดนี้เองนั่นแหละ ที่นำพารสชาติแปลกประหลาดเข้ามาสัมผัสกับลิ้นของเขาทั้งรสเปรี้ยวรสหวาน
จูบครั้งแรกระหว่างพวกเขา
รสมะนาว...
มัลฟอยแทบจะหายใจไม่ออก แต่เขาก็ยังไม่อยากผละออกจากแฮร์รี่ ไม่ใช่ตอนนี้แน่ๆ มัลฟอยไม่รู้ตัวเลยว่าเขากับแฮร์รี่ยืนขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหน ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ สิ่งเดียวที่เขารู้ตอนนี้ก็คือ ไอ้โต๊ะเรียนบ้าๆที่กั้นอยู่ระหว่างเขากับแฮร์รี่นั้นมันช่างเกะกะเสียเหลือเกิน
มันไม่ได้เป็นเพราะแสงเดือนแสงดาวหรือเสียงนุ่มๆของใครที่ไหนหรอกแต่เป็นเพราะใจของเขาเองต่างหาก ที่ยอมปล่อยให้เรื่องเกินเลยมาถึงขั้นนี้
จนได้