LuZ CoNtRoL # 7 #

posted on 03 Feb 2006 00:21 by dakki in LuZCoNtRoLxENDx

Harry Potter Fan Fiction

By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : NC-17(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...

LuZ CoNtRoL # 7 #
Two Become One

ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องน้ำชายและเสียงหอบหายใจของแฮร์รี่และมัลฟอย ประตูห้องน้ำที่ค่อยๆแง้มออกเผยให้เห็นศีรษะปกคลุมด้วยเส้นผมเป็นมันเลื่อมยื่นเข้ามาก่อน แล้วเซเวอร์รัส สเนปก็เดินเข้ามาภายในห้องน้ำ...ในจังหวะเดียวกับที่แฮร์รี่ปล่อยมือออกจากร่างกายส่วนล่างของคนร่างบางพอดิบพอดี

เขาชะงักทันทีที่เห็นแฮร์รี่กับมัลฟอยยืนอยู่ด้วยกันในท่าลำตัวแนบชิดกัน โดยมีแขนของแฮร์รี่ข้างหนึ่งโอบรอบเอวมัลฟอยอยู่

เซเวอร์รัส สเนปหรี่ตาด้วยความประหลาดใจระคนหวาดระแวง พอตเตอร์ นั่นเธอกำลังทำอะไร?

แฮร์รี่ที่ยังคงหายใจหอบอยู่พยายามใช้สมองคิดหาคำแก้ตัวด้วยความเร็วยิ่งกว่าแสง อะเอ่อ ผม เขาพูดตะกุกตะกัก คิดซี่! คิด! คือมัลฟอยเขาไม่สบายน่ะครับ ก็จริงนี่นา

สเนปหรี่ตาหนักกว่าเก่า มัลฟอยไม่สบาย? แล้วทำไมเธอต้องโอบเขาด้วยล่ะหา?

ก็เขาจะล้มน่ะครับ ผมเลยช่วยประคอง แฮร์รี่แก้ตัวไปตามน้ำ

เหรอ? สเนปมองแฮร์รี่ด้วยสีหน้าไม่ไว้ใจ แล้วทำไมเธอถึงหายใจหอบยังงั้นล่ะ พอตเตอร์?

โว๊ยยยยย! เมื่อไหร่จะเลิกถามซักทีนะ!? ผม เอ้อ แฮร์รี่เริ่มสมองตัน คือเมื่อกี๊ผมวิ่งหลบฝนเข้ามาในปราสาท ยังเหนื่อยอยู่น่ะครับ

งั้นเหรอ? สเนปยังไม่เลิก คราวนี้เขาหันไปถามมัลฟอย มัลฟอย พอตเตอร์ไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม?

แฮร์รี่หันขวับไปมองหน้ามัลฟอย ที่ยังคงแดงก่ำและหายใจหอบเหมือนกับเขา ถึงยังงั้นเขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่ามัลฟอยไม่มีทางทรยศเขาแน่

เปล่าครับ มัลฟอยตอบเสียงสั่นๆ แฮร์เอ้อ พอตเตอร์ไม่ได้ทำอะไรผม

แล้ว สเนปตั้งท่าจะถามต่อ แต่แฮร์รี่ไม่มีอารมณ์จะมาคอยตอบคำถามอีกต่อไปแล้ว คนร่างสูงคว้าข้อมือมัลฟอยแล้วลากออกไปจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

เดี๋ยว! พอตเตอร์! อย่าหนีนะ! สเนปตะโกนไล่ พยายามจะกั้นพวกเขาไว้ แต่แฮร์รี่ไม่สนใจ เขากระชากประตูห้องน้ำเปิดออกแล้วเดินเกือบจะวิ่งออกไปพร้อมกับฉุดมัลฟอยไปด้วย

แฮร์รี่ มัลฟอยที่รีบจ้ำตามมาถามเสียงแหบๆเบาๆ จะไปไหน?

