LuZ CoNtRoL # 6 #
posted on 03 Feb 2006 00:13 by dakki in LuZCoNtRoLxENDxHarry Potter Fan Fiction
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : R (This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...
LuZ CoNtRoL # 6 #
ฝน
วันนี้เมฆเยอะจังนะ แฮร์รี่ที่นอนแผ่หราอยู่กลางสนามหญ้าเงยหน้ามองท้องฟ้ายามบ่ายพลางปรารภขึ้นมาเบาๆ
มัลฟอยที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ใกล้ๆกันนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองบ้าง อืมม ทำท่าเหมือนฝนจะตกเลยนะ
มันเป็นยามบ่ายวันหนึ่งของฤดูใบไม้ร่วงที่ไม่สดใสเอาเสียเลย แสงแดดอบอุ่นที่สาดส่องลงมาตลอดยามสายหายไปหมด ทิ้งไว้แต่ท้องฟ้าที่มีแต่เมฆหมอกอึมครึมปกคลุมอยู่เต็ม
เวลาผ่านมา 2 อาทิตย์แล้วหลังจากมัลฟอยกับแฮร์รี่โดนกักบริเวณด้วยกัน ในความรู้สึกของมัลฟอยมันดูเหมือนนานแสนนานมาแล้วที่เขากับแฮร์รี่ทะเลาะกันครั้งสุดท้ายนานจนเขาแทบจำไม่ได้ เพราะช่วงเวลาหลังจากนั้นมามีสิ่งต่างๆเกิดขึ้น มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นมากมายเหลือเกินจนเขาแทบจะรับไม่ทัน ทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างเขากับแฮร์รี่นั้นกลับตาลปัตร รวดเร็ว และคาดไม่ถึง
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายคนที่เขานั่งอยู่ด้วยตอนนี้ คนที่เขาหลงใหล จนโงหัวไม่ขึ้นคนนี้ จะเป็นคนเดียวกับที่เขาเคยตั้งตัวเป็นศัตรูคู่แค้นกันมาก่อน
อากาศแบบนี้ไม่ดีเลย แฮร์รี่บ่นอีกพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง มือสาละวนกับการปัดเศษหญ้าออกจากตัว
มัลฟอยนั่งมองการกระทำทุกอิริยาบถของแฮร์รี่โดยไม่รู้ตัว แล้วใจก็หวนคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืนนั้นเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
คืนที่แฮร์รี่ได้จูบแรกของเขาไป
คืนนั้น มัลฟอยปล่อยใจไปตามสัมผัสของแฮร์รี่ แบบที่ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นไปได้ขนาดนั้น ความทรงจำตอนที่จูบกับแฮร์รี่นั้นพร่าเลือน เพราะตอนนั้นสติสัมปชัญญะของเขามันกระเจิดกระเจิงหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เขาไม่รู้ว่าเขาอ้อยอิ่งอยู่อย่างนั้นนานเท่าไหร่ จนเมื่อเขารู้สึกว่าแฮร์รี่เริ่มปลดเนคไทกับเสื้อคลุมของเขาออก แล้วสอดมือปลาหมึกเข้าไปใต้เสื้อ สัมผัสกับหน้าท้องและแผ่นอกของเขานั่นแหละ เขาถึงได้สะดุ้ง สติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน แล้วผละออกมาแทบไม่ทัน
ทั้งคู่ต่างหายใจหอบเมื่อผละออกมาจากกันแล้ว แฮร์รี่ดูจะมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร มัลฟอยแทบจะเอาหัวตัวเองโขกกับกำแพงสักโครมใหญ่ๆโทษฐานที่ทำลายบรรยากาศโรแมนติคนั่น เขารู้สึกเสียดายจับใจ แต่จะทำไงได้? แฮร์รี่รุกเขามากเกินไป เขายังไม่พร้อมสำหรับเรื่องนั้น
อ่านหนังสือถึงไหนแล้ว? เสียงแฮร์รี่ที่ดังขึ้นใกล้ๆปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์ หมอนั่นเขยิบมานั่งใกล้เขาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ก็เอ้อไม่ถึงไหนเลย คนร่างบางตอบพลางมองดูหนังสือเกี่ยวกับการปรุงสัจจะเซรุ่มที่ถืออยู่ในมือ มันเป็นหนังสือที่เขายืมมาจากห้องสมุด ฟังยังงี้แล้วอย่าเพิ่งคิดไปว่าเขาขยัน นานทีปีหนหรอกนะที่คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนจะยืมหนังสือห้องสมุดมาอ่านน่ะ ไอ้ที่เขายืมเล่มนี้มาก็เพราะเขากลัวว่าเวลามานั่งเล่นกับแฮร์รี่จะไม่มีอะไรทำ ให้นั่งมองกันไปมองกันมาก็เขินตายน่ะสิ! เลยต้องยืมหนังสือมานั่งอ่านแก้เขินไปพลางๆ
