[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 6 # [END]

posted on 03 Aug 2014 20:31 by dakki in LuZCoNtRoL
Harry Potter Fan Fiction

Title: LuZ CoNtRoL 2 # 6 # [END]
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : Romance
Rate : PG-13 (This Part)
 
 
 
 
 
 
 
[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 6 # [END]
การกักบริเวณครั้งสุดท้าย : ระเบียงชั้นห้า


 
 
แฮร์รี่เดินตาค้างออกมาจากห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอนนากัล รอนเดินตามหลังมาในขณะที่มัลฟอยเดินนำหน้าเขา คุณชายจอมแสบไม่แม้แต่จะทักทายเฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนรออยู่หน้าประตู เขาเดินเลยหล่อนไปในขณะที่แฮร์รี่ที่ตามมาชะลอฝีเท้าลง...

“เป็นไงบ้าง?” เฮอร์ไมโอนี่เข้ามาถามแฮร์รี่ทันทีที่เขาโผล่หน้าออกมา เด็กหนุ่มร่างสูงจ้องมองเพื่อนหญิงผ่านทางแว่นตากรอบดำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกเบ้อเร่อแบบที่ใครได้ยินก็ต้องรู้ว่ามันไม่ใช่สัญญาณที่ดีแน่

“ถามรอนเอาเองแล้วกัน เดี๋ยวเขาก็อธิบายได้”

แฮร์รี่ปัด เฮอร์ไมโอนี่เลิกคิ้วแต่ก็ไม่เซ้าซี้อะไรมากไปกว่านี้ ในเมื่อแฮร์รี่ไม่อยากพูดเขาก็จะไม่พูด เธอจึงปล่อยเขาไปแล้วหันไปเอาใจใส่กับรอน

แฮร์รี่เร่งฝีเท้าเดินให้ทันเดรโกที่เดินนำหน้าไปไกลโข “นี่เราจะไปไหนกัน?” เขาถามคนร่างบาง

มัลฟอยหันมาเลิกคิ้วใส่ “ก็ห้องพยาบาลน่ะสิ! ดูสังขารตัวเองซะก่อน แก้มปูดแบบนั้นน่ะรู้ตัวไหมว่าต้องไปห้องพยาบาลน่ะ!” คุณชายแว้ดเสียงเบา คนร่างสูงทำหน้ามุ่ย

“โอ๋...ยังไม่หายอารมณ์เสียเลยเหรอ? อย่าอารมณ์เสียเลยน๊า...” แฮร์รี่อ้อน คว้ามือมัลฟอยมาจับอยากจะให้คนร่างบางคลายอารมณ์โกรธที่ดูจะยังคุกรุ่นอยู่ไม่หาย

“จะให้หายโกรธได้ไง!? เรื่องเก่ายังมีอยู่แล้วมาเจอยายมักกอนนากัลนี่ยิ่งแล้วใหญ่! กักบริเวณด้วยกัน 3 คนงั้นเรอะ!? ฉันจะบ้า!” มัลฟอยโวย

แฮร์รี่มองหน้าเดรโก ก่อนจะเหลือบมองไปข้างหลังยังรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ที่เดินคุยตามมาอยู่ห่างๆ...คนที่น่าจะปวดหัวที่สุดในเรื่องนี้น่าจะเป็นเขานะ...เขาควรจะเป็นคนพูดสิว่า ‘ให้ตายสิวะ!’ เพราะถ้าสองคนนั่นจะทะเลาะกัน...มันก็เป็นเพราะเขา! แล้วก็มีเขาคนเดียวเท่านั้นที่จะทำหน้าที่ห้ามทัพไม่ให้สองคนนั่นพยายามจะฆ่ากันได้!

...มันน่าหนักใจจริงๆ! ไม่รู้เหมือนกันว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น...ที่แน่ๆเขารู้ว่าเดรโกตัวร้ายที่ไม่เคยยอมใคร...จะต้องไม่ยอมลงให้รอนอย่างเคย ถ้ารอนไม่หาเรื่องก็ไม่เป็นไร แต่เท่าที่ดูจากวันนี้ก็เห็นๆกันอยู่ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่หมอนั่นจะไม่หลุดปากหรือพฤติกรรมที่ล่อมือล่อตีนเดรโกออกมา...

...ตกลงแล้วหมอนั่นทำไปเพื่ออะไรกันแน่?...จนแล้วจนรอดแฮร์รี่ก็ยังไม่เข้าใจเลย! นี่เขายังไม่ได้คุยกับรอนเลย...แฮร์รี่รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลา อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ควรจะคุยกันในเวลาส่วนตัวมากกว่านี้...ไม่ใช่เวลาที่เดรโกอยู่...แต่ไม่ว่ายังไงเขาจะต้องตกลงกับรอนเรื่องการกักบริเวณพรุ่งนี้ให้ได้ ว่ารอนไม่ควรไปพูดจาหาเรื่องอะไรกับคุณชายจอมวายร้ายคนนี้ ไม่เช่นนั้นชาตินี้เรื่องนี้คงไม่จบแน่ๆ...

