[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 5 #

posted on 03 Aug 2014 20:20 by dakki in LuZCoNtRoL
Harry Potter Fan Fiction

Title: LuZ CoNtRoL 2 # 5 #
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : Romance
Rate : PG-13 (This Part)

 
 
 
 
[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 5 #
งานคอนเสิร์ต
 
 
 
วันศุกร์ที่ทุกคนรอคอยมาถึงพร้อมกับความตื่นเต้นที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศของปราสาทฮอกวอตส์ ยิ่งเมื่อเวลาเลิกเรียนใกล้เข้ามา เสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวก็ดังขึ้นเรื่อยๆจนทำให้ใครต่อใครไม่มีสมาธิเรียนไปตามๆกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเสื้อผ้าที่จะใส่ไปคอนเสิร์ต อาหารหรูเลิศที่จะได้ทาน รวมทั้งความเจ๋งของวงดนตรีทั้งสอง...The Wierd Sisters และ The Golden Boys...

ในขณะที่ทุกๆคนกำลังให้ความสนใจกับเรื่องพรรค์นี้อยู่นั้น รอนเองก็สนใจเหมือนกัน แต่ประเด็นของเขาดูจะต่างออกไป(อีกแล้ว)

“นี่แฮร์รี่...” รอนกระซิบเรียกแฮร์รี่ในคาบวิชาแปลงร่างในตอนเช้า ตั้งแต่เมื่อวานมาจนถึงเช้าวันนี้พวกเขายังไม่ได้คุยอะไรเป็นชิ้นเป็นอันกันเลย เมื่อคืนกว่าแฮร์รี่จะกลับมาที่หอก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่ม และหมอนั่นก็ทำแค่ขอโทษรอนที่ไปห้องสมุดตามนัดไม่ได้ก่อนจะขอตัวขึ้นนอนหลับเป็นตายด้วยเหตุผลที่ว่า ‘เหนื่อยมาก’

และตอนนี้รอนก็รู้สึกหงุดหงิดและอยากรู้เหลือเกินว่าเจ้าเพื่อนตัวดีของเขาหายหัวไปไหนมาตลอดบ่ายและหัวค่ำของเมื่อคืนวาน แม้แต่อาหารเย็นก็ไม่โผล่หน้ามากิน!

“นี่แฮร์รี่!” รอนต้องเรียกซ้ำอีกครั้ง แฮร์รี่จึงหันมามองเขาจากที่นั่งข้างๆกัน เด็กหนุ่มผมแดงเหลือบสายตามองไปทางศาสตราจารย์มักกอนนากัลทีหนึ่ง กลัวว่าหล่อนจะเห็นแล้วพวกเขาจะโดนด่า เนื่องมาจากวันนี้มีคนคุยกันในคลาสมากเสียจนอารมณ์หงุดหงิดด้วยวัยทองของหล่อนกำเริบรุนแรง และหล่อนก็จะขว้างแปรงลบกระดานใส่หัวใครก็ตามที่หล่อนเห็นว่าหันไปคุยกันและไม่สนใจบทเรียน “...เมื่อวานนี้นายไปไหนมา?”

รอนเข้าเรื่องโดยไม่รอช้า สายตาของเขาหรี่ลงอย่างต้องการเค้นหาคำตอบจากเจ้าเพื่อนตัวดี แต่แฮร์รี่ก็ยักไหล่ก่อนจะตอบหน้าตาเฉย “ฉันไปอยู่กับเดรโก”

...แน่ล่ะ คำตอบนั้นไม่น่าแปลกใจสำหรับรอน ปกติเมื่อแฮร์รี่หายไปแบบนี้ก็เดาได้อยู่แล้วว่าหมอนั่นจะต้องไปขลุกอยู่กับเจ้าเฟอร์เร็ต...

...แต่ทำไมคราวนี้...เขาถึงรู้สึกไม่สบอารมณ์ขนาดนี้นะ!?

“อ๋อเหรอ?” รอนส่งเสียงถาม “นายคืนดีกับหมอนั่นแล้วเหรอ?”

“อือ...ก็เมื่อวานน่ะ” แฮร์รี่พูดเสียงเบา เหลือบมองศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่หน้าห้อง แต่ดูเหมือนหล่อนจะยังไม่สังเกตเห็นว่าเขากับรอนคุยกัน “เมื่อวานฉันไปง้อหมอนั่นมาทั้งบ่าย...เพราะฉะนั้นฉันขอโทษนายด้วยนะรอนที่ไปหานายที่ห้องสมุดไม่ได้...ขอโทษจริงๆ”

รอนยักไหล่ ทำทีเหมือนไม่แยแส “อืม...แหงสิ ไม่ว่ายังไงก็ตามมัลฟอยจะต้องมาก่อนฉันอยู่แล้วสิใช่ไหม?”

ขาดคำ แฮร์รี่ก็หันมามองรอนเขม็งอย่างไม่เชื่อหู “เฮ้ รอน! เราเคยคุยเรื่องนี้กันไปแล้วนะ! แล้วจะบอกให้ว่าเรื่องนั้นมันเป็นประเด็นที่ทำให้ฉันทะเลาะกับเดรโก ไม่ว่ายังไงก็ตาม...รอนนายฟังไว้นะ พวกนายสำคัญสำหรับฉัน ‘ทั้งสองคน’ ฉันไม่สามารถเลือกใครคนใดคนหนึ่งได้ ในเมื่อนายเป็นเพื่อนฉัน ส่วนเดรโกก็เป็น...เอ้อ...คนที่ฉันรัก...เพราะฉะนั้นฉันจะต้องแบ่งเวลาอยู่กับพวกนายทั้งสองคนให้ได้ ซึ่งตอนนี้ฉันก็กำลังพยายามทำอยู่ ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันไม่ได้ให้เวลาเดรโกเลย และหมอนั่นก็น้อยใจ เหมือนที่นายน้อยใจฉันเวลาฉันไม่มีเวลาให้นั่นแหละ เพราะฉะนั้นฉันต้องแบ่งเวลา เข้าใจไหมรอน? ฉันจะตัวติดกับนายตลอดเวลาไม่ได้หรอกนะ!”

พอจบประโยคแฮร์รี่ก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างลอยหวือมาจากหน้าห้อง แล้วพอเขาหันหน้าไป แฮร์รี่ก็พบกับ...แปรงลบกระดาน ที่ลอยมาจากมือของศาสตราจารย์มักกอนนากัล เข้าเป้าเผงตรงหน้าเขาพอดิบพอดี!

“พอตเตอร์ นี่มันวิชาเรียน กรุณาสนใจเรียนด้วย!” ศาสตราจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์ส่งเสียงมาอย่างเย็นชา เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าแฮร์รี่ด้วยซ้ำ หล่อนหันกลับไปสนใจสอนต่อในขณะที่แปรงลบกระดานอันนั้นก็ค่อยๆลอยหวือกลับไปที่เดิมของมัน

แฮร์รี่ถอนหายใจ เขาหยิบไม้กายสิทธิ์ของตัวเองขึ้นมาเสกคาถาทำความสะอาดให้กับใบหน้าเปื้อนชอล์กของเขาก่อนที่เสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนๆจะดังมากไปกว่านี้ เขาตั้งใจจะจบบทสนทนากับรอนไว้เพียงแค่นี้แล้วหันไปตั้งใจเรียนต่อ เพราะไหนๆเขาก็ถือว่าเขาพูดกับรอนแล้ว...แต่ดูเหมือนรอนจะไม่พอใจเพียงแค่นั้น...

