[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 1 #

posted on 03 Aug 2014 18:55 by dakki in LuZCoNtRoL
Harry Potter Fan Fiction

Title: LuZ CoNtRoL 2 # 1 #
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : Romance
Rate : PG-13 (This Part)

 
 
 
 

 
[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 1 #
รอน
 
 
 
 
“แฮร์รี่ เธอควรจะเริ่มอ่านหนังสือได้แล้วนะรู้ไหม? ใกล้สอบแล้วนะ” เสียงของเฮอร์ไมโอนี่ที่ดังแหวกอากาศมาปลุกให้เด็กหนุ่มผมดำผู้มีแผลเป็นรูปสายฟ้าบนหน้าผากตื่นขึ้นจากภวังค์ความคิด เขาใช้สายตาสีเขียวมรกตภายใต้กรอบแว่นหันไปมองเธอช้าๆ เลิกคิ้วสูงราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดเมื่อกี๊เลยสักนิด “ไม่ต้องทำมาเป็นมองหน้าฉันอย่างนั้น!” เฮอร์ไมโอนี่แว้ดเข้าให้อีกรอบ เธอคว้าหนังสือเล่มหนึ่งข้างตัวได้ก็โยนไปที่แฮร์รี่ด้วยความหมั่นไส้ เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์หัวเราะแล้วรับหนังสือนั่นไว้ได้ทันก่อนที่มันจะกระแทกใบหน้าของเขา

มันเป็นเวลาเย็นของฤดูใบไม้ผลิวันหนึ่งที่สดใส แต่แทนที่พวกเขาจะได้ออกไปวิ่งเล่นรับอากาศสดชื่นกันให้หนำใจ พวกเขาทั้งสามคนกลับต้องมานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมของกริฟฟินดอร์ ทำการบ้านและอ่านหนังสือเตรียมสอบกันอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นเดียวกับนักเรียนชั้นปีที่ 6 คนอื่นๆ ยิ่งเรียนสูงขึ้นเท่าไหร่พวกเขาก็ดูจะมีเวลาส่วนตัวน้อยลงกันเท่านั้น...ดูเหมือนจะยกเว้นแฮร์รี่เพียงคนเดียวล่ะนะ

“ฮ่าฮ่าฮ่า” แฮร์รี่หัวเราะอย่างแจ่มใส โยนหนังสือคืนไปให้เฮอร์ไมโอนี่ที่ทำหน้าบูดบึ้งอย่างขัดใจเพราะหนังสือไม่กระแทกหน้าแฮร์รี่อย่างที่เธอหวัง “เอาน่า คะแนนฉันไม่แย่เกินไปหรอก เธอควรจะห่วงรอนดีกว่า” เขาพยักพเยิดไปทางเด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์อีกคนที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กับการบ้านวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ รอนเงยหน้าขึ้นมามองเขาราวกับจะบอกว่า ‘พูดออกมาได้!’ แต่เฮอร์ไมโอนี่ก็ช่วยพูดให้เขาเสียก่อน

“พวกเธอสองคนก็พอกันนั่นแหละ! คะแนนแย่ทุกวิชาเลย! แฮร์รี่ เธออยู่ปี 6 แล้วนะ จะมาทำตัวเรื่อยเปื่อยแบบเมื่อก่อนไม่ได้แล้วรู้ไว้ซะด้วย แล้วนี่ทำการบ้านวิชาปรุงยาหรือยัง?” ช่วงนี้เฮอร์ไมโอนี่ดูจะเจ้ากี้เจ้าการกับทั้งแฮร์รี่และรอนมากเป็นพิเศษ จนพวกเขาแทบจะเรียกเธอว่า ‘แม่’ อยู่แล้วล่ะนะ เหตุผลของเธอก็พอรับได้นั่นก็คือคะแนนของพวกเขาแย่เหลือเกิน แฮร์รี่อาจจะดีหน่อยตรงที่วิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่เขาถนัดช่วยฉุดเกรดขึ้นมาได้ แต่วิชาอื่นไม่ว่าจะเป็นวิชาปรุงยา, แปลงร่าง หรือประวัติศาสตร์เวทมนตร์ คะแนนก็ดูไม่ได้ทั้งนั้น ส่วนรอนนี่ไม่ต้องพูดถึง เขาไม่ถนัดวิชาไหนเลยซักวิชาเดียวดังนั้นคะแนนมันก็เลยแย่เท่าๆกันหมด

