Harry Potter Fan Fiction

Title: Paris*Moonlight: Special -3-: Piano and a Love Song
By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : Romance/Mystery
Rate : NC-17 (This Part)
Disclaimer : ตัวละครทุกตัวที่ปรากฏในฟิคเรื่องนี้นำมาจากเรื่อง Harry Potter ซึ่งเป็นลิขสิทธิ์ของ J.K.Rowling
Summary : แฮร์รี่ที่มาสืบราชการลับให้กับกระทรวงเวทมนตร์อังกฤษในฐานะมือปราบมาร พบกับมัลฟอยโดยบังเอิญที่นครปารีส แฮร์รี่สงสัยว่ามัลฟอยมาทำอะไรที่นี่ แต่ในขณะเดียวกันก็ดีใจที่ได้พบเพื่อน(ศัตรู)เก่า ในเวลาต่อมาพวกเขาพบกันบ่อยขึ้นเรื่อยๆทั้งโดยบังเอิญและโดยตั้งใจ และนั่น...ก็ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง... 
 
 
 
 

 
[Fic HP] Paris*Moonlight: Special -3-
Piano and a Love Song

 
 
 
ปัง!

เดรโกปิดประตูเสียงดังหลังจากก้าวเข้ามาในห้อง...

...ตี 4...เกือบเช้าเต็มทีแล้ว คนร่างบางถอดรองเท้า Bally ออกวางไว้บนชั้นวางรองเท้า ถอดเสื้อสูทยี่ห้อ Gucci แขวนไว้บนราว ก่อนจะหอบหิ้วของพะรุงพะรังที่เขาไปช้อปมาทั้งคืนเข้าไปข้างใน

“ไปไหนมา?”

นํ้าเสียงเย็นๆที่ดังมาจากความมืดภายในห้องทำให้เดรโกสะดุ้ง บรรยากาศเงียบเชียบที่เป็นมาตลอดถูกเสียงนั้นทำลายลง เดรโกหันไปมองทางต้นเสียงโดยอาศัยเพียงแสงสลัวรางจากแสงจันทร์และแสงดาวที่สาดส่องเข้ามาภายในเป็นแสงสว่าง รู้อยู่แล้วว่าคนที่อยู่ตรงนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...แฮร์รี่...

“ออกไปช้อปปิ้งที่ห้าง Haute Couture มา” ...ใกล้แค่นี้เอง...

“จะไปไหนทำไมไม่บอก?” แฮร์รี่ยังคงถามเสียงเย็น เขานั่งอยู่บนโซฟานุ่มสีม่วงเข้มในเขตที่ถูกจัดแบ่งพื้นที่ไว้เป็นห้องนั่งเล่น และถึงแม้ในห้องจะมีแสงสว่างเพียงน้อยนิด ชายหนุ่มผมทองก็มองเห็นได้ว่าสีหน้าของแฮร์รี่ตอนนี้กำลังอยู่ในโหมดไม่สบอารมณ์อย่างสุดๆ

“ก็นึกว่านายจะกลับมาตอนตีห้าเหมือนทุกที จะไปรู้ได้ไงว่าวันนี้จะกลับมาเร็ว...” เมื่อพูดจบ เดรโกก็เพิ่งรู้ตัวว่าได้ทำอะไรไม่ฉลาดลงไปเสียแล้ว...การที่เขาบอกว่าเขาคิดว่าจะกลับมาถึงบ้านก่อนแฮร์รี่และถ้าเป็นอย่างนั้นแฮร์รี่จะไม่มีทางรู้ว่าเขาหายไป...มันเหมือนกับว่าเขาต้องทำอะไรหลบๆซ่อนๆอย่างการแอบออกไปหาชู้ยังไงยังงั้นเลยไม่ใช่เรอะ!?

“อ๋อ...งั้นเหรอ? นายคิดว่าฉันจะไม่มีทางรู้ว่านายออกไปไหนมาแบบนั้นใช่ไหม?” นํ้าเสียงของคนร่างสูงดูขุ่นเคืองและโกรธหนักกว่าเก่า เขาลุกขึ้นจากโซฟาเดินย่างสามขุมมาหาเดรโก อีกฝ่ายจึงได้แต่ถอยกรูดด้วยท่าทีหวาดกลัว สีหน้าชักไม่แน่ใจในสถานการณ์ “ตอบมาตรงๆว่าไปไหนมา!?” สิ้นประโยคนั้นแฮร์รี่ก็คว้าข้อมือเล็กของคนร่างบางมายึดไว้ บีบแน่นจนเดรโกรู้สึกเจ็บ เขาพยายามบิดข้อมือสลัดให้มือของแฮร์รี่หลุดออกไป แต่ยิ่งทำแบบนั้นคนร่างสูงก็ยิ่งออกแรงบีบแน่นขึ้นและก็ยิ่งเพิ่มความเจ็บปวดให้เขามากขึ้นไปอีก

