LuZ CoNtRoL # 8 #
posted on 03 Feb 2006 00:30 by dakki in LuZCoNtRoLxENDxHarry Potter Fan Fiction
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...
LuZ CoNtRoL # 8 #
สุดที่รักของผม
เดรโก มัลฟอยสะดุ้งตื่นขึ้นมาสุดตัว
ความที่หอนอนของบ้านสลิธีรีนอยู่ที่ชั้นใต้ดินจึงทำให้มันไม่มีหน้าต่างเลยซักบาน เขาจึงใช้แสงแดดมาเป็นนาฬิกาปลุกยามเช้าไม่ได้ แต่เสียงจ้อกแจ้กจอแจที่ดังมาจากห้องนั่งเล่นรวมนั่นก็เป็นเครื่องบ่งบอกได้อย่างดีว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่แล้ว
มัลฟอยยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง แต่ทันทีที่เขาทิ้งน้ำหนักลงไปที่สะโพก เขาก็แทบจะหงายหลังลงไปนอนท่าเดิมในทันที
เจ็บเป็นบ้าเลย! คนร่างบางร้องลั่นอยู่ในใจ ทำหน้าเหยเก ทำไมสะโพกของเขามันถึงระบมได้ขนาดนี้นะ!? (ไม่น่าถาม) มัลฟอยเอามือยันเตียงพยายามนั่งให้ตัวตรงที่สุด นี่ขนาดนั่งยังเจ็บขนาดนี้ แล้วเขาจะเดินได้มั้ยล่ะเนี่ยหา!?
คุณชายกระเถิบตัวไปที่ขอบเตียงด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะหย่อนเท้าลงพื้นพร้อมกับใบหน้าที่เหยเกหนักกว่าเก่า
โว๊ยยยยยยย!!! ถ้ารู้ว่าต้องเจ็บตัวขนาดนี้เขาไม่ยอมใจอ่อนกับไอ้คนเจ้าเล่ห์นั่นซะก็ดีหรอก! คนร่างบางคิดอย่างหงุดหงิดพลางเดินกระย่องกระแย่งไปที่ห้องน้ำ แต่จะว่าไป ก็จะไม่ให้เขาใจอ่อนได้ยังไงกัน!? แค่โดนแฮร์รี่สัมผัสนิดสัมผัสหน่อย เขาก็แทบจะละลายอยู่ตรงนั้นอย่างงั้นน่ะ!?
มัลฟอยเดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ เมื่อเงยหน้าขึ้นมา เขาก็แทบจะลืมหายใจ
คอออ! ไอ้บ้าแฮร์รี่นั่นทำอะไรกับคอของเขา!? มันมันมีแต่รอยจูบเต็มไปหมดเลย! มัลฟอยแทบจะร้องออกมาเป็นภาษาพาร์เซลขณะบิดคอไปทางซ้ายขวาหน้าหลัง นับดูว่ามันมีทั้งหมดกี่รอย!
9 รอยยย! แหมมม เลขสวยเชียวนะ! คนร่างบางคิดในใจพลางนึกหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องของแฮร์รี่ตามไปด้วยอย่างหมั่นไส้ มัลฟอยปลดกระดุมเสื้อออกเพื่อจะเปลี่ยนชุด แล้วเขาก็แทบจะร้องขึ้นมาอีกครั้ง
โอ๊ยยยยย!!! นี่มันอะไรกันล่ะนี่!? ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขามันมีแต่รอยจูบเต็มไปหมดเลย! เขาปล่อยให้หมอนั่นทำถึงขนาดนี้ไปได้ยังไงก๊านนนนน!? ทำไมเขาถึงไม่ยั้งๆหมอนั่นไว้บ้างนะ!?
แต่ไปๆมาๆ มัลฟอยก็เผลอยิ้มให้กับตัวเองในกระจกอย่างไม่รู้ตัวไม่รู้ว่าเป็นเพราะขำความซุกซนของเจ้าของรอยจูบพวกนี้ หรือเพราะว่ามีความสุขกันแน่?
อันที่จริง เขาว่ามันก็เพราะทั้งสองอย่างนั่นแหละ
////////////////////////////////////////////
มัลฟอยใส่เสื้อคอเต่า เดินโขยกเขยกออกมาจากหอนอน
เขาพยายามบอกตัวเองว่า แค่สะโพกระบมนิดหน่อยน่ะไม่ได้ทำให้ถึงตายหรอก อย่าทำสำออยไปหน่อยเลยแต่ท่าทางจะไม่ง่ายอย่างที่คิด ก็มันไม่ได้แค่ ระบมนิดหน่อย อย่างที่เขาคิดไว้น่ะเซ่!
