LuZ CoNtRoL # 9 #
posted on 03 Feb 2006 00:44 by dakki in LuZCoNtRoLxENDxHarry Potter Fan Fiction
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : NC-17(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...
LuZ CoNtRoL # 9 #
คนขี้หึง
มัลฟอยมิสเตอร์มัลฟอย!
เสียงศาสตราจารย์มักกอนนากัลทะลุผ่านโสตประสาทอันเหม่อลอยของมัลฟอยเข้ามาจนเขาสะดุ้งสุดตัว คนร่างบางทำหน้าเลิกลั่ก อะอะไรครับ อาจารย์?
เธอนั่งเหม่อลอยอะไรกัน? ไม่ได้ฟังที่ครูถามเมื่อกี๊เลยใช่ไหม? ศาสตราจารย์มักกอนนากัลหรี่ตาถาม
อะเอ่อ มัลฟอยตอบไม่ถูก จะให้เขาตอบตามตรงว่าไม่ได้ฟังเลย ก็คงจะโดนศาสตราจารย์มักกอนนากัลศอกหน้าหงายกลับมาเป็นการตอบแทนแน่ แต่เขาก็ไม่ได้ฟังจริงๆนั่นแหละ เกือบตลอดทั้งชั่วโมงที่นั่งเรียนอยู่นี่ จิตใจของเขามันไม่ได้สนใจบทเรียนข้างหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่กลับล่องลอยไปหาเจ้าเด็กกริฟฟินดอร์หัวยุ่งคนนั้น
หักสลิธีรีน 5 คะแนน! โทษฐานที่มิสเตอร์มัลฟอยไม่ตั้งใจเรียน! ศาสตราจารย์มักกอนนากัลประกาศ มัลฟอยทำหน้ายู่แต่เค้าจะไปเถียงอะไรได้เล่า? มันเป็นความผิดของเขาเองนั่นแหละ ที่ไม่สามารถควบคุมใจตัวเองให้สนใจบทเรียนข้างหน้านี่ไม่ใช่เอาแต่คิดถึงผู้ชายคนนั้นได้
ตอนนี้แฮร์รี่กำลังเรียนอะไรอยู่น๊า? น่าจะเป็นวิชาปรุงยา หมอนั่นจะเรียนเป็นยังไงบ้าง? ศาสตราจารย์สเนปยิ่งไม่ชอบแฮร์รี่อยู่ด้วย หมอนั่นจะโดนหักคะแนนหรือเปล่านะถ้าทำอะไรไม่ถูกใจอาจารย์? เวลาโดนถามคำถามแฮร์รี่จะตอบได้ไหม? แล้วตอนนี้หมอนั่นจะกำลังทำอะไรอยู่นะ? แฮร์รี่จะตั้งใจเรียนหรือเปล่า? มัลฟอยนึกเห็นภาพแฮร์รี่กำลังนั่งเท้าคาง ฟังศาสตราจารย์สเนปพล่ามถึงสูตรเครื่องปรุงในการปรุงยาพร้อมๆกับทำหน้าเบื่อหน่าย แค่นั้นคนร่างบางก็อมยิ้มอย่างแฮร์รี่จะตั้งใจเรียนวิชาปรุงยาคงจะเป็นไปไม่ได้ หมอนั่นคงต้องกำลังนั่งใจลอยอย่างเขาเป็นแน่ แต่จะใจลอยถึงเรื่องอะไรล่ะ? แฮร์รี่จะใจลอยคิดถึงเขาเหมือนๆกับที่เขากำลังคิดถึงหมอนั่นอยู่ตอนนี้บ้างหรือเปล่า?
มิสเตอร์มัลฟอย! เสียงศาสตราจารย์มักกอนนากัลดังแหวกอากาศขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอามัลฟอยสะดุ้ง
คะครับ เขารับคำหน้ายู่ รู้ตัวทันทีว่าคราวนี้คงจะต้องโดนหักคะแนนอีกแน่แล้วก็จริงเสียด้วย
ว่าแล้วยังไม่จำอีกนะ! นั่งใจลอยอยู่นั่นแหละ! หักสลิธีรีนอีก 20 คะแนน! แล้วเธอต้องคัดคำว่า ผมจะไม่นั่งเหม่อลอยในวิชานี้อีกแล้วครับ 200 จบมาให้ครูด้วย ส่งพรุ่งนี้! เธอประกาศ คนร่างบางทำหน้าบูดหนักกว่าเก่า โดนหักคะแนนทั้งหมดตั้ง 25 คะแนน! แล้วยังต้องคัดประโยคงี่เง่านั่นไปส่งอาจารย์อีก! เพราะเจ้าแฮร์รี่แท้ๆเลยที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบนี้ (ยังจะไปโทษชาวบ้านเขาอีกนะ) คนร่างบางนั่งเรียนต่อไปโดยพยายามบังคับใจตัวเองให้มันอยู่กับเขาตรงนี้ ไม่ใช่ล่องลอยลงไปยังห้องเรียนวิชาปรุงยาในคุกใต้ดินข้างล่างโน่น
แบบนี้หรือเปล่านะที่เขาเรียกว่า รัก?
แล้วเวลาคนอื่นมี ความรัก เขาจะเป็นแบบนี้กันบ้างหรือเปล่านะ?
////////////////////////////////
มัลฟอยเพิ่งเลิกเรียนวิชาแปลงร่าง เมื่อจบวิชานี้ก็เป็นช่วงพักกลางวัน คนร่างบางกำลังเดินตรงไปทางห้องโถงใหญ่ แต่เมื่อเดินผ่านห้องโถงกลาง สายตาของเขาก็ไปสะดุดกับอะไรอย่างหนึ่ง
ตรงเชิงบันไดห้องโถงกลาง แฮร์รี่กำลังยืนอยู่ตรงนั้นกับเด็กสาวเรเวนคลอคนที่เขาเห็นแฮร์รี่คุยด้วยเมื่อวันก่อน
มัลฟอยหยุดกึก ไหนแฮร์รี่บอกว่าไม่มีอะไรไง!? ไหนบอกว่าเธอแค่ถามเรื่องควิดดิชเล็กๆน้อยๆไง!? แล้วเธอเข้ามาคุยกับแฮร์รี่ทำไมอีก!?
ความระแวงแคลงใจกำลังเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆในจิตใจของคนร่างบาง เขาเห็นยายเด็กเรเวนคลอนั่นหัวเราะ และแฮร์รี่ก็ยิ้มตอบคุยกันยิ้มให้กันขนาดนั้น มันไม่น่าจะเป็น แค่ คนรู้จักกันห่างๆ และบทสนทนาก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องควิดดิชด้วย
มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ๆ
มัลฟอยอยากจะเข้าไปแทรกตรงกลางระหว่างแฮร์รี่กับยายนั่นซะเดี๋ยวนั้น แต่ความอยากรู้มันมีมากกว่า เขาอยากรู้ว่าสองคนนั่นจะทำอะไรต่อไป ความจริงเขาก็อยากได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคนนั่นคุยกันด้วย แต่ถ้าเข้าไปใกล้มากเกินไปจนอยู่ในระยะได้ยินบทสนทนา แฮร์รี่ก็จะต้องเห็นเขาแน่ๆ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ
เขาเห็นแฮร์รี่กับยายนั่นยิ้มหัวให้กันเหมือนคนคุ้นเคยที่ไม่ได้คุยกันมานานแสนนาน ถึงรอยยิ้มของแฮร์รี่จะดูเจื่อนๆดูเสแสร้งก็เถอะ แต่สำหรับมัลฟอย ยิ้มก็คือยิ้มอยู่วันยังค่ำ ยายเด็กเรเวนคลอนั่นดูท่าจะพยายามชวนแฮร์รี่คุยเสียเหลือเกิน พยายามทำท่าทีสนุกสนานร่าเริง แฮร์รี่ก็คุยตอบและพยายามสนุกสนานร่าเริงไปด้วย ถึงจะร่าเริงไม่เท่ายายนั่นก็เถอะ แต่สำหรับมัลฟอย ร่าเริงก็คือร่าเริงอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ
ไม่นานหลังจากนั้นแต่สำหรับมัลฟอยมันดูราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ ยายเด็กเรเวนคลอนั่นก็เดินจากไปพร้อมกับโบกมือและส่งยิ้มหวานหยดเยิ้มให้แฮร์รี่ แฮร์รี่เองก็โบกมือตอบพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ จะยิ้มเจื่อนไม่เจื่อนไม่รู้เพราะตอนนี้มัลฟอยไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว คนร่างบางรู้สึกตัวชาทำไมจะต้องร่ำลากันหวานหยดเยิ้มขนาดนั้นด้วย!? ทั้งสายตาอย่างนั้น! และก็รอยยิ้มแบบนั้น! นั่นน่ะ มันไม่ได้มีไว้สำหรับเขาคนเดียวอย่างนั้นเหรอ!? ยายนั่นมันเป็นใคร!? มันมีสิทธิ์อะไรถึงได้ไปคุยกับแฮร์รี่อย่างสนิทสนมอย่างนั้น!? ทั้งๆที่มันเป็นสิทธิ์ของเขาแท้ๆ มันเป็นที่ของเขาแท้ๆ
อารมณ์เดือดของคนร่างบางพุ่งปรี๊ด เขาเพ่งสายตาเขม็งไปยังร่างบอบบางของซีกเกอร์ทีมเรเวนคลอที่เดินยิ้มแฉ่งอย่างสบายอารมณ์ลงบันไดมา มัลฟอยอยากจะพุ่งเข้าไปผลักยายนั่นให้หัวคะมำตกบันไดเสียเหลือเกิน แต่ถ้าทำอย่างนั้นเขาจะคงโดนด่าว่าเป็นไอ้ไก่อ่อน ทำร้ายได้แม้กระทั่งผู้หญิงตัวบอบบางไร้ทางสู้ คนร่างบางจึงได้แต่ยืนนิ่งเฉย พลางตั้งจิตอธิษฐานขอให้ยายนั่นสะดุดขาตัวเองตกบันไดลงมาคอหักตายซะตรงนั้น (ใจเย็นลูก)
มัลฟอยมองตามเด็กสาวเรเวนคลอนั่นจนหล่อนเดินเข้าห้องโถงใหญ่ลับสายตาไป จึงหันมาสนใจแฮร์รี่ที่กำลังเดินทำหน้าเบื่อหน่ายปนเศร้าหมองลงบันไดมา
แต่ตอนนี้คนร่างบางไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาพยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปรกติที่สุดและเดินด้วยท่าทางเนิบๆเข้าไปหาแฮร์รี่ที่ตีนบันได จังหวะพอดีกับที่คนร่างสูงลงบันไดมาถึงพอดี
อ้าว? เดรโก? แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นมาทักคนร่างบางเมื่อจู่ๆมัลฟอยก็เดินมาโผล่ตรงหน้า ในสีหน้าและน้ำเสียงของคนร่างสูงมีแววตกใจที่เห็นได้ชัดว่าพยายามกลบเกลื่อน เพิ่งเลิกเรียนเหรอ? แฮร์รี่พยายามทำเหมือนปกติเหมือนเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เปล่าเลิกตั้งนานแล้ว น้ำเสียงของคนร่างบางอ่อนลงเล็กน้อยพอได้เห็นหน้าแฮร์รี่ ได้ยินเสียงของแฮร์รี่แล้วมันทำให้เขาโกรธผู้ชายคนนี้ไม่ลงจริงๆ
แต่ไม่ได้หรอก เรื่องนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!
แฮร์รี่เมื่อกี๊นายคุยอะไรกับซีกเกอร์เรเวนคลอ? ถึงน้ำเสียงจะไม่ดุแต่ก็แฝงแววคุกคามอยู่ลึกๆ แฮร์รี่สะดุ้งทันทีที่ได้ยินคำถาม เขาเริ่มอึกอัก
มะเมื่อกี๊นายเห็นเหรอ? เขาหลบสายตามัลฟอย และนั่นทำให้อารมณ์ของคนร่างบางเริ่มเดือดขึ้นมาอีกครั้ง
อ๋ออออ ก็ใช่น่ะสิ! ยืนคุยกันอยู่ตั้งเป็นนานสองนานอย่างนั้นคิดว่าฉันจะไม่เห็นหรือไง!? พวกนายสองคนคุยอะไรกันแน่!? ทำท่าทีสนิทสนมกันขนาดนั้น จะบอกว่าเป็นแค่เพื่อนนักกีฬาควิดดิชกันแค่นั้นฉันไม่เชื่อหรอก! นายมีอะไรปิดบังฉัน!? บอกมาให้หมดนะ! เสียงของมัลฟอยจากระดับเสียงปกติก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆในทุกๆคำพูดที่กล่าวออกมา และแรงโทสะที่ค่อยๆเพิ่มขึ้น ก็ทำให้น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้าน
เดรโก ใจเย็นๆ แฮร์รี่ตกใจ เริ่มใจเสีย ใจเย็นๆนะ ค่อยๆพูดกันก็ได้ อย่าใช้อารมณ์เลย ฉันว่านายไปหาอะไรดื่มให้ใจเย็นลงหน่อยดีกว่านะ คำพูดที่ดูเหมือนเฉไฉ พยายามหลีกเลี่ยงคำถามของแฮร์รี่ ยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง
ไม่! นายอย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ! คนร่างบางปัดมือของแฮร์รี่ที่เอื้อมมาจะปลอบโยนตนไปอย่างไม่ไยดี ตอบคำถามฉันมาก่อน นายกับยายนั่นเป็นอะไรกัน!? น้ำเสียงของคนร่างบางสั่นมากกว่าเดิม
เป็นเพื่อน ฉันกับโชเราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านี้จริงๆเดรโก แฮร์รี่คว้ามือนุ่มของคนร่างบางมากุมไว้แล้วยกขึ้นมาจรดปากตัวเอง หวังว่าการกระทำแบบนี้จะช่วยให้มัลฟอยอารมณ์เย็นลงได้
อ๋อออ ไม่มีอะไร ไม่สนิทอะไร แต่เรียกชื่อต้นเขาเชียวนะ ถ้าฉันจำไม่ผิดยายนั่นชื่อโช แชง ไม่ใช่เหรอ!? นายไม่สนิทแต่เรียกชื่อต้นเขาเนี่ยนะ!? มันหมายความว่ายังไงกันล่ะแฮร์รี่!? ดูเหมือนอารมณ์ของมัลฟอยจะไม่เย็นลงเลย เขาสะบัดมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของแฮร์รี่ แฮร์รี่หน้าเจื่อน เขาไม่น่าหลุดชื่อโชออกไปเลย ให้ตายสิ!
แฮร์รี่ไม่เคยเห็นมัลฟอยโกรธขนาดนี้มาก่อนเลย คนร่างบางเม้มปากจนเป็นเส้นตรง สายตาจ้องเขม็งอย่างคาดคั้นมาที่เขาอย่างต้องการคำตอบ มือทั้งสองข้างกำแน่นอย่างพยายามสะกดอารมณ์ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าคนร่างบางคนนี้จะหึงได้น่ากลัวขนาดนี้
ว่าไง? ฉันรอฟังคำตอบอยู่นะ!? น้ำเสียงของมัลฟอยคาดคั้น อย่าโกหกเลย ถ้าไม่มีอะไรจริงๆนายคงไม่อ้ำอึ้งขนาดนี้หรอกใช่ไหม?
แล้วจู่ๆแฮร์รี่ก็ถอนหายใจ โอเค ถ้านายอยากฟังคำอธิบายมากนักล่ะก็ฉันจะบอกให้ก็ได้
อยู่ๆมัลฟอยก็รู้สึกใจหายวาบขึ้นมาตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามัวแต่ใช้อารมณ์มาตลอด มัวแต่ระเบิดใส่แฮร์รี่ พยายามคาดคั้นจะเอาคำตอบ แต่คำตอบที่เขาต้องการจริงๆก็คือคำแก้ตัวที่ฟังขึ้นเท่านั้น...คำแก้ตัวอะไรก็ได้ ที่มันจะทำให้เขาสบายใจขึ้น เขาไม่ได้ต้องการความจริงอะไรทั้งนั้นไม่ใช่เลย เพราะเขากลัวความจริง กลัวว่ามันจะโหดร้าย กลัวว่าสิ่งที่ได้ยิน มันจะทำร้ายจิตใจของเขาจนแหลกยับเยินไม่มีชิ้นดี
อย่านะแฮร์รี่! เขาไม่อยากได้ยินความเป็นจริง! เขาไม่อยากรู้! ได้โปรดเถอะ! พูดอะไรก็ได้! จะโกหกยังไงก็ได้! อย่าเล่าความจริงให้เขาฟังเลย!
ฉันเคยชอบโชมาก่อน เป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของแฮร์รี่ถึงแม้จะอยู่ใกล้กันแค่เอื้อม แต่สำหรับมัลฟอยราวกับเสียงนั้นมันล่องลอยมาจากที่ที่ไกลแสนไกล เมื่อตอนราวๆปี 4 ปี5แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องในอดีต มันผ่านไปแล้วนะเดรโก ตอนนี้ฉันไม่ได้ชอบเธอแล้ว คนที่ฉันชอบในตอนนี้ก็คือนายนะ เข้าใจใช่ไหม?
ตอนนี้ความคิดของมัลฟอยดูจะล่องลอยไปไกล เขากำลังเรียบเรียง ความเป็นจริง ที่เพิ่งได้ยินมาเมื่อกี๊แฮร์รี่เคยชอบโชมาก่อนเมื่อตอนปี4 ปี5แฮร์รี่บอกว่ามันเป็นเรื่องในอดีตเรื่องในอดีต
นายกับโช! มันเป็นเรื่องในอดีตงั้นเหรอ!? ถ้าเป็นอย่างงั้นจริงแล้วเรื่องวันนี้ล่ะ!? เรื่องเมื่อกี๊น่ะมันหมายความว่ายังไง!? คนร่างบางตะโกนถามน้ำเสียงสั่น บอกมาสิ! มีอะไรที่เขายังไม่รู้อีกล่ะ!? ไหนๆก็ไหนๆแล้วบอกมาให้หมดเลย! มัลฟอยรู้สึกว่านัยน์ตาของเขาเริ่มพร่ามัว แล้ววินาทีต่อมาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอุ่นๆไหลอาบลงมาตามแก้ม
ในฉับพลันนั้น แฮร์รี่ก็คว้าคนร่างบางเข้ามากอด ใบหน้าของมัลฟอยซบอยู่ตรงซอกคอของแฮร์รี่ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าสิ่งอุ่นๆที่ทำให้ตาของเขาพร่าและไหลลงมาตามแก้มของเขานั้น มันคือน้ำตา
คนร่างบางซุกหน้าลงไปในซอกคอของแฮร์รี่ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเอื่อยๆแต่ไม่ขาดสาย แฮร์รี่กอดมัลฟอยอย่างแนบแน่นพลางเอาหน้าซบลงไปบนไหล่ของคนร่างบาง
เดรโก ฟังนะ ฉันกับโชไม่มีอะไรต่อกันแล้วจริงๆ ทุกอย่างมันเป็นอดีตไปหมดแล้ว ตอนนี้ฉันมีแต่นายนะรู้ไหม? ที่เห็นฉันคุยกับโชน่ะ มันไม่มีอะไรจริงๆ เราแค่คุยกันธรรมดาในฐานะเพื่อนเท่านั้น นายเชื่อที่ฉันพูดบ้างมั้ย? แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง เพื่อให้อีกฝ่ายมั่นใจในความจริงใจของคำพูดของเขา
คนร่างบางนิ่งไปอึดใจหนึ่ง นายอย่าคุยกับโชอีกได้ไหม? เขาถาม
เดรโก มันไม่มีอะไรจริงๆนะ เราคุยกันแบบเพื่อน ฉัน แฮร์รี่พยายามอธิบาย แต่พูดไม่ทันจบ มัลฟอยก็ขัดขึ้นซะก่อน
ฉันรู้! ว่ามันเป็นแบบเพื่อน! แต่ก็ไม่อยากให้นายคุยกับผู้หญิงคนไหน โดยเฉพาะยายนั่น! อย่าคุยกับยายนั่นอีกไม่ได้เหรอ!? มัลฟอยกำเสื้อแฮร์รี่แน่น อารมณ์ที่เพิ่งเย็นลงทำท่าจะเดือดขึ้นมาอีกแล้ว
โอเคๆ ไม่คุยก็ไม่คุย ต่อไปนี้จะไม่คุยแล้ว แฮร์รี่รีบรับคำ กลัวคนร่างบางตรงหน้าจะโกรธเขา จะเกลียดเขาถ้าเพื่อคนตรงหน้านี่แล้ว ไม่ว่าอะไรเขาก็ทำให้ได้ทั้งนั้น
แล้วก็อย่ายิ้มด้วย คนร่างบางส่งเสียงอุบอิบ คำรับปากของแฮร์รี่ทำให้มัลฟอยอารมณ์ดีขึ้น ตอนนี้น้ำเสียงของเขาอ่อนลงมากแล้ว
อะไรนะ? หมายความว่าไงนะครับที่ห้ามยิ้ม? แฮร์รี่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ
ก็ห้ามยิ้มกับคนอื่นไง! ฉันไม่ชอบเวลานายยิ้มให้คนอื่น เข้าใจมั้ย!? คนร่างบางอธิบายเสียงอุบอิบเหมือนเดิม
อ๋อออ โอเคครับๆ ห้ามพูดห้ามยิ้มใช่มั้ย? แล้วมีอะไรอีกมั้ยเนี่ย? แฮร์รี่เริ่มอมยิ้มหึงได้ทั้งน่ากลัวและน่ารักในเวลาเดียวกันเลยนะ เดรโก!
แล้วก็ห้ามมองด้วย! คนร่างบางยังเสริม
อะไรนะ!? มองก็ไม่ได้เหรอ!? ขนาดนั้นเลยเหรอ!? คนร่างสูงร้องถามลั่น แต่ก็ยังคงอมยิ้มไม่เลิก
ก็ฉันไม่ชอบเวลานายมองยายนั่นด้วยสายตาแบบนั้นนี่! ไม่เข้าใจหรือไง!? มัลฟอยขึ้นเสียง
แบบไหน? ฉันมองโชด้วยสายตาเย็นชามากเลยนะ! นายดูผิดแล้วถ้าคิดว่าฉันมองโชด้วยสายตาอย่าง พูดยังไม่ทันจบประโยค คนร่างบางก็ร้องแทรกขึ้นมา
ห้ามเรียกโชด้วย!
คนร่างสูงกำลังอ้าปากจะแย้ง แต่ทันทีทันใดก็รีบรับคำคนร่างบางทันที เพราะมัลฟอยเริ่มใช้เล็บจิกแขนของเขาเข้าให้เป็นการข่มขู่ โอเคครับ เรียกแชงครับ แชง และก็จะไม่มองด้วยครับ ไม่พูดไม่ยิ้มด้วย พอใจหรือยังคร๊าบบบบบ? ประโยคสุดท้ายแฮร์รี่ทำเสียงอ้อนๆกวนๆ หวังจะคลายสถานการณ์ตึงเครียดนี่
ยังไม่พอ เสียงอุบอิบของคนร่างบางดังออกมาจากซอกคอแฮร์รี่
โลภมากจริง นี่ หยุดร้องไห้หรือยังคนดี? ร้องไห้ตาบวมเดี๋ยวไม่น่ารักหรอกน๊าาาา แฮร์รี่พยายามจะช้อนใบหน้าของคนร่างบางที่ยังซบอยู่กับซอกคอและไหล่ของเขาไม่เลิกขึ้นมา เมื่อมัลฟอยยังไม่ยอมเงย แฮร์รี่ก็แกล้งพูดขู่เล่นๆ
นี่ ถ้ายังไม่ยอมเงยเดี๋ยวโดนลงโทษหรอกน๊าาาาา แกล้งขู่ไปงั้นแหละ หวังจะเรียกความร่าเริงของคนร่างบางกลับมา แต่ดูเหมือนมัลฟอยจะไม่เล่นด้วย
นี่ ฉันยังไม่หายโกรธหรอกนะ คนร่างบางส่งเสียงเย็นชากลับมาเป็นคำตอบ แฮร์รี่หน้าเสียยังโกรธอยู่อีกงั้นเหรอ?
มัลฟอยเงยหน้าขึ้นมาจากบ่าของแฮร์รี่ที่ซบอยู่เป็นนานสองนาน เขาผละออกมาจากอ้อมกอดของคนร่างสูงพลางยกมือปาดคราบน้ำตาที่ติดอยู่บนแก้มเร็วๆ ก่อนจะส่งสายตาเคืองๆมาให้แฮร์รี่ความจริงเขาก็ไม่โกรธอะไรมากมายนักหรอก...หลังจากที่แฮร์รี่ได้ให้คำมั่นต่างๆนานากับเขาและได้ฟังเรื่องราวแก้ตัวจากหมอนั่นจนพอใจแล้วน่ะนะ แต่เขาก็ยังอยากจะเล่นตัวอยู่ อยากจะแกล้งแฮร์รี่ดู ดูซิว่าหมอนั่นจะงัดไม้ไหนมาง้อเขาได้อีก
แล้วทำยังไงถึงจะหายโกรธล่ะครับ? คนร่างสูงถามเสียงออดอ้อน
ไม่รู้ คิดเองสิ ถ้าง้อไม่ถูกใจฉันไม่หายโกรธด้วยนะ มัลฟอยแกล้งทำเสียงเย็นชาใส่ แต่ในใจเขาก็แอบขำที่สามารถแกล้งให้แฮร์รี่ใจเสียได้ขนาดนี้
แฮร์รี่หน้าเจื่อน ไม่รู้จะทำยังไงดี เขาอุตส่าห์ยอมตามที่เรียกร้องทุกอย่างแล้วก็ยังไม่หายโกรธอีกงั้นเหรอ? งั้นจะให้เขาทำยังไงล่ะ? จะต้องให้เขาง้อยังไงอีก?
แล้วเขาก็คิดอะไรสนุกๆขึ้นมาได้
เอางี้ไหม? ฉันคิดอะไรสนุกๆออกอย่างนึงแล้ว นายต้องชอบแน่ๆเลยเดรโก คืนนี้ตอน 2 ทุ่มนายไปรอฉันที่ห้องเรียนห้องเดิมนะ แล้วฉันจะทำให้นายหายโกรธให้ได้เลยคอยดู แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
อะไร? นายมีแผนอะไร? ถ้าจะทำเรื่องอย่างว่าละก็คราวนี้ฉันจะโกรธจริงๆด้วยนะเออ มัลฟอยระแวง พูดขู่เสียงดุ แต่คำพูดประโยคนั้นก็ทำให้แฮร์รี่ยิ้มขึ้นมาได้
งั้นก็หมายความว่าตอนนี้ยังโกรธไม่จริงน่ะสิ? ใช่ม๊าาาา? คนร่างสูงลากเสียงถาม ยิ้มร่าที่จับผิดคำพูดของคนร่างบางได้
อะไร!? ตอนนี้ก็โกรธจริง! มัลฟอยทำหน้าเลิ่กลั่กเมื่อรู้ว่าตัวเองหลุดคำพูดออกไปให้เขาจับผิดซะได้ แต่ก็ยังคงเถียงเสียงแข็ง
อ่ะๆๆ โกรธจริงก็โกรธจริงสิ ก็กำลังง้ออยู่นี่ไง โอเคนะ 2 ทุ่มเจอกันที่ห้องเรียน รับรองว่าจะไม่ทำเรื่องอย่างว่าแน่นอนถ้านายไม่อยากให้ทำละก็นะ ประโยคหลังเขาพูดพลางส่งสายตากวนๆไปให้คนร่างบาง
อะไร!? หมายความว่าไง!? ฉันเนี่ยนะอยากให้ทำ!? ฝันไปซะเหอะนาย! มัลฟอยโวยวายหน้าแดง แล้วรีบตัดบท แค่นี้ใช่มั้ย? ฉันจะได้เข้าไปกินข้าวแล้ว ตกลง 2 ทุ่มใช่มั้ย? ถ้าไม่สนุกจริงอย่างนายว่าฉันไม่หายโกรธจริงๆด้วย! ยังขู่ไม่เลิก
คร๊าบบบๆ ดุจริงเลย แฮร์รี่ว่า เอื้อมมือไปหยิกแก้มคนร่างบางเล่นด้วยความหมั่นเขี้ยวก่อนที่คนร่างบางจะทำเล่นตัวหลบไปได้ทัน
ใครอนุญาตให้นายจับแก้มฉัน!? ตอนนี้เรายังโกรธกันอยู่นะ! เขยิบหนีมือแฮร์รี่พลางแกล้งเอามือถูแก้มตรงที่คนร่างสูงจับเหมือนกับรังเกียจ
โอเคๆ เงื่อนไขเยอะจริงน๊าาาา แฮร์รี่ยกมือทำท่ายอมแพ้พลางอมยิ้ม เข้าไปกินข้าวกันเถอะ นี่สายมากแล้วเดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน แล้วก่อนที่มัลฟอยจะเขยิบหนีได้ทัน คนร่างสูงก็คว้ามือคนร่างบางมากุมไว้ แล้วลากพาเข้าไปทางห้องโถงใหญ่โดยไม่ฟังเสียงโวยวายของคนร่างบางเลยแม้แต่น้อย
////////////////////////////////////////////
มัลฟอยนั่งเท้าคางทำสีหน้าเบื่อหน่ายอยู่ในห้องเรียนห้องเดิมที่เขากับแฮร์รี่ชอบมาใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ่อยๆตอนหัวค่ำ ที่เขาทำหน้าเบื่อหน่ายอย่างมากก็เพราะว่าแฮร์รี่ยังไม่มา...นี่มันก็ใกล้จะ 2 ทุ่มแล้ว หมอนั่นมัวไปทำอะไรอยู่ที่ไหนกันนะ!? เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่หมอนั่นจะเบี้ยวเขา เขาไม่ได้กังวลเรื่องนั้นหรอก แต่ทำไมหมอนั่นยังไม่โผล่มาซักทีล่ะ? หมอนั่นมีแผนอะไรกันแน่? เขาเดาไม่ออกเลย แล้วเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมหมอนั่นต้องนัดตอน 2 ทุ่มด้วย จะแยกตัวมาด้วยกันหลังทานอาหารเย็นเสร็จเหมือนทุกทีก็ไม่ได้ มันเหมือนกับว่าหมอนั่นต้องการเวลาในการเตรียมการอะไรซักอย่างอย่างนั่นแหละ เขาละเกลียดไอ้พวกเรื่องเซอร์ไพรส์แบบนี้เสียเหลือเกิน! เพราะการที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี่มันหงุดหงิดเป็นบ้า! โอ๊ยยยยย! แล้วทำไมหมอนั่นไม่โผล่มาซักกะทีนะ!? ตลอดช่วงบ่ายวันนี้เขาแทบไม่ได้คุยกับหมอนั่นเลย ก็เพราะไอ้ทิฐิบ้าบอของเขานั่นแหละ! มันสั่งให้เขาแกล้งโกรธ สั่งให้เขาเล่นตัว สั่งไม่ให้เขาคุยกับแฮร์รี่จนกว่าจะถึงเวลานัด นั่นก็คือ 2 ทุ่มคืนนี้ แล้วดูซิตอนนี้เป็นยังไง!? เขาอุตส่าห์อดทนรอจนถึง 2 ทุ่มเพื่อจะได้คุยกับหมอนั่น แล้วนี่มันก็ 2 ทุ่มแล้วนะ! มาให้มันเร็วๆหน่อยไม่ได้หรือไง!? รู้ไหมว่าคนเขาคิดถึงจะตายอยู่แล้วน่ะหา!?
เสียงกุกกักเบาๆที่ดังมาจากทางประตูทำให้ความคิดของมัลฟอยสะดุดกึก เขาหันขวับไปมองทางต้นเสียง แต่ก็ไม่พบอะไรแล้วเมื่อกี๊มันเสียงอะไรกันล่ะ? หรือว่าเขาจะคิดไปเอง? คนร่างบางนั่งนิ่งพยายามเงี่ยหูฟังว่าจะมีเสียงอะไรดังขึ้นมาอีกหรือไม่ แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาคงคิดไปเองจริงๆนั่นแหละมัลฟอยคิด แต่ทันทีที่เขาเลิกสนใจเสียงนั่น เสียงกุกกักก็ดังขึ้นอีกดังกว่าเดิม และใกล้กว่าเดิมด้วย
เสียงอะไรวะ!? มัลฟอยเริ่มใจเสีย คราวนี้เขามั่นใจว่าเขาไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ เขาพยายามเงี่ยหูฟังอีกแต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม
หลายอึดใจต่อมา เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกเสียงกุกกักเหมือนฝีเท้าคนเดิน ใกล้เข้ามามากขึ้นมากขึ้นคนร่างบางลุกพรวดจากเก้าอี้ ถอยกรูดไปอีกทางพลางควักไม้กายสิทธิ์ออกมาจากกระเป๋า
นั่นใครน่ะ!? แน่จริงก็ออกมาให้เห็นซี่! มีแต่เสียงแบบนี้ไม่แน่จริงนี่หว่า! ฉันไม่กลัวแกหรอกนะเฟ้ย! ปากบอกไม่กลัว แต่เสียงที่ตะโกนออกไปนั้นสั่น คนร่างบางชูไม้กายสิทธิ์กราดเป็นวง พร้อมจะร่ายคาถาได้ทุกเมื่อ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น
เดรรรรกกกกโกกกกกก เป็นเสียงยานคางที่ฟังแล้วทำให้มัลฟอยขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
คะใครน่ะ!? นายเป็นใคร!? คนร่างบางตะโกนถามลั่น พยายามทำปากเก่ง ทั้งๆที่ในใจกลัวจนจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว
ในวินาทีนั้น มัลฟอยก็รู้สึกว่ามีแรงกระชากบางอย่าง กระชากไม้กายสิทธิ์หลุดออกไปจากมือของเขา ก่อนที่เขาจะได้ทันร้องอะไร เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมาอุดปากเขา สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น ก็คือเขารู้สึกเหมือนมีใครเหวี่ยงผ้าผืนใหญ่มาคลุมตัวเขาเอาไว้ แล้วทันใดนั้นใบหน้ายิ้มแฉ่งกวนๆของแฮร์รี่ก็ปรากฏขึ้นมาให้เขาเห็นอย่างฉับพลัน
แฮร์รี่! มัลฟอยร้องลั่นเมื่อแฮร์รี่ปล่อยมือออกจากปากของคนร่างบาง นาย! นาย! โอ๊ยไอ้บ้า! รู้มั้ยว่าฉันกลัวแทบตายน่ะหา!? โวยวายพลางเอามือทุบต้นแขนแฮร์รี่ไปเสียหลายทีด้วยความโมโห แต่ก็โล่งใจไปมากโขในเวลาเดียวกันดีใจที่เป็นแฮร์รี่ ไม่ใช่ใครหรืออะไรอื่นอย่างที่เขากลัว
โอ๊ยๆ เจ็บๆ พอแล้วครับพอแล้ว ผมขอโทษที่แกล้งครับ ผมขอโทษษษษ คนร่างสูงพูดยิ้มๆ รู้ได้ทันทีว่าคนพูดไม่ได้รู้สึกสำนึกเหมือนไอ้คำขอโทษที่กล่าวออกมาซักนิด
ยิ้มอะไรห๊ะะะะะ!? มัลฟอยโวย มาแกล้งกันอย่างงี้ฉันโกรธจริงๆด้วยนะ! นายทำอะไรของนายน่ะ!? รู้บ้างมั้ยว่าคนอื่นเค้ากลัวแค่ไหนน่ะห๊ะ!? คนร่างบางทำท่าจะด่าต่อ แต่ก็ชะงักไปซะอย่างงั้น เขาขมวดคิ้วทำสีหน้าพิศวงงงงวยอยู่ซักครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถาม เออ ว่าแต่เมื่อกี๊นายทำได้ยังไงน่ะ? ถามจบ เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าตอนนี้เขากับแฮร์รี่กำลังอยู่ใต้ผ้าขนาดใหญ่ผืนหนึ่ง แล้วไอ้นี่มันคืออะไรกัน? ถามพลางชี้ไปยังผ้าที่คลุมพวกเขาทั้งสองคนอยู่
แฮร์รี่อมยิ้ม ไม่ตอบอะไร เขาเลิกผ้าผืนนั้นออกไปจากตัวพวกเขาแล้วส่งให้มัลฟอย คนร่างบางรับไปด้วยท่าทางงงๆ แต่หลังจากพลิกไปพลิกมาอยู่หลายรอบ มัลฟอยก็ทำตาโตอย่างเข้าใจ
นี่มันผ้าคลุมล่องหนใช่ไหม!? เขาถามเสียงตื่นเต้น มิน่าล่ะ! นายเป็นคนทำเสียงทั้งหมดนั่นแต่ฉันมองไม่เห็นตัวนายก็เพราะอย่างงี้นี่เอง! ไอ้คนขี้แกล้ง! คนร่างบางด่าแต่ยังคงจับจ้องอยู่ที่ผ้าคลุมล่องหนไม่วางตา
เป็นไงล่ะ? ชักเห็นอะไรสนุกๆหรือยัง? แฮร์รี่ถาม แต่คนร่างบางกลับเหลือบสายตาเขียวปั๊ดขึ้นมามอง
ฉันยังไม่หายโกรธหรอกนะ! เมื่อกี๊นายแกล้งฉันนี่! ทำเสียงดุใส่ คนร่างสูงอมยิ้มขำพลางเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อคลุม หยิบแผ่นกระดาษเก่าๆออกมา
งั้นไอ้นี่พอจะชดใช้ได้มั้ย? แฮร์รี่ถามพลางยื่นกระดาษนั่นไปให้มัลฟอย คนร่างบางรับมาดูด้วยสีหน้าพิศวง แล้วหลังจากพลิกไปพลิกมาก็ยังคงทำหน้าพิศวงอยู่เหมือนเดิม
ไอ้กระดาษนี่เนี่ยนะ? มันไม่เห็นมีอะไรเลยนี่? หลังจากผ่านไปซักพักคนร่างบางก็เงยหน้าขึ้นมาถามงงๆ
มีซี่ แฮร์รี่รับกระดาษกลับมา เอาไม้กายสิทธิ์จิ้มไว้ตรงกลางกระดาษแล้วกล่าวคำ
ข้าขอสาบานอย่างจริงจังว่าข้านั้นหาความดีไม่ได้
ทันใดนั้นแผนที่ตัวกวนก็เริ่มทำงาน
โอ้โห! สุดยอด! มัลฟอยร้องด้วยความทึ่งขณะที่แผนที่ปราสาทฮอกวอตส์ปรากฏแก่สายตา นี่มันแผนที่ปราสาทฮอกวอตส์นี่! แล้วนี่ชื่อฟิลช์กำลังเดินอยู่บนระเบียงชั้น 4มีจุดบอกตำแหน่งว่าใครอยู่ที่ไหนด้วย! นี่ชื่อพวกเรา พอตเตอร์กับมัลฟอยอยู่ตรงนี้โอ้โห! เจ๋งไปเลยแฮร์รี่! คนร่างบางร้องเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ สีหน้าตื่นตาตื่นใจจนแฮร์รี่อดอมยิ้มในความน่ารักเหมือนเด็กๆของคนร่างบางไม่ได้
เป็นไง? ตกลงหายโกรธฉันหรือยัง? แฮร์รี่ถาม
คนร่างบางเอียงคอทำท่าคิด เอจะหายโกรธดีหรือยังน๊าาาา?
สรุปว่าหายก็แล้วกันนะคร๊าบบบบบ แฮร์รี่ทำเสียงออดอ้อน เอามือโอบเอวคนร่างบาง เดรโกครับ เขาเรียกเสียงนุ่ม วันนี้ไปเที่ยวกับฉันได้หรือเปล่า?
เที่ยวไหน? มัลฟอยแกล้งถาม ทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว
ก็ทัวร์ปราสาทฮอกวอตส์ตอนกลางคืนไง คนร่างสูงตอบให้พลางยื่นหน้าเข้าไปเอาจมูกจรดกับแก้มของคนร่างบาง สูดดมความหอมจากแก้มนิ่มนั่น
อืมมม จะเที่ยวถึงกี่โมงล่ะ? มัลฟอยเริ่มทำเสียงอ้อนๆบ้าง
ก็ทั้งคืนเลยได้ไหมล่ะ? คนร่างสูงถามกลับ
เฮ้ย! เอาจริงน่ะ!? มัลฟอยถามด้วยความตกใจ ทั้งคืนเลยเหรอ!? กะจะไม่นอนเลยงั้นเรอะ!?
จริงสิ เป็นคำตอบของคนร่างสูง ได้มั้ยล่ะครับบบบ? แฮร์รี่เริ่มทำเสียงออดอ้อน ตอนนี้ก็ตั้ง 2 ทุ่มแล้ว จะให้เดินเล่นแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงมันจะสนุกอะไรล่ะ? ไปทั้งคืนเลยดีกว่าถึงจะมันส์ นะครับน๊าาาาาา อ้อน เขาอุตส่าห์เอาของมาง้อถึงขนาดนี้แล้ว ถึงตายก็จะลากให้ไปให้ได้นั่นแหละ
อืมๆ ก็ได้ คนร่างบางตกลงหลังจากคิดอยู่นาน เอาเหอะ ไหนๆก็ไหนๆมีของสนุกให้เล่นแล้ว ก็เล่นให้คุ้มไปเลยดีกว่าอีกอย่างเขาก็อยากอยู่กับแฮร์รี่ด้วย ได้เดินเล่นด้วยกันภายใต้ผ้าคลุมล่องหนคงจะสนุกดีพิลึกล่ะ
ตกลงจริงอ้ะ!? เย้ เดรโกน่ารักที่สุดเลย คนร่างสูงดีใจ หอมแก้มนิ่มของคนร่างบางไปฟอดใหญ่ๆ แล้วทำท่าจะใช้จมูกซุกไซร้ลงมาตามลำคอต่อ
พอเลยๆ แฮร์รี่! มัลฟอยผลักคนร่างสูงออกไป เอามือลูบแก้มเนียนของตัวเองเขินๆ มัวแต่เล่นอย่างงี้เดี๋ยวก็ไม่ได้ไปกันหรอก!
ฮ่าฮ่าฮ่า อ่ะๆ โอเค ไปก็ไปครับ แฮร์รี่หยิบผ้าคลุมล่องหนขึ้นมาคลุมตัวพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยกัน มือข้างหนึ่งเอื้อมไปวางไว้บนไหล่ของคนร่างบางเพื่อจะได้จับผ้าคลุมไว้ได้แบบไม่เมื่อย เขาส่งแผนที่ตัวกวนให้มัลฟอยเป็นคนคอยดูลาดเลา พร้อมหรือยัง? เขาหันมาถามคนร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆ
มัลฟอยพยักหน้า ก่อนหันมาถาม นี่แฮร์รี่ นายไปเอาของพวกนี้มาจากไหนเหรอ?
คนร่างสูงอมยิ้ม ความลับน่า
////////////////////////////////////////////
แฮร์รี่กับมัลฟอยเดินเที่ยวไปรอบปราสาทฮอกวอตส์ สำหรับมัลฟอยมันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่และตื่นตามาก เขาไม่เคยออกมาเดินท่อมๆในปราสาทยามดึกเช่นนี้มาก่อน ไม่เคยรู้ว่ามันให้ความรู้สึกแตกต่างกับในยามกลางวันโดยสิ้นเชิง ปราสาททั้งปราสาทดูเงียบเชียบวังเวง เหมือนกับว่าสถานที่นี้มีพวกเขาอยู่กันแค่ 2 คน มันให้ความรู้สึกเหมือนกับปราสาทเป็นของพวกเขาแต่เพียงผู้เดียวยังไงยังงั้น เขาจะเดินไปไหนมาไหนก็ได้ตามใจชอบ แฮร์รี่พาเขาเดินไปยังส่วนต้องห้ามของห้องสมุดที่เขาไม่เคยเข้าไปมาก่อน พาเดินไปตามทางลับที่เขาไม่เคยเห็น และยังพาเขาลงไปในครัว ที่ที่พวกเอลฟ์ประจำบ้านยังคงสาละวนทำงานประจำวันกันไม่เลิก พวกเขาเข้าไปขโมยขนมปัง แฮม และเบคอน มาแอบนั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
มัลฟอยสนุกมากกับการที่ตัวเองเป็นมนุษย์ล่องหน เขาเข้าไปแกล้งเอลฟ์ประจำบ้านบางตัว เช่น แกล้งดึงเสื้อที่เป็นปลอกหมอนของมัน แกล้งดึงหูมัน จนแฮร์รี่ต้องคอยปรามบ่อยๆ มีอยู่ครั้งหนึ่งพวกเขาเดินไปเจอฟิลช์ มัลฟอยดูจะสนุกมากกับการแกล้งทำท่าล้อเลียนฟิลช์อยู่ใต้ผ้าคลุมโดยที่ฟิลช์ไม่เห็นและไม่สามารถทำอะไรได้
เหนื่อยหรือยัง? แฮร์รี่หันมาถามคนร่างบางหลังจากที่เดินกันมานานพอดู
อืมม ก็เมื่อยๆแล้วล่ะ มัลฟอยตอบพลางนวดๆขาตัวเอง
งั้นไปหาที่นั่งพักกันไหม?
ที่ไหนล่ะ? มัลฟอยขมวดคิ้วถาม จะให้ไปนั่งพักที่ไหน? ห้องสมุดเรอะ?
เอาน่า มีที่ไปก็แล้วกัน แฮร์รี่ว่าพลางเดินนำไป เขาพาเดินลงบันไดไปเรื่อยๆ จนถึงบันไดห้องโถงกลาง
เดี๋ยว! นี่จะไปไหนน่ะ? มัลฟอยถามงงๆขณะที่แฮร์รี่พาเดินลงบันไดห้องโถงกลาง
ข้างนอก คนร่างสูงตอบสั้นๆ
ข้างนอกเหรอ? มัลฟอยทวนคำ ออกไปนั่งพักข้างนอก? ตอนตีสองอย่างงี้เนี่ยนะ!?
แต่คนร่างบางก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร ยังคงเดินตามแฮร์รี่ออกไปจนถึงประตูใหญ่และเปิดประตูออกไปภายนอก แสงจันทร์สีนวลสาดสว่างอยู่ท่ามกลางความมืดยามราตรีที่ปกคลุมลงมาทุกสารทิศ แต่ถึงวันนี้พระจันทร์จะยังไม่เต็มดวงดี แสงที่สาดส่องลงมาก็สว่างพอให้พวกเขามองเห็นทัศนียภาพต่างๆได้ค่อนข้างชัดเจน นอกจากนี้ก็ยังมีแสงดาวที่มีอยู่พร่างพราวเต็มฟ้าช่วยเพิ่มความสว่างให้แก่พวกเขาอีกด้วย
โอ้โห ดาวเยอะจัง มัลฟอยแหงนคอมองฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว
สวยใช่ไหมล่ะ? แฮร์รี่หันมาถามอย่างเอ็นดู
อืออ ฉันไม่เคยเห็นดาวเยอะแบบนี้มาก่อนเลย คนร่างบางว่า
ไปนั่งบนเนินนั่นกันดีกว่า จะได้มองดาวได้ชัดๆ แฮร์รี่ชี้ไปยังเนินใกล้ๆเนินหนึ่ง ก่อนจะพาคนร่างบางเดินไป พวกเขานั่งลงบนเนินที่ล้อมรอบไปด้วยพุ่มไม้เนินนั้น แฮร์รี่ดึงผ้าคลุมล่องหนออกเพื่อพวกเขาจะได้มองดาวได้ชัดๆ
สวยจัง คนร่างบางพึมพำ
อืออ แฮร์รี่รับคำ มานั่งดูดาวกันแบบนี้โรแมนติคดีนะ
มัลฟอยหันมามองคนร่างสูงเขม็ง นี่ก็เป็นแผนของนายด้วยหรือเปล่าเนี่ย? ที่พาฉันออกมาดูดาวนี่น่ะ?