“งั้นวันนี้นายก็จะไปคอนเสิร์ตกับเจ้าเฟอร์เร็ตนั่นใช่ไหม?” รอนถามเสียงแข็ง แม้เจ้าตัวจะพยายามกลบเกลื่อนให้เป็นเสียงปกติเพราะกลัวว่าแฮร์รี่จะว่าเขาอีก

“ก็ถ้าฉันไปกับพวกนายแต่เอาเดรโกไปด้วยได้ไหมล่ะ?” แฮร์รี่ลองถาม ทำทีเหมือนสนใจกระดานดำเสียเต็มประดาเพื่อป้องกันไม่ให้แปรงลบกระดานนั่นลอยละล่องมาทางเขาอีกครั้ง

รอนเงียบไปครู่หนึ่ง ท่าทางครุ่นคิด ก่อนที่เขาจะหันหน้ากลับไปมองกระดานดำบ้าง เด็กหนุ่มผมแดงยักไหล่โดยไม่ยอมสบตาแฮร์รี่...

“ตามใจนายเถอะ”

////////////////////////////////////////////

หนึ่งทุ่ม และประตูห้องโถงใหญ่ก็เปิดต้อนรับเด็กนักเรียนฮอกวอตส์ เด็กนักเรียนหญิงชายตั้งแต่ชั้นปี 1 ถึงปี 7 ที่แต่งตัวสวยยืนรออยู่หน้าห้องต่างกรูกันเข้าไปในงานอย่างตื่นเต้น  วันนี้ห้องโถงใหญ่ดูแปลกตาไปกว่าทุกที โต๊ะประจำบ้านทั้ง 4 โต๊ะรวมทั้งโต๊ะของอาจารย์ถูกนำมาวางเรียงไว้ข้างๆเพื่อรองรับอาหารบุฟเฟต์ที่ดูเลิศหรูอลังการ แฮร์รี่มองเห็นนกยูงย่างเป็นตัวๆ พายไก่งวง สตูว์กระต่าย สเต๊กเนื้อแกะ รวมทั้งหมูหันด้วย ในส่วนของเครื่องดื่มก็มีตั้งแต่น้ำฟักทองที่สุดจะเบสิก ไปจนถึงไวน์ขาว

โคมแชนเดอร์เลียร์เหนือห้องโถงใหญ่ประดับประดาไปด้วยเทียนไขที่ส่องแสงสีเหลืองนวลวูบไหวไปตามแรงลม จำนวนเทียนถูกลดให้เหลือน้อยกว่าปกติเพื่อให้ห้องโถงใหญ่มีเพียงแสงสลัวและเงาวูบวาบ เสียงเด็กๆพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวกันอย่างตื่นเต้นเมื่อศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ขึ้นมายืนบนเวทีที่ถูกจัดไว้เตรียมพร้อมสำหรับคอนเสิร์ต เครื่องดนตรีทั้งกลอง คีย์บอร์ด และเครื่องเสียงถูกติดตั้งไว้เรียบร้อย...

“ฉันรู้ว่าพวกเธอทุกคนคงไม่อยากฟังฉันพูดมากนักหรอก ก็ฉันมันคนแก่นี่นะ พวกเธอคงอยากฟังพวกวัยรุ่นพวกนี้เรียกเสียงกรี๊ดกันมากกว่าใช่ไหม?” ประโยคของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เรียกเสียงหัวเราะครืนได้จากพวกนักเรียน อาจารย์ผู้สวมแว่นตารูปพระจันทร์เสี้ยวยกมือขึ้นปรามเหล่านักเรียนทำให้เสียงเงียบลง “...ในค่ำคืนนี้ จะเป็นค่ำคืนแห่งความมันส์ คอนเสิร์ตครั้งนี้เหล่าคณาจารย์โดยเฉพาะฉันจัดขึ้นให้พวกเธอเป็นกรณีพิเศษ อาจจะเพราะฉันเห็นว่าเราไม่มีคอนเสิร์ตสนุกๆแบบนี้มานานแล้วก็ได้...ซึ่งเผอิญฉันเป็นคนรักสนุกเสียด้วยสิ” ดัมเบิลดอร์ขยิบตาให้นักเรียนอีกครั้ง แล้วเขาก็เรียกเสียงหัวเราะได้อีกระลอก “...ฉันคงไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว เพราะฉันรู้ว่าพวกเธออยากจะแดนซ์กันเต็มทน ดังนั้นฉันคงพูดได้แค่ว่า ขอให้สนุกกับค่ำคืนนี้ และอร่อยกับไอศกรีมเชอร์เบตรสมะนาว!”