คนร่างสูงไม่ตอบ เขาลากมัลฟอยเดินไปตามระเบียง ฝ่าฝูงนักเรียนที่มองตามพวกเขาเป็นทิวแถว มัลฟอยรู้สึกปวดหัวตุบๆ เขาเป็นไข้ขนาดนี้แรงก็แทบจะไม่มี ยังจะให้เขาเดินเร็วๆแบบนี้อีก

แฮร์รี่! มัลฟอยเริ่มส่งเสียงดังประท้วง แต่ก็ยังคงเป็นเสียงแหบๆเพราะพิษไข้อยู่นั่นเอง หยุดเถอะ ฉันเหนื่อยนะ

แฮร์รี่เลี้ยวหักมุมเข้าไปในระเบียงว่างๆแห่งหนึ่ง แล้วด้วยความรวดเร็วเขาก็ฉุดข้อมือมัลฟอยแรงๆ คนร่างบางเซมาปะทะอกของแฮร์รี่ก่อนที่คนร่างสูงจะรวบตัวมัลฟอยเข้ามากอด

เสียงหอบหายใจของแฮร์รี่ดังอยู่ข้างๆหูคนร่างบาง เดรโก แฮร์รี่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เมื่อกี๊ ฉันขอโทษนะ

โธ่เอ๊ย! นึกว่าอะไร มะ...ไม่เป็นไรหรอก มัลฟอยตอบเบาๆ

ทั้งๆที่นายเป็นไข้แท้ๆ ฉันไม่น่า

ไม่เป็นไรหรอก! มัลฟอยพูดขัดขึ้นมา หยุดพูดเถอะ มัลฟอยเอาหน้าซุกลงกับอกของคนร่างสูง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตา เขากลัวแฮร์รี่จะเห็นว่าหน้าเขาแดงแค่ไหน แค่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี๊ ใจเขามันก็แทบจะเตลิดออกมานอกอกอยู่แล้ว

เมื่อเห็นคนร่างบางตรงหน้าไม่ถือสา แฮร์รี่ก็อารมณ์เย็นลงมาบ้าง

อืมมม เขากระชับอ้อมกอด เมื่อกี๊ ถ้าสเนปไม่มาขัด จะเป็นยังไงน๊า? คนร่างสูงพูดแหย่ทีเล่นทีจริง ได้ผลทันตา

ไม่ต้องมาพูดเลย แฮร์รี่! มัลฟอยผลักอกแฮร์รี่แรงๆ เป็นผลให้เขาหลุดออกมาจากอ้อมกอดอุ่นนั่น คนร่างบางเดินกอดอกถอยหลังออกไป 2 เมตรพลางพูดขึ้น ฉันไม่ไว้ใจนายแล้ว!

ฮ่าฮ่าฮ่า ล้อเล่นน่า แฮร์รี่หัวเราะ ขำท่าทางของคนตรงหน้า แต่ในทันใด มัลฟอยก็ทำท่าเซเหมือนจะล้มพร้อมกับเอามือกุมขมับตัวเอง

แฮร์รี่ตกใจ เขาถลาเข้าไปรับมัลฟอยที่ซวนเซอยู่ไว้ได้ทัน สองมือประคองคนร่างบางไว้ในอ้อมกอด นายมีไข้อยู่นะ ทำอะไรระวังหน่อยสิ คนร่างสูงว่า

อะอืมม มัลฟอยตอบงงๆ ศีรษะเขาปวดตุบๆขึ้นมาอีกแล้ว

เดรโก เสื้อนายชื้นมากเลย แฮร์รี่ขมวดคิ้วพลางเอามือคลำๆไปตามเสื้อของมัลฟอย ฉันว่า นายแลกเสื้อกับฉันดีกว่า ใส่เสื้อชื้นๆอย่างงี้นานๆไม่ดีเดี๋ยวเป็นปอดบวม แฮร์รี่พูด ใช้สองมือประคองตัวมัลฟอยให้ยืนดีๆ

ไม่ต้องหรอก มัลฟอยว่า พาไปห้องพยาบาลก็พอ

อีกตั้งไกลกว่าจะถึงห้องพยาบาล แฮร์รี่ว่า นายเปลี่ยนเสื้อกับฉันเถอะน่า เสื้อฉันแห้งกว่านายตั้งเยอะ กันไว้ก่อน

คนร่างสูงทำท่าจะถอดเสื้อให้มัลฟอย แต่คนร่างบางยึดข้อมือเขาไว้ แล้วหรี่ตามองหน้าแฮร์รี่อย่างรู้ทัน แฮร์รี่! ไม่ต้องเลยนะ!

แฮร์รี่มองหน้ามัลฟอยงงๆอยู่ชั่วครู่ แล้วเขาก็เข้าใจ คนร่างสูงหัวเราะออกมา ฮ่าฮ่าฮ่า อะไร? นี่นายไม่ไว้ใจฉันขนาดนั้นเชียวเรอะ!? ฉันไม่ได้จะทำอะไรซักหน่อย คิดมากไปได้น่า! ก่อนจะเปลี่ยนมาพูดน้ำเสียงแบบงอนๆ คนเค้าอุตส่าห์จะช่วยแท้ๆ ยังมาผลักไสแบบไม่ไยดีอีก

ไม่รู้ล่ะ! มัลฟอยพูดขมุบขมิบ ฉัน พูดได้แค่นั้นคนร่างบางก็ต้องยกมือขึ้นมากุมขมับอีกครั้ง โอ๊ยยยยยย!!! มันจะปวดอะไรกันนักกันหนานะ!?