“เอ้อ ยัง” แฮร์รี่ตอบอ้ำๆอึ้งๆ แต่ก็แค่เอนตัวลงไปให้จมกับโซฟานุ่มหน้าเตาผิงมากขึ้นเท่านั้น เขาเพิ่งจะทำการบ้านวิชาแปลงร่างของศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่เป็นเรียงความขนาด 7 หน้ากระดาษเสร็จและตอนนี้ก็กำลังต้องการการพักสมองอย่างที่สุด ดังนั้นเขาจึงไม่มีอารมณ์ทำอะไรทั้งนั้น

“แล้วเมื่อไหร่เธอจะเริ่มทำยะ!? เรียงความสเนปความยาว 10 หน้ากระดาษส่งวันมะรืนนี้นะ แล้วพรุ่งนี้เธอก็ต้องซ้อมควิดดิชไม่ใช่เหรอ?” เฮอร์ไมโอนี่เตือนความจำ

แฮร์รี่ทำหน้าเบ้ จริงสิ พรุ่งนี้เขานัดลูกทีมมาซ้อมควิดดิชกันนี่นา การแข่งขันกับเรเวนคลอจะเป็นแมทช์สุดท้ายของปีนี้สำหรับกริฟฟินดอร์ และก็จะแพ้ไม่ได้ด้วย! เพราะการแข่งกับสลิธีรีนกริฟฟินดอร์แพ้มาแล้ว ถึงจะชนะในแมทช์ฮัฟเฟิลพัฟก็เถอะ แต่ถ้าเขาทำให้คะแนนของกริฟฟินดอร์เป็นแพ้ 2-ชนะ 1 ในปีนี้ เขาคงโดนเพื่อนทั้งบ้านรุมสกรัมเป็นแน่

แฮร์รี่ถอนหายใจ เขาดันตัวลุกขึ้นยืน รอนกับเฮอร์ไมโอนี่หันมามองทันที

“นายจะไปไหน?” รอนถาม

“ฉันจะไปหาเดรโกหน่อย” แฮร์รี่ตอบด้วยท่าทีปกติ เขาเก็บอุปกรณ์การเรียนและหนังสืออีก 2-3 เล่มลงกระเป๋าให้เรียบร้อย เฮอร์ไมโอนี่ทำตัวเป็นแม่ขึ้นมาอีก

“นี่ฉันเพิ่งด่าเธอไปหยกๆเนี่ยนะ ไม่ได้เข้าสมองเลยใช่ไหม?” เธอว่าแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรนัก ส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา ถ้าแฮร์รี่จะทำการบ้านวิชาปรุงยาไม่เสร็จมันก็เป็นเรื่องของเขา เธอทำได้ก็แค่เตือนเพื่อนเท่านั้นเอง

แต่ประเด็นของรอนดูจะต่างออกไป “เดี๋ยวนี้อะไรๆก็มีแต่ ‘เดรโก’ๆ หมดเลยนะ” รอนว่า เขาจงใจย้ำคำว่า ‘เดรโก’ ด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ แฮร์รี่หันมามองหน้าทันที เขาเลิกคิ้วด้วยความพิศวง เฮอร์ไมโอนี่เองก็เช่นกัน

“นายเป็นอะไรน่ะรอน?” แฮร์รี่ถามจากใจจริง

“เปล๊า” รอนทำเป็นก้มหน้าลงไปสนใจเรียงความของเขาต่อ “ฉันก็พูดไปอย่างงั้น ก็เห็นเดี๋ยวนี้เวลามีอะไรนายก็ ‘เดรโก’ ตลอดเลยนี่ มานั่งทำการบ้านกับพวกฉันแป๊บเดียวก็ ‘จะไปหาเดรโก’ อีกแล้ว หมอนั่นมันมีดีอะไรนักห๊ะ!? นายถึงต้องไปสนใจอะไรนักหนาน่ะ!” รอนยังคงจงใจเน้นชื่อ ‘เดรโก’ เหมือนเดิม แฮร์รี่ตาค้าง เขาอ้าปากจะเถียง แต่ก็พูดไม่ออกขึ้นมาเสียเฉยๆ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าประเด็นนี้จะทำให้รอนไม่พอใจไปได้