เดินไหวหรือเปล่า? เสียงนุ่มๆคุ้นหูดังขึ้นทันทีที่เขาเดินขึ้นบันไดมาจากชั้นใต้ดิน พร้อมๆกับอ้อมแขนแกร่งที่ยื่นออกมาโอบเอวช่วยพยุงเขาไว้ทันที
คนร่างบางหันไปมอง ก็เห็นแฮร์รี่ที่ใส่เสื้อคอเต่าเหมือนกับเขากำลังยิ้มร่าอยู่ข้างๆ
มัลฟอยขมวดคิ้ว ทำไมนายต้องใส่เสื้อคอเต่าด้วย? เขาถาม
แฮร์รี่ทำหน้างงๆ อ้าว? แล้วทีนายใส่ทำไมล่ะ? ถามได้ ก็เหตุผลเดียวกันนั่นแหละเหตุ็
อะไร? ใส่ปิดรอยจูบน่ะเหรอ!? คนร่างบางทำเสียงประหลาดใจ
ก็เออน่ะสิ! แฮร์รี่ตอบ แล้วจึงขมวดคิ้ว อย่าบอกนะ ว่านายจำไม่ได้ว่าดูดซอกคอฉันน่ะ?
มัลฟอยหน้าแดง พูดตะกุกตะกัก ฉะฉันทำเหรอ? เขาพยายามคิดทบทวนความทรงจำเรื่องเมื่อคืน แต่ดูเหมือนรายละเอียดทุกอย่างจะพร่าเลือนไปหมด สติของเขาตอนนั้นมันกระเจิดกระเจิงไม่รู้ทิศรู้ทาง เขาแทบจะจำไม่ได้เลยว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง หรือแม้แต่แฮร์รี่ทำอะไรเขาไปบ้าง สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือ เขาไม่เคยมีความสุขมากขนาดนี้มาก่อน
นายจำไม่ได้จริงน่ะ? แฮร์รี่ถามขำๆ เขาไม่ถือสาหรอกที่มัลฟอยจำรายละเอียดอะไรไม่ได้ เพราะที่จริงสติของเขามันก็กระเจิดกระเจิงจนจำอะไรได้ไม่มากเหมือนกัน
ก็มันจำไม่ได้นี่! คนร่างบางทำเสียงงอนๆ หน้ายู่
แฮร์รี่กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นมาทันใด ยื่นใบหน้ามาคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มมัลฟอย โอ๊ยยยยย!!! อย่าทำเสียงน่ารักอย่างงั้นสิครับ เดี๋ยวผมหลงหมดนะ
มัลฟอยหน้าแดง ยกมือมากั้นระหว่างหน้าแฮร์รี่กับแก้มตัวเองไว้ แล้วพูดยิ้มๆ อะไร? ไม่ต้องเลย! แต่แล้วก็ไม่วายต่อว่า เออนี่! นายรู้มั้ยว่าที่คอฉันมันมีกี่รอย!? 9 เชียวนะ! ไม่ต้องทำเยอะขนาดนี้ก็ได้นะ! พูดจบก็ทำตาเขียวใส่แฮร์รี่
อะไร? ทำเป็นพูดดี! แล้วรู้ไหมล่ะว่าที่คอฉันมันมีกี่รอย!? แฮร์รี่เลิกคิ้ว จ้องตามัลฟอยถามกลับ
มัลฟอยรีบหลบสายตาทันที ฉะฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ!? ก็บอกแล้วว่ามันจำไม่ได้!
คนร่างสูงยื่นหน้ามากระซิบที่ข้างหูมัลฟอย มีตั้ง 12 รอยแน่ะ
มัลฟอยตาโต จะจริงดิ? ถามด้วยเสียงไม่อยากจะเชื่อ
ก็จริงน่ะสิ แฮร์รี่ตอบให้ คราวหลังไม่ต้องทำเยอะขนาดนี้ก็ได้นะ พูดเลียนแบบด้วยน้ำเสียงยียวน
ใครบอกว่าจะมีคราวหลังกัน!? คนร่างบางทำตาเขียวมองค้อนถาม
ก็ฉันพูดอยู่เมื่อกี๊ไงว่ามันจะมี แฮร์รี่ตอบพลางยิ้มกวนๆ เออนี่ แล้วถ้าจำไม่ได้ ฉันจะบอกอะไรให้เอาไหม?
อะไร? ไม่ต้อง! คนร่างบางทำสีหน้าระแวง ก็ไม่รู้ว่าแฮร์รี่จะเล่นอะไรอีกน่ะสิ!