เดรโก! เป็นอะไรหรือเปล่า!? แฮร์รี่ถามด้วยความห่วงใย เห็นไหม? อย่ามัวเล่นตัวอยู่เลยน่า รีบๆเปลี่ยนเสื้อซะแล้วไปห้องพยาบาลกัน พูดจบแฮร์รี่ก็เอื้อมมือมาถอดเสื้อให้มัลฟอย คราวนี้คนร่างบางไม่ขัดขืนแต่อย่างใด ยืนนิ่งๆให้แฮร์รี่ถอดให้แต่โดยดี

แฮร์รี่ถอดเสื้อคลุมของมัลฟอยออก ก่อนจะถอดเสื้อยืดตัวเล็กๆนั่นออกทางศีรษะให้ มืออีกข้างก็คอยประคองมัลฟอยไว้ไม่ห่าง กลัวว่าคนร่างบางตรงหน้าจะซวนเซล้มลงไป

เมื่อถอดเสื้อให้เสร็จ แฮร์รี่ก็ต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ...ลึกมากๆเพื่อสะกดอารมณ์ของตัวเอง เมื่อเห็นร่างท่อนบนขาวๆที่เปลือยเปล่าของคนร่างบาง

ร่างนั้นสะกดสายตาของแฮร์รี่เอาไว้ อารมณ์ของเขาเริ่มพลุ่งพล่าน เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า มัลฟอยจะขาวถึงเพียงนี้ ดูบอบบางน่าทะนุถนอมถึงเพียงนี้

ความนิ่งงันของแฮร์รี่ดูเหมือนจะทำให้มัลฟอยรู้ตัวว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย คนร่างบางโวยวายขึ้น

แฮร์รี่! นั่นแหละ คนร่างสูงจึงตื่นจากภวังค์ พอดีกับที่มัลฟอยผลักอกแฮร์รี่เบาๆ เขาจึงเซไปหน่อยหนึ่ง ไหนบอกจะไม่คิดอะไรไง!? โวยวายเสร็จคนร่างบางก็หันหลังให้แฮร์รี่พลางเอามือกอดอกตัวเอง เพราะรู้ว่าถ้ายืนหันหน้าให้แฮร์รี่แบบเมื่อกี๊นานๆเขาคงไม่รอดไปถึงห้องพยาบาลแน่!

นายถอดเสื้อเร็วๆสิ! ฉันหนาวนะ! มัลฟอยสั่ง

แฮร์รี่รีบถอดเสื้อของตัวเองเร็วๆแล้วจึงส่งให้มัลฟอย คราวนี้เขาไม่กล้าเสนอหน้าจะไปใส่เสื้อให้คนร่างบางแล้ว แค่จะมองยังไม่กล้าด้วยซ้ำ เพราะเขารู้ว่าถ้าเขาได้เห็นเรือนร่างขาวๆเมื่อกี๊อีกเพียงวินาทีเดียว เขาคงห้ามใจตัวเองไว้ไม่อยู่แน่ๆ

มัลฟอยรีบใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เมื่อแต่งตัวเสร็จเขาก็หันไปหาแฮร์รี่

...แฮร์รี่ยังไม่ได้แต่งตัวเลย เขากำลังคลี่เสื้อของมัลฟอยแล้วจับชายเสื้อจะเอามาสวมหัว

แต่มัลฟอยไม่ได้สนใจตรงนั้นหรอก สิ่งแรกที่เขาสะดุดทันทีที่หันมามองก็คือ...ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของแฮร์รี่ ผิวกายสีออกขาวถึงแม้จะไม่เท่าของเขา กล้ามเนื้อท้องและอกที่ดูแข็งแกร่ง รวมทั้งกล้ามแขนเฟิร์มๆนั่น...

มันทำให้อารมณ์ของมัลฟอยพลุ่งพล่าน สติของเขากระเจิดกระเจิง ก่อนที่ใจเขามันจะเตลิดเปิดเปิงมากไปกว่านี้ เขาจึงต้องรีบหมุนตัวกลับมาทันที

ฮะแฮร์รี่! นายแต่งตัวให้มันเร็วๆหน่อยได้มั้ยเล่า!?

////////////////////////////////////////////

แฮร์รี่เดินประคองมัลฟอยไปยังห้องพยาบาล คนร่างบางตัวร้อนมาก ไข้ขึ้นสูง ตอนแรกมัลฟอยก็ไม่ยอมให้แฮร์รี่เดินโอบไปหรอก แต่พอเห็นมัลฟอยเดินซวนเซจะล้มมิล้มแหล่หนักๆเข้าคนร่างสูงก็ไม่ฟังเสียงประท้วงของคนร่างบางอีกต่อไป เขาเดินโอบมัลฟอยมาตลอดทาง ไม่ว่ามัลฟอยจะโวยวายยังไงก็ไม่สนใจจนคนร่างบางเลิกโวยไปเอง

เมื่อไปถึงห้องพยาบาล มาดามพรอมฟรีย์ก็ให้ยามาดื่ม มัลฟอยดื่มเข้าไปเพียง 2-3 อึกไข้ก็หายเป็นปลิดทิ้ง

แล้วแฮร์รี่ก็เดินจูงมือไปส่งมัลฟอยกลับหอนอน

กลับไปแล้วนายไปเปลี่ยนเสื้อแห้งๆใส่ซะนะ แฮร์รี่กำชับคนร่างบาง มัลฟอยทำปากยื่นพยักหน้าหงึกหงัก

นายก็ด้วยแหละ คนร่างบางว่า ถ้านายไม่สบายเพราะเอาเสื้อเปียกๆของฉันไปใส่ ก็อย่ามาโทษฉันล่ะ!

ขาดคำ แฮร์รี่ก็ทำท่าซวนเซเหมือนจะล้มมาปะทะมัลฟอย คนร่างบางตกใจ

แฮร์รี่! นายเป็นอะไรหรือเปล่า!? มัลฟอยถามด้วยความตกใจ มือก็คอยประคองแฮร์รี่ไว้ไม่ให้ล้ม

ปะเปล่าหรอกแค่หน้ามืดนิดหน่อยน่ะ แฮร์รี่ว่า พยายามพยุงตัวยืนดีๆ แต่มัลฟอยก็ยังคอยประคองอยู่ไม่ห่าง

เปล่าอะไรกัน!? นี่นายติดหวัดฉันแน่ๆเลย! ไป! ไปห้องพยาบาลอีกทีดีกว่า! คนร่างบางว่าพลางเอามือโอบเอวแฮร์รี่ ดันคนร่างสูงให้หันหลังกลับ

ไม่ต้องหรอก นายกลับหอไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปเอง แฮร์รี่ว่า

ได้ยังไงกัน!? เดี๋ยวฉันไปด้วย! มัลฟอยเถียง

ไม่ต้อง

หุบปากแฮร์รี่! ฉันไม่ปล่อยให้นายไปคนเดียวหรอก! เดินไปได้แล้ว! มัลฟอยพูดพลางดันตัวแฮร์รี่ให้เดินไป

ทันใดนั้นแฮร์รี่ก็หัวเราะขึ้นมา เขายืดตัวตรง แล้วท่ามกลางสีหน้างงงวยของมัลฟอย เขาก็หอมแก้มคนร่างบางไปทีหนึ่ง

น่ารักจัง นายเป็นห่วงฉันขนาดนี้เชียวเหรอ?

เมื่อมัลฟอยรู้ตัวว่าโดนอำเข้าเสียแล้ว เขาก็ใช้เท้าตัวเองกระทืบเท้าของแฮร์รี่ข้างหนึ่งไปเต็มรัก ก่อนจะเดินปึงปังกลับหอนอนไปอย่างรวดเร็วด้วยความเขิน

////////////////////////////////////////////

แฮร์รี่พาดไม้กวาดไว้ที่บ่า เดินดุ่มๆไปท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายตรงไปยังสนามควิดดิชพร้อมกับคนอื่นๆในทีมกริฟฟินดอร์ฤดูแข่งขันควิดดิชใกล้เข้ามาแล้ว ทีมบ้านทั้งสี่จึงเริ่มการฝึกซ้อมแสนหฤโหดกันอย่างขะมักเขม้น

มันเป็นบ่ายวันเสาร์อันสดใส จึงมีนักเรียนออกมานั่งอาบแดดเล่นกันบนสนามหญ้ารอบๆปราสาทฮอกวอตส์อยู่ไม่น้อย แฮร์รี่กำลังเดินขนาบข้างมากับรอนเมื่อเดินสวนกับเด็กผู้หญิงเรเวนคลอปี 7 กลุ่มหนึ่ง