เฮอร์ไมโอนี่เองก็ดูจะงงไม่แพ้กัน สีหน้าของเธอว้าวุ่น มองสลับไปสลับมาระหว่างรอนทีแฮร์รี่ที เมื่อเห็นแฮร์รี่ไม่พูดอะไร รอนจึงใส่ต่อ

“ฉันไม่รู้ว่านายคิดยังไงนะแฮร์รี่ แต่ในสายตาฉันฉันว่า ‘เดรโก’ ของนายน่ะนิสัยเสียมาก แล้วก็ไม่น่ารักเลยซักนิด...”

“นายเลิกเรียกชื่อ ‘เดรโก’ ด้วยน้ำเสียงเหยียดๆอย่างงั้นได้แล้วรอน!” แฮร์รี่ตวาดขึ้นมา เสียงดังจนคนทั้งห้องนั่งเล่นรวมหันมามอง เขาฉุนขาดขึ้นมาเสียเฉยๆกับอาการจงใจเน้นคำว่า ‘เดรโก’ แบบนั้นของรอน เพื่อนก็เพื่อนเถอะนะแต่ก็น่าจะให้เกียรติกันบ้าง ไม่ใช่เอาแต่พูดจาทั้งแขวะทั้งประชดแบบนี้อยู่ได้ “เดรโกเคยช่วยพวกเรานะ! ตั้ง 2 ครั้งจำไม่ได้หรือไง? ครั้งแรกตอนที่สเนปจะหักคะแนนกริฟฟินดอร์ 50 คะแนนในชั่วโมงปรุงยา กับอีกครั้งตอนที่มอนทาคิวแย่งสนามซ้อมควิดดิชพวกเราน่ะ!” แฮร์รี่สวนกลับบ้าง อารมณ์ของเขาคุกรุ่นมากแล้วตอนนี้

“เหอะ ‘ตั้ง 2 ครั้ง’ เลยเรอะ! มันก็แค่นั้นแหละแฮร์รี่! นายเลิกปกป้องหมอนั่นได้แล้ว! หมอนั่นช่วยกริฟฟินดอร์ก็เพราะตอนนั้นมีนายอยู่ด้วย แต่พอนายไม่อยู่ นิสัยแย่ๆนั่นก็กลับมาเหมือนเดิม! ไม่เคยมีซักครั้งละที่หมอนั่นจะไม่หาเรื่องฉันหรือเฮอร์ไมโอนี่ ไม่เคยเลยที่จะเรียกพวกฉันด้วยชื่อดีๆ ไม่ใช่ ‘เจ้ายาจก’ หรือ ‘ยายเลือดสีโคลน’! เฮอร์ไมโอนี่เธอลองเล่าให้หมอนี่ฟังสิ!” ประโยคสุดท้ายรอนหันมาขอเสียงสนับสนุนจากเฮอร์ไมโอนี่ แฮร์รี่หันขวับไปจ้องเธอ

“เอ้อ...” เฮอร์ไมโอนี่อ้ำๆอึ้งๆ ดูเหมือนเธอกำลังติดอยู่ตรงกลางในสงครามย่อยๆนี้ และกำลังหนักใจกับการถูกบังคับให้เลือกเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งโดยที่เธอไม่เต็มใจ “เอ้อ...ฉันขอไม่ออกความเห็นละกัน” เธอพูดขึ้น และนั่นก็ดูจะทำให้ทุกอย่างยิ่งแย่ลง

“อ๋อ ดีนี่! ตกลงเธอเข้าข้างมัลฟอยงั้นสิ! ทั้งๆที่หมอนั่นเอาแต่เรียกเธอว่า ‘เลือดสีโคลน’ ตลอดเวลานั่นน่ะนะ! เข้าใจคิดนี่!” รอนว้าก ใบหน้าของเขาตอนนี้ดูจะแดงขึ้นด้วยความโกรธจนเกือบจะเท่าสีผมแล้ว ห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์ทั้งห้องเงียบกริบ ทุกคนหยุดกิจกรรมที่ทำมาก่อนหน้านี้และกำลังให้ความสนใจกับสงครามระหว่างเพื่อนซี้ตรงหน้านี่กันเหลือเกิน

เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงขึ้น เธอเริ่มจะโกรธขึ้นมาเหมือนกันกับประโยคที่ว่า ‘เข้าใจคิดนี่!’ ของรอน “ฉันไม่ได้เข้าข้างใครทั้งนั้นรอน! ฉันรู้ว่ามัลฟอยเป็นของเค้าอย่างนั้น เธอเจอหน้าหมอนั่นมา 6 ปีเธอน่าจะชินได้แล้วนะ!”

“นั่นก็แปลว่าเธอเข้าข้างหมอนั่นนั่นแหละ!” รอนสวนกลับทันควัน เขาทำท่าฮึดฮัดขณะคว้าเรียงความกับหนังสืออีก 2-3 เล่มแถวนั้นขึ้นมาในทันใด และโดยไม่สนใจแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่อีกต่อไป เขาก็เดินจ้ำไปทางช่องรูปภาพ (หันไปตะคอกเด็กปี 3 คนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวนั้นว่า “มองอะไรวะ!?” ระหว่างทาง) และปีนออกไปจากหอกริฟฟินดอร์ด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด

“นี่มันอะไรกันวะ!?” แฮร์รี่โวยวายลั่นหอขึ้นมาทันทีหลังจากรอนออกไปแล้ว เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหน้าเตาผิงตัวเดิมด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เด็กหนุ่มร่างสูงหันไปมองเฮอร์ไมโอนี่ที่ตอนนี้หน้าแดงด้วยความโกรธและก็บูดบึ้งไม่แพ้กัน “หมอนั่นเป็นอะไรน่ะ!?” เขาถามเฮอร์ไมโอนี่ น้ำเสียงยังคงกระฟัดกระเฟียดโดยที่ไม่ตั้งใจ เขาไม่อยากทะเลาะกับรอนเลยให้ตายสิ! เขาจำได้ว่าตอนที่ทะเลาะกับหมอนั่นตอนปี 4 ทุกอย่างมันแย่แค่ไหน

เฮอร์ไมโอนี่หันมาจ้องเขาเขม็ง “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!? ฉันก็เห็นอย่างที่เธอเห็นนั่นแหละ! แล้วก็อย่ามาลงกับฉันนะแฮร์รี่!” เธอโวยวายก่อนจะรวบรวมหนังสือกับเรียงความของเธอบ้าง(ซึ่งดูจะเยอะกว่าของรอนกับแฮร์รี่รวมกันเสียอีก) ก่อนจะเดินปึงปังขึ้นหอนอนหญิงไป และคงจะไม่ลงมาอีกจนกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น

‘ดีนี่!’ แฮร์รี่คิดในใจอย่างโมโหขณะนั่งจมอยู่บนโซฟาและจ้องมองไฟในเตาผิงปะทุดังเปรี๊ยะปร๊ะ นี่เขาจะต้องทะเลาะกับทุกคนเลยใช่ไหมเนี่ย!? เขามั่นใจว่าเขาคงจะคืนดีกับเฮอร์ไมโอนี่ได้ไม่ยาก เพราะเธอเป็นคนที่มีเหตุผลพอสมควร แต่รอนนี่สิ...โอเค เขายอมรับล่ะว่าเขากับรอนเป็นเพื่อนซี้กัน และเขาก็รู้สึกสนิทกับรอนมากกว่าเฮอร์ไมโอนี่ อาจจะเพราะว่าเป็นผู้ชายด้วยกัน แต่ไอ้การจะมาน้อยใจเรื่องเขากับเดรโกนี่มันไม่เข้าท่าเลยนะ! เขาเคยคิดเหมือนกันว่าสถานการณ์แบบนี้อาจจะเกิดขึ้นได้ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็คิดว่ารอนคงเข้าใจและยอมรับในตัวของเดรโก...แต่นี่ไม่ใช่! รอนไม่ยอมเข้าใจเขา ไม่ยอมรับในตัวเดรโก แล้วก็ยังมาน้อยใจเรื่องนี้อีกต่างหาก!

...แล้วนี่เขาจะทำยังไงดีวะ?...