แต่แฮร์รี่ไม่ฟังเสียง ยื่นหน้ามาข้างๆหู พูดเสียงกระซิบ เมื่อคืนน่ะนายเซ็กซี่มากเลย
และก่อนที่มัลฟอยจะผลักหน้าของคนร่างสูงออกไปได้ทัน แฮร์รี่ก็ใช้ลิ้นเลียใบหูคนร่างบางไปทีหนึ่งอย่างรวดเร็ว
พอเลยนะแฮร์รี่! มัลฟอยว่า หน้าแดง ใช้ฟันบนกัดริมฝีปากล่างแล้วยิ้มเขินๆ มือข้างหนึ่งดันอกแฮร์รี่ไว้ ส่วนอีกข้างก็คลำๆใบหูข้างที่โดนเลียของตัวเอง
แต่ดูเหมือนท่าทางแบบนั้นจะยิ่งทำให้คำว่า พอ ห่างไกลจากสมองของแฮร์รี่หนักเข้าไปอีกก็อยากทำตัวน่ารักทำไมล่ะ!? คนร่างสูงพยายามยื่นหน้าเข้ามาคลอเคลียที่แก้มของคนร่างบาง แต่ก็เจอมือของมัลฟอยยันไว้
พอเลย! ไปกินข้าวได้แล้ว! มัลฟอยเห็นท่าว่าถ้าอยู่ต่อก็คงยิ่งเตลิดไปกันใหญ่ จึงตัดสินใจคว้ามือของแฮร์รี่ แล้วลากดุ่มๆตรงไปทางห้องโถงใหญ่
โห่ อะไรอ้า? อย่าเพิ่งสิ แฮร์รี่โวยเสียงออดอ้อน แต่มัลฟอยไม่สน
ไปกินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก คนร่างบางพูดโดยไม่หันหลังกลับมามอง เรื่องอะไรเขาจะยอมใจอ่อน เดี๋ยวก็ไม่ได้เข้าเรียนกันพอดีน่ะสิ!
โห่ ก้อแด้ แฮร์รี่ทำเสียงงอนๆบ้าง ตามใจสุดที่รักของผมละกัน
จู่ๆมัลฟอยก็หน้าแดงขึ้นมาเสียเฉยๆ...สุดที่รักของผม งั้นเหรอ? ทำไมแค่คำไม่กี่คำมันถึงให้ความรู้สึกดีได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้?
อ้าว ทำไมเงียบล่ะ? มัวแต่เขินอยู่หรือไงครับ? เสียงกวนๆของแฮร์รี่ลอยมาจากทางด้านหลัง ทำเอามัลฟอยหยุดกึก หันขวับมาส่งสายตาค้อนให้ทันที
ใครเขินกัน!? ทำปากแข็ง ทั้งๆที่หน้าตัวเองตอนนี้ก็แดงเป็นลูกตำลึงอยู่แล้ว
ฮ่าฮ่าฮ่า อ่ะๆ ไม่เขินก็ไม่เขินสิ แฮร์รี่ขำความปากแข็งของคนตรงหน้า เอามือขยี้ผมมัลฟอยด้วยความหมั่นเขี้ยว เออแฮะ ที่จริงฉันนึกว่านายจะเจ็บสะโพกจนเดินไม่ได้นะนี่ ยังปากเก่งเหมือนเดิมแบบนี้คงไม่ต้องเป็นห่วงแล้วสิ แฮร์รี่ว่า
เออจริงด้วย เขามัวแต่เถียงกับแฮร์รี่จนลืมเรื่องสะโพกระบมไปเลยนะนี่
เอาเหอะ ไปกินข้าวกันดีกว่า แฮร์รี่พูดขึ้น พลางจับมือมัลฟอยเดินไปจนเกือบถึงหน้าประตูห้องโถงใหญ่...
ไว้เจอกันนะครับ แฮร์รี่หันมากระซิบ ก่อนจะปล่อยมือจากคนร่างบาง แล้วเดินแยกกันเข้าไปในห้องโถงราวกับคนไม่รู้จักกัน
////////////////////////////////////////////
รี่แฮร์รี่! เสียงศาสตราจารย์ลูปินลอยมากระทบโสตประสาทของแฮร์รี่จนทำเอาเขาสะดุ้ง เรียกสติที่เหม่อลอยของเขากลับมาได้ทันที คิดดูก็แล้วกันว่าขนาดวิชาที่เขาชอบนักชอบหนาอย่างวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดนี่ ใจเขามันยังเอาตัวออกห่างลอยไปหาคุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนคนนั้นได้ลงคอ
อะคะครับ? แฮร์รี่หันมามองลูปินที่ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเขา พยายามทำหน้าเหมือนเขาสนใจเรียนเต็มที่ เมื่อกี๊อาจารย์ว่าอะไรนะครับ?
เค้าเลิกคาบกันแล้วล่ะแฮร์รี่ ลูปินตอบยิ้มๆ แฮร์รี่หันไปมองเพื่อนๆก็เห็นทุกคนกำลังเก็บอุปกรณ์การเรียนกันอยู่พลางมองเขาขำๆ
แฮร์รี่กำลังแลบลิ้นใส่รอนที่ยืนขำเขาอยู่ห่างๆเมื่อลูปินพูดขึ้น เหม่อลอยอย่างงี้ไม่ดีเลยนะแฮร์รี่ เธอควรจะระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลานะรู้ไหม?
แฮร์รี่หันหน้ามามองลูปินพลางขมวดคิ้ว ลูปินจึงพูดต่อ เรื่องที่ฉันบอกว่าโวลเดอมอร์ทกำลังวางแผนจะส่งคนมาฆ่าเธอไงล่ะ จำได้มั้ย?