“ฮะๆๆ แฮร์รี่ช้าๆหน่อยซี่!” มัลฟอยหัวเราะคิกอย่างสนุกสนานขณะโดนแฮร์รี่กึ่งลากกึ่งจูงออกมาจากกลุ่มคนที่กำลังกระโดดเย้วๆอย่างเมามันส์อยู่แน่นห้องโถงในท่ามกลางเสียงดนตรีเพลงป๊อปร๊อคของวง The Wierd Sisters แฮร์รี่ที่เต้นและโดนคนเบียดจนเหนื่อยจึงลากมัลฟอยออกมาเพื่อหาอะไรทานรองท้อง

“ก็ฉันหิวนี่!” แฮร์รี่ว่า ลากคนร่างบางมาจนถึงโต๊ะตัวหนึ่ง เขากวาดตามองอาหารบนโต๊ะก่อนจะคว้าแซลมอนรมควันชิ้นหนึ่งเข้าปาก

“กินอะไรไม่มีมารยาท!” มัลฟอยทำเสียงดุใส่ ก่อนจะเดินไปหยิบจานเปล่าๆมาตักอาหารให้ตัวเองกับแฮร์รี่อย่างมารยาทดี

“ไม่ต้องทำตัวเป็นผู้ดีไปหรอกน่า นี่มันคอนเสิร์ตในห้องโถงใหญ่นะ ไม่ใช่คฤหาสน์มัลฟอย” แฮร์รี่ที่อาหารเต็มปากพูดอู้อี้ตอบ ทำเอาคุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนต้องส่งสายตาค้อนดุๆมาให้อีกรอบ

“เป็นไง? คอนเสิร์ตสนุกไหม?” เสียงๆหนึ่งดังขึ้นข้างหลังทำเอาทั้งสองต้องหันไปมอง...ก่อนที่จะแฮร์รี่จะส่งยิ้มให้คนที่มาใหม่ ในขณะที่มัลฟอยทำหน้าบึ้งสนิท

“ไงรอน? เฮอร์มี่? เต้นจนเหนื่อยหรือยังล่ะ?” แฮร์รี่ทักเพื่อนๆที่เพิ่งเดินแยกวงออกมาจากกลุ่มคนฝูงใหญ่ ตอนแรกแฮร์รี่กับมัลฟอยก็ยืนรวมอยู่กับรอนและเฮอร์ไมโอนี่นั่นแหละ แต่ไปๆมาๆพอคนเบียดเสียดยัดเยียดกันมากเข้า รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ก็โดนผลักโดนดันหายไปไหนไม่รู้ จึงเหลือแต่แฮร์รี่กับเดรโกแค่สองคน...ซึ่งก็ดูท่าว่ามัลฟอยจะดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อก้างขวางคอสองคนที่เหลือหายหัวไปเสียได้...

และตอนนี้ก็เป็นเขาเองอีกนั่นแหละที่มีท่าทางไม่สบอารมณ์จนออกนอกหน้าเมื่อก้างขวางคอสองคนนั่นกลับมาจนได้

...โดยเฉพาะกับกว้างขวางคอที่ชื่อ ‘รอน’...

