[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 4 #

posted on 03 Aug 2014 20:10 by dakki in LuZCoNtRoL
Harry Potter Fan Fiction

Title: LuZ CoNtRoL 2 # 4 #
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : Romance
Rate : NC-17 (This Part)
 
 
 
 
 
 
 
[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 4 #
ร้านไม้กวาดสามอัน
 
 
 
 
...ไม่น่าแปลกใจหรอกถ้าจะบอกว่า ณ ขณะนี้...

แฮร์รี่หมดความอดทนแล้ว!!!

วันพฤหัสบดีของฤดูใบไม้ผลิที่สดชื่นรื่นเริงมาถึง แต่ในขณะที่ทุกอณูของอากาศเต็มไปด้วยความสดใสและตื่นเต้นของคอนเสิร์ตที่ใกล้เข้ามาทุกที ในใจของแฮร์รี่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความคุกรุ่นที่ยากจะระงับ

เขาง้อเดรโกติดๆกันมาตั้ง 3 วันแล้ว! ในขณะที่เขาทุ่มเทกับหมอนั่นจะเป็นจะตายให้คืนดีกับเขาซักที เดรโก มัลฟอยกลับกำลังกะหนุงกะหนิงอย่างสบายใจเฉิบอยู่กับยายแพนซี่ พาร์กินสัน...ไม่สนใจคำพูดขอโทษของเขา...หรืออะไรก็ตามที่เขาเอาไปง้อ และก็กำลังทำเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น!

หนำซ้ำ ดูท่าหมอนั่นจะกำลังสนุกสนานกับความเลือดเย็นของตัวเองอยู่ลึกๆ...ที่ทำให้แฮร์รี่ พอตเตอร์ผู้โด่งดังหงุดหงิดเพราะเขาขนาดนี้ได้!

เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์จ้องมองไปยังโต๊ะสลิธีรีนในเวลาอาหารเช้าอย่างโกรธเคือง จากมุมนี้แฮร์รี่ยังคงมองเห็นได้ชัดเจนว่ามัลฟอยกำลังนั่งทานอาหารอยู่กับพาร์กินสัน หันไปคุยเล่นกันพลางอย่างมีความสุข สายตาสีเทาชวนหลงใหลของมัลฟอยที่เคยเป็นของแฮร์รี่มาก่อนไม่ได้ชายตามองมายังที่ที่เด็กหนุ่มผมยุ่งนั่งอยู่ซักนิด...

หมอนั่นจะเล่นตัวไปถึงเมื่อไหร่กั๊น!!!??

แฮร์รี่กระแทกมีดลงบนจากกระเบื้องเสียงดังสนั่นหลังจากปาดเนยลงบนขนมปังเสร็จเพื่อเป็นการระบายอารมณ์ เพื่อนๆที่นั่งทานอาหารเช้าอยู่บริเวณนั้นเหลือบมองมาทางคนที่ดูจะอารมณ์ไม่ดีอย่างไม่แน่ใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าถามถึงสาเหตุใดๆกับเจ้าตัว ได้แต่หันไปซุบซิบถามรอนไม่ก็เฮอร์ไมโอนี่ที่ตอนนี้ก็ดูท่าจะเกรงอารมณ์ร้ายของแฮร์รี่ไม่แพ้กัน

หมอนั่นจะเอายังไง!!?? จะให้เขาทำยังไง!!!?? แฮร์รี่คิดพลางใช้ฟันกระชากขนมปังนุ่มทาเนยให้ขาดออกจากกันแรงๆ กระแทกกรามเคี้ยวมันอย่างไม่สบอารมณ์ เขาส่งสายตาเคืองแค้นไปทางโต๊ะสลิธีรีนตลอดเวลา ภาวนาให้ความโกรธและหึงหวงที่ร้อนดั่งเปลวไฟแผดเผายายแพนซี่ พาร์กินสันให้ไหม้เป็นจุลไปต่อหน้าต่อตา...

ไม่สวยแล้วยังสะเออะมายุ่งกับเดรโกของเขาอีกนะ!

เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์ขบฟันตัวเองอย่างไม่รู้ตัว...พรุ่งนี้ก็จะมีคอนเสิร์ตแล้ว และถ้าเดรโกไปงานกับยายหน้าหมาจูนั่นล่ะก็...ไม่มีวัน! เขาจะไม่มีวันยอมให้มีใครอื่นนอกจากเขาได้ควงเดรโกแน่! อย่าหวังเสียให้ยากเลยพาร์กินสัน!