อ๋อออ จำได้สิครับอาจารย์ แฮร์รี่พยักหน้าเข้าใจ ผมจะระวังตัวครับ เขารับคำเพื่อให้ลูปินสบายใจ
งั้นก็ดีแล้ว ลูปินว่า เออ...แล้วถ้าเธอเห็นอะไรผิดปกติละก็ เธอต้องบอกฉันนะ หรือไม่ก็สมาชิกของภาคีคนไหนก็ได้ เข้าใจไหม? ลูปินกำชับ
...จู่ๆเจ้าตัวตุ่นตัวนั้นก็แวบเข้ามาในสมองของแฮร์รี่ เขาอ้าปากขึ้นทำท่าจะเล่าเรื่องนี้ออกไป แต่แล้วก็หุบปากลงเสียดื้อๆซะอย่างงั้น
อะไร? เธอมีอะไรจะบอกครูหรือเปล่า? ลูปินขมวดคิ้วถาม
เอ่อเปล่าครับ ไม่มีอะไรครับ แฮร์รี่ตอบ
แน่ใจนะ? ลูปินยังถามย้ำ
แน่ใจครับ...ไม่มีอะไรจริงๆครับอาจารย์ เรื่องตัวตุ่นนั่นยังไม่มีหลักฐานอะไรซักหน่อย เขาแค่รู้สึกลึกๆเท่านั้นเองว่ามันดูไม่ชอบมาพากล ความจริงแล้วมันอาจจะไม่มีอะไรอย่างที่เดรโกว่าก็ได้ เขาอาจแค่คิดไปเอง ดังนั้นมันจึงไม่มีประโยชน์อะไรถ้าจะต้องให้ลูปินกังวลไปกับเรื่องไร้สาระแบบนี้
อืมม งั้นก็ดี ลูปินว่า แต่อย่าลืมนะ ว่าถ้ามีอะไรแปลกๆละก็เธอต้องบอกครู
คร๊าบบบบ แฮร์รี่รับคำ
////////////////////////////////////////////
แฮร์รี่เดินเอื่อยๆตรงไปยังห้องโถงใหญ่เพื่อรับประทานอาหารกลางวันพร้อมกับรอนและเฮอร์ไมโอนี่ เขากำลังก้าวขาลงบันไดกลางอยู่พอดีเมื่อมองเห็นโช แชงเดินสวนขึ้นมา
แฮร์รี่พยายามจะเดินเลี่ยง เขาไม่ยอมสบตาเธอ ทั้งๆที่บันไดมันก็ออกจะกว้าง แต่ทำไมมันถึงทำท่าว่าเขาจะหนีเธอไม่พ้นนะ?
แล้วโชก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา
เกิดความเงียบอันน่าอึดอัดขึ้นในบรรยากาศรอบๆ โชยืนขวางเขาอยู่ทำให้แฮร์รี่เดินลงบันไดไปไม่ได้ รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ที่อยู่ข้างๆก็ทำท่าอึดอัดไม่แพ้กัน
แฮร์รี่ แล้วโชก็เอ่ยขึ้นมาเสียงเบาๆ เอ่อขอคุยด้วยแป๊บได้ไหม?
ตอนแรกแฮร์รี่คิดว่าจะปฏิเสธ แต่เมื่อคิดดูมันก็ดูจะเป็นการเสียมารยาทไปซักหน่อยแค่คุยนิดหน่อยไม่เสียหายอะไรหรอกน่า! เขากำลังอ้าปากจะพูดเมื่อรอนพูดขึ้นมา
งั้นเฮอร์ไมโอนี่กับฉันไปก่อนนะ ขาดคำ เขาก็ลากเฮอร์ไมโอนี่ลงบันไดไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ฟังเสียงประท้วงของเจ้าหล่อนเลยแม้แต่น้อย
อะเอ่อ แฮร์รี่พูดไม่ออก อันที่จริงควรจะบอกว่าเขาไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่า
เอ่อแฮร์รี่เธอเป็นไงบ้าง? โชถามขึ้นก่อน
ก็สบายดีนี่ แฮร์รี่ยักไหล่ เขาเงียบไปซักครู่ จนรู้สึกว่าตามมารยาทแล้วเขาควรจะต้องถามเธอกลับด้วย เขาจึงพูดขึ้น
แล้วเธอล่ะเป็นไงบ้าง?
อืมม ฉันสบายดี โชตอบ เริ่มยิ้มขึ้นมาได้ ไม่ได้คุยกันนานนะ
อืมม แฮร์รี่ตอบได้แค่นั้น ก็เขาไม่รู้จะพูดอะไรนี่!
เอ่อเธอเรียนเป็นไงบ้างล่ะ? โชถาม เหมือนกับไม่รู้ว่าจะชวนคุยอะไรได้ดีไปกว่านี้แล้ว
ก็เรื่อยๆ แฮร์รี่ตอบไปแกนๆ เขาไม่เข้าใจว่าเธอเข้ามาชวนเขาคุยทำไม มัวแต่ถามสารทุกข์สุขดิบกันอย่างนี้มันจะมีอะไรดีขึ้นมาล่ะ!? ทำไมเธอถึงไม่เข้าเรื่องซักทีนะ!? มันจะได้จบๆแล้วเขาจะได้ไปหาเดรโกซักที!
เหรอ? โชเริ่มอึกอัก แล้วเล่นควิดดิชเป็นไงบ้างล่ะ? ได้ข่าวว่าเธอเป็นกัปตันทีมไม่ใช่เหรอปีนี้?
อืมมก็ดีอ่ะต้องเหนื่อยกันหน่อยเพราะต้องคัดคนใหม่ๆเข้ามาเยอะ เพราะพวกแองเจลิน่าก็เรียนจบกันไปหมดแล้ว แฮร์รี่ตอบ จุดประสงค์ของเธอคือเรื่องควิดดิชงั้นเหรอ? ไม่น่าจะใช่น่า! เอ่อ แล้วเธอล่ะ ปีนี้ปีสุดท้ายแล้วสิ?
อืมใช่ ฉันก็คงพยายามเล่นให้เต็มที่ที่สุดนั่นแหละ เธอตอบ พยายามทำร่าเริง
ความเงียบอันน่าอึดอัดกลับมาอีกครั้งเพราะไม่มีใครพูดอะไรต่อ แฮร์รี่จึงมองเห็นโอกาสที่จะปลีกตัวออกไป
เอ่อถ้าเธอไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนละกัน เขาพูดอึกๆอักๆ
อ๋อ เออ...ได้สิ โชพูดเร็วๆ เธอก้มหน้า ท่าทางลุกลี้ลุกลน เอ่อ ขอโทษที่ทำให้เสียเวลานะ เธอว่าแล้วทำท่าจะเดินเลี่ยงไป
เอ่อไม่เป็นอะไรหรอก แฮร์รี่พูดเบาๆตอบไปตามมารยาท แต่ก็ดูเหมือนจะทำให้หน้าเจื่อนๆของโชเปลี่ยนมามีรอยยิ้มได้
แล้วเจอกันนะ เธอพูดก่อนเดินจากไป
แฮร์รี่เดินลงบันไดมา แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นมัลฟอยยืนอยู่ที่ตีนบันได มองตรงมาทางเขา
อ้าว เดรโก แฮร์รี่ร่าเริงขึ้นมาทันที วิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็วจนมาหยุดอยู่หน้าคนร่างบาง มาทำอะไรอยู่ตรงนี้? รอผมอยู่เหรอครับ? เขาส่งสายตาอ้อนๆไปให้มัลฟอย แต่คนร่างบางเพียงแต่ยิ้มรับนิดหน่อย
เมื่อกี๊ใครน่ะแฮร์รี่? มัลฟอยถามขึ้น
แฮร์รี่งง เมื่อกี๊? อะไรเหรอ?
ไม่ต้องมาทำไก๋เลย! จู่ๆเสียงมัลฟอยก็เอาเรื่องขึ้นมาจนแฮร์รี่ชักใจไม่ดี ผู้หญิงที่นายคุยด้วยบนบันไดเมื่อกี๊น่ะ คนนั้นน่ะใคร? ฉันเห็นนะ
แฮร์รี่ชักใจไม่ดีขึ้นมาจริงๆแล้ว อ๋อ คนนั้นน่ะเหรอ? เขาจะบอกเดรโกว่ายังไงดีล่ะ!? ก็เธอเป็นซีกเกอร์ของเรเวนคลอไง นายก็รู้จักไม่ใช่เหรอ?
มัลฟอยขมวดคิ้ว เหรอ? นายสนิทกับเธองั้นเหรอ?
เอ่อก็ไม่หรอก เธอแค่มาถามเรื่องแข่งควิดดิชน่ะ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้โกหกล่ะนะ แฮร์รี่พยายามพูดจาให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด ในใจก็ภาวนาให้มัลฟอยเลิกถามซักที
เธอมาถามว่าอะไรเหรอ? คนร่างบางยังไม่เลิกซัก แต่น้ำเสียงอ่อนลงมากแล้ว ไม่ท่าทางเอาเรื่องเหมือนตอนแรก ทำให้แฮร์รี่ใจชื้นขึ้นเป็นกอง
ก็แค่ถามว่าปีนี้ทีมกริฟฟินดอร์มีใครลงแข่งบ้างน่ะ อันนี้เขาโกหกแฮะ แต่ช่างมันเถอะ เพื่อความสบายใจของเดรโก เออนี่ แล้วตกลงนายถามทำไมเนี่ย? หรือว่าหึงหรือไงครับ? พอเห็นมัลฟอยเริ่มกลับสู่โหมดปกติแล้ว แฮร์รี่ถึงกล้าแหย่คนร่างบางเล่นเหมือนเดิม
เปล่าซักหน่อย! มัลฟอยร้องปฏิเสธ แต่ก็หน้าแดงซะอย่างงั้น ฉันไปกินข้าวดีกว่า!
