[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 3 #

posted on 03 Aug 2014 19:59 by dakki in LuZCoNtRoL
Harry Potter Fan Fiction

Title: LuZ CoNtRoL 2 # 3 #
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : Romance
Rate : PG-13 (This Part)

 
 
 

 
[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 3 #
ง้อ

 
 
อารมณ์หงุดหงิดงุ่นง่านของแฮร์รี่คงอยู่อย่างนั้นตลอดทั้งคืน รวมทั้งวันต่อมาด้วย วันจันทร์เป็นวันที่บ้านกริฟฟินดอร์กับสลิธีรีนมีเรียนวิชาแปลงร่างด้วยกัน และแฮร์รี่ก็หวังว่าเขาจะมีโอกาสได้คุยกับเดรโกบ้าง แต่ก็นั่นแหละ...วันนั้นทั้งวัน เดรโกก็ยังคงไม่ยอมคุยกับเขา...แทบไม่ยอมมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ ถึงแฮร์รี่จะพยายามเข้าไปดักเจอขนาดไหนก็ตาม แต่มัลฟอยก็ทำเป็นเหมือนไม่เห็น...ราวกับเขาไม่มีตัวตนยังไงยังงั้น แฮร์รี่ถามมัลฟอยก็ไม่ตอบ แฮร์รี่เรียกก็ทำไม่สนใจ กลับกัน คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนกลับให้ความสนใจกับแพนซี่ พาร์กินสันอย่างออกหน้าออกตา ทั้งๆที่ปกติมัลฟอยจะแสดงท่าทีรำคาญใส่เธอแท้ๆ แต่วันนี้...ราวกับคนร่างบางกินยาอะไรผิดเข้าไป เขาพูดคุยหยอกล้อและจี๋จ๋ากับพาร์กินสันอย่างอารมณ์ดีจนใครต่อใครมองอย่างงงงวยไปตามๆกัน...

แม้แต่รอนยังสังเกตเห็น...

“นี่แฮร์รี่...” รอนกระซิบกับเขาขณะที่พวกเขากำลังฝึกในหัวข้อ ‘การแปลงร่างมนุษย์’ กันอยู่ มันเป็นการฝึกเดี่ยวโดยทุกคนจะยืนอยู่หน้ากระจกของตนแล้วลองเสกคาถาใส่ตัวเองไปเรื่อยๆจนกว่าจะเปลี่ยนสีผมและขนคิ้วให้เป็นสีเขียวขี้ม้าได้ตามคำสั่งของศาสตราจารย์มักกอนนากัล แฮร์รี่หันไปมองรอนอย่างไม่สบอารมณ์ว่าหมอนั่นต้องการอะไร เพราะตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์เอามากๆ ผมของเขาเปลี่ยนสีได้อย่างมากก็แค่ทำให้มันเป็นสีอ่อนจางลงเท่านั้น ในขณะที่หลายต่อหลายคนเริ่มทำสำเร็จตามที่ศาสตราจารย์มักกอนนากัลสั่งแล้ว และสาเหตุของการไม่มีสมาธิในบทเรียนก็จะเป็นอะไรไปไม่ได้...นอกจากการที่เขามักจะเหลือบมองไปทางเดรโกอยู่บ่อยๆ และสิ่งที่พบ...ก็คือการที่คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนกำลังยืนฝึกอยู่ข้างๆเพื่อนหญิงร่วมบ้าน และแสดงอาการกุ๊กกิ๊กกันอย่างออกหน้าออกตา...