“แฮร์รี่! เจ็บนะ!” เดรโกเริ่มโวย กัดฟันทำหน้าเบ้

“ตอบมา!” แฮร์รี่ที่ตอนนี้ถูกอารมณ์โกรธครอบงำไม่สนใจเลยว่ากำลังทำให้อีกฝ่ายเจ็บแค่ไหน

“ก็บอกว่าไปห้าง Haute Couture มาไง!” ชายหนุ่มผมทองเริ่มขึ้นเสียงบ้างแล้ว

“แน่ใจ!?” แฮร์รี่กระชากถุงในมือของเดรโกมาถือไว้เอง หยิบมันขึ้นมาพิจารณาดู ถุงทุกใบมีคำว่า Haute Couture เขียนไว้แสดงว่าเป็นของห้างที่ว่า คนร่างสูงโยนมันทิ้งไปอย่างไม่สนใจ “แล้วนอกจากไปห้างนี่แล้วนายไปไหนมาอีก!?” ยังไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

“ไม่ได้ไปไหน! ฉันไปมาที่เดียว!” เดรโกแหวกลับบ้าง อารมณ์ชักจะคุกรุ่น

“ออกไปตั้งแต่กี่โมง?” ถามเสียงแข็ง

“เที่ยงคืน!”

“ไปช้อปปิ้งบ้าอะไรตั้ง 4 ชั่วโมง?”

“ช้อปปิ้ง 4 ชั่วโมงมันแปลกตรงไหน!? มีอะไรให้ดูตั้งเยอะแยะ! วันนี้เขาลดทั้งห้างแล้วยังเปิด 24 ชม.ด้วย! อีกอย่างกว่าฉันจะไปถึงก็เที่ยงคืนครึ่งแล้ว แล้วก็ออกมาตั้งแต่ตีสามครึ่งแล้วด้วย!” บวกเวลาเดินทางเข้าไปด้วยเซ่!

“ทำไมจะออกไปไหนแล้วไม่บอกกันก่อน!?”

“จะให้เอาเวลาไหนไปบอก ฉันตื่นมานายก็ออกไปทำงานแล้ว!” นํ้าเสียงของเดรโกที่พูดประโยคนี้ดูน้อยใจอยู่ในที

“โทรศัพท์มือถือน่ะมีไว้ทำไม!?” เขาหมายถึงมือถือ Motorola V3i เครื่องใหม่ที่เขาซื้อให้เดรโกพกติดตัวเอาไว้ใช้

“ก็กลัวว่าจะไปรบกวนเวลาทำงานอันมีค่าของนายน่ะสิ!” คราวนี้เต็มไปด้วยอารมณ์ประชด

“ไม่ต้องมาอ้าง! นายจงใจแอบออกไปไหนโดยไม่บอกฉันชัดๆ!” แฮร์รี่ใส่ความ

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบออกไปไหนโดยไม่บอกนาย! แต่ไม่เคยรู้มาก่อนนี่ว่านายเคยสนใจด้วยว่าฉันจะไปทำอะไรที่ไหน นึกว่าสนใจเป็นแต่งานอย่างเดียว!” ประโยคนี้ทำให้แฮร์รี่รู้ทันทีว่าเดรโกกำลังน้อยใจเขาเต็มเปี่ยม

“เดรโก...ฉันทำงานหนักก็เพื่อเราสองคนนะ!” คนร่างสูงว่า

“นายก็พูดแบบนี้ทุกที! เคยสนใจบ้างไหมว่าทุกครั้งที่นายออกไปทำงานฉันเหงาแค่ไหน!? นายทิ้งฉันเอาไว้ในห้องกว้างๆนี่คนเดียว ตื่นขึ้นมาก็ไม่เคยเจอนายเพราะนายออกไปทำงานแล้วทุกที ฉันต้องกินข้าวคนเดียว นั่งดูทีวีคนเดียว ออกไปไหนบ่อยๆก็ไม่ได้เพราะนายไม่อยากให้ออกไป แล้วก็ต้องรอจนกว่านายจะกลับมาซึ่งก็ตีห้านู่น! นายคิดว่าฉันจะทนไปได้นานเท่าไหร่แฮร์รี่!? นายได้ออกไปพบปะผู้คนข้างนอก นายได้ทำงานสนุกๆ แต่ชีวิตฉันในไอ้ห้องเส็งเคร็งนี่มันไม่ได้มีความสุขแบบนายนี่! ฉันควรจะได้ออกไปใช้ชีวิตข้างนอกแบบคนอื่นๆเขา...แบบนาย ไม่ใช่ได้แต่อุดอู้อยู่ในนี้แบบนี้!”