แฮร์รี่เหลือบไปเห็นโช แชง อยู่ในกลุ่มนั้น

เขาไม่ได้สนใจ เรื่องระหว่างเขากับโชมันจบไปนานแล้ว จบตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มด้วยซ้ำ เขาไม่ได้ชอบเธออีกต่อไปแล้ว ตอนนี้มีแต่พ่อคุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนเท่านั้นที่วนเวียนอยู่เต็มสมองและหัวใจของเขา

โชเองเมื่อเหลือบมาเห็นเขา เธอก็ก้มหน้าก้มตาเดินผ่านไป

รอนใช้ศอกกระทุ้งสีข้างแฮร์รี่เบาๆ เมื่อโชเดินผ่านไปแล้วเขาจึงยื่นหน้ามากระซิบ

แฮร์รี่ นั่นแฟนเก่านายแน่ะ

แฮร์รี่ยักไหล่ ฉันกับโชไม่เคยเป็นแฟนกันซักหน่อย

เหรอ? รอนยักไหล่ตอบบ้าง นายว่าไหมช่วงนี้โชเค้าดูสวยขึ้นนะ?

แฮร์รี่หันมามองหน้ารอน ทำไม? นายสนใจงั้นสิ?

เปล๊า! รอนร้องพลางหันมาจ้องแฮร์รี่ ฉันหมายถึงนายนั่นแหละ! นายไม่สนใจจะรีเทิร์นบ้างหรือไง?

ไม่มีทาง! แฮร์รี่พูดอย่างเด็ดขาด ให้กลับไปหาโชน่ะเรอะ!? ไม่มีวันซะล่ะ! ในเมื่อตอนนี้เค้ามีเดรโกอยู่ทั้งคนแล้ว แล้วเค้าก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจจากคนๆนี้ในตอนนี้ด้วย

ก็ตามใจ รอนยักไหล่ แล้วทั้งสองก็เลิกพูดประเด็นนี้ไป

แฮร์รี่หันไปมองทางป่าต้องห้าม กวาดสายตามองต้นไม้ใบหญ้าและเด็กนักเรียนที่วิ่งเล่นอยู่แถวนั้นอย่างเรื่อยเปื่อย ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับอะไรอย่างหนึ่ง

ตัวมันสีน้ำตาล ขนาดพอๆกับเจ้าแมวครุกแชงค์ของเฮอร์ไมโอนี่ มันวิ่งเร็วจี๋ตัดสนามหญ้าไปก่อนจะหายเข้าไปในป่าต้องห้าม

เจ้าตัวตุ่นตัวนั้นอีกแล้ว

น่าจะเป็นตัวเดียวกับที่เขากับเดรโกเห็นเมื่อวันก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้ติดใจมันนัก ในเมื่อมีป่า มันก็ต้องมีสัตว์แบบที่เดรโกว่านั่นแหละ แต่เขาไม่ค่อยเห็นสัตว์ในป่าต้องห้ามออกมาวิ่งเพ่นพ่านกลางสนามหญ้าแบบนี้บ่อยนักหรอก มันเลยดูแปลกพิกล และจะว่าไปไอ้ตุ่นตัวนั้นมันก็ดูตัวใหญ่ผิดปกติด้วย

โธ่! แฮร์รี่! คิดมากไปได้!

แต่ทำยังไงเขาก็ไม่อาจลบความรู้สึกไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับตัวตุ่นนั่นออกไปจากใจได้

แฮร์รี่หันความสนใจกลับมายังทางเดินข้างหน้า ก็พอดีกับที่เห็นมัลฟอยเดินสวนมา พร้อมกับเด็กสลิธีรีนอีกกลุ่มใหญ่

แฮร์รี่ชะลอฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติจนเขาลงมาเดินอยู่รั้งท้าย มัลฟอยเองก็ทำเช่นเดียวกัน

เมื่อทั้งสองกลุ่มเดินสวนกันไปแล้ว ก็ยังคงเหลือแฮร์รี่กับมัลฟอยที่เอ้อระเหยอยู่

จะไปซ้อมควิดดิชเหรอ? มัลฟอยถามพลางมองไม้กวาดของแฮร์รี่

ใช่สิครับ คงเอาไม้กวาดไปกวาดสนามควิดดิชม๊าง แฮร์รี่ทำเสียงกวนๆแหย่เล่น พลางหยิกแก้มนิ่มๆขาวๆของคนตรงหน้าด้วยความหมั่นเขี้ยว

ไม่ต้องมากวนเลย แฮร์รี่ มัลฟอยยิ้มขำ งั้นก็ไปซ้อมเหอะ ฉันไปล่ะ พูดจบก็ทำท่าจะเดินไป