ฉันไม่ยักรู้ว่าแถวนี้มีตัวตุ่นด้วย แฮร์รี่พูดอะไรขึ้นมาขัดจังหวะความคิดของเขาอีกแล้ว มัลฟอยมองตามสายตาแฮร์รี่ก็เห็นเขากำลังมองตัวตุ่นสีน้ำตาลตัวเบ้อเร่อที่วิ่งแต๊ดๆผ่านไปบนสนามหญ้าอยู่
มัลฟอยยักไหล่ ไม่เห็นแปลก มีป่าก็ต้องมีสัตว์ทุกประเภทนั่นแหละ แค่ตัวตุ่น ไม่เห็นจะน่าแปลกใจอะไรตรงไหนเลย คนร่างบางเลิกสนใจ หันไปหยิบมันฝรั่งทอดที่แฮร์รี่จิ๊กมาจากตอนอาหารเช้าขึ้นมาใส่ปาก
ไม่รู้สิ แฮร์รี่ยักไหล่บ้าง ฉันแค่แปลกใจเพราะไม่เคยเห็นตุ่นตัวเบ้อเร่อออกมาวิ่งกลางสนามอย่างนี้มาก่อนน่ะ เขาเลิกสนใจแล้วหันมาทางมัลฟอย ทันใดนั้นใบหน้ายุ่งๆของแฮร์รี่ก็เปลี่ยนกลายเป็นยิ้มขำ ก่อนจะพูดขึ้น หึหึ ทำอย่างกับเป็นเด็กไปได้? แฮร์รี่จิ้มนิ้วไปบริเวณริมฝีปากบนของตนเอง มันฝรั่งติดปากนายตรงนั้นน่ะ
มัลฟอยเขิน แต่ก่อนที่เขาจะมีโอกาสทำอะไรมากกว่านั้น แฮร์รี่ผู้ไวปานสายฟ้าแลบก็ชะโงกหน้าเข้ามาแล้วใช้ลิ้นเลียริมฝีปากของคนร่างบางอย่างรวดเร็ว
มัลฟอยตกใจ ตาเบิกโพลง เขาลนลานเขยิบหนีออกมาก่อนที่แฮร์รี่จะได้ทีทำอะไรมากไปกว่านั้น
แฮร์รี่มีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของคนร่างบางที่ถอยหนีเขา แต่ก็เปลี่ยนเป็นขำในวินาทีถัดมา อะไรกัน? ทำไมต้องหนีด้วยล่ะ? ยังไม่ชินอีกเหรอไง?
คนร่างบางหน้าแดง ไม่ชงไม่ชินหรอกโว้ยยยยยย!!! อยู่ดีๆก็จะมาจูบกันโดยไม่ให้ตั้งตัวเลยแบบนี้จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงกัน!? ไอ้บ้า!
อีกอย่าง จะไปให้เขาชินได้ยังไงกัน? ในเมื่อทุกๆครั้งที่แฮร์รี่จูบเขา มันให้ความรู้สึกไม่เหมือนกันเลยซักครั้ง ทุกๆสัมผัสเหมือนกับจะส่งผ่านความแปลกใหม่มายังเขาเสมอ เหมือนเป็นการผจญภัยที่มีสิ่งแปลกใหม่รอคอยให้เขาค้นพบได้อย่างไม่รู้เบื่อ
แฮร์รี่ทำท่าจะต่อปากต่อคำอะไรอีก ก็พอดีกับที่มีเสียงฟ้าร้อง แล้วฝนก็เริ่มเทลงมา
ชิ! ฝนตกจริงๆซะด้วย คนร่างสูงสบถอย่างไม่สบอารมณ์พลางเก็บห่อมันฝรั่งทอดแล้วลุกขึ้นยืน มัลฟอยยืนตาม ฝนเทลงมาแบบไม่ทันตั้งตัวเลย แล้วทีนี้เขาจะกลับปราสาทกันได้ยังไงล่ะ? กว่าจะถึงปราสาทก็ตั้งไกล
แฮร์รี่ส่งห่อมันฝรั่งให้มัลฟอย นายถือหน่อย คนร่างบางรับมาอย่างงงๆ
จะทำอะไรน่ะ? มัลฟอยถามขณะที่แฮร์รี่ถอดเสื้อคลุมออก
เดี๋ยวฉันจะใช้เสื้อคลุมนี่บังฝนให้ แล้ววิ่งไปกันนะ คนร่างสูงบอก วิ่งไปเป็นช่วงๆก็แล้วกัน มันไกลคงวิ่งรวดเดียวไม่ไหว เขามองฝ่าฝนไปทางทิศที่จะไปประตูใหญ่ของปราสาท เอางี้ เราวิ่งไปที่ต้นโอ๊คต้นนั้นก่อนก็แล้วกัน แฮร์รี่พูดพลางชี้ไปทางต้นไม้ใหญ่ๆต้นหนึ่งที่มองเห็นรางๆอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่
มัลฟอยพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ เขากอดหนังสือกับห่อมันฝรั่งไว้แนบอก ขณะที่คนร่างสูงยกแขนจับเสื้อคลุมกริฟฟินดอร์ให้คลุมทั้งเขาทั้งมัลฟอยไว้ได้
เอาล่ะ หนึ่ง สอง สาม ไปได้! แฮร์รี่สั่ง แล้วมัลฟอยและแฮร์รี่ก็ออกวิ่งไปพร้อมกัน
พื้นสนามที่ชื้นแฉะทำให้ก้าวแต่ละก้าวเป็นไปอย่างลำบากไม่น้อย และทุกๆครั้งที่เท้าของพวกเขาแตะพื้น ขี้โคลนก็จะกระเด็นขึ้นมาตามถุงเท้ารองเท้า มัลฟอยเหลือบมองแฮร์รี่ที่อยู่ข้างๆแว่บหนึ่ง เขาเห็นเสี้ยวหน้าที่ฉายแววมุ่งมั่นแต่อบอุ่นของคนร่างสูงมองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ ชั่วเวลาไม่กี่วินาทีที่มัลฟอยอยู่ภายใต้เสื้อคลุมตัวนั้น มันยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์