“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง!?” แฮร์รี่ไม่ยอมเข้าใจง่ายๆ นํ้าเสียงยังคงเย็นชาและแข็งกระด้างไม่เปลี่ยน

“ฉันอยากหางานทำ!” คนร่างบางประกาศ

“ไม่ได้!” คนร่างสูงร้องลั่นขึ้นมาทันที เรื่องนี้เรื่องเดียวแหละที่เขาจะไม่มีวันยอมเด็ดขาดทั้งๆที่เดรโกก็เคยขอเขามาหลายต่อหลายครั้ง...แต่เป็นใครก็คงไม่ยอมทั้งนั้นแหละ...ในเมื่อเดรโกน่ารักขนาดนี้...

...ถ้ามีใครมาจีบขึ้นมาจะทำยังไง!?...

“ทำไม!?” เดรโกตั้งคำถาม ทั้งๆที่เขาก็รู้คำตอบดีอยู่แล้วเพราะแฮร์รี่ก็ตอบไปแบบนี้ทุกครั้งที่เดรโกขอเขาออกไปหางานทำ

“เดรโก นายก็รู้ว่าฉันคิดยังไง!”

“แต่ทีนาย นายทำได้!” ชายหนุ่มผมทองหาเรื่องต่อ “นายหวงฉัน...แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันก็หวงนายเหมือนกัน! ที่นายออกไปทำงานทุกวันๆแบบนี้นายได้เจอใครบ้างรู้จักใครบ้างฉันก็ไม่รู้! แต่ที่แน่ๆยายออเดรย์ที่ทำงานร้านเดียวกับนายน่ะ...ใครๆเขาก็ดูออกว่ายายนั่นชอบนาย! แล้วแบบนี้จะให้ฉันคิดยังไงแฮร์รี่!?” เดรโกตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างเหลืออด

“เดรโก! นี่คิดมากไปแล้วนะ! ฉันกับออเดรย์เป็นแค่เพื่อนกัน แล้วหล่อนก็รู้ว่าฉันกับนายคบกันนะ!” เมื่อเดรโกตะโกนใส่เขา แฮร์รี่ก็ตะโกนกลับบ้าง

“ก็แล้วไงล่ะ? รู้ว่านายคบกับฉันแล้วมันช่วยอะไรได้!? บางวันนายใช้เวลาอยู่ที่ร้านกับยายนั่นมากกว่าฉันซะอีก! แล้วฉันได้ทำอะไร!? ซักผ้า, กวาดห้อง, ล้างจาน...ได้แต่ทำงานบ้านโง่ๆอยู่ในนี้! นายล่ะทำอะไรบ้าง!? กินข้าวก็ไม่เคยล้างจาน เสื้อผ้าตัวเองก็ไม่เคยซัก กลับมาถึงห้องก็ทิ้งของเรี่ยราด ทั้งถุงเท้า, รองเท้า, เสื้อ...คนที่เก็บน่ะใคร!? ก็ฉัน! ฉันเหนื่อยเหลือเกินรู้ไหมแฮร์รี่!? เหนื่อยมาก!” บทสนทนาของพวกเขาสองคนเริ่มเป็นการตะโกนใส่กันมากขึ้นทุกที

“ฉันทำงานมาก็เหนื่อยเหมือนกัน!” แฮร์รี่ตะโกนโต้ตอบหน้าดำหน้าแดง

“เลิกอ้างแบบนี้ซักที! มันฟังไม่ขึ้นแล้วพอตเตอร์! นายไม่เคยคิดถึงฉัน! ไม่เคยพยายามจะเข้าใจฉัน แล้วก็ไม่เคยมีเวลาให้ฉันเลย! นายควรจะปล่อยให้ฉันทำอย่างอื่นบ้างรู้ไหมไม่ใช่ได้แต่ทำงานบ้านงกๆอยู่ทุกวันเป็นแม่บ้านแก่ๆแบบนี้! นี่มันชีวิตของฉันนะเพราะฉะนั้นฉันจะไปไหนหรือทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน นายเลิกสั่งฉันได้แล้ว!” ชายหนุ่มผมทองตะโกนจนเสียงแหบ

“นายอย่ามาสั่งฉัน ห้ามตะโกนใส่หน้าฉัน แล้วก็อย่ามาเรียกว่า ‘พอตเตอร์’ นะ!” แฮร์รี่ตะคอกลั่น

“เฮอะ! แล้วทีนายล่ะ!? นายสั่งห้ามฉันทำนั่นทำนี่ได้แต่ฉันห้ามสั่งนายว่างั้นสิ!? นายมัน...!”

ยังพูดได้ไม่จบประโยคเดรโกก็ไม่มีโอกาสได้พูดอะไรต่อ และแฮร์รี่ก็ไม่พูดอะไรต่อเช่นกัน ริมฝีปากของคนร่างบางถูกริมฝีปากของแฮร์รี่ประกบปิดอย่างแนบแน่นรุนแรง เดรโกลืมตาโพลง มือทำหน้าที่อัตโนมัติโดยการออกแรงยันร่างของคนร่างสูงออกไปให้ห่างจากตัวเขา

“อื้อ!” เดรโกเริ่มส่งเสียงประท้วงเมื่อรู้สึกว่าริมฝีปากของตนถูกบดเบียดรุนแรงขึ้นในทุกวินาทีที่ผ่านไป...แรงจนเจ็บ...อารมณ์ทั้งฉุนทั้งโกรธทำให้ความอดทนของแฮร์รี่ขาดผึง แล้วยิ่งเดรโกมาตะโกนใส่หน้าเขาแบบนี้...มาเปลี่ยนคำเรียกเขาเป็น ‘พอตเตอร์’ แบบนี้...แฮร์รี่จึงไม่คิดจะยับยั้งชั่งใจตัวเองอีกต่อไป...เขากระทำไปโดยไม่คิดเลยว่าการกระทำของตนจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บแค่ไหน คนร่างบางออกแรงผลักชายหนุ่มผมดำออกไปอีกครั้ง แต่แฮร์รี่ก็ไม่ยอมขยับ กลับยึดไหล่ของคนร่างบางแน่นขึ้นกว่าเดิม

“แออี้! อ่อย!!!” ชายหนุ่มผมทองร้องลั่นอยู่ในลำคอทั้งๆที่ปากของเขาถูกบดเบียดอยู่อย่างนั้น มือเล็กทั้งทุบทั้งผลักร่างของคนที่แข็งแรงกว่า แต่แฮร์รี่หรือจะปล่อย?

ชายหนุ่มผมดำดันร่างบางของเดรโกให้ถอยไปข้างหลัง อีกฝ่ายที่ไม่อาจต้านทานความแข็งแรงของเขาได้จึงได้แต่ถอยกรูดไปจนชนเปียโนหลังใหญ่ที่ตั้งขวางทางอยู่เต็มแรงจนเอวเจ็บระบม เดรโกถูกแฮร์รี่ลากผ่านด้านข้างของเปียโนไปจนถึงด้านหน้าก่อนจะถูกจับให้นั่งลงบนม้านั่งไร้พนักหน้าเปียโน หลังของชายหนุ่มผมทองพิงแป้นคีย์เปียโนจนตัวโน๊ตถูกแผ่นหลังเขากดเป็นเสียงกระหึ่ม อีกทั้งแฮร์รี่ก็ยกมือขึ้นมายันแป้นซํ้าเพื่อช่วยพยุงตัว ตอนนี้เสียงที่เปล่งออกมาจากเปียโนหลังนั้นจึงตีกันดังสนั่นทั้งเสียงสูงเสียงตํ่าจนแสบแก้วหู

แฮร์รี่ละริมฝีปากออกจากปากของเดรโก และโดยไม่ยอมให้อีกฝ่ายประท้วงอะไรทั้งสิ้นคนร่างสูงก็ปฏิบัติการถกเสื้อไหมพรมสีเขียวขี้ม้าของเดรโกขึ้นและเริ่มถอดเข็มขัดออกจากกางเกง

“แฮร์รี่อย่า!” เดรโกร้องเสียงแหบแห้ง ยังหอบจากการโดนจูบอย่างรุนแรงและยาวนานเมื่อครู่จนไม่มีแรงจะต่อต้านใดๆ เขาใช้มือเล็กผลักมือของแฮร์รี่ออกไปจากการยุ่มย่ามกับเสื้อผ้าของเขาอย่างสะเปะสะปะ จนแฮร์รี่ต้องใช้มือซ้ายคว้ามือทั้งสองข้างของเดรโกมายึดไว้ ส่วนมือขวาก็ทำหน้าที่ของมันต่อไป

เข็มขัดถูกปลดและกางเกงยีนส์ของ FCUK ก็ถูกดึงลงมากองอยู่ที่ข้อเท้าอย่างง่ายดาย เดรโกหายใจหอบในขณะที่แฮร์รี่จัดการกับกางเกงในของเขา คนร่างบางเสหน้าไปทางอื่นไม่กล้ามองสีหน้าของคนร่างสูงและไม่อยากรับรู้ว่าตอนนี้ร่างกายของเขามันทรยศเขาไปแล้วหรือยัง แฮร์รี่ไม่ได้พูดอะไรเมื่อดึงปราการชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดส่วนล่างของคนร่างบางออกไปเรียบร้อย ก่อนจะเลื่อนใบหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับ