Dakki's Fic ~Umbrella~

Title: [Short Fic] Strawberry and Cream (Frappucino)
Author: Dakki
Style: Yaoi
Pairings: Donghae/Ryeowook, Kangin/Leeteuk
Category: Angst

[SF SJ] Strawberry and Cream (Frappucino)

แสงสีแดงของอาทิตย์อัสดงที่ส่องลอดเข้ามาภายในกระจกร้านขนาด 2 คูหาไม่ได้ทำให้เหล่าลูกค้าประจำของร้านกาแฟแฟรนไชส์ระดับโลกแห่งนี้กระตือรือร้นที่จะกลับบ้านกันแต่อย่างใด เรียววุคนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะชิดริมกระจก นิ้วเรียวเคาะลงไปบนไม้อัดเนื้อหนาที่รองแขนเขาไว้ สายตาทอดมองไปยังประตูทางเข้าราวกับรอคอยให้ใครบางคนปรากฏกายขึ้นสักที

"สตอว์เบอร์รี่แอนด์ครีมของนายจืดชืดหมดแล้ว" ชินดงเพื่อนร่วมห้องเรียนของเขาทักขึ้น เรียววุคสะดุ้งสุดตัวหันไปมอง หมอนี่มายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!?

"เอ...หรือว่าซื้อน้ำมาวางไว้อย่างนั้นเพื่อจะเป็นข้ออ้างในการนั่งรอใครตรงนี้กันแน่น๊า?" ซองมินคู่หูตัวอวบ(?)ของเจ้าอ้วนชินดงชะโงกหน้าออกมาจากด้านหลังของอีกคนเพราะไซส์ใหญ่ๆของชินดงบังเขาเสียมิด เรียววุคเบ้หน้าทำทีเป็นไม่สนใจไอ้สองคนนี้

"ยุ่งน่า!" หันไปนั่งเท้าคางมองประตูกระจกต่อไป

"ฮั่นแน่! แสดงว่าจริงล่ะสิใช่ไหม? ซื้อมา 2 แก้วแบบนี้แสดงว่าใช่แน่ๆเลย" ซองมินระริกระรี้เมื่อรู้เรื่องของชาวบ้านขึ้นมาได้อีกหน่อย "เรียววุครอใครน้อ? ซองมินนี่อยากรู้เสียจริงๆ" ทำตัวเป็นกระต่ายกระโดดหย็องแหย็งไปมาบริเวณนั้น ทันใดเสียงสวรรค์(สำหรับเรียววุค)ก็ดังขึ้น

"ซองมินไปกันเถอะครับ"

คยูฮยอนที่ซื้อกาแฟของตัวเองเสร็จเดินมาหากระต่ายน้อยแล้วเตรียมจะลากเจ้าตัวยุ่งออกไป ซองมินทำหน้าบู้ หันไปทำหน้าอ้อนวอนคยูฮยอนว่าขอเจือกเรื่องชาวบ้านต่ออีกหน่อย แต่สายตาที่มองกลับมาก็ทำให้คนตัวเล็กแต่อวบยอมตามแต่โดยดี

"ไปก็ได้...ไปนะเรียววุค พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน" ล่ำลาเพื่อนร่วมห้องก่อนจะลากชินดงออกไปด้วยโดยมีคยูฮยอนดึงทั้งสองคนไปอีกที เรียววุคมองตามหลังคู่รักคู่นี้ ยิ้มให้กับตัวเองด้วยรู้สึกว่าเขาเหมาะสมกันอย่างบอกไม่ถูก...

...ก่อนนิ้วเรียวจะเริ่มเคาะโต๊ะอีกครั้งตามจังหวะเดิมๆที่ทำอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน...ที่นั่งริมกระจกเดิมๆ สตอว์เบอร์รี่แอนด์ครีมรสชาติเดิมๆ กับการรอคอยแบบเดิมๆ...

...นานแค่ไหนแล้วที่ฉันนั่งรอนายอยู่ที่นี่แต่นายไม่เคยคิดจะมา? นานแค่ไหนแล้วที่นายทิ้งฉันไว้กับเครื่องดื่มแก้วนี้? ทุกๆวันฉันมานั่งรอนายอยู่ที่นี่...เวลาเดิมหลังเลิกเรียน...และทุกๆวันฉันก็จะผิดหวัง เพราะไม่เคยมีสักวันที่นายจะย่างเท้าเข้ามาในร้านกาแฟแห่งนี้...

"นายเป็นใคร?"

"ฉันชื่อเรียววุค อยู่โรงเรียน N ปี 3 ห้อง 2"

"นายเป็นคนให้ไอ้นี่ฉันเหรอ?"

"อืม"

"นายชอบฉันเหรอ?"

"อืม"

"แน่ใจนะ?"

"อืม"

"พูดอย่างอื่นเป็นนอกจาก 'อืม' ไหมเนี่ย?"

"หืม?"

"ฮะๆ นายนี่ตลกจังนะ"

"ฉันน่ะเหรอ?"

"แล้วมาหาฉันถึงที่นี่จะมาขอคำตอบหรือไง?"

"อืม"

"ความจริงนายก็น่ารักนะถ้าจะไม่พูดแต่คำว่า 'อืม'"

"นี่ ดงเฮ ฉันชอบนายนะ"

ดงเฮชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ

"ฮ่าๆๆ นายนี่ตลกจริงๆนั่นแหละ...เอางี้ไหม? ถ้าอยากได้คำตอบจากฉัน...ไปรอฉันที่ร้าน Starbucks ที่อยู่กึ่งกลางระหว่างโรงเรียนเรา 2 คนตอนหลังเลิกเรียน...ซื้อ Strawberry and Cream แก้วใหญ่เผื่อให้ฉันไว้ด้วย ฉันชอบกินสตอว์เบอร์รี่"

"นายจะมาใช่ไหม?"

"ใช่ฉันจะไป"

"หลังเลิกเรียนนะ"

"นายรอได้เลย"

...จากวันเป็นสัปดาห์...ผ่านสัปดาห์เป็นเดือน ฉันยังคงนั่งอยู่ตรงนี้ที่เดิม รอคอยนายพร้อมกับเครื่องดื่มที่นายบอกว่าชอบหนักหนา จากที่ฉันไม่เคยทานและเกลียดสตอว์เบอร์รี่ยิ่งกว่าอะไร เป็นเพราะนายแท้ๆฉันถึงได้กินมันทุกวันๆจนตกหลุมรักมันเข้าจนได้...

...แต่จนบัดนี้นายก็ยังไม่มา...

ประตูกระจกของร้านแง้มเปิดออกและชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน แม้จะไม่ใช่คนที่เรียววุคนั่งรออยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแต่เขาก็อดยิ้มไม่ได้ ตลอดทุกครั้งที่เขาเข้ามานั่งที่นี่เขาจะเจอชายคนนี้ ชายหนุ่มคนนั้นเข้ามาสั่งเครื่องดื่มแบบเดียวกับเขา อาจจะดูแปลกไปหน่อยที่ผู้ชายตัวโตอย่างนั้นจะสั่งเครื่องดื่มกุ๊กกิ๊กสีหวานแหววเช่นนี้ แต่เรียววุคก็เข้าใจว่าทำไม...

ชายหนุ่มคนนั้นนั่งลงบนที่ประจำของเขา วางแก้วเครื่องดื่มไว้บนโต๊ะแล้วจงใจละเลียดมันอย่างไม่รีบร้อน เรียววุคนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวขณะนั่งมองกิริยาของผู้ชายคนนั้นที่สายตาทอดมองอย่างไม่วางตรงไปที่ประตูร้านอย่างรอคอยอะไรบางอย่างอยู่เช่นกัน...

เรียววุคชอบนั่งมองชายคนนี้เพราะมีอะไรๆเหมือนกันกับเขา...ชายผู้เข้ามานั่งรอใครบางคนอยู่ในนี้ทุกวันอย่างไม่เคยเบื่อ ต่างกันตรงที่คนที่ชายคนนั้นรอจะมาปรากฏตัวที่นี่ทุกเย็น ในขณะที่คนที่เขารอไม่เคยเลยสักครั้งที่จะมา...

ผ่านไปไม่กี่นาทีประตูกระจกก็เปิดออกอีกครั้ง ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลทองหน้าตาสะสวยเดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนอีก 2 คน พวกเขาหาที่นั่งเหมาะๆได้ตรงมุมหนึ่ง วางกระเป๋าเอกสารทิ้งไว้ก่อนจะพากันเดินมายังเคาน์เตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่ม

"เอาแบบเดิมหรือลีทึก?" ชายร่างบางเอ่ยถามชายผมสีน้ำตาลทอง ลีทึกพยักหน้าหงึกหงักขณะล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือที่กำลังส่งเสียงลั่นออกมา

"สั่งให้ด้วยนะฮีชอล พอดีลูกค้าโทรมา" บอกอีกคนก่อนจะออกไปรับโทรศัพท์นอกร้านเพราะข้างในเสียงดังเกินไป

"นายเอาอะไรฮันกยอง? สั่งเลยวันนี้ฉันเลี้ยง" ฮีชอลหันไปถามชายร่างสูงอีกคนที่มาด้วยกัน

"อ่า...งั้นผมขอคาเฟ่อเมริกาโนแก้วกลางครับ" ฮันกยองสั่งไป

"ขอไอซ์มอคค่าลาเต้แก้วกลาง แล้วก็สตอว์เบอร์รี่แอนด์ครีมแก้วใหญ่ครับ" ฮีชอลสั่งเครื่องดื่มเผื่อให้ลีทึกด้วย เรียววุคที่นั่งฟังอยู่อมยิ้มขึ้นมา

...นั่นไง Strawberry and Cream Frappucino

เครื่องดื่มที่ลีทึกสั่งทุกวัน...

แม้แต่เขาเองยังสังเกตและจำได้เลยว่าลีทึกชอบดื่มอะไร นับประสาอะไรกับคนที่มานั่งรอลีทึกทุกวี่ทุกวันอย่างชายคนนั้นจะไม่รู้...

...และการสั่งเครื่องดื่มตามคนที่เราชอบ ก็ทำให้เราหลงรักรสชาติของมันอย่างจริงๆจังๆได้ไม่ยากเลย...

ลีทึกเดินกลับเข้ามาในร้านในขณะที่ฮีชอลและฮันกยองถือแก้วเครื่องดื่มกลับไปที่โต๊ะพอดี ทั้งสามนั่งลงพูดคุยกันถึงชีวิตประจำวันที่ผ่านมาพลางละเลียดเครื่องดื่มไปด้วยอย่างใจเย็น บางวันนอกจากเพื่อนรัก 3 คนนี้จะมีชายคนอื่นมานั่งร่วมวงสนทนาด้วย รู้สึกจะชื่อซีวอนกับเยซองหรืออะไรเนี่ยแหละ

อาจจะเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้วที่เรียววุคจะนั่งมองชายกลุ่มนี้สนทนากันสลับกับมองไปยังชายอีกคนที่เอาแต่นั่งมองชายคนที่ชื่อลีทึก เรียววุคยิ้มขำ ไม่แปลกใจอีกเช่นกันว่าทำไมชายคนนั้นถึงติดใจลีทึกนัก จะว่าไปที่ร้าน Starbucks แห่งนี้ก็เป็นที่ที่เขาเจอดงเฮครั้งแรกและตกหลุมรักเด็กผู้ชายคนนั้นเหมือนกัน...

...รอยยิ้มสดใสกับท่าทางเป็นมิตรนั้นตราตรึงอยู่ในหัวใจเรียววุคตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนที่จะกินกาแฟและไม่เคยย่างเท้าเข้ามาในร้านนี้ วันนั้นเขาแค่แวะมาซื้อกาแฟกลับไปให้พี่ชายที่โทรมาสั่ง และวันนั้นเองคือวันที่เขาได้พบกับดงเฮ...

ดงเฮคงไม่รู้ว่าเขามอง เด็กหนุ่มร่าเริงคนนั้นนั่งอยู่กับเพื่อนที่ชื่อคิบอมกับฮยอกแจ แน่นอนตอนนั้นเรียววุคไม่รู้หรอกว่าพวกเขาชื่ออะไร สายตาของเขาหยุดนิ่งอยู่ที่ดงเฮ และแทนที่จะกลับบ้านรีบเอากาแฟไปให้พี่เขาก็หาที่นั่งมุมหนึ่งของร้านนั่งมองเด็กนักเรียนกลุ่มนั้นจนพวกเขากลับกันไป...

...เครื่องแบบที่ใส่บ่งบอกว่าพวกนั้นอยู่โรงเรียน S ซึ่งอยู่ถัดจากที่นี่ไป 3 ถนน ร้าน Starbucks แห่งนี้จึงเป็นกึ่งกลางระหว่างโรงเรียนของเขากับโรงเรียนของพวกนั้นพอดี หลังจากวันนั้นเขาก็มาที่ร้านนี้ทุกวันๆหลังเลิกเรียน และก็พบกับเด็กนักเรียนกลุ่มนั้นทุกวันเหมือนกัน

...มันอาจจะเป็นรักแรกพบ แต่ทุกวันที่เขาเห็นดงเฮ เขาก็หลงรักเด็กผู้ชายคนนี้มากขึ้น...ทีละเล็ก...ทีละน้อย...

...จนมันมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...

จนวันหนึ่งเรียววุคไปหาดงเฮที่โรงเรียน S และส่งจดหมายรักให้ ดงเฮผู้น่ารักรับจดหมายฉบับนั้นโดยไม่อิดออด แม้จะมีใครหมายปองเขามากมายแต่ดงเฮก็ปฏิบัติกับทุกคนดีเสมอ ดงเฮส่งยิ้มให้แล้วบอกเรียววุคให้มารอคำตอบที่ร้าน Starbucks แห่งนี้หลังเลิกเรียน...

...หลังจากวันนั้น เรียววุคไม่เคยเห็นดงเฮ หรือแม้แต่คิบอมและฮยอกแจอีกเลย...

"ฉันจะไปสั่งอีกแก้วนะ ใครจะเอาบ้าง?" ลีทึกลุกขึ้นยืนพลางส่งเสียงถามเพื่อนๆอีกสองคน ฮีชอลและฮันกยองส่ายหน้า ชายหนุ่มหน้าสวยจึงเดินมาที่เคาน์เตอร์คนเดียวด้วยท่าทางอารมณ์ดี

เรียววุคเบนสายตาไปมองชายหนุ่มร่างสูงที่มาคนเดียว ทันใดชายคนนั้นก็ลุกขึ้นยืน

เขาเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์

"สวัสดีครับ ผมชื่อคังอิน"

การทักทายอย่างกะทันหันแบบนี้ทำเอาลีทึกงง คังอินส่งยิ้มมาให้อีกคนตาหยี ในขณะที่ลีทึกมีท่าทางอึกอักทำอะไรไม่ถูก

"สะ...สวัสดีครับ" ร่างบางเอ่ยคำทักทายไปทั้งๆที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

"ผมเลี้ยงคุณเองนะ" คังอินเอ่ยขึ้นโดยไม่รอช้า หันไปสั่งเคาน์เตอร์ "ขอ Strawberry and Cream Frappucino แก้วใหญ่แก้วหนึ่งครับ"

คุ"ณรู้ได้ยังไงว่าผมจะสั่งอะไร?" ลีทึกเลิกคิ้วงงหนักกว่าเดิม คังอินหันมาส่งยิ้มให้

"บางทีโชคชะตาอาจจะกระซิบบอกผมก็ได้"

คราวนี้ลีทึกเบิกตาโพลง ในจังหวะที่คังอินกำลังจ่ายเงินให้เขาก็กระซิบกับตัวเอง

"...ไอ้นี่มันบ้าป่าววะ?"

แต่คังอินได้ยิน

"ถ้าบ้าก็บ้ารักคุณแหละครับ" พูดจบก็ฉีกยิ้มหมีๆ ลีทึกเริ่มผวาหนักกว่าเก่า

"เอ่อ...ขอบคุณที่เลี้ยงครับและยินดีที่ได้รู้จัก" รีบตัดบทสนทนาอย่างรวดเร็ว คว้าแก้วสตอว์เบอร์รี่แอนด์ครีมของตัวเองตั้งท่าจะเดินหนีไอ้โรคจิตนี่

"ฮ่าๆ ผมล้อเล่นหรอกน่ะ" คังอินคว้าแขนเรียวเอาไว้ได้รั้งอีกคนไม่ให้ไป "ถ้าคุณจะกลับบ้านให้ผมไปส่งไหม?"