“นี่แฮร์รี่ ตอนบ่ายนี้นายว่างใช่ไหม? ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดกันนะ” เสียงรอนดังขึ้น แฮร์รี่ขมวดคิ้ว...อืมใช่...วันนี้เขามีเรียนถึงแค่บ่ายสองนี่นา หลังจากนั้นเขาก็ว่างทั้งบ่าย...

...จู่ๆความคิดหนึ่งก็แว่บผ่านเข้ามาในสมองของเขา ใบหน้าที่บึ้งสนิทของแฮร์รี่ค่อยๆเผยอรอยยิ้มขึ้นมาช้าๆ...สายตาของเขายังจ้องไปที่โต๊ะสลิธีรีนไม่วาง...

“รอน...ถ้างั้นนายไปรอที่ห้องสมุดก่อนได้เลยนะ...ฉันมีธุระนิดหน่อย...”

////////////////////////////////////////////

คาบเรียนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์อันแสนน่าเบื่อและชวนง่วงสิ้นสุดลงในที่สุดตอนเวลาบ่ายสอง นักเรียนสลิธิรีนปี 6 ทยอยกันเดินออกมาจากห้องด้วยใบหน้าดีใจที่หมดเวลาลงเสียได้ มัลฟอยเดินออกมาจากห้องโดยมีแครบและกอยล์ขนาบข้างและมีพาร์กินสันตามประกบอีกตามเคย

มัลฟอยเหลียวซ้ายแลขวาขณะเดินไปตามระเบียงชั้น 3 เมื่อพบว่าแฮร์รี่ไม่ได้อยู่แถวนั้นเขาก็พยายามจะดึงมือเหนียวหนึบของพาร์กินสันออกไปจากต้นแขนอย่างรำคาญๆ สีหน้าเอือมระอา

“ปล่อยน่า! ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ” มัลฟอยตวาดเสียงไม่ดังนัก ก่อนที่พาร์กินสันจะยอมปล่อยมือให้คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนเดินเข้าห้องน้ำชายไปแต่โดยดี มัลฟอยรีบเดินจ้ำเข้าไป ไม่สนใจจะหันไปมองใบหน้าน้อยใจและหงุดหงิดของพาร์กินสันที่ยืนอยู่ข้างหลังเลย

โฮ่ย! กว่าจะปลีกออกมาได้! มัลฟอยคิดอย่างรำคาญๆขณะเดินมาถึงหน้ากระจกห้องน้ำ เด็กหนุ่มเปิดก๊อกเพื่อล้างหน้าล้างตา เขาเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจก ความจริงเขาก็ไม่ได้ปวดฉี่หรืออะไรหรอก ที่มาเข้าห้องน้ำนี่ก็เป็นแค่ข้ออ้างที่ใช้ปลีกตัวออกมาจากยายหน้าหมาจูหลังจากต้องทนฟังเสียงแว้ดๆของยายนั่นมาตลอดชั่วโมงเรียนก็เท่านั้น

แครบและกอยล์ที่เดินตามเข้ามาในห้องน้ำปลีกไปทำธุระส่วนตัว ตรงอ่างล้างหน้าจึงมีมัลฟอยยืนกับเด็กผู้ชายเรเวนคลอปี 4 อีกคนหนึ่ง นอกจากนั้นแล้วในห้องน้ำก็มีคนเพียง 4-5 คนเท่านั้น เมื่อเด็กเรเวนคลอคนนั้นล้างมือเสร็จและเดินคล้อยหลังไปแล้วจึงเหลือมัลฟอยยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว...

...ก่อนที่คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนจะทันได้คิดอะไรอื่น จู่ๆเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมาคลุมตัว และโลกทั้งโลกของเขาก็มืดสลัวลงในทันใด!

ตามสัญชาตญาณแห่งความตกใจแล้ว มนุษย์ปกติทุกคนจะต้องแหกปากร้องโวยวาย และดังนั้นมัลฟอยจึงอ้าปากเตรียมพร้อม แต่ก่อนที่เสียงใดๆจะเล็ดรอดผ่านริมฝีปากของเขาออกมาได้ คนร่างบางก็รู้สึกว่ามีอะไรอีกอย่างหนึ่งมาอุดปากของเขาเอาไว้จนเด็กหนุ่มแทบจะถูกปิดกั้นอากาศหายใจไปด้วย

“ชู่ว์...อย่าส่งเสียงสิ!” เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างๆหูของเขาไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ และดังนั้นมัลฟอยจึงหันขวับไปทางต้นเสียงทันที...ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะพบกับอะไร...

...ภายใต้ผ้าคลุมล่องหน...ใบหน้าหล่อเหลาของแฮร์รี่อยู่ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้นเอง...