แล้วพวกเขาก็ถึงต้นโอ๊คต้นนั้น
แฮร์รี่หันสายตามองไปรอบๆ มองหาจุดพักจุดต่อไปก่อนจะถึงตัวปราสาท แต่พลันฟ้าก็ร้องครืนแล้วฝนก็ตกหนักลงมามากกว่าเก่าอีก
โอ๊ยย! ตกหนักกว่าเดิมอีก! มัลฟอยบ่นพลางเอนหลังพิงต้นโอ๊ค แฮร์รี่ที่ยังคงถือเสื้อคลุมกริฟฟินดอร์ไว้เหนือหัวพวกเขาขมวดคิ้ว
ฉันว่า พวกเราอยู่ตรงนี้กันสักพักก่อนดีกว่าไหม? รอให้มันซากว่านี้แล้วค่อยไปก็แล้วกัน แฮร์รี่ว่าแล้วหันมาถามความเห็นจากคนร่างบาง ทันทีที่แฮร์รี่หันมามองเขานั้น มัลฟอยก็เพิ่งตระหนักว่าใบหน้าของเขากับแฮร์รี่อยู่ใกล้กันมากทีเดียว
คนร่างบางชักใจเต้น เริ่มทำตาเลิ่กลั่ก อะ เอ่อ จะดีเหรอ? ฉันว่าฟ้าแรงออกอย่างงี้เราน่าจะรีบๆเข้าปราสาทไปดีกว่า เดี๋ยวฟ้าก็ผ่าลงมาหรอก ยิ่งอยู่ใต้ต้นไม้อย่างงี้ด้วย มัลฟอยเสนอความเห็น เขาเหลือบตามองแฮร์รี่ทีมองสายฝนทีมองพื้นทีแล้วก็มองแฮร์รี่อีกที
ความเงียบไร้คำตอบใดๆของแฮร์รี่ทำให้คนร่างบางชักเอะใจ พอหันมามองแฮร์รี่เต็มๆตาอีกครั้งเขาก็ตระหนักทันทีว่าแฮร์รี่ไม่ได้สนใจสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี๊หรืออะไรอย่างอื่นอีกต่อไปแล้ว ใบหน้าของหมอนั่นขยับเข้ามาใกล้ มือทั้งสองข้างยังคงถือเสื้อคลุมไว้เหนือหัวพวกเขาทั้งคู่ มัลฟอยยืนนิ่งขึงหลังชนกับต้นโอ๊คไม่สามารถเขยิบไปไหนได้
ริมฝีปากของแฮร์รี่สัมผัสเบาๆกับริมฝีปากนุ่มๆของมัลฟอย
สายฝนหนาวเหน็บยังคงกระหน่ำลงมารอบๆไม่ขาดสาย แต่ภายใต้ต้นโอ๊คภายใต้เสื้อคลุมกริฟฟินดอร์ตัวนี้ มัลฟอยกลับรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน
////////////////////////////////////////////
แฮร์รี่กับมัลฟอยเปิดประตูปราสาทแล้วเข้าไปในห้องโถงกลาง
ทั้งคู่ตัวเปียกมะล่อกมะแล่ก หลังจากตัดสินใจรออยู่ใต้ต้นโอ๊คนั้นสักพักใหญ่ๆ ฝนก็ไม่มีทีท่าจะซาลงเลย พวกเขาจึงตัดสินใจวิ่งกลับมาที่ปราสาท ถึงจะมีเสื้อคลุมของแฮร์รี่คุ้มหัวอยู่ก็ตาม แต่ผลก็เป็นอย่างที่เห็น
ทั้งสองหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตู บิดชายเสื้อที่เปียกจนแนบเนื้อให้น้ำออก เสื้อคลุมของแฮร์รี่นี่อาการหนักสุด (ก็มันแน่อยู่แล้ว) เมื่อบิดกันจนพอใจก็แทบจะเอาน้ำที่ออกมาทั้งหมดนั่นใส่กะละมังได้หนึ่งใบเต็มๆ
หนาวชะมัด! มัลฟอยบ่นพลางเอามือกอดตัวเอง ยืนตัวสั่นงันงกขณะที่แฮร์รี่กำลังใส่เสื้อคลุม
หนาวเหรอ? คนเจ้าเล่ห์หรี่ตาเลิกคิ้วถาม แล้วทันใดแฮร์รี่ก็ใช้มือขวาโอบเอวบางๆของมัลฟอยไว้แน่น ดึงตัวคนร่างบางให้มาชิดกับลำตัวด้านข้างของเขา ก่อนจะออกแรงดันให้มัลฟอยเดินไปข้างหน้า
ปะ! ให้ฉันไปส่งที่หอนอนนะ แฮร์รี่พูดพลางทำเดินอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ดันให้คนร่างบางเดินไปกับเขาด้วย
เฮ้ย! มัลฟอยโวยวายด้วยเสียงกระซิบ กลัวคนอื่นจะได้ยิน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! นาย! คนร่างบางว่าพลางพยายามแกะมือปลาหมึกของแฮร์รี่ออกจากเอวของตน ปกติแฮร์รี่ไม่เคยเดินโอบเอวเขามาก่อน...เคยครั้งเดียวก็แค่ตอนเดินกลับมาจากป่าต้องห้ามหลังจากการกักบริเวณคราวนั้น แต่นั่นมันเป็นแค่การพยุงเขาที่บาดเจ็บเท่านั้น และยังเป็นตอนกลางคืนรวมทั้งไม่ได้มีเด็กอยู่เต็มปราสาทอย่างนี้ด้วย! ส่วนมากในเวลาแบบนี้พวกเขาจะแค่เดินกุมมือกันเท่านั้น แล้วนี่หมอนั่นเกิดบ้าอะไรจะมาโอบเอวเขาเอาตอนนี้!? คนก็ออกจะเต็มห้องโถงกลางไม่เห็นเรอะ!?
แต่แฮร์รี่ไม่สนใจ ยังคงเดินหน้าตาเฉยไปเรื่อยๆขณะที่มัลฟอยพยายามอย่างมากที่จะแกะมือของเขาให้ออก จนถึงทางลงไปคุกใต้ดินนั่นแหละ
พอได้แล้ว! นาย! ส่งแค่นี้แหละ! ปล่อยนะ! คนร่างบางโวย พลางแกะมือของแฮร์รี่ออกได้พอดี เขาไม่อยากให้พวกเด็กสลิธีรีนเห็นแฮร์รี่เดินโอบเขาอยู่อย่างนี้หรอกนะ! ตลกไม่ออกแน่ๆ!
โห่ ให้ฉันลงไปส่งอีกหน่อยไม่ได้เหรอ? แฮร์รี่ทำหน้าทำตาออดอ้อน รู้อยู่แล้วว่าคนร่างบางไม่ยอมให้เขาลงไปแน่ๆ แต่ก็ขอไปเล่นๆอย่างงั้น
ไม่! นั่น จริงๆซะด้วย มัลฟอยพูดเสียงเฉียบขาดก่อนจะดันหลังแฮร์รี่ให้กลับไป ไปๆ นายไปได้แล้ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก!
แฮร์รี่เลิกคิ้ว อมยิ้มถาม อะไร? นายเป็นห่วงฉันด้วยเหรอเนี่ย?
ใครว่ากัน!? มัลฟอยโวยหนักกว่าเก่า ปฏิเสธ แต่ก็หน้าแดงขึ้นมาเสียเฉยๆ
แฮร์รี่หัวเราะ ฮ่าฮ่าฮ่า อะอะ ไม่แกล้งแล้ว ไปก็ได้ แล้วเจอกันนะครับ แล้วก็ทิ้งท้ายด้วยการขโมยหอมแก้มนิ่มๆของมัลฟอยตามสไตล์ ก่อนจะเผ่นแน่บไปอย่างรวดเร็ว
////////////////////////////////////////////
แฮร์รี่? นี่นายไปไหนมา? รอนยิงคำถามมาทันทีที่เห็นสภาพมะล่อกมะแล่กยังกับลูกหมาตกน้ำของแฮร์รี่
เมื่อกี๊ฉันอยู่นอกปราสาทน่ะ ฝนมันตกกลับมาไม่ทัน แฮร์รี่ตอบ
นายไปทำอะไรนอกปราสาท? รอนหรี่ตาถามด้วยความสงสัย ถามจริงๆเถอะแฮร์รี่ ความจริงฉันก็สงสัยมาตั้งนานแล้ว เดี๋ยวนี้นายชอบหายไปไหนบ่อยๆ? พอว่างทีไรเป็นหายไปทุกที นายไปทำอะไรกันแน่?
แฮร์รี่อึกอัก เขารู้อยู่แล้วว่าซักวันเพื่อนๆเขาจะต้องถามเรื่องที่เขาหายตัวไปบ่อยๆเช่นนี้ แต่เขาก็ไม่ได้คิดคำตอบเอาตัวรอดที่เหมาะสมเอาไว้ ฉันเอ่อ เขาจะบอกพวกนั้นเรื่องมัลฟอยดีไหม? แต่ถ้าพวกนั้นรับไม่ได้ล่ะ?
นายมีความลับอะไรงั้นเหรอถึงบอกพวกเราไม่ได้? รอนรบเร้าหนักขึ้นไปอีกเมื่อเห็นอาการอึกอักของแฮร์รี่ ตาหรี่หนักกว่าเดิมอย่างไม่ไว้ใจ
เฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งเงียบอยู่ตั้งแต่แรกโพล่งขึ้นมา นั่นสิ แฮร์รี่ นายเป็นยังงี้มาตั้ง 2 อาทิตย์แล้วนะ รู้สึกจะหลังๆจากที่โดนกักบริเวณนั่น
คำพูดของเฮอร์ไมโอนี่ที่ออกจะแฝงเลศนัยทำให้แฮร์รี่หันขวับไปมองเธอทันที แล้วสายตาเจ้าเล่ห์นิดๆกับริมฝีปากที่อมยิ้มแบบรู้เท่าทันของเธอก็ทำให้แฮร์รี่ตกใจ
เฮอร์ไมโอนี่รู้
แฮร์รี่เริ่มหัวหมุน เฮอร์ไมโอนี่รู้ได้ยังไง!?