...ยิ่งเห็น...อารมณ์ของแฮร์รี่ก็ยิ่งกรุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ...เอาแต่จี๋จ๋ากับยายหน้าหมาจูอยู่นั่นแหละ! แฮร์รี่คิดพลางกระฟัดกระเฟียดเสกคาถาใส่ผมตัวเองอย่างแรงและโมโห ส่งผลให้ผมยุ่งๆสีดำของเขากลายเป็นหยิกหยอยขอดเป็นเกลียวขึ้นมาในทันใด และนั่นก็ทำให้เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก...เขาไม่เข้าใจว่าเดรโกจะทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร เพราะเขาแน่ใจว่าหมอนั่นไม่มีวันเปลี่ยนใจไปจากเขาอย่างปัจจุบันทันด่วนแล้วหันไปเลือกยายหน้าหมาจูแบบนี้แน่...เดรโกต้องการเรียกร้องความสนใจจากเขาหรือยังไง? ต้องการทำให้เขาหึงเหรอ? เขาเข้าใจหรอกนะว่าเดรโกคงจะน้อยใจเรื่องที่เขาเลือกไปซ้อมควิดดิชเมื่อวานนี้แทนที่จะไปนั่งเล่นกับเดรโก แต่ทำแบบนี้...การที่ไปจิ๊จ๊ะกับพาร์กินสันอย่างนี้ เขาไม่เข้าใจจุดประสงค์เลยจริงๆและมันก็ไม่เข้าท่าเลยนะเว้ย!!!

“...แฮร์รี่...นายยังไม่คืนดีกับมัลฟอยอีกเหรอ?” รอนกระซิบถาม และนั่นก็ยิ่งทำให้แฮร์รี่โมโหจี๊ดขึ้นมาอีก

“นายไม่เห็นหรือไงว่ายังนะหา!?” แฮร์รี่หันไปตวาดเพื่อน เล่นเอารอนผงะ เขาหันสายตามองไปทางที่มัลฟอยยืนอยู่อีกครั้ง และก็เห็นว่าหมอนั่นกำลังยิ้มร่าเริงคุยอยู่กับพาร์กินสัน...

อยากจะเข้าไปฉุดหมอนั่นออกมาจากตรงนั้นแล้วปล้ำจูบให้มันรู้แล้วรู้รอดเสียจริงๆเลย! น่าหงุดหงิดชะมัด! ยังมาทำเป็นยิ้มหวานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ได้! แฮร์รี่คิดอย่างกราดเกรี้ยวขณะเสกคาถาสั่วๆใส่หัวตัวเองอีกครั้ง มันส่งเสียงดังปังแล้วปลายผมของเขาก็เต็มไปด้วยสะเก็ดไฟเป็นการใหญ่ รอนร้องโวยวาย แต่แฮร์รี่แทบจะไม่สนใจ เขาดับมันได้อย่างรวดเร็วทั้งๆที่สายตายังจ้องมองไปยังมัลฟอยไม่วาง...ถ้าตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ในชั้นเรียนและเต็มไปด้วยเพื่อนร่วมบ้านอย่างงี้ละก็นะ...หมอนั่นจะไม่มีทางรอดแน่!


พอเลิกคาบ ความชุลมุนวุ่นวายก็บังเกิดเมื่อนักเรียนทั้งสองบ้านต่างเดินไปหยิบกระเป๋าและหนังสือของตนพร้อมกับพูดคุยเสียงดังเรื่องการฝึกเมื่อครู่นี้ไปด้วย แฮร์รี่เห็นมัลฟอยกำลังเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์จึงพุ่งพรวดเดียวไปถึงหน้าโต๊ะตัวนั้นทันที

“เดรโก” เขาร้องเรียก และก็เหมือนกับทุกครั้งตลอดวันที่ผ่านมา มัลฟอยทำเป็นไม่ได้ยินเขา คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนทำเป็นสนอกสนใจกระเป๋าขณะที่สะพายมันลงบนไหล่เล็กๆอย่างไม่รีบร้อน

แฮร์รี่เองก็ไม่รอคำตอบรับเหมือนกัน เพราะเขารู้ได้จากพฤติกรรมทั้งวันของมัลฟอยว่าหมอนั่นจะไม่ตอบอะไรเขาซักคำ ทำเหมือนเขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นและเดินจากไปหน้าตาเฉย ดังนั้นแฮร์รี่จึงต้องรีบฉวยโอกาสที่มัลฟอยยังยืนอยู่ตรงนี้ พูดในสิ่งที่เขาคิดออกมา “เดรโก ฉันขอโทษเรื่องเมื่อวานนะ ทำยังไงถึงจะหายโกรธละครับ?”

