[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 2 #

posted on 03 Aug 2014 19:57 by dakki in LuZCoNtRoL
Harry Potter Fan Fiction

Title: LuZ CoNtRoL 2 # 2 #
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : Romance
Rate : PG-13 (This Part)

 
 
 
 
 
 
[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 2 #
วีเซิ่ล VS เฟอร์เร็ต
 
 
 
 
“เฮ้! รอน!”

เสียงเรียกนั้นดังข้ามมาจากอีกฟากหนึ่งของห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์ รอนที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บหนังสือกองพะเนินที่เขายืมมาทำการบ้านเงยหน้าขึ้นมองไปทางต้นเสียง ทั้งๆที่ไม่จำเป็นต้องมองก็รู้ได้ว่าเป็นเสียงของใคร ในเมื่อเขาจำเสียงๆนั้นได้ดี...

แฮร์รี่เดินตรงเข้ามาหาเขา

“มีอะไร?” รอนถามห้วนๆ แสร้งทำท่าไม่สนใจแล้วหันกลับไปรวบรวมหนังสือต่อ เขาไม่ได้คุยกับแฮร์รี่หรือแม้แต่เฮอร์ไมโอนี่มา 5 วันแล้ว ความจริงเขาก็อยากคืนดีกับคนทั้งคู่หรอกนะ ก็การต้องไปเรียน ไปกินข้าว หรือไปไหนมาไหนคนเดียวมันสนุกเสียที่ไหนล่ะ!? แต่ทิฐิของเขายังคงมีมากกว่าอยู่นั่นเอง ในเมื่อเขาคิดว่าเขาไม่ใช่คนผิด ดังนั้นเขาก็จะไม่ยอมง้อใครก่อนแน่ๆ!

แต่ตอนนี้เป็นแฮร์รี่ที่เข้ามาคุยกับเขาก่อน

“ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม?” แฮร์รี่เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นคงหลังจากเดินมาหยุดอยู่ข้างๆรอน ดวงตาสีเขียวมรกตของเขาจ้องมองผ่านกรอบแว่นมาที่รอนอย่างขอร้องแกมบังคับไปในขณะเดียวกัน

“ก็ว่ามาสิ” รอนตอบ ยังคงทำน้ำเสียงเย็นชาและไม่ยอมเงยหน้ามองแฮร์รี่

เด็กหนุ่มผมดำกวาดสายตามองไปรอบๆห้องนั่งเล่นรวมอย่างคาดคะเน...เวลา 4 ทุ่มอย่างนี้เป็น prime time สำหรับการเข้ามานั่งเอ้อระเหยหรือเล่นหมากรุกพ่อมดหรือทำการบ้านในห้องนั่งเล่นรวมนี่เลยเชียว เด็กกริฟฟินดอร์เกือบทุกชั้นปีนั่งกันอยู่ในทุกๆตารางนิ้วของห้อง ดังนั้นห้องจึงดูแออัดไปถนัดเมื่อเทียบกับคนเยอะๆแบบนี้...

...แล้วจะให้เขาพูดเรื่องนี้กับรอนตรงนี้งั้นเหรอ?...

“ฉันจะรีบไปทำการบ้านนะแฮร์รี่” รอนเร่งด้วยน้ำเสียงแข็งๆหนักกว่าเก่า แฮร์รี่หันกลับมาจ้องเด็กหนุ่มผมแดง พยายามเก็บความเอือมระอาเอาไว้ในใจ...นี่ฉันอุตส่าห์ถ่อมาพูดกับนายเพื่อจะขอโทษนายนะ! ยังจะทำตัวหยิ่งไม่เข้าเรื่องอีก!

“เรื่องเดรโกน่ะ” แฮร์รี่ตัดสินใจพูดขึ้นในที่สุด “ฉัน...เอ้อ...ฉันขอโทษนายเรื่องวันนั้นก็แล้วกัน...”

รอนเงียบไปอึดใจหนึ่งในขณะที่มือของเขารวบรวมหนังสือและกระดาษเขียนเรียงความขึ้นมาหอบไว้เรียบร้อย เขาค่อยๆหันมาสบตากับแฮร์รี่ ท่าทางเหมือนกับกำลังคิดหาคำพูดที่เหมาะสมที่จะตอบกลับไป

“ฉันไม่ได้ต้องการคำขอโทษจากนาย” รอนพูดขึ้นในที่สุด สายตาของเขาจ้องแน่วแน่กลับมา อารมณ์กรุ่นของแฮร์รี่พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ต้องการคำขอโทษงั้นเรอะ!? ทั้งที่ฉันอุตส่าห์แบกหน้ามาคุยกับนายก่อนเนี่ยนะ!?

แต่ก่อนที่แฮร์รี่จะได้สวนอะไรกลับไปแรงๆ รอนก็พูดขึ้นมาทันควัน “ฉันแค่ต้องการให้นายให้เวลากับพวกฉันมากขึ้นเท่านั้น...เวลาสำหรับอยู่กับเพื่อนน่ะ นั่นแหละที่ฉันต้องการ มันคงไม่ยากเกินไปใช่ไหมแฮร์รี่?”