ลีทึกหรี่ตาอย่างหวาดระแวง "อย่าบอกนะว่านายรู้อีกว่าบ้านฉันอยู่ไหน?" คังอินหัวเราะ

"ผมไม่โรคจิตขนาดนั้นหรอก และผมก็แค่อยากรู้จักคุณเท่านั้นเอง..."

น้ำเสียงอ่อนโยนนั่นทำเอาลีทึกหัวใจไหววูบได้อย่างประหลาด ใบหน้าเขาขึ้นสีโดยไม่รู้ตัว รู้สึกเขินเล็กน้อยที่ถูกคนไม่รู้จักจับต้องตัวจึงบิดข้อมือตัวเองออก คังอินไม่ได้ว่าอะไรยังคงส่งยิ้มอบอุ่นให้อย่างเดิม

"...ฉันนั่งอยู่กับเพื่อน..." ลีทึกเอ่ยขึ้น

"ผมมีที่นั่งอยู่แล้ว"

"อีกนานนะ"

"ผมรอได้"

"บ้านฉันไกล"

"ยังไงก็คงไม่ไกลเท่าบ้านผมแน่"

"ค่าน้ำมันฟรีนะ?"

"อันนั้นแน่นอนครับ"

ลีทึกหรี่ตา "นี่หวังจะเอาฉันไปทำอะไรหรือเปล่าเนี่ย?" น้ำเสียงไม่ไว้ใจ

"ผมไม่เคยหวังอะไรนอกจากแค่ได้รักคุณ" พูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำ ลีทึกหัวเราะพรืด

"...นายนี่มันเสี่ยวจริงๆ..." พึมพำเบาๆกับตัวเอง

"ตกลงว่าไงละครับ?" คังอินรบเร้า

"เอาสิ อยากรอก็รอ..."

แล้ววันนั้นคังอินก็ได้ไปส่งลีทึกกลับบ้านหลังจากนั่งมองเขาอยู่ข้างเดียวเป็นแรมเดือน เรียววุคที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ตลอดยิ้มให้กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนจะลุกออกไปบ้างตอนเกือบสามทุ่มเข้าไปแล้ว สตอว์เบอร์รี่แอนด์ครีมแก้วที่เป็นของเขาหมดเกลี้ยง ส่วนแก้วที่เป็นของดงเฮที่เขาซื้อมาเผื่อหมอนั่นทุกวันๆยังเหลืออยู่เต็ม แต่ในเมื่อไม่มีใครมากินมันเขาก็จำต้องทิ้งไป

ผ่านไปอีกสัปดาห์ วันหนึ่งหลังเรียววุคเลิกเรียนและมานั่งประจำที่ที่นี่คังอินก็เดินจับมือกับลีทึกเข้ามาในร้าน สองคนนี้ตกลงคบกันในที่สุด พวกเขาเลือกที่นั่ง คังอินเป็นคนเดินมาสั่ง Strawberry and Cream 2 แก้วที่เคาน์เตอร์สำหรับตนเองและอีกคน

เรียววุคนั่งมองคู่รักข้าวใหม่ปลามันแล้วก็รู้สึกอิจฉาอยู่ในใจลึกๆ เขามานั่งรอดงเฮที่นี่นานกว่าระยะเวลาที่คังอินใช้รอลีทึกนัก ตอนนี้คังอินสมหวังไปแล้ว แต่เขายังต้องมานั่งอยู่ที่นี่ รอคอยใครบางคนด้วยความหวังลมๆแล้งๆ...

...มันคงเป็นได้แค่ฝันจริงๆสินะดงเฮ...

ลีทึกกับคังอินนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวร่อต่อกระซิกดังมาถึงโต๊ะที่เรียววุคนั่งอยู่ด้วยซ้ำ ลีทึกก้มลงไปดูดน้ำในแก้ว จังหวะนั้นคังอินก็ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มใสทีหนึ่ง

ในวินาทีนั้นเรียววุคก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสบางเบาที่ข้างแก้มของเขาเหมือนกัน...

เรียววุคสะดุ้งหันไปมองรอบๆตัวอย่างตกใจ แต่ไม่มีใครอยู่ใกล้ตัวเขาในระยะเกิน 2 เมตรเลยสักคน คนร่างบางยกมือเรียวขึ้นลูบแก้ม...สัมผัสเมื่อกี๊มาจากไหน? เขารู้สึกเหมือนโดนขโมยหอมแก้มไปยังไงยังงั้น เรียววุคหันกลับไปมองคังอินกับลีทึก ชายหนุ่มร่างสูงกำลังโดนคนร่างบางที่เขินจนหน้าขึ้นสีประทุษร้ายข้อหาฉวยโอกาสกับคนไม่มีทางสู้

"นี่เรียววุค ได้ยินเสียงฉันหรือเปล่า?"

"เอ๊ะ!?"

เรียววุคหันไปมองรอบกายอีกครั้ง รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคนพูดด้วย แต่รอบตัวเขาก็ไม่เห็นจะมีใครที่เขารู้จักหรือมีทีท่าว่าจะรู้จักเขาสักคน...เขาคงคิดไปเอง...เรียววุคยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นติดๆกันสองครั้งซ้อน เขาก้มลงดูดน้ำจากแก้วต่อไปก่อนจะหันไปสนใจคังอินและลีทึกต่อ

"เรียววุค..."

ดงเฮที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยเรียกชื่ออีกคนด้วยน้ำเสียงแสนเศร้า สายตาทอดมองตามทิศที่เรียววุคมองอยู่แล้วก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในอก...เขาเป็นคนบอกให้เรียววุคมานั่งรอเขาที่นี่เพื่อรอฟังคำตอบจากปากเขา...เขารับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเขาจะมา แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นเขาเองที่ผิดคำพูด...

...ที่จริงแล้วจะว่าไปเขาก็ไม่ได้ผิดคำพูดหรอก เขามาที่ร้านนี้ในเย็นวันนั้นตามสัญญา แต่เรียววุคไม่อาจมองเห็นเขา...

...เช่นเดียวกับวันอื่นๆ และวันนี้...

...หลังจากวันนั้นเรียววุคก็มานั่งรอเขาแบบเดิมทุกๆเย็น...อยู่จนดึกดื่นพร้อม Strawberry and Cream 2 แก้ว...แก้วหนึ่งของตนเอง ส่วนอีกแก้วของเขา...

...ทั้งๆที่นายรู้ดีว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้...ทั้งๆที่รู้ดีว่านายจะไม่มีวันเห็นฉันก้าวผ่านประตูกระจกบานนั้นเข้ามา...นายจะยังทำแบบนี้ไปอีกถึงเมื่อไหร่? มันไม่ส่งผลดีต่อใครทั้งนั้น...ทั้งฉัน...และตัวนายเอง...

...ตัดใจจากฉันซะเถอะเรียววุค...ขอโทษ...ที่เรารักกันไม่ได้จริงๆ...

ดงเฮค่อยๆโน้มใบหน้ามาหาเรียววุคอีกครั้งจนริมฝีปากสัมผัสผิวแก้มนิ่มเบาๆ เรียววุคสะดุ้ง หันรีหันขวางมองหาต้นเหตุของสัมผัสแปลกประหลาด ดงเฮได้แต่ยิ้มฝืนๆ...แน่นอนเรียววุคมองไม่เห็นเขา และก็คงไม่มีใครอื่นมองเห็นเขาเช่นเดียวกัน...

เรียววุคนั่งอยู่ที่นั่นจนถึง 3 ทุ่มเหมือนทุกวัน คังอินกับลีทึกกลับไปแล้ว เรียววุคลุกขึ้นจากโต๊ะ ถือแก้วน้ำที่ใบหนึ่งยังเต็มอยู่แต่อีกใบหนึ่งว่างเปล่าไปทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะเดินออกจากร้านไป

ดงเฮเดินตามไปข้างๆบนฟุตบาทที่มีเพียงแสงไฟถนนสลัวๆสีส้มส่องลงมา

"นี่ๆ วันนี้ของปีก่อนเกิดอุบัติเหตุขึ้นตรงนี้ล่ะ จำได้ไหมเธอ?"