แล้วไม่ชอบหรือไง? ถามพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนร่างบาง
ก็ชอบ คนร่างบางตอบ มองคนร่างสูงกลับยิ้มๆไม่ยอมหลบสายตา
ชอบอะไรเหรอ? แฮร์รี่ย้อนถามเสียงอ้อนๆ เริ่มกัดริมฝีปากตัวเอง
ก็ชอบดูดาวไง มัลฟอยตอบยิ้มๆ
แค่ดาวเท่านั้นเหรอ? ไม่มีอย่างอื่นอีกเหรอครับบบ? ยังเค้นจะเอาคำตอบ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนร่างบางมากขึ้นเรื่อยๆ
แล้วอยากให้ตอบว่าอะไรล่ะครับบบ? มัลฟอยย้อนถามเสียงอ้อนๆบ้าง
ยังต้องให้บอกอีกเหรอ? แฮร์รี่กระซิบ และก่อนที่มัลฟอยจะได้ตอบอะไร เขาก็ถูกปิดปากด้วยริมฝีปากของแฮร์รี่ซะแล้ว
อื้อออ ความร้อนของลิ้นของแฮร์รี่ที่รุกล้ำเข้ามาในปากของมัลฟอยทำให้เขาคราง ฝ่ามือซุกซนของแฮร์รี่เริ่มป่ายเปะปะไปตามแผ่นอกและแผ่นหลังของเขา
ไหนบอกว่าไม่ทำเรื่องอย่างว่าไง? มัลฟอยหลับตาถามเสียงเบาเมื่อแฮร์รี่ละออกไปจากริมฝีปากของเขาแล้วเริ่มใช้ริมฝีปากไซร้ลงไปตามซอกคอของคนร่างบาง
ฉันบอกว่าจะไม่ทำ ถ้านายไม่อยากให้ทำต่างหากล่ะ คนร่างสูงตอบ ก่อนจะดูดซอกคอขาวๆของมัลฟอยอย่างแรง ขณะที่มือข้างหนึ่งก็เลื่อนลงไปสัมผัสส่วนอ่อนไหวข้างล่างของคนร่างบาง
อ๊ะะะ แฮร์รี่! มัลฟอยร้องพลางผวากอดคนร่างสูง เขาหลับตาปี๋ หายใจหอบ
แต่ดูท่าว่าร่างกายนายมันจะอยากให้ทำนะ แฮร์รี่กระซิบเสียงเบาข้างๆหูคนร่างบางก่อนจะค่อยๆดันตัวให้นอนหงายลงไป มัลฟอยที่อารมณ์เริ่มเตลิดยอมนอนลงไปบนพื้นหญ้านุ่มแต่โดยดี คนร่างสูงประกบริมฝีปากของเขาเข้ากับริมฝีปากนุ่มๆของมัลฟอย มือทั้งสองข้างค่อยๆถอดเสื้อผ้าของคนร่างบางออกไปทีละชิ้นๆ
ดะเดี๋ยว! แฮร์รี่! ถ้ามีใครมาเห็นเข้าล่ะ!? จู่ๆมัลฟอยก็เกิดได้สติขึ้นมา เขาดันอกแฮร์รี่ออกไป นี่มันกลางแจ้งนะ! ถ้าอยู่ๆฟิลช์เกิดบ้าขึ้นมาอยากจะออกมาเดินชมดาวข้างนอกนี่ล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น!?
งั้นก็หาอะไรมาบังซี่! คนร่างสูงหันซ้ายแลขวา เมื่อเจอก็เอื้อมมือคว้าผ้าคลุมล่องหนเอามาคลุมพวกเขาทั้งคู่ไว้อย่างรวดเร็ว
แค่นี้โอเคไหม? และโดยไม่รอคำตอบ แฮร์รี่เลื่อนมือลงไปที่ส่วนล่างของคนร่างบาง สัมผัสเบาๆช้าๆก่อนจะค่อยๆเร่งจังหวะเร็วขึ้น
อื๊ออออ แฮร์รี่ อ๊ะะะะ เสียงครางของคนร่างบางทำเอาอารมณ์ของแฮร์รี่เตลิดมากยิ่งขึ้น เขาใช้ใบหน้าซุกไซร้ลงไปตามซอกคอและแผ่นอกของมัลฟอย สูดดมความหอมของผิวกายและประทับรอยจูบไปทั่วผิวเนียน ขณะที่มือก็เร่งจังหวะมากขึ้นมากขึ้น
"อ๊ะะะ อ๊าาาาา คนร่างบางร้องเมื่ออารมณ์ของเขาถึงขีดสุด น้ำสีขาวขุ่นไหลเปรอะไปตามท่อนขา มัลฟอยหายใจหอบหนักหน่วงเขาร้อนและแทบจะหายใจไม่ออก เป็นเพราะว่าพวกเขาอยู่ใต้ผ้าคลุมล่องหนนั่นเอง และความร้อนที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของพวกเขาทั้งคู่เตลิดมากยิ่งขึ้นไปอีก
แฮร์รี่เลื่อนริมฝีปากของเขาขึ้นไปจูบกับคนร่างบางอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนๆที่เกี่ยวกระหวัดพันกันปลุกอารมณ์ของแฮร์รี่มากยิ่งขึ้น เขาเอื้อมมือลงไปจับท่อนขาทั้งสองของมัลฟอย ค่อยๆจับให้แยกออกจากกันช้าๆ พยายามไม่รีบร้อนมากเกินไป
พร้อมหรือยัง? เขากระซิบถามคนร่างบางเบาๆ ทั้งๆที่แทบจะสะกดอารมณ์ตัวเองเอาไว้ไม่ไหวอยู่แล้ว มัลฟอยหน้าแดง เขาพยักหน้าเบาๆพลางหอบหายใจ ก่อนจะโน้มคอแฮร์รี่ลงมาให้ประกบริมฝีปากกับตัวเอง
แฮร์รี่ถอดกางเกงของตัวเองออก ก่อนจะค่อยๆสอดแทรกร่างกายส่วนล่างของเขาเข้าไปในร่างกายของคนร่างบางช้าๆ
เจ็บบบบ มัลฟอยร้องครางเบาๆ หลับตาปี๋ แต่ใบหน้าที่แดงระเรื่อของคนร่างบาง ผิวกายสีขาวที่ตัดด้วยรอยจูบสีแดงทั่วทั้งตัว กลิ่นสบู่อ่อนๆที่โชยมาจากผิวกาย รวมทั้งเสียงสั่นๆของเดรโก มันทำให้อารมณ์ของแฮร์รี่ร้อนจนควบคุมไม่อยู่แล้ว
อ๊าาาา คนร่างบางร้องเมื่อแฮร์รี่ดันร่างกายของเขาเข้าไปจนสุด...ถึงจะเจ็บ แต่อารมณ์อื่นมันมีมากกว่า คนร่างสูงค่อยๆเร่งจังหวะจากช้าๆ แล้วเร็วขึ้นเร็วขึ้น
ค่ำคืนนั้นสำหรับทั้งสอง เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งที่ถ่ายทอดส่งไปหากันและกันอย่างมีความสุข โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ว่ามีสายตาสีแดงคู่หนึ่งคอยสังเกตความเคลื่อนไหวพวกเขามาจากป่าต้องห้ามตลอดเวลา