คำพูดของรอนทำให้แฮร์รี่นิ่งอึ้ง...ใช่ล่ะ ประเด็นนั้นเป็นประเด็นที่จุดชนวนให้เขาทะเลาะกันวันนั้น และแฮร์รี่ก็ยอมรับแต่โดยดีว่าเขาผิดในเรื่องนี้ เขาอาจจะแบ่งเวลาไม่ถูก...ให้เวลากับเพื่อนน้อยเกินไปแต่กลับไปทุ่มเทเวลาอยู่กับเดรโกมากกว่า และนั่นก็คงทำให้เพื่อนสนิทอย่างรอนน้อยใจ...

แต่มันยังมีอีกประเด็นหนึ่งนี่นา... “แต่นาย...เอ้อ...นายไม่ว่าฉันถ้าฉันจะคบกับเดรโกต่อใช่ไหม?” อีกประเด็นหนึ่งก็คือ...การที่รอนไม่ถูกกับเดรโกเอามากๆ นิสัยเสียๆของเดรโกที่ชอบเอาแต่พูดจาว่าร้ายรอนโดยเฉพาะเรื่องที่บ้านของรอนจนย่อมทำให้รอนไม่พอใจแน่ๆ

“นั่นมันเป็นการตัดสินใจของนาย ฉันไม่มีสิทธิ์จะไปห้ามอะไรอยู่แล้ว” รอนตอบ และแฮร์รี่ก็ถึงกับลอบถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งอก ตอนแรกเขาคิดว่ารอนจะมีปัญหากับเรื่องนี้จนไม่มีทางยอมเขาแน่ๆ...อาจจะถึงขั้นให้เขาเลือกระหว่างตัวเองกับมัลฟอยไปเลยให้รู้แล้วรู้รอด ซึ่งถ้าเจอสถานการณ์แบบนั้น แฮร์รี่คงต้องปวดหัวตายแหงๆ...

แต่ดูท่าเรื่องนี้มันจะไม่ยากอย่างที่คิด อย่างน้อยตอนนี้รอนก็ยอมพูดกับเขาด้วยเหตุผลล่ะนะ และข้อเรียกร้องของหมอนั่นก็ไม่ได้รุนแรงขนาดบังคับให้เขาต้องเลิกกับเดรโกด้วย(ซึ่งแฮร์รี่ก็แอบคิดว่าความไร้เหตุผลของรอนอาจจะทำให้เขาเรียกร้องอย่างงั้นขึ้นมาจริงๆ) แค่เรื่องการแบ่งเวลาให้กับเพื่อนมากขึ้น เขาว่าเขาคงทำได้น่า...

“นายหมดเรื่องพูดแล้วใช่ไหม?” รอนเอ่ยถาม น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความเฉยชา อาจจะเพราะพวกเขาไม่ได้พูดกันมาตั้ง 5 วัน การจะกลับมาคุยกันดีๆแบบเดิมจึงต้องใช้เวลาซักหน่อย เด็กหนุ่มผมแดงตั้งท่าจะเดินไปจากตรงนั้น แต่แฮร์รี่พูดขึ้นก่อน

“นายไปนั่งทำการบ้านตรงมุมโน้นกับฉันแล้วก็เฮอร์ไมโอนี่ไหมล่ะ?” เขาพยักพเยิดไปทางอีกมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่นรวม ที่ที่เห็นว่ามีหัวฟูๆของเฮอร์ไมโอนี่โผล่ขึ้นมาอยู่แวบๆ “เรามีฟีสซิ่งวีสบี้ด้วย...เผื่อว่านายอยากจะกิน...”

////////////////////////////////////////////

ตลอดวันนั้นอีก 2-3 วันแฮร์รี่พยายามปรับตัวเพื่อจะใช้เวลาอยู่กับเพื่อนๆมากขึ้น เขาแวบไปหาเดรโกน้อยลงในช่วงเวลาก่อนและหลังทานอาหาร รวมทั้งช่วงไหนที่เขาว่างตรงกับรอน(ซึ่งก็มักจะตรงเป็นส่วนใหญ่) เขาก็จะใช้เวลาอยู่กับรอนมากขึ้น มีแต่ตอนทานอาหารเย็นเสร็จเท่านั้นแหละที่เขาตั้งไว้ว่าจะต้องเป็นช่วงเวลาที่เขาเหลือไว้ไห้เดรโกเหมือนเดิม แต่มันก็น้อยลงทุกทีในเมื่อมีการบ้านกองพะเนินรออยู่ และยิ่งช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่เฮอร์ไมโอนี่จะมีเวลาว่างแน่ๆหลังจากเรียนหนักมาทั้งวัน แฮร์รี่ก็อยากจะกลับไปนั่งเอาใจเพื่อนอีกสองคนที่ร่วมหัวจมท้ายกับเขามาตั้งแต่ปี 1 เพราะช่วงก่อนเข้านอนนั้นแทบจะเป็นเวลาเดียวที่เขาจะนั่งเล่นพร้อมหน้าพร้อมตากันอยู่หน้าเตาผิงได้เหมือนเมื่อก่อน

มัลฟอยสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ในทันใด ในเมื่อแฮร์รี่ที่มีเวลาให้เขาน้อยอยู่แล้วเจียดเวลามาให้เขาน้อยลงยิ่งกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้อาการชอบเหม่อลอยที่เป็นมาเกือบทั้งอาทิตย์ของหมอนั่นจะหายไปแล้วก็เถอะ ตอนแรกเขาก็พยายามเก็บความสงสัยเอาไว้พลางคิดว่าแฮร์รี่อาจจะมีการบ้านเยอะมากเป็นพิเศษ แต่เมื่อเป็นแบบนี้ติดๆกันหลายวันเข้าเขาก็เริ่มทนไม่ไหว มัลฟอยจึงตั้งใจจะถามคำถามคาใจนี้ขึ้นมาในคืนวันหนึ่งที่พวกเขานั่งอยู่ในห้องเรียนห้องเดิมกันแค่ 2 คน...พูดกันให้มันรู้เรื่องไปเลย...

“นี่แฮร์รี่...ฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม?”

แฮร์รี่ส่งยิ้มกลับมาให้ “หือ...ว่าไงครับ?” เด็กหนุ่มร่างสูงนั่งอยู่ด้านตรงข้ามของโต๊ะเรียน เขายกมือขึ้นเท้าคางรอคอยคำถามของมัลฟอยด้วยดวงตาเป็นประกายรักใคร่อย่างใจจดใจจ่อ

สายตาแบบนั้นทำเอาคนร่างบางต้องหลบตา ใจหนึ่งคิดขึ้นมาว่ามันคงไม่มีอะไรแปลกไปอย่างที่เขาคิดจริงๆ...ในเมื่อสายตาของแฮร์รี่ที่ส่งมาให้เขา...ดูเต็มไปด้วยความรักขนาดนั้น และสายตาของหมอนั่นก็ไม่เคยโกหกเสียด้วย...แต่อีกใจหนึ่ง...มัลฟอยก็สงสัยจริงๆนั่นแหละว่าแฮร์รี่อาจจะมีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกเขา และทำให้พฤติกรรมของหมอนั่นดูเปลี่ยนไป...

...อย่างน้อยเขาก็หวังว่ามันจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรที่จะทำให้เขาต้องเจ็บปวดเหมือนคราวก่อนหรอกนะ...

ถึงจะไม่อยากเอ่ยถาม เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้เขาก็พูดกับแฮร์รี่ตรงๆเรื่องที่หมอนั่นเอาแต่นั่งเหม่อไปแล้ว มาตอนนี้จะต้องมาพูดเรื่องการที่หมอนั่นมีเวลาให้เขาน้อยกว่าเดิม มัลฟอยก็ไม่รู้ว่ามันจะดูเอาแต่ใจและเจ้ากี้เจ้าการเกินไปหรือเปล่า...

“เอ้า ว่าไงล่ะครับ? ฉันรอฟังคำถามอยู่นะ?” คนร่างสูงเอ่ยขึ้นขัดจังหวะความคิดของมัลฟอย คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนหันกลับไปมอง ก็พบดวงตาสีเขียวมรกตเป็นประกายสุกใสจ้องมองมาที่เขาเหมือนเดิม ริมฝีปากของแฮร์รี่ระบายไปด้วยรอยยิ้ม “หรือจะให้จูบก่อนถึงจะยอมพูด?” เลิกคิ้วถามหน้าตาเฉย

มัลฟอยหัวเราะ เป็นว่าแฮร์รี่ยังหยอกเขาได้เหมือนเดิมแบบนี้ก็คงไม่มีอะไรจริงๆนั่นแหละ เขาคงคิดมากไปเอง...

“ฮิฮิ ไม่มีอะไรหรอก...ฉันแค่สงสัยว่าช่วงนี้นายหายไปไหน หรือมีการบ้านเยอะมากหรือเปล่า...เพราะฉันรู้สึกว่าช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเลย...” มัลฟอยพูดขึ้นตามที่ใจคิด แต่ความวิตกกังวลบรรเทาลงไปมากแล้ว

ยิ้มของแฮร์รี่เจื่อนขึ้นมาทันทีที่มัลฟอยพูดจบ รวมทั้งสายตาของเขาที่ประกายสนุกสนานหายไปในทันทีทันใดด้วย และนั่นก็ไม่พ้นไปจากสายตาของมัลฟอยได้เลย

“เป็นอะไรหรือเปล่าแฮร์รี่?” คนร่างบางเอ่ยถามทันทีด้วยเสียงแผ่วเบา ความกังวลที่เพิ่งจะหายไปจากใจเมื่อครู่หวนกลับมาใหม่อย่างรวดเร็วเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของแฮร์รี่ ใจของเด็กหนุ่มผมทองเต้นโครมครามขึ้นมาในบัดนั้นเมื่อรับรู้ว่ามันมีบางอย่างผิดปกติอย่างที่เขาหวังไว้ว่ามันคงไม่เกิดขึ้น

“เอ้อ...เปล่า” คนร่างสูงหลบตา ท