เด็กนักเรียนสาว 2-3 คนที่เดินออกมาจากร้าน Starbucks เช่นเดียวกันเอ่ยถามขึ้น

"อือใช่ เมื่อก่อนเด็กที่โดนรถชนคนนั้นเคยเข้ามานั่งในร้าน Starbucks บ่อยๆกับเพื่อนอีกสองคน พอเกิดอุบัติเหตุวันนั้นเพื่อนอีกสองคนก็หายไปด้วยเลย"

"หน้าตาดีทั้งกลุ่มเลยนะฉันจำได้ รู้สึกจะอยู่โรงเรียน S ใช่ไหม? ไม่น่าเลยเสียดายมาก รู้สึกเด็กคนนั้นจะวิ่งตัดหน้ารถเองนี่"

"รถก็ขับมาเร็วเองด้วยต่างหาก เขตชุมชนแบบนี้แท้ๆ"

"นี่ๆพวกเธอ เลิกพูดเรื่องแบบนี้เถอะ ฟังแล้วขนลุกน่ะ ยิ่งมืดๆแบบนี้แล้วด้วย" เด็กสาวอีกคนขัดขึ้น

"เออจริง ไปเหอะรีบๆกลับบ้านกันดีกว่า" แล้วทั้ง 3 ก็รีบจ้ำออกไปจากตรงนั้น

เรียววุคเดินมาหยุดอยู่ตรงริมฟุตบาทที่ๆเด็กสาวทั้งสามคนพูดถึง สายตาสีนิลจ้องมองมันอย่างเลื่อนลอย

"เรียววุค..."

ดงเฮเอ่ยเรียกชื่อคนร่างบางอีกครั้ง แต่เรียววุคไม่ได้ยิน ยืนนิ่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่สักพัก เขาก็ถอนหายใจก่อนจะเดินกลับบ้านช้าๆ...

...ดงเฮเดินอยู่ข้างๆเป็นเพื่อนไปตลอดทาง...

เรียววุคกลับไปถึงบ้านของเขาด้วยสติที่เลื่อนลอย ขึ้นไปบนห้องล้มตัวลงนอนบนเตียงโดยไม่คิดจะอาบน้ำ แต่ดวงตาของเขากลับลืมโพลงไม่มีวี่แววว่าง่วงเลยสักนิด คนร่างบางหวนคิดถึงบทสนทนาของเด็กสาว 3 คนเมื่อครู่แล้วน้ำตามันก็รื้นขึ้นมา...

...เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับดงเฮในวันนี้เมื่อหนึ่งปีก่อน...รู้สิ ทำไมจะไม่รู้...ดงเฮคงจะกำลังวิ่งข้ามถนนมาหาเขาที่ร้าน Starbucks ตามที่นัดกันไว้ ด้วยความรีบร้อนเด็กชายผู้ร่าเริงสดใสจึงไม่ทันดูถนนให้ดี...

...อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้เขาไม่ได้เจอกับดงเฮอีกตลอดกาล...เพื่อนอีก 2 คนของดงเฮก็เลยพลอยไม่กลับมาที่นี่อีกต่อไปด้วย...คงยากเกินไปที่จะทำใจได้...

...แต่ฉันก็จะรอนาย ดงเฮ...ที่นี่เวลาเดิม...ทุกๆวันหลังเลิกเรียนพร้อมกับเครื่องดื่มแก้วโปรดของนาย...นายชอบสตอว์เบอร์รี่ไม่ใช่เหรอไงดงเฮ? นายบอกฉันเองนี่...

...ไม่ว่านานเท่าไหร่ จะผ่านไปอีกสักกี่ปี ฉันก็จะมานั่งอยู่ที่นี่ รอคอยคำตอบของนาย...นี่ก็ผ่านมาหนึ่งปีเต็มแล้ว ไม่ว่าจะให้ฉันรอนายอีกนานแค่ไหน...

