[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 6 # [END]

posted on 03 Aug 2014 20:31 by dakki in LuZCoNtRoL
Harry Potter Fan Fiction

Title: LuZ CoNtRoL 2 # 6 # [END]
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : Romance
Rate : PG-13 (This Part)
 
 
 
 
 
 
 
[Fic HP] LuZ CoNtRoL 2 # 6 # [END]
การกักบริเวณครั้งสุดท้าย : ระเบียงชั้นห้า


 
 
แฮร์รี่เดินตาค้างออกมาจากห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอนนากัล รอนเดินตามหลังมาในขณะที่มัลฟอยเดินนำหน้าเขา คุณชายจอมแสบไม่แม้แต่จะทักทายเฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนรออยู่หน้าประตู เขาเดินเลยหล่อนไปในขณะที่แฮร์รี่ที่ตามมาชะลอฝีเท้าลง...

“เป็นไงบ้าง?” เฮอร์ไมโอนี่เข้ามาถามแฮร์รี่ทันทีที่เขาโผล่หน้าออกมา เด็กหนุ่มร่างสูงจ้องมองเพื่อนหญิงผ่านทางแว่นตากรอบดำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกเบ้อเร่อแบบที่ใครได้ยินก็ต้องรู้ว่ามันไม่ใช่สัญญาณที่ดีแน่

“ถามรอนเอาเองแล้วกัน เดี๋ยวเขาก็อธิบายได้”

แฮร์รี่ปัด เฮอร์ไมโอนี่เลิกคิ้วแต่ก็ไม่เซ้าซี้อะไรมากไปกว่านี้ ในเมื่อแฮร์รี่ไม่อยากพูดเขาก็จะไม่พูด เธอจึงปล่อยเขาไปแล้วหันไปเอาใจใส่กับรอน

แฮร์รี่เร่งฝีเท้าเดินให้ทันเดรโกที่เดินนำหน้าไปไกลโข “นี่เราจะไปไหนกัน?” เขาถามคนร่างบาง

มัลฟอยหันมาเลิกคิ้วใส่ “ก็ห้องพยาบาลน่ะสิ! ดูสังขารตัวเองซะก่อน แก้มปูดแบบนั้นน่ะรู้ตัวไหมว่าต้องไปห้องพยาบาลน่ะ!” คุณชายแว้ดเสียงเบา คนร่างสูงทำหน้ามุ่ย

“โอ๋...ยังไม่หายอารมณ์เสียเลยเหรอ? อย่าอารมณ์เสียเลยน๊า...” แฮร์รี่อ้อน คว้ามือมัลฟอยมาจับอยากจะให้คนร่างบางคลายอารมณ์โกรธที่ดูจะยังคุกรุ่นอยู่ไม่หาย

“จะให้หายโกรธได้ไง!? เรื่องเก่ายังมีอยู่แล้วมาเจอยายมักกอนนากัลนี่ยิ่งแล้วใหญ่! กักบริเวณด้วยกัน 3 คนงั้นเรอะ!? ฉันจะบ้า!” มัลฟอยโวย

แฮร์รี่มองหน้าเดรโก ก่อนจะเหลือบมองไปข้างหลังยังรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ที่เดินคุยตามมาอยู่ห่างๆ...คนที่น่าจะปวดหัวที่สุดในเรื่องนี้น่าจะเป็นเขานะ...เขาควรจะเป็นคนพูดสิว่า ‘ให้ตายสิวะ!’ เพราะถ้าสองคนนั่นจะทะเลาะกัน...มันก็เป็นเพราะเขา! แล้วก็มีเขาคนเดียวเท่านั้นที่จะทำหน้าที่ห้ามทัพไม่ให้สองคนนั่นพยายามจะฆ่ากันได้!