อะรายยยย? อย่าเพิ่งซี่ แฮร์รี่คว้าข้อมือคนร่างบางไว้ไม่ให้ไป เมื่อกี๊นี่หึงใช่ม๊า? คนร่างสูงยังแกล้งไม่เลิก
ก็บอกว่าเปล่า!คิกคิก แฮร์รี่ไม่เอาน่า! ประโยคหลังมัลฟอยเริ่มหัวเราะคิกคัก เพราะแฮร์รี่เริ่มซุกซน ใช้สองมือโอบเอวคนร่างบางแล้วเอาใบหน้าไซร้เล่นไปตามไหล่และคอของมัลฟอย
ไม่อ๊าว มัลฟอยทำเสียงง้องแง้งเหมือนเด็กๆ พยายามผลักใบหน้าแฮร์รี่ออกไป ตรงนี้มันที่สาธารณะนะคร๊าบบบ
โธ่ มีคนอยู่ที่ไหนกันเล่า? เค้าเข้าไปกินข้าวกันหมดแล้ว แฮร์รี่ไม่ยอมเลิก กระชับอ้อมกอดแน่นเข้าไปอีก หลับตาแล้วซุกจมูกไปตามไหล่ของคนร่างบางต่ออย่างสบายอารมณ์ แต่ถ้าอยากให้ปล่อย ก็ต้องบอกก่อนสิว่าหึง
"ไม่! มัลฟอยทำเสียงแข็ง พยายามแงะมือปลาหมึกของแฮร์รี่ที่โอบตัวเองอยู่ออก แฮร์รี่ก็ปล่อยมือออกจริงๆ แต่เปลี่ยนมาเป็นจั๊กจี๋เอวคนร่างบางแทน
เฮ้ย! แฮร์รี่! ไม่เอา! มัลฟอยดิ้นขลุกขลัก ก็เขาบ้าจี้จะตาย ฮ่าฮ่าฮ่า โอ๊ยยยย! พอแล้วๆ! ฮ่าฮ่าฮ่า โอ๊ย! บอกแล้วๆ หึงก็ได้เอ้า! โอ๊ย! บอกแล้วไง ฮ่าฮ่าฮ่า
นั่นแหละ แฮร์รี่ถึงหยุดจั๊กจี๋ เอามือมาโอบเอวคนร่างบางเหมือนเดิม ฮ่าฮ่าฮ่า โอ๋ๆ ไม่แกล้งแล้ว แค่เนี้ยแหละ แค่คำว่าหึงคำเดียวพูดไม่เห็นจะยากเลย แล้วเขาก็หอมแก้มนิ่มๆของมัลฟอยเข้าไปฟอดใหญ่ๆ
พอเลิกบ้าจี้ มัลฟอยก็สะบัดมือของแฮร์รี่ออกไปจากตัวทันที หันมามองแฮร์รี่ตาเขียวปั๊ดพลางทำหน้างอน เฮอะ! เมื่อกี๊ฉันทำมืออย่างงี้อยู่หรอก ว่าแล้วก็ชูมือซ้ายที่เอานิ้วชี้กับนิ้วกลางไขว้กันไว้ให้แฮร์รี่ดู ใครจะไปยอมพูดกัน!? แบร่! แลบลิ้นใส่คนร่างสูง ก่อนจะรีบเผ่นเข้าไปในห้องโถงใหญ่เร็วกว่าจรวด อยู่ทำไมให้โง่เดี๋ยวก็โดนคนขี้แกล้งแกล้งอีกน่ะสิ!
////////////////////////////////////////////
ง่วง! มัลฟอยร้องแล้วฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะ
เขากับแฮร์รี่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ด้วยกันในห้องสมุด ตอนนี้เป็นเวลาหัวค่ำ ห้องสมุดจึงมีคนไม่มากนักเพราะนักเรียนส่วนใหญ่ไปหมกตัวอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมของตนกันหมดแล้ว ปกติช่วงเวลานี้พวกเขาจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันในห้องเรียนว่างๆห้องนั้น แต่ช่วงนี้อาจารย์แต่ละคนแจกการบ้านกองพะเนินเทินทึกเป็นภูเขา จะเอาเวลาว่างไปจู๋จี๋แทนที่จะมานั่งทำการบ้านมันก็กระไรอยู่
แต่ปัญหาก็คือ...มันง่วงเนี่ยสิ! ปกติเวลาไปหมกตัวอยู่กับแฮร์รี่อาการนี้ไม่เคยจะเกิด แต่พอมาเห็นตัวหนังสือเยอะๆประกอบกับกินข้าวเย็นมาอิ่มๆ เปลือกตามันก็อดจะหนักไม่ได้
ถ้าง่วงก็นอนไปก็ได้ เดี๋ยวฉันปลุกนายเอง แฮร์รี่พูดอย่างเอ็นดู มือซ้ายขยี้หัวคนร่างบาง มือขวาก็ยังจับปากกาขนนกเขียนเรียงความยิกๆ
ได้ที่ไหน!? ขืนนอนการบ้านก็ไม่เสร็จน่ะสิ! มัลฟอยขยี้ตา พยายามปลุกตัวเองให้ตื่น หยิบปากกาขนนกจะเขียนเรียงความต่อ
แต่เขียนไปได้ 3 บรรทัดคนร่างบางก็เริ่มสัปหงก เขียนหนังสือไม่เป็นตัวมากขึ้นเรื่อยๆ แฮร์รี่เห็นแล้วก็ยิ้มขำ
นายนี่น้า บอกแล้วว่าไม่ไหวก็ให้นอนไปก่อน ง่วงอย่างงี้ทำการบ้านไม่รู้เรื่องหรอก เขาดึงปากกาขนนกออกจากมือคนร่างบาง ก่อนจะดึงเรียงความของมัลฟอยมาขีดฆ่าประโยคที่เขียนเป็นตัวขยุกขยิกอ่านไม่ค่อยออก แล้วเขียนให้ใหม่
มัลฟอยนั่งมองแฮร์รี่แก้การบ้านของตนให้ ก่อนจะเกิดความคิดขึ้นมา
แฮร์รี่ คนร่างบางเรียก แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นมามอง
หือ? มีอะไรครับ?