เสียงทุ้มนุ่มหูที่แฮร์รี่เอ่ยออกมาอย่างพยายามหว่านล้อมและเอาใจคนร่างบางที่สุดดูจะไม่ทำให้เกิดปฏิกิริยาอะไรที่ต่างออกไป มัลฟอยเอื้อมมือลงหยิบหนังสือ 2 เล่มบนโต๊ะขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนด้วยสีหน้าเฉยเมย และทำท่าจะเดินจากไป

“ฉันช่วยถือนะ” แฮร์รี่พูดขึ้น และโดยไม่รอฟังคำตอบอีกครั้งมือไวของเขาก็คว้าหนังสือทั้งสองเล่มจากอ้อมแขนของมัลฟอยมาถือเสียเอง

มัลฟอยขมวดคิ้ว สีหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจขึ้นมาทันที “พอตเตอร์ คืนหนังสือฉันมา”

เสียงนั้นแข็งกร้าวและฟังดูเหมือนประกาศิต แฮร์รี่รู้สึกโมโหขึ้นมาทันทีเมื่อมัลฟอยยังคงเรียกเขาว่า ‘พอตเตอร์’...นี่จะไม่ยอมคุยกันดีๆเลยใช่ไหม?

“ทำยังไงถึงจะหายโกรธครับเดรโก?” เด็กหนุ่มผมยุ่งส่งเสียงนุ่มๆไปอีกครั้ง เก็บกดความโมโหไว้ข้างในและไม่สนใจอาการบูดบึ้งของมัลฟอย...คิดหรือว่าเขาจะทำตามคำสั่งง่ายๆน่ะ? ไม่มีทางซะล่ะ!

“เราไม่มีอะไรต้องพูดกันพอตเตอร์” มัลฟอยตอบ น้ำเสียงเย็นชา เขาเอื้อมมือมาจะคว้าหนังสือไปจากแฮร์รี่ แต่แฮร์รี่ก็เบี่ยงตัวหนีไปได้

“เรามีเรื่องต้องพูดกันแน่ๆล่ะ” น้ำเสียงของแฮร์รี่เริ่มกรุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว หลังจากเจอความเย็นชาของคนร่างบางเข้าไปครั้งแล้วครั้งเล่า “นายก็รู้นี่ว่าฉันโดดซ้อมควิดดิชเมื่อวานนี้ไม่ได้ ฉันเป็นกัปตันทีมนะ ฉันขอโทษที่ทำให้นายไม่พอใจ แต่มันเป็นเรื่องจำเป็นจริงๆ...”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอมัลฟอย?”

น้ำเสียงที่แฮร์รี่ไม่อยากจะได้ยินที่สุดตอนนี้ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขาก่อนที่เจ้าของเสียงจะโผล่หน้ามาให้เห็นเสียอีก และถึงไม่ต้องหันไปมองแฮร์รี่ก็รู้ได้ว่าเจ้าเสียงเป็นเอกลักษณ์นี้เป็นของใคร แฮร์รี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์กับการเข้ามาขัดจังหวะนี้ ผิดกับมัลฟอยที่ดูจะฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาทันทีที่เห็นบุคคลที่สามปรากฏตัวขึ้น

“ฉันรออยู่นอกห้องตั้งนานแล้ว เห็นเธอไม่ออกมาซักทีก็เลยเข้ามาดูน่ะ” แพนซี่ พาร์กินสันอธิบายขณะเดินด้วยท่าทีที่เธอคิดว่าสง่าที่สุดที่จะทำได้มายืนอยู่ข้างๆมัลฟอย พลางส่งสายตาไม่เป็นมิตรมาให้แฮร์รี่

“ไม่มีอะไรหรอกพาร์กินสัน พอตเตอร์แค่ไม่ยอมคืนหนังสือให้ฉันน่ะ” มัลฟอยหันไปอธิบายกับคนข้างตัวเสียงอ่อนเสียงหวาน ไม่ยอมหันมามองแฮร์รี่อีกเลยด้วยซ้ำ แฮร์รี่กำหมัดแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว...หนอย! ทีอย่างนี้ล่ะทำมาเป็นพูดเพราะเชียวนะ! พอกับเขาละก็ทำเป็นเสียงแข็ง แล้วก็เรียก ‘พอตเตอร์’ๆ อยู่นั่นแหละ! น่าโมโหชะมัด!