สายตาสีเทาของมัลฟอยจ้องมองเด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ เขาออกแรงดิ้นขลุกขลัก แต่แฮร์รี่ก็ใช้มืออีกข้างที่เหลือรวบลำตัวบางๆนั่นไว้อยู่หมัด

“เดรโก อย่าดิ้น! ฉันเริ่มจะหมดความอดทนกับนายแล้วนะ เมื่อไหร่จะหายโกรธฉันซะที!?” แฮร์รี่เข้าเรื่องโดยไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไรเลย มัลฟอยหยุดดิ้นอย่างว่าง่าย แต่ถึงกระนั้นแฮร์รี่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ...ทั้งจากปากและก็ลำตัวของเจ้าตัวยุ่งนั่นแหละ! คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนยังคงส่งสายตาเคืองๆมาให้เขา ร่างบางหอบจนตัวโยน หัวใจเต้นถี่เร็วเนื่องมาจากร่องรอยของความตกใจที่ยังไม่หายไปไหน

แฮร์รี่ยิ้มมุมปากด้วยชัยชนะเล็กๆที่ทำให้มัลฟอยหยุดดิ้นและ(ดูเหมือนจะ)เชื่อฟังเขาขึ้นมาได้ คนร่างสูงก้มใบหน้าลงชิดติดริมหูนิ่ม สูดดมความหอมที่เขาโหยหาหลังจากห่างหายมาเกือบ 4 วันเต็มๆเข้าไปเต็มปอด...

“...เดินออกไปข้างนอกกับฉันหน่อย...”

‘มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง!?’ มัลฟอยคิดในใจแต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงออกมา เขากลัวจะทำให้คนอื่นที่อยู่ในห้องน้ำตกใจไปเปล่าๆ ร่างบางจึงได้แต่ส่งสายตาไม่พอใจไปให้แฮร์รี่...ซึ่งเจ้าหัวยุ่งก็ตีสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พลางใช้อ้อมแขนและร่างที่สูงใหญ่กว่าของตัวเองดันมัลฟอยให้เดินไปข้างหน้า...ต้องคอยประคองผ้าคลุมล่องหนไม่ให้ร่วงหลุดไปจากตัวพวกเขาในขณะเดียวกันเพราะตอนนี้มือของแฮร์รี่ทั้งสองข้างไม่มีข้างไหนเลยที่ยึดผ้าคลุมเอาไว้ เนื่องจากมันจำต้องง่วนอยู่ที่เอวกับปากของคุณชายคนนี้...

มัลฟอยพยายามขัดขืนนิดหนึ่ง แต่ก็ทำไปอย่างพอเป็นพิธี ก่อนจะยอมเดินไปกับแฮร์รี่...อย่างค่อนข้างทุลักทุเล...เมื่อไปถึงประตูห้องน้ำ เด็กหนุ่มร่างสูงก็เหลือบมองไปทางมัลฟอยแวบหนึ่ง...ก่อนจะค่อยๆละมือออกมาจากปากนิ่มนั่นช้าๆ...เอื้อมมือไปเปิดประตู...

มัลฟอยไม่ได้ร้องโวยวาย แต่สายตาของเขาก็ยังคงมองขวางๆ คุณชายถูกแขนแข็งแรงของแฮร์รี่ดันตัวให้เดินออกไปจากห้องน้ำพร้อมกับเขาภายใต้ผ้าคลุมล่องหน มีเด็กนักเรียน 2-3 คนแถวนั้นมองมาที่ประตูอย่างแปลกใจว่ามันเปิดออกเองได้อย่างไรโดยที่ไม่สามารถมองเห็นแฮร์รี่และมัลฟอย แฮร์รี่เห็นแพนซี่ พาร์กินสันเป็นหนึ่งในเด็กพวกนั้น แล้วเขาก็รู้สึกลิงโลดขึ้นมาในทันใดว่าเจ้าหล่อนกำลังปล่อยให้เดรโกผู้น่ารักโดนคนอื่นพรากไปโดยมิอาจแม้แต่จะมองเห็นการกระทำนั้นทั้งๆที่มันเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาหล่อนนี่เอง

แฮร์รี่ลอบมองไปยังเสี้ยวหน้าของคนร่างบางที่โดนเขาโอบเอวอยู่ มัลฟอยไม่ได้มีทีท่าว่าสนใจพาร์กินสันหรือคนอื่นๆแต่อย่างใด เขามองตรงไปข้างหน้าแน่วนิ่ง ไม่แม้แต่จะเหลือบมาทางแฮร์รี่ และถึงแม้ว่าเด็กหนุ่มจะออกอาการขัดขืนเป็นระยะๆเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนไม่ได้เดินไปอย่างเต็มอกเต็มใจเท่าไหร่ แต่แฮร์รี่ก็สังเกตเห็นได้ว่า...มัลฟอยดูเหมือนกำลังพยายามกลั้นยิ้มไว้อย่างสุดความสามารถทีเดียว...