ช่วยทำการบ้านให้ฉันหน่อยสิ มัลฟอยว่า
แฮร์รี่อมยิ้ม อะไร? ฉันไม่ใช่เอลฟ์ประจำบ้านนะ สั่งให้ทำอะไรก็ทำน่ะ
มัลฟอยทำหน้ายู่ ไม่ได้พูดอะไรต่อ ความจริงแฮร์รี่ก็อยากช่วยหรอกนะ แต่มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันหน่อย...
อ้อนก่อนสิ แฮร์รี่พูดขึ้น คนร่างบางหันมามองงงๆ อ้อนก่อนสิ แล้วจะทำให้ เขาพูดย้ำ
มัลฟอยทำหน้ายู่หนักกว่าเก่า ไม่อาว ฉันทำเองดีกว่า เขายื่นมือมาพยายามจะแย่งการบ้านกลับไป แต่แฮร์รี่ไม่ให้ หยิบการบ้านมัลฟอยหนีไปอีกทาง
แน่ใจ๊? นายง่วงอย่างงั้นทำได้ไม่ถึงไหนหรอกน่า คนร่างสูงว่า เมื่อเห็นมัลฟอยเริ่มมีท่าทางลังเล แต่ก็ยังคงเงียบ เขาก็พูดขึ้นอีก อ้อนหน่อยสิคร๊าบ แล้วเดี๋ยวผมจะทำการบ้านให้
แล้วก็ดูเหมือนมัลฟอยจะตัดสินใจอะไรได้ หึหึ นายขอเองนะ อย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกัน...
คนร่างบางหันมามองแฮร์รี่ด้วยสายตาอ้อนๆ
ช่วยทำการบ้านให้หน่อยสิคร๊าบบบ พูดเสียงออดอ้อน
อะไรนะ? ขออีกที? แฮร์รี่แกล้ง
แฮร์รี่คร๊าบบบ ช่วยทำการบ้านให้เดรโกหน่อยสิ น๊าาาาา น้ำเสียงอ้อนหนักกว่าเก่า แฮร์รี่เริ่มกัดริมฝีปาก คนบ้าอะไร!? อ้อนได้น่ารักชะมัด!
อืมม ถ้าทำให้แล้วจะได้อะไรล่ะ? เสียงนุ่มๆของแฮร์รี่ถามกลับ พร้อมกับสายตาขี้อ้อนของคนเจ้าเล่ห์
มัลฟอยทำท่าคิด แล้วอยากได้อะไรล่ะ? ถามกลับเสียงอ่อยๆ
ก็อยากได้เดรโกน่ะ ได้มั้ยล่ะครับ? ถามเสียงกระซิบ พลางกระเถิบตัวเข้ามาใกล้ๆ น้ำเสียงอ้อนๆของคนร่างบางแทบจะทำเอาแฮร์รี่เตลิดไปแล้ว
มัลฟอยหัวเราะคิก คิกคิก ตอนนี้ไม่ได้ นี่มันห้องสมุดนะคร๊าบ เขาอมยิ้ม
งั้นขอเป็นจูบแทนละกัน ได้มั้ย? แฮร์รี่ยังกระเถิบตัวเข้าไปใกล้อีก
"อืมมม คงได้มั๊ง คนร่างบางยังทำท่าเล่นตัว ตกลงทำการบ้านให้ใช่ม๊าาาาา?
อืออ ทำให้ก็ได้ แฮร์รี่เอามือโอบเอวมัลฟอย
กี่วิชา? คนร่างบางยังไม่ยอมให้จูบ
อยากให้ทำให้กี่วิชาล่ะครับ? แฮร์รี่ถามกลับเสียงนุ่มๆ
ก็หมดเลยย มัลฟอยทำน้ำเสียงอ่อยๆ ช้อนตาขึ้นมองแฮร์รี่ด้วยสายตาหวานๆคู่นั้น
หมดเลยเหรอ? ถ้างั้นต้องอ้อนอีก คนร่างสูงว่า อยากได้ยินน้ำเสียงอ้อนๆแบบนั้นอีก
มัลฟอยกัดริมฝีปากตัวเองเขินๆ นานๆจะได้แกล้งคนร่างสูงตรงหน้านี่ที ก็แกล้งให้มันสุดๆไปเลย! แฮร์รี่ช่วยทำการบ้านให้เดรโกหมดเลยนะคร๊าบบบ น๊าน๊าน๊านะนะนะนะนะนะนะ นะครับน๊าาาาาา แฮร์รี่น่ารักที่สุดในโลกเลยยยยย
อารมณ์ของแฮร์รี่จี๊ดขึ้นมาทันที เขากัดริมฝีปากตัวเองพร้อมๆกับสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มแรงพอแล้ว! ถ้าขืนยังอ้อนมากกว่านี้ เดี๋ยวเขาได้ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่จริงๆแน่!