“อ๋อเหรอ?” พาร์กินสันหันมามองแฮร์รี่อีกครั้ง สายตายิ้มเยาะอยู่ในที เธอมองแฮร์รี่เหมือนกับมองพวกขี้แพ้ชวนตี ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ถ้างั้นทำไมเธอไม่ใช้กำลังแย่งเอามาล่ะ?”

ใช้กำลังงั้นเรอะ!? เฮอะ! แฮร์รี่ยิ้มเยาะในใจ...ครั้งสุดท้ายที่เขากับเดรโกต่อยกันมันก็ 9 เดือนที่แล้วนู่น ซึ่งเขาก็คิดไม่ออกแล้วจริงๆว่าการต่อยกับหมอนี่มันเป็นยังไง...เขารู้ว่าเดรโกไม่มีทางใช้วิธีนั้นในการแก้ปัญหานี้กับเขาหรอก อีกอย่าง...เดรโกจะไปสู้อะไรเขาได้!? ในเมื่อโดนเขาจูบนิดจูบหน่อยก็ยอมเขาแต่โดยดีแล้ว! แต่วิธีการแบบนั้นคงใช้กับสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้แน่...

เอ...หรือจะใช้ได้หว่า?...

แฮร์รี่เหลียวมองไปรอบๆตัวอย่างรวดเร็ว ยังคงมีเพื่อนนักเรียนอีก 2-3 คนเอ้อระเหยอยู่ในห้อง ศาสตราจารย์มักกอนนากัลยังคงเก็บของอยู่ที่โต๊ะอาจารย์ เขาเห็นแครบกับกอยล์ยืนอยู่ตรงประตู มองมาทางพวกเขาด้วยท่าทีระแวดระวัง ส่วนรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ยืนรอเขาอยู่นอกห้อง ชะเง้อคอพยายามมองผ่านร่างบึกหนาของแครบกับกอยล์เข้ามาข้างในเพื่อดูว่าเกิดอะไรผิดปกติขึ้นหรือเปล่า...

แฮร์รี่ถอนหายใจ...ประเด็นก็คือศาสตราจารย์มักกอนนากัลยังอยู่น่ะสิ เขามั่นใจว่าถ้าเขาจูบเดรโกที่นี่ตอนนี้ เดรโกจะต้องร้องโวยวายแน่ และไม่ใช่แค่คนร่างบางเท่านั้น แต่ยังจะสร้างความตกใจให้กับชีวิตที่เหลือที่อยู่ในห้องนี้ด้วย อีกอย่างถ้าหากเดรโกเกิดร้องโวยวายขึ้นมาจริงๆล่ะก็ ทั้งยายพาร์กินสันกับเจ้ายักษ์ปักหลั่นอีกสองตัวจะต้องรีบวิ่งเข้ามารุมตื้บเขาเป็นการใหญ่แหงๆ...เขาไม่อยากจะสร้างปัญหาต่อหน้าต่อตาศาสตราจารย์มักกอนนากัลอย่างนี้หรอกนะ...

คนร่างสูงหันกลับมามองมัลฟอย ซึ่งเจ้าตัวก็ดูเหมือนจะกำลังมองเขาอยู่ก่อนอย่างชั่งใจว่าควรจะทำอย่างไรกับข้อแนะนำของพาร์กินสันดี ดูเหมือนเขาจะไม่พร้อมสำหรับการใช้กำลังกับแฮร์รี่แน่ๆ แต่ในขณะเดียวกันสายตาสีเทาคู่นั้นก็ไม่ได้ทำให้แฮร์รี่สบายใจขึ้นเลย...มันยังคงเต็มไปด้วยความห่างเหินและไม่เป็นมิตร...