พวกเขาเดินมาด้วยกันตามระเบียง และเมื่อมาถึงบริเวณที่ไม่มีคนพลุกพล่านเหมือนกับตอนอยู่หน้าห้องน้ำ แฮร์รี่ก็กระซิบขึ้น

“ไงครับ...เมื่อไหร่จะหายโกรธผมเหรอเดรโก?”

สายตาสีเทา(ที่แสร้งทำเป็น)เย็นชาของมัลฟอยหันมาสบกับสายตาของแฮร์รี่ เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย พูดด้วยเสียงเบาๆทว่าแข็งกร้าว

“ก็เมื่อฉันพอใจน่ะสิ”

แฮร์รี่จ้องตอบดวงตาอวดดีคู่นั้นเขม็ง ไม่มีใครยอมหลบสายตาใคร...ไม่แม้แต่จะกะพริบตา ราวกับเป็นการประลองความกล้ากันระหว่างสัตว์ป่าดุร้ายที่ไม่มีวันเชื่อง 2 ตัว และใครก็ตามที่หลบสายตาก่อนก็จะเป็นผู้แพ้...

ในความคิดของแฮร์รี่...ภายใต้ท่าทีดุดันที่เขาส่งไปในแววตาของเขาแล้ว ความคิดอีกอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นก็คือ...ท่าทีท้าทายและอวดดีของคนตรงหน้านี่...มันทำให้เขารู้สึกอยากปราบพยศ อยากจับปล้ำเสียตรงนี้ซะเหลือเกิน!

“เดรโก...” แฮร์รี่เอ่ยขึ้นในที่สุด ตายังคงจ้องตา “...ฉันอยากขอให้นายไปไหนกับฉันซักเดี๋ยวนึงนะ...”

มัลฟอยขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยถามว่า ‘ไปไหน?’ หรือ ‘ประโยคนั้นมันหมายความว่าไง?’ เขาก็สังเกตว่าตอนนี้เขากับแฮร์รี่...ยังคงยืนอยู่บนระเบียงที่ชั้น 3 แต่เป็นจุดที่ว่างโล่งไม่มีนักเรียนคนอื่นซักคนเดียว และข้างหน้าพวกเขานั้น...คือรูปปั้นแม่มดตาเดียวหลังค่อม...

“ดิสเซนดิอุม!” เสียงแฮร์รี่กระซิบอยู่ข้างหูเขาภายใต้ผ้าคลุมล่องหนที่คลุมร่างพวกเขาไว้อยู่ มัลฟอยสูดหายใจลึกในวินาทีที่เกิดเสียงคลิ๊กเบาๆ แล้วโหนกค่อมตรงหลังแม่มดก็เปิดออกเป็นช่องให้คนลอดเข้าไปได้...

คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนกำลังจะอ้าปากโวยวายอะไรซักอย่าง ประมาณว่า ‘คาบต่อไปฉันมีเรียน!’ หรือไม่ก็ ‘เพื่อนๆรอฉันอยู่หน้าห้องน้ำ’ หรือไม่อีกทีก็ ‘ฉันไม่ไปฮอกมีดส์เด็ดขาด!’ แต่เขาไม่มีโอกาสได้พูดอะไรออกไปทั้งนั้น เพราะในวินาทีนั้นมีเด็กนักเรียน 3-4 คนเดินลับหัวมุมมา มัลฟอยยังไม่ทันได้มองด้วยซ้ำว่าเป็นเด็กบ้านไหนหรือปีอะไร เขาก็ถูกมือของคนที่แข็งแรงกว่าเอื้อมมาปิดปากไว้...ก่อนจะลากเขาเข้าไปในช่องตรงโหนกค่อมนั่น...

...โหนกค่อมของรูปปั้นแม่มดตาเดียวปิดตัวเองสนิทอย่างเงียบเชียบก่อนที่เด็กกลุ่มนั้นจะเดินมาถึง...

////////////////////////////////////////////

“โอ๊ยยย!!! นี่นายจะพาฉันไปไหนห๊ะ!!??” คนร่างบางร้องโวยวายขณะที่ถูกแฮร์รี่กึงลากกึ่งจูงไปตามทางเดินมืดๆที่จะลอดใต้ปราสาทฮอกวอต