เดี๋ยวซี่! แฮร์รี่คว้าข้อมือของมัลฟอยไว้ ขอจูบทีสิ

เรื่อง! มัลฟอยโวยวาย กลางสนามนี่นะ!? ตลกเหอะ! ไปๆ! นายไปได้แล้ว! ว่าพลางดันตัวคนร่างสูง ส่วนตัวเองก็หันหลังกลับจะเดินไปอีกทาง

ทันใดนั้นแฮร์รี่ก็กระชากต้นแขนมัลฟอยให้หันกลับมา คนร่างบางเซเล็กน้อย ก่อนที่จะอ้าปากด่าอะไรได้ แฮร์รี่ก็ใช้ริมฝีปากของเขาปิดปากนุ่มๆนั่นไปซะแล้ว

เป็นกำลังใจในการซ้อมไง แฮร์รี่พูดหลังจากละริมฝีปากออกมาแล้ว เจอกันหลังอาหารเย็นนะครับ ว่าพลางยักคิ้วให้มัลฟอยข้างหนึ่งก่อนจะถือไม้กวาดวิ่งจากไป

////////////////////////////////////////////

ซ้อมควิดดิชเป็นยังไงบ้าง? มัลฟอยเอ่ยถามแฮร์รี่ขณะกำลังเดินอยู่ด้วยกันหลังอาหารเย็น

ก็เรื่อยๆ คนร่างสูงตอบ ปีนี้คัดคนใหม่ๆเข้ามาเยอะ เพราะสมาชิกเก่าออกไปกันเกือบหมดเลย ทั้งเฟรด จอร์จ แอนเจลิน่า อลิเซีย... แฮร์รี่พูดเรื่อยๆ

อ่อ ปีนี้นายได้เป็นกัปตันทีมด้วยนี่? มัลฟอยว่า ทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ขณะนั้นพวกเขาเดินผ่านห้องน้ำชายที่ชั้น 1 พอดี มัลฟอยดึงมือแฮร์รี่ที่กุมไว้อยู่เข้าไปในห้องน้ำ เข้าห้องน้ำก่อน

คนร่างสูงเดินตามเข้าไปโดยดี มัลฟอยปล่อยมือเขาแล้วเดินไปที่อ่างล้างหน้า เปิดน้ำก๊อกแรงๆแล้วใช้น้ำล้างหน้าล้างตา

แฮร์รี่ชะงัก เขารู้สึกว่าฉากนี้มันดูคุ้นๆยังไงอยู่ แล้วเขาก็เพิ่งตระหนักได้ว่าห้องน้ำชายห้องนี้เป็นห้องเดียวกับที่พวกเขาเข้ามาเมื่อวันก่อนนั่นเอง

พอคิดได้เช่นนั้น ความทรงจำในตอนนั้นก็กลับแจ่มชัดขึ้นมาในหัวสมอง ราวกับสมองของเขากำลังกรอเทปฉากต่างๆเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมาให้เขาดู แล้วจู่ๆ...ความรู้สึก อารมณ์ต่างๆในตอนนั้น ก็ทะลักพรวดเข้ามาอย่างควบคุมไม่ได้

แฮร์รี่ยืนนิ่งงัน มองคนร่างบางที่กำลังใช้น้ำลูบใบหน้า หยาดน้ำพราวเกาะอยู่เต็มบนแก้มเนียน บางหยดไหลลงไปตามซอกคอ

...ดูเซ็กซี่ชะมัด!...

แล้วแฮร์รี่ก็หมดความอดทนในวินาทีนั้น เขาใช้อ้อมแขนทั้งสองคว้าเอวคนร่างบางอย่างรวดเร็ว มัลฟอยตกใจเพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ดูเหมือนแฮร์รี่จะไม่สนใจอะไรแล้วทั้งนั้น เขาเอาใบหน้าซุกลงไปในซอกคอขาวๆของมัลฟอยใช้ลิ้นอุ่นๆไล้เลียไปตามลำคอที่พราวไปด้วยหยดน้ำ

ฮะแฮร์รี่ มัลฟอยพยายามเปล่งเสียง แต่มันไม่ยอมออก เขาพยายามจะเบี่ยงคอหลบ ทั้งๆที่รู้ว่าทำไปก็หนีไม่พ้น

อารมณ์ของมัลฟอยเริ่มกระเจิงกระเจิงเมื่อแฮร์รี่ใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปบนหน้าอกของเขา ใบหน้าของเขาร้อนและเริ่มหายใจหอบแฮร์รี่ก็เช่นกัน

เมื่อซุกไซร้ซอกคอของคนร่างบางจนพอใจแล้ว แฮร์รี่ก็ไล้ริมฝีปากเรื่อยมาจนถึงคาง แล้วประกบปากคนร่างบางอย่างร้อนแรง

มัลฟอยคราง ลิ้นอุ่นๆของแฮร์รี่ที่ล่วงล้ำเข้ามาทำเอาเขาแทบละลายไปตรงนั้น รวมทั้งสัมผัสจากฝ่ามือของแฮร์รี่ด้วย ที่เร้าอารมณ์เขามากขึ้นเรื่อยๆ

และเมื่อแฮร์รี่เลื่อนฝ่ามือของเขาลงมายังร่างกายส่วนล่างของคนร่างบาง มัลฟอยก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป

อื้อออออ มัลฟอยครางออกมา ทั้งๆที่ยังคงประกบปากแฮร์รี่อยู่ไม่ห่าง อ้อมแขนของเขาเริ่มกอดกระหวัดแฮร์รี่ตอบ และฝ่ามือนุ่มๆของเขาก็เริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและแผ่นอกของแฮร์รี่อย่างรุนแรง

อืออออ เป็นคราวของแฮร์รี่ที่จะครางบ้างเมื่อได้รับการสนองตอบจากคนร่างบางที่ร้อนแรงไม่แพ้กัน แฮร์รี่ละริมฝีปากออก แล้วเปลี่ยนไปซุกไซร้คลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มของมัลฟอย หายใจหอบหนักหน่วง

ฉันขอนะ...ได้มั้ย?

มาถามอะไรกันตอนนี้เล่า!? คนร่างบางสูดลมหายใจลึก ก่อนจะใช้สองมือจับใบหน้าของแฮร์รี่ ประกบริมฝีปากนุ่มๆของเขาให้บดเบียดกับริมฝีปากของแฮร์รี่อย่างร้อนแรง

และนั่นก็คือคำตอบ

เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว! คนร่างสูงคว้าข้อมือมัลฟอย วิ่งเข้าไปในห้องน้ำห้องที่อยู่ใกล้ที่สุด ลงกลอนประตู แล้วก็หันหน้ามาประกบปากกับคนร่างบาง

มัลฟอยรู้สึกว่าสมองของเขาว่างเปล่า ทุกสิ่งทุกอย่างพร่าเลือน สัมผัสทุกสัมผัสของแฮร์รี่ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาเตลิดไปหมดแล้ว แฮร์รี่เริ่มไล้ริมฝีปากของเขาลงมาตามซอกคอของคนร่างบางพลางถอดเสื้อผ้าของมัลฟอยออกไปทีละชิ้น

ตอนนี้ร่างกายท่อนบนของมัลฟอยเปลือยเปล่าแล้ว แฮร์รี่ใช้ลิ้นอุ่นๆเลียไล่ลงมาตามเนินอก จูบพรมไปทั่วร่างบาง ส่วนมือทั้งสองข้างก็ทำหน้าที่ปลดกระดุมกางเกงของมัลฟอยและรูปซิปลงมาอย่างช้าๆ

อื๊อออ มัลฟอยร้องครางเมื่อมืออุ่นๆของแฮร์รี่สัมผัสโดนส่วนอ่อนไหวของเขา

จากเบาๆ แล้วก็เริ่มหนักมือมากขึ้น เร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ

อื๊อออออแฮร์รี่ เสียงของคนร่างบางหอบ อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่าน มือของแฮร์รี่ที่ตอนนี้เร่งจังหวะเร็วมากขึ้น ทำให้ร่างกายของเขาร้อนจนแทบทนไม่ไหว

อ๊ะะะอ๊าาาาา เป็นเวลาครู่ใหญ่ก่อนที่เล็บของมัลฟอยจิกลงไปบนแผ่นหลังของแฮร์รี่เต็มแรง เมื่ออารมณ์ของเขาถึงขีดสุด และน้ำสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมา

มัลฟอยหายใจหอบหนักหน่วง แฮร์รี่เลื่อนใบหน้าขึ้นมาประกบริมฝีปากของเขา มือข้างหนึ่งเริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองส่วนอีกข้างก็เลื่อนลงไปสัมผัสกับช่องทางร้อน

แฮร์รี่ใช้น้ำสีขาวขุ่นนั่นไล่วนบริเวณรอบๆช่องทางอยู่ซักพัก ก่อนจะสอดนิ้วแรกเข้าไป