แฮร์รี่ถอนหายใจหนักขึ้นไปอีกเมื่อสังเกตเห็นว่าแครบกับกอยล์กำลังเดินตรงมาทางพวกเขา คงจะมาเป็นกำลังเสริมเผื่อว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเพราะสถานการณ์เท่าที่เห็นอยู่ตอนนี้ก็ดูไม่น่าไว้วางใจสักเท่าไร เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์วงล้อมแบบนี้เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์จึงตัดสินใจจะตัดบท เขาพูดขึ้น

“ไม่จำเป็นต้องทำอย่างงั้นหรอก...” เขาว่า ส่งหนังสือคืนให้มัลฟอยอย่างเหนื่อยใจ คนร่างบางยิ้มเยาะที่มุมปากพลางรับหนังสือของตนมาถือไว้ สายตาเต็มไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ แต่ก่อนที่มัลฟอยจะเดินจากไป แฮร์รี่ก็ถามขึ้น “นายจะไม่หายโกรธฉันจริงๆน่ะเหรอเดรโก?”

มัลฟอยเหลือบสายตาสีเทาคูนั้นมามองเขาแวบหนึ่ง น้ำเสียงหยิ่งยโสของเขาเอ่ยขึ้นอย่างกระแทกกระทั้น “เหอะ นายกลับไปอยู่กับ ‘เจ้าวีเซิ่ล’ ของนายจะดีกว่าไหม? นั่นแน่ะ หมอนั่นรอนายอยู่ข้างนอกน่ะ ไม่รีบออกไปเดี๋ยวเขาจะรอนานนะ”
ก่อนจะเดินจากไปพร้อมๆกับพาร์กินสัน...ที่ยังคงส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้แฮร์รี่ไม่ขาด ตามติดด้วยแครบและกอยล์...

...ทิ้งให้แฮร์รี่ยืนอ้าปากค้าง...

เมื่อกี๊เดรโกว่าไงนะ? เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์หันตัวกลับไปทันเห็นกลุ่มของเดรโกเดินผ่านหน้ารอนกับเฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนอยู่หน้าห้องพอดี ไม่มีการปะทะกันระหว่างสองพวกนั้น แต่แฮร์รี่ก็เห็นว่าเดรโกเดินเชิดหน้าผ่านไปด้วยท่าทีปั้นปึ่งกว่าเคย รอนกับเฮอร์ไมโอนี่มองตามก่อนจะเดินเข้ามาหาแฮร์รี่

“แฮร์รี่ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?” รอนร้องถามขณะเดินแทรกตัวเข้ามาตามโต๊ะเก้าอี้ไร้ระเบียบภายในห้อง แฮร์รี่ไม่ตอบ แต่ภายในสมองของเขาตอนนี้ความคิดกำลังวิ่งวุ่นวายอย่างรวดเร็ว เดรโกหมายความว่าไงที่พูดอย่างนั้น?...กลับไปอยู่กับเจ้าวีเซิ่ลของเขาอย่างนั้นเหรอ?...ให้รีบออกไปไม่งั้นเดี๋ยวรอนจะรอนานอย่างนั้นเหรอ?...

...นี่เดรโก ‘หึง’ เขาเรื่องรอนอย่างนั้นเรอะ!!???...

“แฮร์รี่...” เด็กหนุ่มผมดำได้ยินเสียงเฮอร์ไมโอนี่ร้องเรียกด้วยความเป็นห่วง แต่แฮร์รี่ก็ยังคงไม่พูดอะไร...อันที่จริงเขาพูดไม่ออกต่างหาก! นี่เดรโกไม่ใช่แค่ไม่พอใจเขาเรื่องที่เขาไปซ้อมควิดดิ