////////////////////////////////////////////

มาดามพรอมฟรีย์ทำแผลให้ทุกคนเสร็จเรียบร้อยพลางบ่นไปด้วย เมื่อเสร็จก็เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว ไม่มีใครมีอารมณ์อยากกลับไปในงานเต้นรำอีก ดังนั้นแฮร์รี่จึงแยกกับรอนและเฮอร์ไมโอนี่เพื่อไปส่งมัลฟอยที่หอนอน...

“ราตรีสวัสดิ์นะครับ” แฮร์รี่จุ๊บกู๊ดไนท์ให้คนร่างบางพลางยิ้มตาหยี มัลฟอยส่งยิ้มให้เจื่อนๆ

“...แฮร์รี่...นายจะไปคุยกับไอ้วีเซิ่ลเรื่องนี้ไหม?” จู่ๆเขาก็ถามขึ้น

แฮร์รี่ขมวดคิ้ว ชั่งใจก่อนจะตอบ “...ก็...คงคุยล่ะ ทำไมเหรอ? จะตกลงกับหมอนั่นเรื่องพรุ่งนี้ด้วยน่ะ ฉันไม่อยากเป็นกรรมการห้ามมวย...”

“...อือ...งั้นก็ดี ฉันไม่อยากทะเลาะกับหมอนั่นตลอดเวลาเหมือนกัน เสียอารมณ์แล้วก็เสียพลังงานเปล่าๆ คืนนี้นายคุยกับหมอนั่นให้รู้เรื่องก็แล้วกัน...โดยเฉพาะเรื่องพฤติกรรมของหมอนั่นที่มันดูชักจะ ‘เลยเถิด’ ไปหน่อยนั่นด้วย!” น้ำเสียงของมัลฟอยดูไม่พอใจอย่างหนัก และแฮร์รี่ก็รู้ว่าไอ้เรื่องที่ ‘เลยเถิด’ ของเขานี่หมายถึงอะไร ถ้าเป็นเขา มันก็อาจจะเป็นเหตุผลให้เขาหงุดหงิดอารมณ์ร้ายแบบนี้ได้เหมือนกัน

“โอเคครับ แล้วผมจะจัดการให้เรียบร้อย ไปนอนได้แล้วล่ะ พรุ่งนี้จะมารับตอนเก้าโมงจะได้ไป ‘กักบริเวณ’ ด้วยกันนะ” คนร่างสูงว่าก่อนจะจูบหน้าผากเนียนส่งท้ายไปอีกทีหนึ่ง มัลฟอยแลบลิ้นให้อย่างล้อเลียนก่อนจะเข้าหอไป...


เมื่อแฮร์รี่กลับมาถึงหอกริฟฟินดอร์อีกครั้งก็พบเฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่คนเดียวที่หน้าเตาผิง เธอกำลังพยายามเก็บเกี่ยวช่วงเวลาเงียบสงบแบบนี้ให้มีประโยชน์มากที่สุดกับการทำการบ้าน ในหอยังไม่มีใครซักคนกลับมาจากคอนเสิร์ต เธอเงยหน้าขึ้นมองมาที่แฮร์รี่เมื่อเจ้าตัวลอดช่องรูปภาพเข้ามาในห้องนั่งเล่นรวม

แฮร์รี่กวาดสายตามองไปรอบๆจนแน่ใจว่าเขากับหล่อนอยู่กันแค่สองคน “รอนไปไหนล่ะ?” เขาเอ่ยถาม

เฮอร์ไมโอนี่บุ้ยใบ้ไปทางหอนอนชาย “อยู่บนหอ อาบน้ำมั้ง เห็นบอกว่าเพลียๆก็เลยจะนอน”

มันก็แน่อยู่แล้วที่หมอนั่นจะต้องเพลีย ก็ลงไปตะลุมบอนให้เดรโกจับบีบคอเสียอย่างนั้น “เอ้อ...แต่คงยังไม่นอนหรอกมั้ง เธอขึ้นไปคุยกับเขาสิ” เฮอร์ไมโอนี่เสริม

“อืม...ก็คงอย่างงั้นแหละ...เธอโอเคใช่ไหมเฮอร์มี่?” แฮร์รี่ถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

“ฉัน? ฉันไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยนี่! ไม่ได้เข้าไปร่วมวงต่อยกับพวกเธอด้วยนี่นะ”

“ฉันรู้ แต่ก็แค่เป็นห่วงน่ะ สีหน้าเธอดูไม่ดีเลยตอนนั้น...” เด็กหนุ่มอธิบาย

“นั่นมันก็แน่อยู่แล้วล่ะย่ะ! พวกเธอจะฆ่าจะแกงกันขนาดนั้นจะให้ฉันทำหน้าระรื่นอยู่หรือไง!? ว่าแต่...ฉันไม่เข้าใจรอนเลยให้ตายสิ!” เฮอร์ไมโอนี่เอะอะ

แฮร์รี่ทำตาโต...งั้นก็ไม่ได้มีเขากับเดรโกแค่ 2 คนที่สงสัยในพฤติกรรมของรอนน่ะสิ! เฮอร์ไมโอนี่ก็สังเกตด้วยหรือนี่!?

“เฮอร์มี่...เธอลองวิเคราะห์เรื่องรอนให้ฟังหน่อยซิ” แทนที่จะเดินขึ้นหอไปคุยกับรอนตามเป้าหมายแรก ตอนนี้แฮร์รี่กลับนั่งลงบนโซฟาตรงกันข้ามกับเพื่อนหญิง

“วิเคราะห์อะไร?” เฮอร์ไมโอนี่เลิกคิ้ว

“ก็เรื่องรอนไง เรื่องที่ว่าเขาทำแบบนี้กับฉันและเดรโกทำไม? เขาต้องการอะไรแน่? เธอก็สังเกตเหมือนกันใช่ไหมว่าช่วงนี้เขาดูจะติดฉันแจไปหน่อย ไม่รู้เป็นบ้าอะไร! เธอลองอธิบายให้ฟังหน่อยสิว่าเขาคิดอะไรอยู่”

หล่อนเลิกคิ้วหนักกว่าเดิม “คิดอะไรอยู่?...เท่าที่ฉันนึกออกก็เหมือนเดิมนั่นแหละ รอนต้องการให้เธอให้ความสำคัญกับเขามากขึ้น...อาจจะมากกว่าที่เธอให้กับมัลฟอยด้วย ประกอบกับการที่รอนเกลียดมัลฟอยเป็นทุนเดิม เขาก็อาจคิดอยากแย่งเธอคืนมา ให้เธอกลับมาเป็นเพื่อนซี้คนเดียวของเขาเหมือนแต่ก่อน...”

เฮอร์ไมโอนี่หยุดพูดเพียงแค่นั้น แฮร์รี่เลิกคิ้ว “แค่นั้นเองน่ะเหรอ?”

หล่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาตรงๆทันที “หรือเธอคิดอะไรมากกว่านั้น?”

แล้วก็เป็นคราวที่แฮร์รี่จะต้องอ้ำอึ้ง “เอ้อเปล่า...ก็ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่อยากฟังความเห็นทั้งหมดของเธอน่ะ...” ก็จะให้เขาพูดออกไปได้ยังไงกันว่า อีกทฤษฎีหนึ่งมีอยู่ว่ารอนคิดกับเขามากกว่าเพื่อนน่ะสิ!

...ซึ่งมันเป็นอะไรที่แฮร์รี่ภาวนาไม่ให้เป็นอย่างงั้นจริงๆเลย แล้วตอนนี้เขาก็กำลังพยายามทำทุกวิถีทางที่จะพิสูจน์ว่าทฤษฎีนั้นผิด!

...ขอให้เฮอร์ไมโอนี่ให้ความมั่นใจแก่เขาด้วยเถ๊อะ!...

“...อันที่จริง...มันมีอยู่อีกอย่างหนึ่งนะ แต่ฉันคิดว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้...” เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นอย่างครุ่นคิด จ้องดวงตาของแฮร์รี่ไม่วางราวกับจะพยายามจับผิดอารมณ์ความรู้สึกของเขา

“อะไรเหรอ?” แฮร์รี่ถามอย่างนิ่งที่สุด

เฮอร์ไมโอนี่ชั่งใจครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “...ฉันก็แค่คิดว่า...นี่คิดเล่นๆนะ อย่าเพิ่งซีเรียสไป...รอน...อาจจะกำลังหึงเธอที่ไปยุ่งกับมัลฟอยมากๆ...แล้วก็กำลังพยายามจะแย่งเธอคืนมาจากหมอนั่น...อันที่จริงรอนอาจจะ...แอบชอบเธอก็ได้นะ...”

ประโยคชวนช็อคหลุดออกมาจากปากเฮอร์ไมโอนี่ด้วยเสียงแผ่วเบาไม่ต่างไปจากกระซิบ โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย แฮร์รี่ตะลึงจังงังเมื่อพบว่าไม่ใช่เพียงแค่เดรโก...แต่เฮอร์ไมโอนี่ก็มีความคิดแบบนี้อยู่ลึกๆเหมือนกัน...

แฮร์รี่กลืนน้ำลาย “...แล้ว...เธอคิดว่าทฤษฎีนั้น...มีเปอร์เซ็นต์เป็นจริงแค่ไหนล่ะ?” เขาถามเสียงแหบแห้ง

เด็กสาวที่ฉลาดที่สุดในชั้นปีมีท่าทางครุ่นคิด “อืม...ฉันว่าไม่มากเท่าไหร่หรอก...มั้งนะ...”

“ทำไมต้องมั้งด้วยล่ะ!?” แฮร์รี่โวยวาย ถ้าตัดคำสุดท้ายออกไปจะดีมากเลยนะ!