โอ๊ยยยยย!!! เจ็บบบบ! คนร่างบางร้องลั่น มือสองข้างที่กอดแฮร์รี่เอาไว้กดเล็บลงไปในแผ่นหลังของแฮร์รี่มากขึ้นอีก

ทนหน่อยนะเจ็บนิดเดียว แฮร์รี่กระซิบหอบๆที่ข้างหูคนร่างบาง เขาทิ้งนิ้วที่สอดใส่เข้าไปนั้นค้างไว้ซักพัก เพื่อให้ร่างกายของมัลฟอยปรับตัวให้ชิน ก่อนจะสอดแทรกนิ้วที่สองเข้าไป

โอ๊ยยยย!!! คนร่างบางร้องออกมาเบาๆอีกครั้ง แต่ไม่นานร่างกายของเขาก็ปรับสภาพได้ แล้วจากความเจ็บ มันก็เริ่มมีความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่

ตอนนี้นิ้วของแฮร์รี่แปรเปลี่ยนเป็นสามนิ้วแล้ว เขาแทบจะสะกดอารมณ์ตัวเองไว้ไม่ไหว เมื่อเห็นว่าคนร่างบางเริ่มหายเจ็บแล้ว เขาจึงเริ่มเร่งจังหวะที่มือ

อื๊ออออ เดรโกร้องด้วยอารมณ์หลากหลายที่ผสมปนเปกัน.เขาเจ็บ แต่ความรู้สึกอื่นมันมีมากกว่า

แฮร์รี่เร่งจังหวะที่มือมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางร้องครวญครางอย่างสะกดอารมณ์ไม่ไหว ขาเขาอ่อนระทวยจนแทบจะทรงตัวอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่ได้อ้อมแขนของแฮร์รี่ประคองไว้ เขาคงละลายลงไปกองอยู่กับพื้นนานแล้ว

แต่เมื่อถึงจังหวะหนึ่งแฮร์รี่ก็หยุดลงดื้อๆ

คนร่างสูงค่อยๆถอนนิ้วออกมาจากช่องทางร้อนอย่างช้าๆ มัลฟอยเริ่มส่งเสียงครางประท้วง แต่เขาไม่สนใจ เมื่อถอนออกมาเรียบร้อย แฮร์รี่ก็โอบรอบเอวคนร่างบาง เดินเซมาข้างหลัง

แฮร์รี่เอื้อมมือไปดึงฝาโถชักโครกให้ปิดลง ก่อนจะนั่งลงบนนั้น แล้วดึงร่างอ่อนระทวยของมัลฟอยให้นั่งคร่อมลงบนตักของเขา

ทั้งคู่หายใจหอบ แฮร์รี่ใช้ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองดวงตาสีเทาของคนร่างบาง อมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย พลางใช้มือลูบเส้นผมสีทองชื้นเหงื่อของมัลฟอยขึ้นไปทัดหูให้

ยิ้มอะไร? มัลฟอยถามหอบๆ น้ำเสียงเคืองๆเล็กน้อย เขาเสหน้าไปทางอื่น ไม่ยอมสบตากับคนร่างสูงตรงๆ เผยให้เห็นซอกคอขาวเนียนเต็มตา

แฮร์รี่ไม่ตอบ เขาโน้มคอไปประทับรอยจูบที่ซอกคอขาวๆนั่นทันที กดน้ำหนักริมฝีปากอย่างหนักหน่วง พลางมือทั้งสองข้างก็ยกสะโพกของคนร่างบางขึ้น แล้วกดลงให้แนบสนิทกับสะโพกของเขา

อ๊าาาา คนร่างบางร้อง เมื่อร่างกายของแฮร์รี่ถูกสอดแทรกเข้ามาในร่างกายของเขา แฮร์รี่กัดริมฝีปากตัวเอง ช่องทางที่บีบรัดทำให้อารมณ์ของเขายิ่งพลุ่งพล่านมากขึ้น

แฮร์รี่เริ่มขยับสะโพกเบาๆ เสียงครางของคนร่างบางยิ่งทำให้อารมณ์ของแฮร์รี่กระเจิดกระเจิงมากยิ่งขึ้นไปอีก จนสะกดอารมณ์ตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เขาเร่งจังหวะเร็วขึ้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ท่ามกลางแสงเทียนสีนวลที่สาดส่องเข้ามา ฝาผนังสีขาวที่ราวกับจะโอบอุ้มพวกเขาไว้ รวมทั้งเสียงกระซิบที่พร่ำเรียกชื่อของกันและกันอยู่ทุกๆวินาที

ร่างกายของทั้งสองได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

1 Comments