“อืม...ก็เหนื่อยแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันหิวน่ะ” รอนพูดขึ้น ชายตามองไปทางมัลฟอยแวบหนึ่งแต่ไม่ได้แสดงทีท่าว่าสนใจ “แฮร์รี่นายจะกินอะไรล่ะ? มาฉันตักให้” จบประโยค รอนก็คว้าจานเปล่าขึ้นมาถือไว้ใบหนึ่งก่อนจะมองหน้าแฮร์รี่เป็นเชิงถาม

แฮร์รี่รู้สึกเหมือนว่าตัวเขากำลังโดนจับขึ้นตะแลงแกงก็ไม่ปาน แม้จะหันหลังให้อยู่ แต่เด็กหนุ่มก็รู้สึกได้ว่ากำลังมีสายตาร้อนๆจากใครบางคนแผดเผาแผ่นหลังของเขา สายตาของรอนที่มองมายังคงเต็มไปด้วยคำถามที่คาดคั้นเอาคำตอบที่แฮร์รี่ลังเลว่าจะให้ดีหรือไม่ ในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่กลืนน้ำลายดังเอื๊อก เธอพยายามจะระงับสถานการณ์

“เอ้อ รอน...ฉันว่า...”

“แฮร์รี่ จะกินอะไร?” รอนพูดขัดขึ้นมาโดยไม่ฟังเสียงเฮอร์ไมโอนี่ โอเค ความพยายามของเฮอร์ไมโอนี่ไร้ผล เธอจึงได้แต่ส่งสายตามาให้แฮร์รี่อย่างไม่รู้จะช่วยอย่างไร...

...ไม่ว่ายังไงก็ตามมันขึ้นอยู่กับแฮร์รี่คนเดียวแล้ว...

“เอ้อ...ไม่เป็นไรรอน ฉันตักเองดีกว่า” แฮร์รี่เอ่ยขึ้นพลางยื่นมือไปหยิบจานเปล่าขึ้นมาถือไว้เองบ้าง ก่อนจะส่งยิ้มไปให้เพื่อนสนิทของเขา...

...แต่รอนดูเหมือนจะยังไม่ยอมแพ้...

“อืม...ก็ได้...อ่ะ นี่แฮร์รี่ ฉันจำได้ว่านายชอบกินริป” และก่อนที่จะมีใครได้ทำอะไร รอนก็ตักซี่โครงเนื้อวัวชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งมาใส่จานให้แฮร์รี่

เฮอร์ไมโอนี่ทำตาโต แฮร์รี่อ้าปากค้าง ในขณะที่มัลฟอยกระแทกอะไรซักอย่างเข้ากับจานตัวเองเสียงดังโครม

“เอ้อ...ขอบใจ” แฮร์รี่บอกขอบคุณรอนเสียงอ้อมแอ้ม เขาเหลือบมองมัลฟอยที่ยืนอยู่ข้างๆครู่หนึ่ง ก็พบว่าสีหน้าของคุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนดูไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง...ถ้าเป็นเวลาปกติหมอนั่นคงอาละวาดไปแล้ว แต่ตอนนี้...มัลฟอยคงจะเกรงใจแฮร์รี่ อย่างน้อยก็คงพยายามทำตัวดีใส่เพื่อนๆของเขาเพื่อไม่หาเรื่องมาให้แฮร์รี่หนักใจอีก...

...อย่างน้อยแฮร์รี่ก็คิดว่าอย่างงั้นล่ะนะ...

และก่อนที่เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์จะได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น มัลฟอยก็เอื้อมมือ...ตักสเต๊กปลาแซลมอนมาใส่จานให้เขา พร้อมกับกำชับเสียงกระด้าง “อ่ะ กินปลาเยอะๆนะแฮร์รี่ จะได้ฉลาดๆ”

ตลอดการกระทำนั้นมัลฟอยไม่ได้มองหน้าแฮร์รี่เลย คนร่างสูงได้ยินเสียงตัวเองกลืนน้ำลายเอื๊อก จากเหตุการณ์ที่รอนตักซี่โครงให้เขานี่ เขามั