...มันน่าหนักใจจริงๆ! ไม่รู้เหมือนกันว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น...ที่แน่ๆเขารู้ว่าเดรโกตัวร้ายที่ไม่เคยยอมใคร...จะต้องไม่ยอมลงให้รอนอย่างเคย ถ้ารอนไม่หาเรื่องก็ไม่เป็นไร แต่เท่าที่ดูจากวันนี้ก็เห็นๆกันอยู่ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่หมอนั่นจะไม่หลุดปากหรือพฤติกรรมที่ล่อมือล่อตีนเดรโกออกมา...

...ตกลงแล้วหมอนั่นทำไปเพื่ออะไรกันแน่?...จนแล้วจนรอดแฮร์รี่ก็ยังไม่เข้าใจเลย! นี่เขายังไม่ได้คุยกับรอนเลย...แฮร์รี่รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลา อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ควรจะคุยกันในเวลาส่วนตัวมากกว่านี้...ไม่ใช่เวลาที่เดรโกอยู่...แต่ไม่ว่ายังไงเขาจะต้องตกลงกับรอนเรื่องการกักบริเวณพรุ่งนี้ให้ได้ ว่ารอนไม่ควรไปพูดจาหาเรื่องอะไรกับคุณชายจอมวายร้ายคนนี้ ไม่เช่นนั้นชาตินี้เรื่องนี้คงไม่จบแน่ๆ...

////////////////////////////////////////////

มาดามพรอมฟรีย์ทำแผลให้ทุกคนเสร็จเรียบร้อยพลางบ่นไปด้วย เมื่อเสร็จก็เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว ไม่มีใครมีอารมณ์อยากกลับไปในงานเต้นรำอีก ดังนั้นแฮร์รี่จึงแยกกับรอนและเฮอร์ไมโอนี่เพื่อไปส่งมัลฟอยที่หอนอน...

“ราตรีสวัสดิ์นะครับ” แฮร์รี่จุ๊บกู๊ดไนท์ให้คนร่างบางพลางยิ้มตาหยี มัลฟอยส่งยิ้มให้เจื่อนๆ

“...แฮร์รี่...นายจะไปคุยกับไอ้วีเซิ่ลเรื่องนี้ไหม?” จู่ๆเขาก็ถามขึ้น

แฮร์รี่ขมวดคิ้ว ชั่งใจก่อนจะตอบ “...ก็...คงคุยล่ะ ทำไมเหรอ? จะตกลงกับหมอนั่นเรื่องพรุ่งนี้ด้วยน่ะ ฉันไม่อยากเป็นกรรมการห้ามมวย...”

“...อือ...งั้นก็ดี ฉันไม่อยากทะเลาะกับหมอนั่นตลอดเวลาเหมือนกัน เสียอารมณ์แล้วก็เสียพลังงานเปล่าๆ คืนนี้นายคุยกับหมอนั่นให้รู้เรื่องก็แล้วกัน...โดยเฉพาะเรื่องพฤติกรรมของหมอนั่นที่มันดูชักจะ ‘เลยเถิด’ ไปหน่อยนั่นด้วย!” น้ำเสียงของมัลฟอยดูไม่พอใจอย่างหนัก และแฮร์รี่ก็รู้ว่าไอ้เรื่องที่ ‘เลยเถิด’ ของเขานี่หมายถึงอะไร ถ้าเป็นเขา มันก็อาจจะเป็นเหตุผลให้เขาหงุดหงิดอารมณ์ร้ายแบบนี้ได้เหมือนกัน

“โอเคครับ แล้วผมจะจัดการให้เรียบร้อย ไปนอนได้แล้วล่ะ พรุ่งนี้จะมารับตอนเก้าโมงจะได้ไป ‘กักบริเวณ’ ด้วยกันนะ” คนร่างสูงว่าก่อนจะจูบหน้าผากเนียนส่งท้ายไปอีกทีหนึ่ง มัลฟอยแลบลิ้นให้อย่างล้อเลียนก่อนจะเข้าหอไป...


เมื่อแฮร์รี่กลับมาถึงหอกริฟฟินดอร์อีกครั้งก็พบเฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่คนเดียวที่หน้าเตาผิง เธอกำลังพยายามเก็บเกี่ยวช่วงเวลาเงียบสงบแบบนี้ให้มีประโยชน์มากที่สุดกับการทำการบ้าน ในหอยังไม่มีใครซักคนกลับมาจากคอนเสิร์ต เธอเงยหน้าขึ้นมองมาที่แฮร์รี่เมื่อเจ้าตัวลอดช่องรูปภาพเข้ามาในห้องนั่งเล่นรวม

แฮร์รี่กวาดสายตามองไปรอบๆจนแน่ใจว่าเขากับหล่อนอยู่กันแค่สองคน “รอนไปไหนล่ะ?” เขาเอ่ยถาม

เฮอร์ไมโอนี่บุ้ยใบ้ไปทางหอนอนชาย “อยู่บนหอ อาบน้ำมั้ง เห็นบอกว่าเพลียๆก็เลยจะนอน”

มันก็แน่อยู่แล้วที่หมอนั่นจะต้องเพลีย ก็ลงไปตะลุมบอนให้เดรโกจับบีบคอเสียอย่างนั้น “เอ้อ...แต่คงยังไม่นอนหรอกมั้ง เธอขึ้นไปคุยกับเขาสิ” เฮอร์ไมโอนี่เสริม

“อืม...ก็คงอย่างงั้นแหละ...เธอโอเคใช่ไหมเฮอร์มี่?” แฮร์รี่ถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

“ฉัน? ฉันไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยนี่! ไม่ได้เข้าไปร่วมวงต่อยกับพวกเธอด้วยนี่นะ”

“ฉันรู้ แต่ก็แค่เป็นห่วงน่ะ สีหน้าเธอดูไม่ดีเลยตอนนั้น...” เด็กหนุ่มอธิบาย

“นั่นมันก็แน่อยู่แล้วล่ะย่ะ! พวกเธอจะฆ่าจะแกงกันขนาดนั้นจะให้ฉันทำหน้าระรื่นอยู่หรือไง!? ว่าแต่...ฉันไม่เข้าใจรอนเลยให้ตายสิ!” เฮอร์ไมโอนี่เอะอะ

แฮร์รี่ทำตาโต...งั้นก็ไม่ได้มีเขากับเดรโกแค่ 2 คนที่สงสัยในพฤติกรรมของรอนน่ะสิ! เฮอร์ไมโอนี่ก็สังเกตด้วยหรือนี่!?

“เฮอร์มี่...เธอลองวิเคราะห์เรื่องรอนให้ฟังหน่อยซิ” แทนที่จะเดินขึ้นหอไปคุยกับรอนตามเป้าหมายแรก ตอนนี้แฮร์รี่กลับนั่งลงบนโซฟาตรงกันข้ามกับเพื่อนหญิง

“วิเคราะห์อะไร?” เฮอร์ไมโอนี่เลิกคิ้ว

“ก็เรื่องรอนไง เรื่องที่ว่าเขาทำแบบนี้กับฉันและเดรโกทำไม? เขาต้องการอะไรแน่? เธอก็สังเกตเหมือนกันใช่ไหมว่าช่วงนี้เขาดูจะติดฉันแจไปหน่อย ไม่รู้เป็นบ้าอะไร! เธอลองอธิบายให้ฟังหน่อยสิว่าเขาคิดอะไรอยู่”

หล่อนเลิกคิ้วหนักกว่าเดิม “คิดอะไรอยู่?...เท่าที่ฉันนึกออกก็เหมือนเดิมนั่นแหละ รอนต้องการให้เธอให้ความสำคัญกับเขามากขึ้น...อาจจะมากกว่าที่เธอให้กับมัลฟอยด้วย ประกอบกับการที่รอนเกลียดมัลฟอยเป็นทุนเดิม เขาก็อาจคิดอยากแย่งเธอคืนมา ให้เธอกลับมาเป็นเพื่อนซี้คนเดียวของเขาเหมือนแต่ก่อน...”

เฮอร์ไมโอนี่หยุดพูดเพียงแค่นั้น แฮร์รี่เลิกคิ้ว “แค่นั้นเองน่ะเหรอ?”

หล่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาตรงๆทันที “หรือเธอคิดอะไรมากกว่านั้น?”

แล้วก็เป็นคราวที่แฮร์รี่จะต้องอ้ำอึ้ง “เอ้อเปล่า...ก็ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่อยากฟังความเห็นทั้งหมดของเธอน่ะ...” ก็จะให้เขาพูดออกไปได้ยังไงกันว่า อีกทฤษฎีหนึ่งมีอยู่ว่ารอนคิดกับเขามากกว่าเพื่อนน่ะสิ!

...ซึ่งมันเป็นอะไรที่แฮร์รี่ภาวนาไม่ให้เป็นอย่างงั้นจริงๆเลย แล้วตอนนี้เขาก็กำลังพยายามทำทุกวิถีทางที่จะพิสูจน์ว่าทฤษฎีนั้นผิด!

...ขอให้เฮอร์ไมโอนี่ให้ความมั่นใจแก่เขาด้วยเถ๊อะ!...

“...อันที่จริง...มันมีอยู่อีกอย่างหนึ่งนะ แต่ฉันคิดว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้...” เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นอย่างครุ่นคิด จ้องดวงตาของแฮร์รี่ไม่วางราวกับจะพยายามจับผิดอารมณ์ความรู้สึกของเขา

“อะไรเหรอ?” แฮร์รี่ถามอย่างนิ่งที่สุด

เฮอร์ไมโอนี่ชั่งใจครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “...ฉันก็แค่คิดว่า...นี่คิดเล่นๆนะ อย่าเพิ่งซีเรียสไป...รอน...อาจจะกำลังหึงเธอที่ไปยุ่งกับมัลฟอยมากๆ...แล้วก็กำลังพยายามจะแย่งเธอคืนมาจากหมอนั่น...อันที่จริงรอนอาจจะ...แอบชอบเธอก็ได้นะ...”

ประโยคชวนช็อคหลุดออกมาจากปากเฮอร์ไมโอนี่ด้วยเสียงแผ่วเบาไม่ต่างไปจากกระซิบ โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย แฮร์รี่ตะลึงจังงังเมื่อพบว่าไม่ใช่เพียงแค่เดรโก...แต่เฮอร์ไมโอนี่ก็มีความคิดแบบนี้อยู่ลึกๆเหมือนกัน...

แฮร์รี่กลืนน้ำลาย “...แล้ว...เธอคิดว่าทฤษฎีนั้น...มีเปอร์เซ็นต์เป็นจริงแค่ไหนล่ะ?” เขาถามเสียงแหบแห้ง

เด็กสาวที่ฉลาดที่สุดในชั้นปีมีท่าทางครุ่นคิด “อืม...ฉันว่าไม่มากเท่าไหร่หรอก...มั้งนะ...”

“ทำไมต้องมั้งด้วยล่ะ!?” แฮร์รี่โวยวาย ถ้าตัดคำสุดท้ายออกไปจะดีมากเลยนะ!

“แฮร์รี่! ถึงฉันจะฉลาดก็เถอะนะ! แต่เรื่องความรู้สึกแบบนี้มันไม่เข้าใครออกใคร แล้วรอนก็ไม่เคยคุยเรื่องนี้กับฉันด้วย (ใครมันจะไปกล้าถาม!) แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงล่ะ!?” เฮอร์ไมโอนี่แว้ดตาเขียว

แฮร์รี่ทำหน้ามุ่ย “สรุป...เธอก็ไม่ได้ทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมาเลยนะ! ขอบใจ!”

“ไม่เป็นไรมิได้!” เฮอร์ไมโอนี่ประชด ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่มัลฟอยเป็นยังไงบ้างล่ะ? เขาโอเคใช่ไหม?”

แฮร์รี่ยักไหล่ “เดรโกดูจะได้แผลน้อยสุดในหมู่ทุกคนแล้วนะ อย่างน้อยหน้าก็ไม่ได้ช้ำเหมือนฉันกับรอนล่ะ”

“อืม...เท่าที่ฉันเห็นก็ดูจะเป็นอย่างงั้นแหละ ฉันไม่เข้าใจเลยแฮร์รี่...” เฮอร์ไมโอนี่มีสีหน้าทึ่งๆ เธอขมวดคิ้ว “...ว่านายปราบหมอนั่นได้ยังไงน่ะ!? ดูร้ายจะตายขนาดนั้น!”

เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์หัวเราะร่วนขึ้นมาทันที “ฮ่าๆๆ เธอคิดงั้นเหรอ?...มันเป็น...ความสามารถพิเศษน่ะ” แฮร์รี่พูดพลางหลิ่วตาให้ เฮอร์ไมโอนี่ทำหน้าแบบที่หมายความว่า ‘อ๋อเหรอ?’ ก่อนจะหันไปสนใจการบ้านของเธอต่อพลางโบกมือไล่แฮร์รี่

“ฉันว่าเธอขึ้นไปคุยกับรอนดีกว่านะถ้ายังอยากจะคุยกับเขาอยู่ เดี๋ยวหมอนั่นจะหลับซะก่อน”

แฮร์รี่ทำหน้าเบ้ทันทีเมื่อคิดถึงว่าจะต้องไปพูดเรื่องอะไรกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง...รอน...ที่เขาไม่รู้ และก็ไม่มีใครรู้ ว่าหมอนั่นคิดอะไรอยู่กันแน่...

...แต่เขาก็จำต้องเดินหน้าเป็นตูดขึ้นบันไดหอนอนชายไป...


รอนกำลังนั่งอยู่บนเตียงในห้องนอนนักเรียนชายปี 6 ที่ว่างเปล่า เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับแฮร์รี่พอดีเมื่อเด็กหนุ่มเปิดประตูเข้ามา

“ไง...นายเป็นไงบ้าง?” แฮร์รี่เอ่ยทัก พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ รอนส่งยิ้มเจื่อนๆให้

“ก็...โอเค...อาจจะต้องหาอะไรประคบตานิดหน่อยแต่ก็หายปูดแล้วล่ะ” รอนตอบ

“อืมงั้นเหรอ?...” แฮร์รี่ว่า กำลังคิดอยู่ว่าจะหาทางเข้าเรื่องที่เป็นจุดประสงค์ของเขาอย่างไรดีโดยไม่ทำลายความรู้สึกของรอน

“...แล้ว...มัลฟอยเป็นไงบ้าง?” เป็นรอนที่ถามขึ้นมาเอง และแฮร์รี่ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่งที่คู่สนทนาเป็นคนกรุยทางให้เขาเรียบร้อย

“ก็ดี...หมอนั่นไม่เป็นอะไรอยู่แล้วนี่ แค่ฟกช้ำดำเขียวเล็กน้อย...” รอนพยักหน้ารับทราบ แฮร์รี่ยืนมองหน้าเจ้า ‘เพื่อนรัก’ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลองหยั่งเชิง “...รอน...เรื่องพรุ่งนี้น่ะ...”

“ฉันรู้แฮร์รี่ ฉันขอโทษ” จู่ๆเด็กหนุ่มหัวแดงก็พูดแทรกขึ้นมา เขาเบือนหน้าไปทางอื่นไม่ยอมสบตากับแฮร์รี่ “...ฉันเป็นคนหาเรื่องทะเลาะ...ฉันทำให้พวกนายโดนทำโทษไปด้วย”

แฮร์รี่ถอนหายใจ “เรื่องนั้นน่ะไม่เป็นไรหรอก ฉันโดนทำโทษจนชินแล้วนะ แต่ที่ฉันจะพูดก็คือ...เรื่องเดรโกน่ะ นายพยายามอย่าทะเลาะกับหมอนั่นตอนกักบริเวณจะได้ไหม? นอกจากพวกเราจะโดนทำโทษกัน