แฮร์รี่ยื่นหน้าเข้าไปคลอเคลียที่ข้างแก้มคนร่างบาง
ที่บอกว่าแฮร์รี่น่ารักที่สุดในโลกเมื่อกี๊นี่พูดจริงหรือเปล่า? เขาถามเบาๆ
มัลฟอยอมยิ้ม ก่อนจะกระซิบตอบ จริงสิ...
แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน เมื่อแฮร์รี่ประกบริมฝีปากอุ่นๆของเขาเข้ากับของมัลฟอยจูบอุ่นๆนุ่มนวลนั่นแทบจะทำเอามัลฟอยเคลิ้ม ลิ้นของทั้งคู่เกี่ยวกระหวัดพัวพันกันอยู่ไม่ห่าง จนเมื่อแฮร์รี่เริ่มเอามือลูบขึ้นมาตามแผ่นอกของคนร่างบางนั่นแหละ มัลฟอยถึงได้ผลักเขาออกไป
พอเลย! มัลฟอยว่ายิ้มๆเมื่อเห็นสีหน้าเสียดายสุดๆของแฮร์รี่ นี่มันห้องสมุดนะ! ทำการบ้านไปเลย ฉันจะนอนแล้ว! แล้วคนร่างบางก็ฟุบหน้าหนี
โห่ อะไรอ้า? ไม่มีเยื่อใยกันเลยเหรอ? เดรโกคร๊าบบบ แฮร์รี่พยายามออดอ้อนบ้าง
อะไร? ก็นายขอจูบฉันก็ให้แล้วไง? ทำการบ้านไปสิ! มัลฟอยสั่ง หันหน้าที่ฟุบกับโต๊ะอยู่มาทางคนร่างสูงแล้วมองยิ้มๆ
มองอย่างงี้ยั่วกันนี่นา!? แฮร์รี่กัดริมฝีปากตัวเองมองตอบสายตาหวานๆสีเทาของคนร่างบาง
ใครยั่ว? เปล่าซักหน่อย! มัลฟอยหัวเราะคิกคัก แล้วเอนตัวล้มลงไปนอนหนุนตักแฮร์รี่เสียเฉยๆ
ทำการบ้านไปเลย ฉันจะนอนจริงๆแล้วนะคราวนี้ พูดจบก็หลับตาพริ้มไปทันที ไม่สนใจคนร่างสูงที่นั่งทำท่าฮึดฮัดอยู่อย่างนั้นก็ดันยั่วเขาซะขนาดนี้ แล้วเขาจะมีอารมณ์ทำการบ้านมั้ยล่ะเนี่ยหา!?
เดรโกกกก แฮร์รี่ก้มหน้าลงไปเรียกชื่อคนร่างบางที่นอนอยู่บนตักเขา แต่มัลฟอยไม่ยอมลืมตา
ตื่นเดี๋ยวนี้เลยน๊าาาา เอามือบีบจมูกคนร่างบางเล่น มัลฟอยหัวเราะ ลืมตาขึ้นมาแล้วใช้มือซ้ายยึดมือซุกซนของแฮร์รี่ที่บีบจมูกเขาเอาไว้
ทำการบ้านไปน่า! มัลฟอยว่า คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนสั่งเชียวนะ นายกล้าขัดคำสั่งเหรอ? เขาแกล้งทำเสียงดุถาม
โอ๊ยๆ กลัวแล้วกลัวแล้ว แฮร์รี่หัวเราะตอบ ใครจะไปกล้าขัดคำสั่งสุดที่รักของผมกันเล่า?
คำนี้อีกแล้ว...สุดที่รักของผมมัลฟอยหน้าแดง แต่ก็พยายามกลบเกลื่อนด้วยการหันไปนอนตะแคงข้างแล้วหลับตา
ฉันจะนอนแล้วนะ ทำการบ้านให้เสร็จด้วยนะ ไม่วายสั่งเสียงอ้อนๆตบท้าย
คร๊าบบบบบ แฮร์รี่แกล้งรับคำเสียงยาน งั้นก็ราตรีสวัสดิ์นะครับ ที่รัก ประโยคหลังก้มลงมากระซิบที่ข้างๆหู
มัลฟอยอมยิ้มไม่หุบ นอนหลับไปทั้งๆที่มือซ้ายของเขายังกุมมือซุกซนของแฮร์รี่ไว้ไม่ปล่อยเลย
...I was only thinking of you, Hoping you were thinking of me
Two hearts beating just like one against the world
Baby, I am always dreaming of you, Hoping you are dreaming of me
I could never live one daywithout your love