////////////////////////////////////////////

“แฮร์รี่ เป็นอะไรหรือเปล่า?” มัลฟอยถามขึ้นเมื่อเห็นแฮร์รี่เงียบไป นั่นแหละคนร่างสูงจึงหันกลับมามองคุณชายแห่งบ้านสลิธีรีน ก่อนจะยิ้มให้

“อ๋อเปล่า ไม่มีอะไรหรอก” แฮร์รี่ตอบ ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งอยู่ในห้องเรียนห้องเดิมหลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว อีกซักพักเขาคงต้องแยกกับเดรโกแล้วก็ไปทำการบ้านต่อ...

“อะไร? เดี๋ยวนี้ใช้เวลาอยู่กับฉันก็น้อยแล้วยังนั่งเหม่ออีกเหรอ?” คนร่างบางตัดพ้อทีเล่นทีจริง...ถูกอย่างที่เดรโกว่านั่นแหละ เดี๋ยวนี้พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันน้อยลงกว่าเดิมมาก ถึงแม้รอนจะว่าว่าอะไรๆเขาก็เอาแต่ ‘เดรโก’ ก็เถอะ แต่มันไม่ได้จริงอย่างนั้นเลย การบ้านของเขาเยอะมาก...เยอะจนแทบจะไม่มีเวลาอ่านหนังสือเตรียมการสอบที่ใกล้เข้ามาทุกที แล้วยังต้องซ้อมควิดดิชทุกอาทิตย์อีก ปกติพวกเขาสองคนมักจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันในห้องเรียนนี้ตั้งแต่หลังทานอาหารเย็นจนถึงเวลาหอปิด แต่เดี๋ยวนี้พวกเขาทำอย่างนั้นไม่ได้แล้ว ไม่เป็นแฮร์รี่ก็ต้องเป็นมัลฟอยที่มีการบ้านเยอะจนต้องขอตัวกลับหอก่อน ถึงพวกเขาจะเอาการบ้านมาทำระหว่างเวลาที่อยู่ด้วยกันด้วยก็เถอะ แต่การที่มีสุดที่รักนั่งอยู่ข้างหน้าแบบนี้ เป็นใครก็อดไม่ได้ที่จะต้องพูดคุยหยอกล้อกันจนทำการบ้านได้ไม่ถึงไหน การแยกไปทำการบ้านที่หอคนเดียวจึงรับประกันว่าการบ้านจะเสร็จได้มากกว่า ซึ่งบางวันพวกเขาไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเลยก็มี

ส่วนวันเสาร์อาทิตย์ พวกเขาอาจจะมีเวลาว่างให้กันบ้างแต่ก็น้อยลงเต็มที ทีมสลิธีรีนต้องแข่งกับฮัฟเฟิลพัฟเป็นแมทช์สุดท้าย ส่วนกริฟฟินดอร์ก็ต้องแข่งกับเรเวนคลอ ดังนั้นทั้งแฮร์รี่และมัลฟอยจึงต้องซ้อมควิดดิชอย่างหนักเพราะนัดนี้จะเป็นนัดชี้ชะตาสำหรับทั้ง 4 บ้านว่าใครจะได้ถ้วยควิดดิชไปครอง และหลังจากการซ้อมอย่างหนักหนาสาหัสแล้ว แฮร์รี่ก็จะไม่อยากทำอะไรอีกนอกจากกินแล้วก็นอนหลับเป็นตาย

ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้แฮร์รี่ยังมีเรื่องหนักใจ...จะเรื่องอะไร ก็เรื่องที่เขาทะเลาะกับรอนน่ะสิ ผ่านมา 5 วันแล้ว แต่เขาทั้งคู่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีกันได้ แฮร์รี่คืนดีกับเฮอร์ไมโอนี่ได้แล้ว ส่วนรอนยังคงทำหน้าบูดบึ้งใส่คนทั้งคู่ตามเดิม และแฮร์รี่ก็ปรึกษากับเฮอร์ไมโอนี่เรียบร้อยแล้วว่าเขาควรจะทำอย่างไรดี...

“รอนก็ขี้น้อยใจอย่างงี้แหละแฮร์รี่ อย่าไปสนใจเลย” เป็นคำตอบของเฮอร์ไมโอนี่ที่ดูเหมือนจะชินกับอาการขี้งอนแบบไม่มีเหตุผลแบบนี้ของรอน แฮร์รี่ก็พอจะเข้าใจอยู่หรอก แต่จะไม่สนใจไม่ได้น่ะสิ ถ้ารอนงอ