...ก็คงจะไม่ใช่เรื่องยากเกินไปหรอก...

ดงเฮก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเรียววุคเพียงแผ่วเบา คนร่างบางหลับไปแล้ว เด็กหนุ่มค่อยๆถอนใบหน้ากลับมาแล้วนั่งมองใบหน้าของอีกคนยามอยู่ในห้วงนิทราพลางยิ้มฝืนๆ...

...เรียววุค นายไม่รู้เหรอไง...

...ฉันไปหานายที่นั่นทุกวัน นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามกับนายแม้นายจะมองไม่เห็นฉัน ฉันคอยพร่ำบอกคำตอบของฉันกับนาย...ว่าฉันเองก็ชอบนายมากแค่ไหน...

ฉันเห็นนายครั้งแรกที่ร้าน Starbucks ในวันหนึ่งและสังเกตว่านายก็มองฉันอยู่...ฉันแอบมองนายมานาน นายคงไม่รู้ นายรู้ไหมว่าฉันดีใจแค่ไหนที่วันนั้นนายมาสารภาพรักกับฉัน? ดีใจมากจนอยากจะมาหานายให้เร็วที่สุด...

...แต่เมื่อฉันข้ามถนนมาถึงอีกฝั่ง นายก็มองไม่เห็นฉันเสียแล้ว...

...ทั้งๆที่ฉันยืนอยู่ตรงหน้านายแท้ๆ...

อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิเรียววุค...นายร้องไห้ทำไม? ฉันมาหานายตามสัญญาแล้วไง มาบอกนายว่าฉันตกลงจะคบกับนาย นายไม่ดีใจเหรอ?...เข้าไปในร้านสิ คนออกมามุงที่ถนนกันทำไมเต็มไปหมด? เข้าไปในร้านกันเถอะเรียววุค นายซื้อ Strawberry and Cream ของโปรดไว้ให้ฉันหรือเปล่า? ฉันชอบกินสตอว์เบอร์รี่นะฉันบอกนายไปหรือยัง? เราเข้าไปนั่งในร้านกาแฟกันดีกว่า...

ดงเฮจ้องมองใบหน้าของเรียววุคยามหลับ คนร่างบางพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาก่อนจะละเมอเสียงแผ่วเบา...

"ดงเฮ..."

ดงเฮยิ้มขึ้นมา

...ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาฉันมีความสุขมาก...เรียววุค...ขอบคุณ...ที่มานั่งอยู่ที่นั่นเป็นเพื่อนฉันทุกเย็น และซื้อเครื่องดื่มแก้วโปรดมาให้ฉันทุกวัน...ขอบคุณจริงๆที่รักฉันมากขนาดนี้...แต่พอเถอะ ฉันไม่อยากเห็นนายเศร้าอีกต่อไปแล้ว...

ดงเฮลุกขึ้นยืนแม้สายตาจะยังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของอีกคน...

...ตัดใจจากฉันเสียเถอะนะคนดี...นายไม่จำเป็นจะต้องไปนั่งรอฉันที่นั่นทุกวัน เพราะฉันคงไม่มีวันปรากฏกายให้นายเห็นได้ ออกไปอยู่กับเพื่อนๆและหาคนรักใหม่เสีย เพียงแต่วันไหนหากนายอยากกิน Strawberry and Cream Frappucino ขึ้นมา...

...กลับมาที่ร้านนี้ แล้วฉันจะนั่งอยู่เป็นเพื่อนนายเอง...

The End

Talk:

5555555555555555+ หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ความจริงแล้วเรื่องนี้ไม่มีพลอต เราแต่งไปเรื่อยตามน้ำ ตอนแรกกะจะให้ออกมาแนวกุ๊กกิ๊กใสๆเพราะด๊องในความคิดเราออกจะบ้าๆร่าเริง แต่ทำไมมันออกมาเป็นแบบนี้ฟะ!!!!!!?? (me/ ก็ไม่รู้เหมือนกันอ้า T^T)

ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้ค่ะ คอมเมนต์กันด้วยนะคะ (me/ วิ่งหลบบาทาสาวกด๊องก่อน)