รอนมองกลับไปกลับมาระหว่างแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ที่ส่งสายตามีเลศนัยให้กันอย่างไม่เข้าใจ
หมายความว่าไงน่ะ เฮอร์ไมโอนี่? ฉันไม่เห็นเข้าใจ? กักบริเวณอันไหน? ก็แฮร์รี่โดนทำโทษบ่อยซะจนเขาไม่เคยจำแล้วว่าหมอนั่นเคยโดนกักบริเวณอะไรยังไงเมื่อไหร่บ้าง
ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่า เป็นคำพูดตัดบทเอาซะดื้อๆของแฮร์รี่ก่อนจะรีบผลุนผลันขึ้นบันไดหอนอนไป ปล่อยให้รอนตะโกนตามหลัง เฮ้ย! เดี๋ยวซี่ แฮร์รี่! มาคุยกันให้จบเดี๋ยวนี้เลยนะ! เมื่อแฮร์รี่ปิดประตูหอนอนไปแล้ว รอนจึงหันมาเล่นงานเฮอร์ไมโอนี่ที่ทำท่าไม่แยแสการตัดบทของแฮร์รี่ หล่อนก้มหน้าลงไปทำการบ้านอย่างเดิม นี่มันอะไรกัน เฮอร์ไมโอนี่!? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! เธอต้องรู้อะไรแน่ๆเลยใช่ไหม? มีอะไรทำไมไม่บอกฉันบ้าง!? รอนโวยวาย
โฮ้ย! ใจเย็นน่า! เฮอร์ไมโอนี่รำคาญ คนเรามันก็ต้องมีความลับกันบ้าง นายจะไปรู้เรื่องของคนอื่นทุกเรื่องก็ไม่ได้หรอก!
แต่เธอรู้นี่! รอนยังโวยไม่เลิก ในเมื่อเธอรู้ ฉันก็ต้องมีสิทธิ์ที่จะรู้สิ! เขาทำท่ากระฟัดกระเฟียดเหมือนเด็กโดนขัดใจ
เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจ วางปากกาขนนกลง เฮ้อออ! นายนี่น๊า เธอทำหน้ายุ่ง คิ้วขมวด แล้วก็เหมือนกับจะตัดสินใจได้ จึงชะโงกหน้ามาหารอน พูดเสียงกระซิบ เอาล่ะ ฉันจะบอกให้ก็ได้ ถ้าเธออยากรู้แต่เธอต้องไม่บอกแฮร์รี่นะว่าฉันบอกเธอ
ทำไมล่ะ? หมอนั่นไม่อยากให้ฉันรู้มากนักหรือไง? รอนถามเสียงไม่พอใจ
หมอนั่นก็ไม่อยากให้ฉันรู้เหมือนกันนั่นแหละ แต่ฉันดันรู้ซะเอง นายต้องสัญญาว่าจะไม่บอกแฮร์รี่นะ ตกลงไหม?
เออก็ได้ รอนตกลง ว่ามา
คืองี้ เฮอร์ไมโอนี่เริ่มพูด ตอนนี้แฮร์รี่กำลังฝึกคาถาลับอยู่
รอนทำคิ้วขมวด คาถาอะไร?
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่นั่นก็คือสาเหตุที่หมอนั่นไม่อยากบอกพวกเรานั่นแหละ เพราะฉะนั้นอย่าถามมากเลย แต่ฉันว่ามันต้องเป็นคาถาอะไรที่มีพลังรุนแรงมาก เฮอร์ไมโอนี่กระซิบกระซาบ
รอนทำตาโต หรือว่าจะเป็นคาถาโทษผิดสถานเดียว!?
เฮอร์ไมโอนี่ยักไหล่ ฉันก็ไม่รู้ อาจจะใช่ก็ได้ เขาต้องแข็งแกร่งกว่านี้เพื่อไปสู้กับคนที่นายก็รู้ว่าใครนี่
แล้วฝึกกับใครล่ะ? รอนยังสงสัยไม่เลิก
ก็ลูปิน! เฮอร์ไมโอนี่ชะงักไปนิดเดียวก่อนที่จะโบ้ยไปยังลูปินทันที เธอคิดว่ากับใครล่ะ? สเนปรึไง?
รอนยักไหล่ ก็ใครจะไปรู้? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องกักบริเวณอะไรที่เธอพูดถึงด้วยล่ะ? รอนยังถามต่อ
โอ๊ยยยย! เฮอร์ไมโอนี่โวยลั่น อย่าถามมากนักเลยน่ารอน!
////////////////////////////////////////////
เรื่องปั้นน้ำเป็นตัวของเฮอร์ไมโอนี่ช่วยให้แฮร์รี่รอดจากความอยากรู้อยากเห็นของรอนมาได้ เขารู้สึกเป็นหนี้บุญคุณเธออย่างใหญ่หลวง เมื่อเขาถามเธอว่าเธอรู้เรื่องระหว่างเขากับมัลฟอยได้ยังไง เธอก็ตอบกลับมาว่า
มีอะไรที่ฉันไม่รู้บ้างล่ะ?
มันก็จริงของเธอ
แต่การที่เฮอร์ไมโอนี่รู้เรื่องก็กลับทำให้แฮร์รี่ดีใจและรู้สึกโล่งอก เพราะเขาไม่ต้องเก็บเรื่องเหล่านี้ไว้รู้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว เขาสามารถเล่าเรื่องทั้งหมดให้เฮอร์ไมโอนี่ฟังได้ แล้วก็สามารถปรึกษาเธอได้เช่นกัน เขามั่นใจได้ว่าเธอจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับจนกว่าเขาจะต้องการบอกรอนหรือคนอื่นๆให้รู้ เรื่องตอแหลเกี่ยวกับการฝึกคาถาลับของเธอนับได้ว่าเป็นเครื่องยืนยันที่ดี
////////////////////////////////////////////
พวกเขากำลังเรียนวิชาสมุนไพรศาสตร์ซึ่งเด็กนักเรียนปี 6 บ้านกริฟฟินดอร์และสลิธีรีนเรียนร่วมกัน
เด็กๆยืนเรียงเป็น 2 แถว หันหน้าเข้าหารางต้นไม้พลางฟังศาสตราจารย์สเปราต์พล่ามถึงต้นเยอบีร่า ทั้งสรรพคุณสารพัดของดอก ใบ ลำต้น ราก รวมถึงวิธีการปลูกและดูแลมัน
แฮร์รี่เซ็ง เขาคิดถึงมัลฟอย อยากไปอยู่ใกล้ๆหมอนั่น แต่พวกเด็กสลิธีรีนยืนอยู่ท้ายๆแถว ส่วนเขาอยู่ต้นๆแถว ขนาบข้างด้วยเฮอร์ไมโอนี่กับเชมัส ฟินนิกัน แฮร์รี่ชะโงกหน้าไปมองคนร่างบาง หมอนั่นกำลังคุยอยู่กับแครบและกอยล์ ไม่สนใจเขาเลย
เฮอร์ไมโอนี่เอาศอกกระทุ้งที่สีข้างของเขาทำให้เขาต้องหดหน้ากลับเข้ามา แฮร์รี่ทำหน้ายู่พลางมองต้นเยอบีร่าของเขาในกระถางข้างหน้าที่กำลังรอให้เขาเอามันไปเพาะชำ มันมีดอกสีขาวดอกใหญ่ๆอยู่ 3 ดอก ดูๆไปก็สวยดี...
แล้วแฮร์รี่ก็ได้ความคิด เขาเหลือบสายตามองไปทางศาสตราจารย์สเปราต์ เธอกำลังมองไปทางอีกแถวหนึ่ง ไม่ได้สนใจเขา เนวิลล์ที่ยืนอยู่ตรงข้ามก็ไม่ได้สนใจเขาเหมือนกัน รวมทั้งเชมัส หรือแม้แต้เฮอร์ไมโอนี่
ด้วยความเนียน แฮร์รี่ค่อยๆเอามือไปเด็ดก้านดอกเยอบีร่าสีขาวแสนสวยนั้นมาได้ดอกหนึ่ง
เขาถือมันไว้ในมือ ต่ำกว่ารางต้นไม้ทำให้ไม่มีใครมองเห็น แล้วค่อยๆยื่นไปสะกิดมือของเฮอร์ไมโอนี่พลางกระซิบบอกเธอ ส่งไปให้มัลฟอยหน่อยสิ
เฮอร์ไมโอนี่ที่ตั้งใจฟังศาสตราจารย์สเปราต์สาธยายอยู่หันมาทำหน้างงๆใส่แฮร์รี่ แต่เมื่อเธอมองเห็นดอกไม้ในมือของเขาเธอก็เข้าใจ เฮอร์ไมโอนี่หรี่ตามองแฮร์รี่ ยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะรับดอกไม้ไปจากมือเขา เธอส่งต่อไปให้รอน
ส่งไปให้มัลฟอยหน่อย เธอบอกรอนพลางยัดดอกไม้ใส่มือเขา แล้วทำเป็นไม่สนใจ หันมาฟังศาสตราจารย์สเปราต์ต่อ
รอนมีสีหน้าพิศวงประหลาดใจเป็นล้นพ้น ส่งไปให้มัลฟอยเรอะ!? ใครส่งมากัน!? เขากระซิบถามเฮอร์ไมโอนี่
เฮอร์ไมโอนี่ยักไหล่ ฉันจะไปรู้เรอะ เขาส่งต่อๆกันมานี่ เธอตอบอย่างไม่รู้ไม่ชี้
รอนทำหน้าเหมือนปวดขี้ก่อนจะส่งดอกไม้ต่อไปให้ปาราวตี
มัลฟอยกำลังยืนเหม่อจะหลับมิหลับแหล่อยู่เมื่อแครบสะกิดเขา
มัลฟอยเอ่อมีคนส่งไอ้นี่มาให้นายน่ะ แครบพูดขณะส่งต่อดอกเยอบีร่าสีขาวให้มัลฟอย
มัลฟอยงง แต่ก็แค่อึดใจเดียว วินาทีต่อมาเขาก็รู้ได้ทันทีว่าใครเป็นคนส่งมา
แล้วหมอนั่นก็ส่งผ่านมาทางเด็กปี 6 ตั้ง 7-8 คนนี่น่ะนะ!?
มัลฟอยเหลือบสายตาไปทางที่ดอกไม้นั่นถูกส่งผ่านมา เขาไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อยที่ทุกคนแทบจะมองตอบสายตาของเขา ตอนนี้เขาเลยกลายเป็นจุดสนใจไปแล้ว! แค่เรื่องดอกกุหลาบนั่นยังไม่พอ ยังจะมามีเรื่องนี้อีก! เอาเข้าไปเถิด!
ถึงจะดีใจอยู่ไม่น้อย แต่ตลอดชั่วโมงนั้นเขาก็ได้แต่ก้มหน้างุด ไม่กล้าสบสายตาอยากรู้อยากเห็นของเด็กปี 6 ทั้งหลายนั่น แม้แต่สายตาสนุกสนานของแฮร์รี่ก็ตามกรณีหลังนี่เพราะเขาเขินเกินกว่าจะมองน่ะสิ!
เมื่อเรียนวิชาสมุนไพรศาสตร์ไปได้ยังไม่ทันหมดคาบดี เสียงสายฝนโปรยปรายก็ดังกระทบเรือนกระจกเป็นเสียงเปาะแปะมาจากด้านนอก
โอ๊ย! ฝนตก!
ทีนี้เราจะกลับปราสาทกันยังไงล่ะ?
คราวนี้ได้เปียกกันแน่ๆ!
แย่ชะมัดเลย!
เสียงเด็กๆโวยวายกันสนั่น ศาสตราจารย์สเปราต์จึงตัดสินใจปล่อยเด็กๆให้กลับปราสาทกันทันทีก่อนที่ฝนจะตกหนักมากไปกว่านี้
เด็กนักเรียนปี 6 วิ่งกลับปราสาทกันจ้าละหวั่น ขณะที่มัลฟอยกำลังเตรียมจะวิ่งอยู่นั้น แฮร์รี่ก็มาคว้าข้อมือเขาไว้
หยุด! เดี๋ยวฉันจะเอาเสื้อคลุมกางให้ แล้วเราก็วิ่งไปด้วยกันเหมือนคราวที่แล้วนะ เขาพูดเหมือนสั่ง พลางทำท่าจะถอดเสื้อคลุม
ไม่ต้องหรอก! ฝนตกไม่มากซักหน่อย! มัลฟอยยึดข้อมือแฮร์รี่ไว้ เขากลัวใครจะมาเห็นเข้า คนออกเยอะอย่างงี้แล้วตอนนี้เขายังเป็นจุดสนใจของเพื่อนๆอีกด้วย มันเลยยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ที่พวกนั้นอาจจะสังเกตเห็น (เพราะใครล่ะ?)
แฮร์รี่ยังไม่ทันท้วง มัลฟอยก็คว้าข้อมือคนร่างสูงวิ่งฝ่าสายฝนไปทันที
ฝนที่ตกไม่หนักมากทำให้พวกเด็กๆไม่เปียกกันซักเท่าไหร่ เมื่อพวกเขาไปถึงปราสาทต่างก็แยกย้ายกันกลับหอนอนของตนเพราะวิชานี้เป็นวิชาสุดท้ายสำหรับวันนี้แล้ว มัลฟอยเองก็ทำท่าจะเดินกลับหอนอนเหมือนกัน แต่แฮร์รี่รั้งไว้
อย่าเพิ่งกลับสิ คนร่างสูงทำเสียงอ้อนวอน ไปห้องน้ำเป็นเพื่อนฉันหน่อยแล้วกัน เขาว่าพลางลากมัลฟอยเดินไปทางปีกหนึ่งของปราสาท มัลฟอยเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เดินตามไปแต่โดยดี
พวกเขาเข้าไปในห้องน้ำชายชั้น 1 ที่ดูว่างๆ เด็กปีอื่นยังไม่เลิกเรียนกัน ส่วนพวกปี 6 ที่เรียนสมุนไพรศาสตร์ก็ทยอยกลับหอของตนหมดแล้วจึงไม่มีใครมาใช้ แฮร์รี่เข้าไปทำธุระขณะที่มัลฟอยเดินไปล้างหน้า เขารู้สึกมึนๆเล็กน้อย หรือเป็นเพราะเขาดมกลิ่นดอกเยอบีร่ามากเกินไป? ไอ้ดอกไม้พวกนั้นถ้าดมกลิ่นนานๆเข้ามันก็พอจะทำให้วิงเวียนได้เหมือนกัน
แฮร์รี่ทำธุระเสร็จแล้ว เดินมาล้างหน้าบ้าง เขาขมวดคิ้วมองมัลฟอย
เดรโก นายเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมสีหน้าไม่ดีเลยล่ะ? น้ำเสียงเจือด้วยความเป็นห่วง
มัลฟอยโบกมือไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ เปล่าๆ ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่อยากให้แฮร์รี่เป็นห่วง ก็เขาไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แค่มึนเล็กน้อยเท่านั้น
แฮร์รี่เดินตรงเข้าไปหามัลฟอย น่าแปลกที่มัลฟอยไม่ถอยหนี เขาโอบเอวบางๆนั่นไว้แล้วหอมแก้มเข้าไปฟอดใหญ่ๆ แต่แล้วก็ต้องชะงัก
เดรโก นายตัวร้อนนี่!? แฮร์รี่ว่าพลางจับศีรษะของมัลฟอยให้อยู่นิ่งๆ แล้วเอาหน้าผากของเขาชนกับของคนร่างบางเพื่อวัดไข้
นายตัวร้อนกว่าฉันจริงๆด้วย! แฮร์รี่พูดทั้งๆที่หน้าผากของเขากับของมัลฟอยยังแนบติดกันอยู่
มัลฟอยไม่ได้ตอบอะไร เขารู้สึกวิงเวียนมากขึ้น รู้สึกว่าลมหายใจของเขานั้นร้อนผ่าว แล้วยิ่งแฮร์รี่มาอยู่ใกล้ๆ ลมหายใจของเขาก็ยิ่งร้อนมากขึ้นไปอีก...
ลมหายใจแรงๆร้อนๆของมัลฟอยที่กระทบใบหน้าของแฮร์รี่ทำให้อารมณ์ของเขาเริ่มเตลิดทั้งๆที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นยังงี้แท้ๆ แฮร์รี่พยายามบังคับใจตัวเองให้สงบลง แล้วคอยย้ำกับตัวเองว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้านี่เป็นคนป่วย มันดูจะเป็นการเอาเปรียบกันเกินไปหน่อยถ้าเขาจะทำอะไรมัลฟอยที่ช่วยตัวเองไม่ได้ตอนนี้
แต่แล้วความร้อนจากร่างของมัลฟอยที่ส่งผ่านมาทางหน้าผากที่ชนกันอยู่ รวมทั้งฝ่ามือทั้งสองข้างของแฮร์รี่ที่จับอยู่ที่แก้ม และลมหายใจร้อนๆที่กระทบโดนริมฝีปากของเขา มันก็สามารถลบล้างศีลธรรมจรรยาที่ผุดขึ้นมาในหัวของแฮร์รี่เมื่อกี๊ซะหมดเกลี้ยง
แฮร์รี่ประกบปากของเขาเข้ากับริมฝีปากของมัลฟอยอย่างร้อนแรง ริมฝีปากของทั้งคู่บดเบียดกันแนบสนิท มัลฟอยพยายามจะสะบัดหน้าหนีเมื่อแฮร์รี่ส่งลิ้นรุกผ่านเข้าไป แต่ความที่เขาเป็นไข้ทำให้มัลฟอยแทบไม่มีแรงจะขัดขืน อีกทั้งมือทั้งสองของแฮร์รี่ก็ประคองใบหน้าของเขาอยู่หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ ล๊อก ใบหน้าเขาไว้ทำให้ไม่สามารถหันหนีไปไหนได้
ร้อน! เป็นความรู้สึกเดียวที่อยู่ในหัวของมัลฟอยตอนนั้น ลิ้นของทั้งคู่ที่เกี่ยวพันกันยิ่งเพิ่มความร้อนในร่างกายของเขาให้มากขึ้นไปอีก เขารู้สึกว่าตอนนี้แฮร์รี่ละริมฝีปากของเขาออกไปแล้ว แต่ลิ้นของทั้งคู่ก็ยังคงเกี่ยวกระหวัดพัวพันกันอยู่ไม่ยอมห่าง แม้จะอยู่นอกช่องปากก็ตาม
มือของแฮร์รี่เริ่มละจากใบหน้าของมัลฟอย แล้วลูบไล้ไปตามแผ่นอกของคนร่างบางแทน เริ่มจากแผ่วเบา แล้วก็หนักมือมากขึ้นเรื่อยๆ มัลฟอยได้ยินเสียงตัวเองครางออกมาเป็นระยะๆ ร่างกายของเขาเริ่มโอนอ่อนไปตามสัมผัสของแฮร์รี่มากขึ้นมากขึ้น
แล้วจู่ๆแฮร์รี่ก็เลื่อนสัมผัสจากแผ่นอกของมัลฟอยไปยังส่วนล่างของเขาแทน
อ๊ะ มัลฟอยสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือของแฮร์รี่สัมผัสส่วนอ่อนไหว เขาพยายามจะผลักแฮร์รี่ออกไป แต่คนร่างสูงกลับประกบริมฝีปากของเขาซ้ำ เขาใช้ลำตัวนาบทับลำตัวของมัลฟอยทำให้คนร่างบางดิ้นไม่หลุด มือซ้ายก็เริ่มลูบไล้ส่วนนั้นของมัลฟอยหนักหน่วงขึ้น
มัลฟอยหายใจไม่ทัน เขาเริ่มหอบ แต่ริมฝีปากที่โดนประกบอยู่นั่นทำให้เขาหายใจไม่สะดวก มือของแฮร์รี่ที่คลำอยู่บริเวณส่วนล่างของเขาให้ความรู้สึกเสียวซ่าน อารมณ์ของเขาแตกกระเจิง
แล้วเสียงเอะอะเอ็ดตะโรที่ดังมาจากข้างนอก พร้อมๆกับเสียงประตูห้องน้ำลั่นดังเอี๊ยด ก็ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว