Dakki's Fic ~Umbrella~

Harry Potter Fan Fiction

By : Dakki
Pairing : Harry Potter/Draco Malfoy
Style : Yaoi
Category : กุ๊กกิ๊ก^^/Mystery
Rate : PG-13(This Part)
Summary : หลังจากแฮร์รี่และเดรโกโดนกักบริเวณด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน...plot เน่าๆที่นำไปสู่ปริศนาและการวางแผนฆ่าแฮร์รี่โดยกลุ่มผู้เสพความตาย...

LuZ CoNtRoL # 21 # [END]
LuZ CoNtRoL

ความที่วันนี้เป็นวันอาทิตย์ เด็กนักเรียนจึงออกมานั่งเล่นบนสนามหญ้านอกปราสาทรับอากาศยามเช้าอันสดใสของฤดูใบไม้ผลิกันไม่น้อย ที่สนามแข่งควิดดิชก็เช่นกัน นักกีฬาควิดดิชทีมฮัฟเฟิลพัฟซึ่งจะต้องแข่งกับเรเวนคลอในนัดต่อไปได้ยกทีมกันมาฝึกซ้อมที่สนามอย่างขะมักเขม้น อากาศสดใสเช่นนี้เอื้อต่อการฝึกซ้อมนักล่ะ

แฮร์รี่เหลือบตามองพวกฮัฟเฟิลพัฟในสนามด้วยความสนอกสนใจ ก่อนจะหันมาตั้งคำถามเอากับมัลฟอย

เอ่อ...เดรโก เรามาทำอะไรกันที่นี่เหรอ?

มัลฟอยไม่ตอบ คนร่างบางหันซ้ายแลขวาเหมือนกับกำลังตั้งใจมองหาอะไรซักอย่าง

เดรโก? แฮร์รี่เรียกซ้ำ คิ้วขมวด เช้านี้มัลฟอยดูแปลกๆไป ทั้งกิริยาท่าทาง คำพูด พฤติกรรม สมองของหมอนั่นกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่า? หรือเขาจะรู้สึกไปเอง?

แล้วคนร่างบางก็ทำท่าเหมือนตัดสินใจอะไรได้ เขาออกเดินลากแฮร์รี่ตรงไปที่ขอบสนามควิดดิช

เฮ้ เดรโก! จะไปไหนน่ะ?

สุดทางนั้นเท่าที่เขาเห็นก็มีเพียงห้องแต่งตัวนักกีฬาเท่านั้น

แล้วมัลฟอยก็ตรงไปที่นั่นจริงๆ คนร่างบางเดินไปถึงห้องแต่งตัวแล้วค่อยๆเปิดประตูออก ข้างในนั้นค่อนข้างมืด มีทางเข้าของแสงสว่างเพียงทางเดียวนั่นคือหน้าต่างที่เปิดออกไปเห็นสนามหญ้าสีเขียวไกลออกไปจนสุดชายป่าต้องห้าม

เข้ามาข้างในสิ เสียงมัลฟอยเรียกเขา เมื่อแฮร์รี่หันมามองก็เห็นคนร่างบางเดินเข้าไปในห้องแล้ว ประตูถูกเปิดอ้าเอาไว้รอให้เขาก้าวเข้าไป

เดรโก? แฮร์รี่พูดขึ้นช้าๆอย่างไม่มั่นใจ เรามาทำอะไรกันที่นี่น่ะ?

สีหน้าเย็นชาฉาบอยู่บนใบหน้างดงามมีเสน่ห์ของมัลฟอยแวบหนึ่ง แต่แล้วแฮร์รี่ก็คิดว่าเขาคงจะตาฝาดไป เพราะในวินาทีต่อมาเขาก็เห็นสีหน้าของเดรโกคนเดิม

แฮร์รี่ เข้ามาข้างในนี้หน่อยได้ไหม? ข้างนอกนั่นคนมันเยอะเกินไปน่ะ ฉันแค่อยากอยู่กับนายสองคน...

แฮร์รี่รู้สึกแปลกใจเป็นล้นพ้น ร้อยวันพันปีเดรโกไม่เคยเชิญชวนเขา แล้วทำไมจู่ๆวันนี้ถึงมาไม้นี้ซะได้? ใจหนึ่งแฮร์รี่ก็ลังเลว่ามันชักจะมีอะไรไม่ชอบมาพากล...แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเดรโก เขาจึงตัดสินใจก้าวเข้าไป

มัลฟอยปิดประตูตามหลังเขาแล้วล็อกกุญแจ

เมื่อประตูปิดลง บรรยากาศในห้องก็ทึบทึมและมืดลงกว่าเดิม คนทั้งสองเห็นตัวเองเป็นเพียงเงารางๆเท่านั้น ความเงียบเข้าครอบคลุมทั้งคู่ ได้ยินเพียงเสียงตะโกนโหวกเหวกของพวกฮัฟเฟิลพัฟที่ซ้อมควิดดิชอยู่ในสนามข้างนอกเท่านั้น

แล้วแฮร์รี่ก็รู้สึกว่าฉากนี้มันดูคุ้นๆยังไงชอบกล...

แต่ก่อนที่เขาจะคิดออกว่าเขาเคยเห็นฉากนี้ที่ไหนมาก่อน มัลฟอยก็พุ่งเข้ามา

เพียง 3 ก้าว คนร่างบางก็ถึงตัวแฮร์รี่ คนร่างสูงที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเซไปข้างหลังทันทีด้วยแรงปะทะ และเมื่อมัลฟอยถอยหลังออกไป เขาก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจากบริเวณท้อง แผ่ไปทั่วตัวเขา...

ความฝันเมื่อคืนวันคริสมาสต์อีฟเป็นจริงเสียแล้ว ฝันที่เขาเห็นเดรโกใช้มีดแทงเขา บัดนี้เขาเห็นมีดเล่มนั้นสะท้อนแสงตะวันยามเช้าอยู่ในมือของคนร่างบาง โลหะสีเงินของมันเปรอะไปด้วยเลือดสีแดงฉาน...เลือดของเขา...

เขาค่อยๆก้มลงมองตัวเองช้าๆ เสื้อยืดสีครีมของเขาค่อยๆชุ่มไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาเป็นวง...จากวงเล็กๆ ก็กลายเป็นใหญ่ขึ้นๆ...ช้าๆ...

...ทำไม?...

เป็นคำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในใจเขาท่ามกลางความตื่นตระหนกทั้งมวล...มันหมายความว่ายังไง!? เดรโกต้องการจะฆ่าเขา...ทำไมกัน!?

แฮร์รี่เซถอยลนลาน มือข้างหนึ่งกุมปากแผลไว้ ในขณะที่มืออีกข้างก็วาดไปทั่วด้านหลังของตนควานหาหนทางหนีท่ามกลางความมืดสลัว

แต่ราวกับโชคช่วย จุดที่มัลฟอยแทงโดนนั้นไม่ใช่จุดตาย เขาแทงโดนสีข้างด้านซ้ายของแฮร์รี่ ถ้าคนร่างบางแทงโดนตรงกลางท้องกว่านี้ ป่านนี้แฮร์รี่ได้กลับบ้านเก่าไปแล้ว

มัลฟอยก็ดูจะมองเห็นจุดนี้เช่นเดียวกัน ความที่เข้าพุ่งเข้าไปโดยไม่ได้กะตำแหน่งทำให้เขาแทงพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย ตอนนี้ระยะห่างของเขากับแฮร์รี่ห่างกันประมาณ 5 เมตร...ไกลเกินไปที่จะใช้มีดแล้ว มัลฟอยคิด เมื่อเป็นเช่นนั้น คนร่างบางจึงบรรจงวางมีดไว้บนโต๊ะใกล้ๆตัว ก่อนจะเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อ หยิบไม้กายสิทธิ์ออกมา

แฮร์รี่มองด้วยสีหน้าตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม...เดรโกเอาจริงหรือนี่? ในเมื่อฆ่าเขาด้วยอาวุธธรรมดาไม่ได้ ก็ต้องใช้คาถางั้นสิ? แฮร์รี่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของคนร่างบาง พยายามจะสื่อความหมายและค้นหาคำตอบ ว่ามัลฟอยทำอย่างนี้ทำไม?

...แต่ไม่มีประกายตาให้เห็น ดวงตาที่เขาจ้องมองอยู่นั้น ไม่ใช่ดวงตาของเดรโกของเขาอีกต่อไป...

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

ครูซิโอ!!!

ลำแสงของคำสาปกรีดแทงพุ่งออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ของมัลฟอย แฮร์รี่เอี้ยวตัวหลบได้ทันอย่างหวุดหวิด แต่การทำเช่นนั้นก็ทำให้เขาเจ็บปวดบาดแผลไม่น้อยเลย คนร่างสูงเอามือกุมบาดแผลแน่นขึ้น อ้าปากจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเขา

ต้องออกไปจากห้องนี้ให้ได้! แฮร์รี่คิดขณะล้วงมือเข้าไปหยิบไม้กายสิทธิ์ของตน...อยู่ในนี้เขาก็เหมือนกับหนูติดจั่น ได้แต่ดิ้นรนอย่างจนมุมเท่านั้น

สตูเปฟาย!

คาถาสะกดนิ่งออกมาจากไม้กายสิทธิ์ของมัลฟอยอีกเป็นคำรบสอง แฮร์รี่พยายามจะเอี้ยวตัวหลบอีกครั้ง แต่ความเจ็บปวดที่บาดแผลมันมีมากเกินไป ครั้งนี้เขาจึงพลาดอย่างจัง

คาถาสะกดนิ่งปะทะเข้าที่ร่างของเขา แฮร์รี่ตัวแข็งทื่อ...เขาพลาดท่าเสียแล้ว! เขาขยับตัวไม่ได้! ทีนี้เดรโกจะได้ฆ่าเขาสมใจอยากแน่

แฮร์รี่ได้ยินเสียงฝีเท้าของมัลฟอยที่เดินใกล้เข้ามา คนร่างสูงได้แต่สูดลมหายใจลึก...ยาว พยายามตั้งสติให้มั่น...มันต้องมีวิธีสิ! นี่ไม่ใช่เดรโกแน่ๆ! แล้วเดรโกตัวจริงไปไหนเสียล่ะ!? หรือเดรโกของเขาจะโดนคาถาอะไรเข้าให้!?...

คำสาปสะกดใจ!!!

ความคิดเรื่องคำสาปสะกดใจแวบเข้ามาในสมองของแฮร์รี่ วินาทีนั้นมัลฟอยก็เดินเข้ามาในรัศมีสายตาของคนร่างสูงและเผชิญหน้ากับเขาพอดี ในมือข้างหนึ่งของคนร่างบางถือไม้กายสิทธิ์ ส่วนในมืออีกข้างหนึ่ง...กำมีดเล่มนั้นไว้แน่น...

แฮร์รี่จ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเทาของมัลฟอยอีกครั้งหนึ่ง และเขาก็พบว่ามันยังคงว่างเปล่าเช่นเดิม เป็นดวงตาสีเทาด้านๆ เลื่อนลอย และไร้ประกายของความมีชีวิตอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน...

ทำไมเขาถึงนึกไม่ถึงนะ!? คำสาปสะกดใจ! เดรโกโดนคำสาปสะกดใจแน่ๆ!

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง!? เมื่อวานคนร่างบางก็ยังดีๆอยู่นี่นา ใครก็ตามที่ร่ายคำสาปนี้ใส่เดรโกจะต้องเพิ่งทำมันไม่เมื่อเย็นวานนี้ ก็ต้องเป็นเมื่อเช้านี้แน่ๆ และก็ต้องเป็นพ่อมดที่มีพลังมากพอที่จะเสกคาถานี้ได้ด้วย เพราะคำสาปสะกดใจเป็นคาถาที่ไม่ใช่จะเสกกันได้ง่ายๆ ดังนั้นคนที่เสกคาถานี่จึงไม่น่าจะใช่พวกนักเรียน...

...นาร์ซิสซา...

ดวงตาสีฟ้านิ่งสนิทเหมือนคนตายของนาร์ซิสซาที่เขาเห็นนอกห้องพยาบาลนั้นผุดขึ้นมาในความคิดของเขา นาร์ซิสซาเป็นคนแปลกหน้าเพียงคนเดียวที่เขานึกออกที่เขาพบเห็นเมื่อวานนี้ เธอเข้ามาเยี่ยมเดรโกก่อนเขานี่นา! และหลังจากนั้นถ้าเขาจำไม่ผิด เมื่อเขาเข้าไปเยี่ยม เดรโกก็มีท่าทีเนือยๆ เลื่อนลอย และแทบจะดูไม่มีชีวิตเอาเสียเลย ตอนแรกเขาคิดว่าเดรโกคงจะแค่อ่อนเพลีย...แต่ไม่ใช่! มันต้องเป็นผลของคำสาปนั่นแน่ๆ!

นาร์ซิสซา...เธอทำได้แม้กระทั่งใช้ลูกตัวเองเป็นเครื่องมือเชียวหรือ!? ไม่จริงน่า! แต่ถึงแฮร์รี่จะพยายามปฏิเสธความคิดนั้นเขาก็ยังหาทฤษฎีอื่นมาทดแทนไม่ได้ ความคิดของเขาวิ่งเร็วจี๋ งั้นก็หมายความว่าคำสาปที่ทำให้มัลฟอยตกไม้กวาดก็ต้องเป็นของนาร์ซิสซาด้วยงั้นสิ เธอคงจะวางแผนไว้แต่แรกแล้ว...ทำให้เดรโกตกไม้กวาด แล้วเธอจะได้หาข้ออ้างเข้าไปเยี่ยมเขาตามลำพัง จากนั้น...ก็ร่ายคำสาปสะกดใจใส่เดรโก สั่งให้มาฆ่าเขา...ฆ่าแฮร์รี่ พอตเตอร์...

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม...ไม่ว่าจะเป็นนาร์ซิสซาหรือใครคนอื่น แฮร์รี่ก็มั่นใจว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโวลเดอมอร์ท...

เหล่าผู้เสพความตายคงจะรู้เรื่องระหว่างเขากับเดรโกไม่มากก็น้อยแน่ๆ จากที่ส่งเบลาทริกซ์กับเดนเวอร์มาฆ่าเขา แล้วเดรโกลงไปช่วยเขาในตอนนั้น พวกนั้นย่อมฉลาดพอที่จะดูออกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเดรโกใกล้ชิดกันขนาดไหน และเห็นหนทางที่จะใช้เดรโกเป็นเครื่องมือมาฆ่าเขาได้อย่างง่ายดาย...
ไอ้พวกชาติชั่ว!

ความคิดทั้งหมดนั่นประเดประดังเข้ามาในสมองของแฮร์รี่ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที

เมื่อเขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง แฮร์รี่ก็พบกับสายตาอันว่างเปล่าของคนร่างบางที่จ้องมองมา และมือขวาที่กำมีดไว้ของเดรโกนั้นกำลังเงื้อ...เตรียมจะปักลงมาที่ร่างของเขา

แฮร์รี่พยายามขยับเขยื้อนร่างกายตนเอง แต่คาถาสะกดนิ่งยังคงไม่หมดฤทธิ์...เขาทำอะไรไม่ได้แล้ว แฮร์รี่คิดอย่างหมดหวัง...

...แต่ช่างเหอะ ถ้าได้ตายด้วยน้ำมือเดรโก..............เขาก็ยอม................

สายตาสีเขียวมรกตที่จ้องมองมัลฟอยอยู่นั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความอ่อนโยน และความรัก...

ทั้งๆที่เขากำลังจะฆ่าผู้ชายคนนี้ ทั้งๆที่เขากำลังจะเอามีดปักอกหมอนั่นอยู่รอมร่อ แต่ดูเหมือนแฮร์รี่จะไม่สะทกสะท้าน หมอนั่นรู้ตัวดีว่ากำลังจะตายในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงยิ้ม...ราวกับยินดีจะตายด้วยน้ำมือของเขาอย่างนั้นแหละ

มัลฟอยเงื้อมีดขึ้นไปจนสุดแขนพร้อมๆกับจ้องมองดวงตาสีเขียวมรกตล้ำลึกนั้นไปด้วย ดวงตานั่นราวกับจะจ้องทะลุเข้าไปให้ถึงข้างใน พยายามทะลวงแทรกผ่านปราการม่านหมอก แล้วส่งความหมายเข้าไปให้ถึงส่วนลึกในใจเขา เขารู้สึกว่าสายตาแบบนั้น...สายตาที่เต็มไปด้วยความหมายแบบนั้น มันดูคุ้นๆยังไงชอบกล...

...เดรโก...ฉันรักนาย...

เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาจากส่วนลึกในสมองของเขา แล้วทันใดนั้นอาการปวดหัวรุนแรงก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง ความคิดต่างๆในสมองของเขาเหมือนกำลังทำสงครามกัน ความทรงจำเก่าๆเกี่ยวกับดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นหลั่งไหลเข้ามาเรื่อยๆ มัลฟอยปล่อยมือจากมีดและไม้กายสิทธิ์ ปล่อยให้วัตถุทั้งสองตกกระทบพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมขมับ กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส

หยุดซะที! หยุดมันที!

มัลฟอยได้ยินเสียงตัวเองร้อง เขารู้สึกว่าร่างของเขาล้มลงกระแทกพื้นและขาของเขากำลังปัดป่ายไปทั่ว ดิ้นเร่าๆราวกับปลาที่กำลังจะขาดน้ำตาย

เดรโกๆ! เขาได้ยินเสียงแฮร์รี่ร้องเรียกเขา...นั่นเสียงแฮร์รี่ใช่ไหม? เสียงแฮร์รี่จริงๆหรือเปล่า? หรือเป็นเพียงเสียงจากความทรงจำอันไกลโพ้น...ที่เขาลืมเลือนมันไปหมดแล้ว...?

เดรโก!...แฮร์รี่ เสียงแฮร์รี่อีกแล้ว แฮร์รี่ของเขา ได้โปรด อย่าตายนะ...

แล้วมันก็หยุด

อีกครั้งแล้วที่มันหยุด

มัลฟอยหยุดดิ้น หยุดกรีดร้อง แฮร์รี่เองก็ทำอะไรไม่ถูก ความเงียบสงัดเข้ามาปกคลุมแทนที่

คนร่างบางหายใจหอบ คงจะเหนื่อยไม่น้อยกับการที่ต้องดิ้นรนต่อสู้กับตัวเอง แฮร์รี่คิด คนร่างสูงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆมัลฟอยที่นอนหมอบกระแตไม่เป็นท่า

เดรโก เป็นยังไงบ้าง?

การที่เดรโกปวดหัวเมื่อครู่นี้คงจะเป็นเพราะจิตใต้สำนึกของเขากำลังต่อสู้กับคำสาปสะกดใจ...แฮร์รี่คิด คำสาปสะกดใจนั่นกดเอาความทรงจำและความคิดต่างๆไว้ข้างใต้ในจิตใต้สำนึก แล้วบังคับให้จิตสำนึกของเจ้าตัวทำตามคำสั่งของมันเพียงอย่างเดียว เมื่อครู่นี้จิตใต้สำนึกของเดรโกคงจะพยายามดิ้นรนต่อสู้เพื่อจะกลับขึ้นมาอย่างสุดกำลัง...แล้วมันทำสำเร็จหรือเปล่า? เดรโกกลับเป็นคนเดิมแล้วหรือยัง? หรือว่า...?

...มือขวาของเดรโกคว้าหมับเข้าที่มีดเล่มบางที่ตกอยู่ข้างกาย แล้วด้วยความเร็วสูง เขาตวัดมีดเข้าใส่แฮร์รี่ที่กลางลำตัว...

เดรโก! แฮร์รี่ตะโกนเรียกชื่อคนร่างบางลั่นขณะที่มือซ้ายจับข้อมือมัลฟอยที่ตวัดมีดเข้าใส่เขาไว้ได้อย่างหวุดหวิด ตื่นซะที! เดรโก!

แต่สายตาของมัลฟอยที่มองกลับมาไม่ได้ให้ความหวังเขาเลย ดวงตาของคนร่างบางยังคงว่างเปล่าและเลื่อนลอย...อะไรกันเดรโก? นายจะยอมแพ้ง่ายๆอย่างนี้น่ะเหรอ!?

เดรโก! แฮร์รี่เปล่งเสียงเรียกชื่อคนร่างบางอีกครั้ง หวังจะให้มัลฟอยรู้สึกตัว

แต่มัลฟอยกลับหันไปหยิบไม้กายสิทธิ์เป็นคำตอบ

เดรโก! พอเถอะ! นี่ฉันไง! แฮร์รี่ของนายไง! แฮร์รี่ใช้มืออีกข้างคว้ามือที่ถือไม้กายสิทธิ์ของมัลฟอยไว้ มัลฟอยตัวเล็กกว่าเขาเพราะฉะนั้นเรื่องพละกำลังเขาได้เปรียบอยู่แล้ว ถึงจะอ่อนเพลียไปมากจากการเสียเลือด แต่แรงเขาก็ยังมากกว่าคนร่างบางอยู่ดี

เดรโก...ได้โปรด จำฉันให้ได้สิ

ด้วยความหมดหนทาง แฮร์รี่ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้มัลฟอย แล้วจุมพิตที่ริมฝีปากของคนร่างบางเบาๆ...

...มัลฟอยมีท่าทางตกใจ เขาดิ้นขลุกขลักอยู่ภายใต้ร่างของแฮร์รี่ที่คร่อมทับเขาอยู่ มีดและไม้กายสิทธิ์ที่อยู่ในมือของเขาดูไร้พิษสงไปทันทีเมื่ออยู่ในมือบอบบางที่ไร้เรี่ยวแรงต่อสู้...ไม่ได้! เขาต้องออกแรงให้มากกว่านี้! ภารกิจของเขาคือต้องฆ่าแฮร์รี่ พอตเตอร์! นี่เขาเสียเวลามามากพอแล้วและหมอนั่นก็ยังไม่ตาย...

ใบหน้าของเขาสัมผัสได้ถึงน้ำอุ่นๆที่ค่อยๆไหลลงมาตามร่องแก้ม เขาจะยกมือขึ้นปาดมัน แต่ก็ทำไม่ได้เพราะมือของเขาถูกตรึงเอาไว้อยู่

แฮร์รี่ร้องไห้งั้นเหรอ? หมอนั่นร้องไห้เพราะกลัวตายหรืออย่างไร? มัลฟอยคิด และพร้อมๆกันนั้นเขาก็พยายามดิ้นขลุกขลักให้มากขึ้นอีก

แฮร์รี่ละใบหน้าออกไปจากริมฝีปากของเขา และจ้องมองดวงตาสีเทาของเขาด้วยความประหลาดใจ...

เดรโก คนร่างสูงเรียกเขาอย่างแผ่วเบาที่สุด

และในวินาทีนั้น มัลฟอยก็รู้ว่าแฮร์รี่ไม่ได้ร้องไห้

...ดวงตาสีเขียวมรกตของคนร่างสูงไม่มีน้ำตาซักหยด...

และเมื่อแฮร์รี่ปล่อยมือจากการเกาะกุมมือซ้ายที่ถือไม้กายสิทธิ์ของเขา ยกขึ้นมาปาดตาและร่องแก้มของมัลฟอยให้นั้น คนร่างบางก็รู้ได้ทันที...

...เป็นเขาเองต่างหากที่ร้องไห้...

...มิน่าล่ะเขาถึงได้รู้สึกว่าใบหน้าของแฮร์รี่และห้องแต่งตัวแห่งนี้มันดูพร่ามัวชอบกล...น้ำตาของเขามันไหลลงมาโดยที่เขาไม่รู้สึกตัวเลย...

...น้ำตา...

แฮร์รี่ปาดน้ำตาจากแก้มของมัลฟอยให้อย่างแผ่วเบาที่สุด ดวงตาสีเขียวมรกตของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน

...เกือบแล้ว เดรโกเกือบจะจดจำเรื่องราวของเขาได้แล้ว อีกเพียงนิดเดียว แฮร์รี่รู้สึกได้ น้ำตานั่นจะมีความหมายอื่นใดนอกจากนี้ได้อีกเล่า?

สองครั้งที่ผ่านมาที่มัลฟอยมีอาการปวดหัวรุนแรง ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่แฮร์รี่รู้สึกได้ว่าต้นเหตุของมันคือเขา ความคิดของมัลฟอยกำลังตีกันระหว่างการฆ่าเขา...กับการรักเขา...

เพราะฉะนั้นถ้าเขาจูบมัลฟอยไปเรื่อยๆแบบเมื่อกี๊...

เมื่อเห็นว่าคนร่างบางไม่มีท่าทีจะขัดขืนเขาอีกต่อไป แฮร์รี่จึงชะโงกหน้ากลับเข้าไปชิดใบหน้าของมัลฟอยใหม่ และเอ่ยคำพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา...

เดรโก...ฉันรักนาย...

...เดรโก...ฉันรักนาย...เดรโก...ฉันรักนาย...ฉันรักนาย...รัก...นาย...

คำพูดนั้นสะท้อนก้องอยู่ในหัวสมองอันว่างเปล่าของมัลฟอย... เดรโก...ฉันรักนาย ...เขาเคยได้ยินคำพูดนี้ที่ไหนมาก่อนนะ?...

คิดสิ! คิด! เขากำลังจะคิดออกอยู่แล้ว! ทำไมสมองของเขามันถึงมึนตื้อขนาดนี้นะ!?

ทันใดนั้นริมฝีปากของแฮร์รี่ก็ประกบกับริมฝีปากของเขาอีกครั้ง รุนแรงกว่าครั้งแรก มัลฟอยมีท่าทีตื่นกลัวมากกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เขาดิ้นแรงขึ้น ข้อมือทั้งสองข้างที่ถูกยึดไว้เริ่มบิดอย่างรุนแรงเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม แต่แฮร์รี่ก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ คนร่างสูงเพิ่มแรงจับให้แน่นขึ้นและบดขยี้ริมฝีปากให้แรงขึ้นไปอีก

...ความทรงจำต่างๆเกี่ยวกับรสจูบอันคุ้นเคยนี้ระเบิดขึ้นมาอย่างรุนแรงราวกับการระเบิดของภูเขาไฟที่หลับใหลมานานนับร้อยปี...ความทรงจำทุกๆอย่างเกี่ยวกับแฮร์รี่ จูบรสมะนาวครั้งแรกของพวกเขา การต่อสู้กับเบลาทริกซ์ คืนก่อนวันคริสต์มาสที่หอนอนสลิธีรีน...

มัลฟอยกรีดร้อง ความทรงจำเหล่านั้นทำให้หัวสมองของเขาแทบจะแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ที่ผุดขึ้นมาอยู่เหนือความทรงจำทั้งมวลก็คือคำพูดที่มัลฟอยจดจำได้ว่ามันคือชีวิตทั้งชีวิตของเขา...ตั้งแต่เมื่อวานนี้...

...ลบชื่อคนอื่นๆออกไปจากสมองของเจ้าแล้วจดจำไว้แต่แฮร์รี่ พอตเตอร์เพียงคนเดียวเท่านั้น ลบความทรงจำเกี่ยวกับมันออกไปด้วย ล่อมันไปในที่ๆลับตาคน ห้ามให้ใครรู้ ห้ามให้ใครเห็นเด็ดขาด แล้วจงฆ่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ซะ!...

ใช่! เขาต้องฆ่าแฮร์รี่สิ! นั่นแหละคือจุดประสงค์ในการมีชีวิตอยู่เพียงอย่างเดียวของเขา!...แต่ถ้างั้นทำไมเขาจะต้องร้องไห้ด้วยล่ะ!? ถ้างั้นไอ้ความทรงจำทั้งหมดนี่มันคืออะไร!?...

คิดให้ออกสิ เดรโก! คิดสิ! เสียงแฮร์รี่ตะโกนดังมากระทบเข้ากับเศษเสี้ยวเล็กๆของความทรงจำในสมองของเขา

...เดรโก ฉันรักนาย

...ฆ่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ซะ!

...เดรโก ฉันรักนาย.............

อ๊าาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!

เสียงกรีดร้องของมัลฟอยดังสะท้อนก้องอยู่ภายในห้องแต่งตัวนักกีฬาที่มืดมิดราวกับเสียงกรีดร้องของความตาย...ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย เขาสะบัดข้อมือข้างที่ถือมีดหลุดออกจากการเกาะกุมของแฮร์รี่ได้ และปักมันลงที่ท่อนขาของแฮร์รี่เต็มแรง

อ๊าาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!

เป็นคราวที่แฮร์รี่จะร้องบ้าง เลือดอุ่นๆไหลออกมาจากปากแผลใหม่ราวกับสายน้ำ เขารวบรวมแรงฮึดที่เหลืออยู่จับมือขวาที่ถือมีดของมัลฟอยบังคับให้อยู่ห่างจากตัวเขาให้มากที่สุด

...แต่ทันใดนั้นมีดเล่มนั้นก็หล่นกระทบพื้น...เสียงดังกังวาน...

มัลฟอยกำลังจ้องมองมีดที่ตนทำหล่น สลับกับจ้องมองกางเกงยีนส์ที่เปื้อนเลือดของแฮร์รี่ ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างบอกไม่ถูก

เดรโก... แฮร์รี่เรียกชื่อเสียงเบา ยังคงจับข้อมือทั้งสองข้างของมัลฟอยเอาไว้ไม่ปล่อยถึงจะรู้สึกได้ว่ามือทั้งสองข้างนั้นอ่อนปวกเปียกและไม่ได้ต่อต้านเขาอีกต่อไปแล้ว

เดรโก... แฮร์รี่เรียกซ้ำอีกครั้ง คนร่างบางค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับคนร่างสูง ดวงตาของเขาคลอไปด้วยน้ำตา...และไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไปแล้ว...

แฮร์รี่... มัลฟอยเรียกชื่อคนร่างสูงอย่างแผ่วเบาที่สุด...เท่าที่จะทำได้... แฮร์รี่...

พวกนักกีฬาฮัฟเฟิลพัฟที่ได้ยินเสียงร้องของคนทั้งคู่รวมพลังกันพังประตูห้องแต่งตัวเข้ามาได้ในที่สุด พวกเขาพบแฮร์รี่และมัลฟอยในสภาพสะบักสะบอม ทั้งคู่นั่งกอดกันร้องไห้อยู่ท่ามกลางคราบเลือด(ของแฮร์รี่)และไม่มีใครยอมปริปากพูดอะไรเลย แต่พวกฮัฟเฟิลพัฟก็รู้หน้าที่ดี พวกเขาจับแฮร์รี่และมัลฟอยส่งห้องพยาบาลทันที และทิ้งหลักฐานทุกชิ้นเอาไว้ที่เดิมรอให้อาจารย์ชั้นผู้ใหญ่มาสืบสาวเอาความกันเอง...

////////////////////////////////////////////

รู้สึกสบายตัวขึ้นหรือยังแฮร์รี่? เฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงของแฮร์รี่ถามด้วยความเป็นห่วง

ไม่เคยสบายเท่านี้มาก่อนเลยล่ะเฮอร์มี่ เด็กชายผู้รอดชีวิตกล่าว เขานอนอยู่บนเตียงในห้องพยาบาลนี่มา 3 วันแล้วและรู้สึกเบื่อเต็มทน อาการของเขาดีขึ้นมากแล้ว แผลถูกแทงที่สีข้างและท่อนขาก็ได้รับการปิดปากแผลเรียบร้อย แต่มาดามพรอมฟรีย์ก็ยังไม่ยอมให้เขาออกไปจากห้องพยาบาลเสียทีทั้งๆที่เขาเอาแต่อ้อนวอนเธอมาตั้งแต่วันแรกแล้ว เมื่อไหร่ฉันจะได้ออกไปจากห้องพยาบาลนี่เสียทีนะ? แฮร์รี่บ่น

เอาน่า มาดามพรอมฟรีย์แค่อยากจะแน่ใจเท่านั้นแหละว่าเธอไม่เป็นอะไรจริงๆ ไม่ค่อยมีใครถูกแทงหรือเกือบโดนฆาตกรรมบ่อยนักหรอกนะในโรงเรียนนี้ยกเว้นเธอน่ะแฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่พูดทีเล่นทีจริง

ขอบใจนะ แฮร์รี่ตอกกลับเซ็งๆ

เอ้อ...แล้วพ่อหนูมัลฟอยของนายล่ะ เป็นไงบ้าง? รอนพูดขึ้นบ้างหลังจากเงียบมานาน เขาทำหน้าแหยๆเมื่อเอ่ยชื่อมัลฟอย

ไม่ต้องมาเรียกประชดประชันอย่างงั้นหรอกนะรอน! แฮร์รี่แหวเข้าให้ เล่นเอารอนสะดุ้งโหยง เดรโกก็ดูสบายดีนี่ เขาไม่ได้ดูแปลกไปใช่ไหม? หรือพวกนายว่าไง? แฮร์รี่ถามความเห็นจากเพื่อนทั้งสอง ถึงแม้เขาจะเจอเดรโกทุกๆ 2 ชั่วโมงเพราะหมอนั่นมักจะแวะเวียนมาหาเขาเสมอทุกครั้งที่มีเวลาว่าง (ไม่ว่าจะระหว่างเปลี่ยนคาบเรียน หรือทั้งก่อนและหลังเวลาอาหาร) แต่เขาก็ไม่ได้เห็นเดรโกทำกิจวัตรประจำวันของตนด้วยตาตัวเองเพราะตาของเขามันทำได้แต่มองเพดานสีขาวและเตียงอีก 7 ตัวอยู่ในห้องนี้

โอ๊ยยยย! หมอนั่นน่ะเหรอ!? ไม่เห็นต้องเป็นห่วงเลย! รอนร้อง เมื่อวานฉันยังเห็นแกล้งเด็กฮัฟเฟิลพัฟปี 2 อยู่เลยเหอะ!
แฮร์รี่รู้สึกว่าตัวเองอมยิ้ม งั้นเหรอ? เขาพูดยิ้มๆ งั้นก็ดีแล้วล่ะน่ะ

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขากลัวว่าเดรโกจะเครียดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อเขาพยายามถามหมอนั่นดู เดรโกก็จะเอาแต่ขอโทษเขาทั้งๆที่เขาย้ำแล้วย้ำอีกว่ามันไม่ใช่ความผิดของหมอนั่นเลย เขาไม่รู้ว่าความวิตกของคนร่างบางจะมีผลกระทบต่อชีวิตของหมอนั่นมากน้อยซักเพียงไหน?...แต่เท่าที่ฟังรอนเล่ามา ดูเหมือนว่าเขาคงไม่ต้องเป็นห่วงแล้วสินะ...

อีกอย่าง หลังจากที่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์และภาคีนกฟีนิกซ์ได้ทำการสืบสวนการพยายามฆาตกรรมแฮร์รี่ครั้งนี้(ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องปกติมาก) ทั้งถามเอาความจากปากแฮร์รี่ ฟังเรื่องคาถาสะกดใจของมัลฟอย ตรวจดูมีดซึ่งเป็นของกลาง และทำการสืบสวนนาร์ซิสซา มัลฟอยเรียบร้อยแล้ว ประเด็นที่ว่านาร์ซิสซาเป็นคนเสกคาถาสะกดใจใส่มัลฟอยนั้นก็เป็นอันตกไป เพราะสมาชิกภาคีนกฟีนิกซ์ที่รับหน้าที่เฝ้าดูสมาชิกของตระกูลมัลฟอยที่เหลืออยู่...ซึ่งนอกจากเดรโกแล้วก็มีแต่นาร์ซิสซาเท่านั้น ให้การว่านาร์ซิสซาไม่ได้ออกจากคฤหาสน์ไปไหนเลยมากกว่าอาทิตย์หนึ่งแล้ว และยิ่งฟังจากคำบอกเล่าของเดรโกเรื่องคำพูดของนาร์ซิสซาก่อนจะทำการเสกคาถาใส่เขานั้น ภาคีนกฟีนิกซ์จึงลงความเห็นว่าตัวการที่แท้จริงไม่ใช่นาร์ซิสซา แต่มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นเบลาทริกซ์ เลจแสตรงจ์ หรือไม่ก็ผู้เสพความตายคนอื่นๆ ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่านาร์ซิสซา...ซึ่งมีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นสมาชิกของกลุ่มผู้เสพความตายด้วย จะมีส่วนช่วยเหลือในแผนการนี้หรือไม่ก็เถอะ เพราะถ้านาร์ซิสซาไม่ใช่คนทำ วิธีเดียวที่จะมีคนแปลงกายเป็นนาร์ซิสซาเข้ามาเดินเพ่นพ่านเข้าออกฮอกวอตส์ได้แบบนี้ก็คือต้องใช้น้ำยาสรรพรส ซึ่งนั่นก็คือบุคคลนั้นจะต้องมีเส้นผมของนาร์ซิสซาจึงจะทำการปรุงน้ำยาสรรพรสได้...

แต่จะเป็นใครก็ตาม แฮร์รี่ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่งที่ตัวการสำคัญไม่ใช่นาร์ซิสซา เพราะนาร์ซิสซาเป็นแม่ของมัลฟอย ถึงแม้บางทีแฮร์รี่จะคิดว่าตระกูลนั้นอาจจะทำได้แม้กระทั่งใช้คนในครอบครัวของตัวเอง...ใช้ลูกของตัวเองเป็นเครื่องมือก็เถอะ แต่อย่างน้อยการที่นาร์ซิสซาไม่ได้ทำแบบนั้นก็ทำให้เดรโกยังคงมีรอยยิ้มอยู่ได้ เดรโกเสียพ่อไปให้กับคุกอัซคาบันคนหนึ่งแล้ว ถ้าเขาจะต้องเสียแม่ไปอีกคน...ถึงเขากับแม่จะไม่สนิทกันเท่าไรนักก็ตามที แต่ยังไงครอบครัวเดียวกันก็คือครอบครัวเดียวกันอยู่วันยังค่ำ ถ้าเขาจะต้องเสียแม่ไปอีกคน ทีนี้เดรโกก็จะไม่เหลือใครในครอบครัวให้พึ่งพิงเลย...เขาไม่อยากเห็นเดรโกเศร้าไปมากกว่านี้หรอกนะ...

อะแฮ่ม! เมื่อกี๊ฉันได้ยินใครพูดถึงฉันอยู่หรือเปล่านะ? เสียงๆหนึ่งดังขัดขึ้นมากลางวงสนทนา และดูเหมือนจะไม่ใช่เสียงของใครคนใดคนหนึ่งในหมู่พวกเขาสามคนนี่ด้วย รอนกับเฮอร์ไมโอนี่มองหน้ากันแล้วทำหน้าเบ้ แต่แฮร์รี่นี่สิ เขาจำเสียงนั้นได้และฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาทันที

เดรโก! แฮร์รี่ร้องเรียกด้วยความยินดีที่ฉายอยู่เต็มเปี่ยมทั้งในสีหน้าและน้ำเสียง รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ลุกพรวดขึ้นทันทีอย่างรู้หน้าที่ เผยให้แฮร์รี่เห็นร่างบอบบางของเดรโก มัลฟอยได้ถนัดชัดตาขึ้น

มัลฟอยไม่ได้มาตัวเปล่า เขาถือดอกลิลลี่สีขาว, ชมพู และเหลืองช่อใหญ่อยู่ในมือด้วย

ดอกไม้เยี่ยมไข้น่ะ คนร่างบางบอกให้เอาบุญเมื่อเห็นสีหน้าเควสชั่นมาร์คของเฮอร์ไมโอนี่และรอนที่มองมายังดอกไม้ ฉันไม่รู้ว่าบ้านพวกนายเขามีธรรมเนียมยังไงนะ วีสลีย์, เกรนเจอร์ แต่ที่บ้านฉันเวลามาเยี่ยมคนไข้เขาต้องเอาดอกไม้มาด้วยน่ะ

น้ำเสียงกวนตีนและออกจะดูถูกเล็กๆของมัลฟอยทำเอารอนเริ่มฉุน แต่เขารู้ว่าถ้าเขาอาละวาดใส่มัลฟอยตรงนี้ แฮร์รี่จะต้องโกรธเขาแน่...

และดูเหมือนมัลฟอยก็เห็นว่าเขาได้เปรียบเรื่องนี้อยู่เต็มประตู เดรโก มัลฟอยหันไปมองแฮร์รี่ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงแวบหนึ่งแล้วยิ้มหวานหยดเยิ้มให้...ซึ่งแฮร์รี่ก็ตอบแทนกิริยานั้นด้วยการยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน หลังจากนั้นคนร่างบางก็หันมามองรอนอีกครั้ง คราวนี้ด้วยสีหน้าที่กวนตีนกว่าเดิม

เฮอร์มี่ ไปกันเหอะ! เด็กผมแดงหันไปตวาดเฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวของคนที่พ่ายแพ้อย่างราบคาบ ก่อนจะถูลู่ถูกังลากเพื่อนสาวออกจากห้องพยาบาลไป

แฮร์รี่ทำคิ้วขมวดด้วยความสงสัยพลางเอ่ยถาม รอนเขาเป็นอะไรของเขากันน่ะ?

คุณชายแห่งบ้านสลิธีรีนจอมเจ้าเล่ห์ยักไหล่เป็นเชิงไม่รู้ ก่อนจะเดินมาที่โต๊ะหัวเตียงของแฮร์รี่ เขาจัดแจงนำดอกไม้ในแจกันที่เหี่ยวเฉาแล้วทิ้งลงในถังขยะข้างๆ แล้วนำช่อดอกลิลลี่ที่เขานำมาให้ใหม่ใส่ลงไปแทน

สงสัยวีสลีย์จะกินข้าวไม่อิ่มมั้ง? เลยอารมณ์ฉุนเฉียวง่าย มัลฟอยตอบด้วยสีหน้าที่เป็นปกติที่สุด เขาขยับมานั่งบนเตียงของแฮร์รี่

อืมมม งั้นเหรอ? แฮร์รี่เออออ แต่ดูจากกิริยาก็รู้ว่าเขาไม่ได้สนใจเลยว่าเพื่อนของเขาจะเป็นอะไร คนร่างสูงเอื้อมมือออกมาคว้าเอวของมัลฟอยไปกอดไว้ในอ้อมแขน

เฮ้ย! แฮร์รี่! มัลฟอยโวยวายด้วยเสียงกระซิบ นี่มันห้องพยาบาลนะ! ทำอะไรน่ะ!?

อื๊ออ เปล่าซักหน่อย แค่กอดเอง คนร่างสูงตอบ พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้า มัลฟอยที่แรงน้อยกว่าประกอบกับทรงตัวไว้ไม่ค่อยดีจึงเซถลาตามแรงดึงจนล้มไปปะทะกับอกของแฮร์รี่

ฮิฮิฮิ แฮร์รี่! ไม่เล่นน่า! มัลฟอยหัวเราะออกมาจากอกของแฮร์รี่ที่ใบหน้าของเขาซุกอยู่ พยายามจะยันตัวลุกขึ้นแข่งกับแรงของคนร่างสูงที่ยึดเขาเอาไว้

ฮ่าฮ่าฮ่า แฮร์รี่หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน แรงของเขาเยอะกว่าอยู่แล้ว ขนาดผ่อนแรงสบายๆมัลฟอยก็ยังแทบยันตัวไม่ขึ้นเลย คนร่างสูงก้มหัวลงแล้วซุกไซ้เข้าไปในเรือนผมสีทองอ่อนๆของมัลฟอย สูดดมความหอมจากเส้นผมนั่นอย่างรักใคร่

อยู่ๆมัลฟอยก็หยุดดิ้นขึ้นมาเสียเฉยๆ เขานอนนิ่งเหมือนเด็กที่ว่าง่ายอยู่ในอ้อมกอดของแฮร์รี่ ใบหน้าอิงแอบอยู่กับอกแข็งแรงและอบอุ่นของคนร่างสูง แนบชิดเสียจนได้ยินเสียงหัวใจของแฮร์รี่เต้นเป็นจังหวะ เขาปล่อยให้เด็กชายผู้มีดวงตาสีเขียวมรกตนั่นกอดเขา ซุกไซ้เรือนผมของเขา อยู่ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน...

มิสเตอร์มัลฟอย! อีกซักพักออกไปได้แล้วนะจ๊ะ นี่ 3 ทุ่มกว่าแล้ว มิสเตอร์พอตเตอร์เขาต้องการการพักผ่อน เสียงมาดามพรอมฟรีย์ดังแทรกผ่านความเงียบสงัดในห้องพยาบาลมาจนทำเอาคนทั้งสองสะดุ้งและกระเด้งออกจากกัน ทั้งสองหันเลิ่กลั่กมองหาต้นตอของเสียง...มาดามพรอมฟรีย์จะเห็นพวกเขากอดกันหรือเปล่า!?

แต่เงาของเธออยู่ที่ด้านหลังฉากกั้นสีขาวขุ่นที่แบ่งห้องยากับห้องนอนพักออกจากกัน...เธอตะโกนมาจากที่นั่น ส่งมาเพียงเสียง ไม่ได้มองว่าพวกเขาสองคนทำอะไรกันอยู่

นายไปเถอะเดรโก แฮร์รี่บอกคนร่างบาง สามทุ่มกว่าแล้ว พรุ่งนี้ฉันคงได้ออกจากไอ้ห้องพยาบาลนี่แล้วล่ะ

มัลฟอยทำท่าอ้อยอิ่งไม่อยากไป แต่แล้วก็เหมือนเขานึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาสีเทานั่นฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที

นี่ แฮร์รี่ ทำไมนายไม่ออกไปคืนนี้เลยล่ะ?

แฮร์รี่เลิกคิ้ว จะไปได้ยังไง? มาดามพรอมฟรีย์จะให้ฉันอยู่...

พูดไม่ทันจบประโยค แววตาเจ้าเล่ห์ของมัลฟอยก็ทำให้เขาเข้าใจ

แต่เราจะออกไปได้... แฮร์รี่เอ่ยปากจะถาม แต่ก็ยังไม่ทันจบประโยคเช่นกัน วินาทีนั้น...ราวกับโชคเข้าข้างพวกเขา เด็กผู้หญิงเรเวนคลอปี 1 สองคนก็เดินเข้ามาในห้องพยาบาล มาดามพรอมฟรีย์โวยลั่น

โอ๊ยตาย! นี่พวกเธอไปทำอะไรกันมาเนี่ย!? ดึกดื่นออกป่านนี้ยังจะเล่นซนกันซะจริง! ทำไมแขนเธอมันพองอย่างงี้ล่ะ!?

พวกเราอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมค่ะ แล้ว...แล้วพวกเด็กผู้ชายก็เล่นไฟ... เด็กสาวอีกคนหนึ่งที่เป็นเป็นคนพาเพื่อนมาห้องพยาบาลอธิบายด้วยความหวาดกลัว เธอทำท่าเหมือนจะร้องไห้

โอ๋ๆ อย่าร้องไห้นะจ๊ะ เพื่อนเธอไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวครูจะรักษาแผลไฟไหม้ให้เดี๋ยวนี้แหละ มาดามพรอมฟรีย์ปลอบ ก่อนจะเดินไปที่ตู้เก็บยาที่ตั้งอยู่ในสุดแล้วรื้อหายาเป็นพัลวัน

ตอนนี้แหละ! มัลฟอยกระซิบกับแฮร์รี่ เขาฉุดคนร่างสูงให้ลงมาจากเตียงแล้วพากันย่องตีนแมวไปจนถึงประตู

นี่ไงเจอแล้ว! เสียงมาดามพรอมฟรีย์ร้อง เล่นเอาเด็กหนุ่มทั้งคู่สะดุ้งโหยง กลัวว่าจะโดนจับได้ในวินาทีสุดท้ายที่จะก้าวออกจากประตูห้องพยาบาล

แต่มาดามพรอมฟรีย์ยังคงไม่หันมา เธอก้มลงอ่านฉลากยาโดยอาศัยแสงจันทร์และแสงสลัวๆของเทียนไข เอ๊ะ ไม่ใช่นี่! เดี๋ยวนะจ๊ะพวกหนู ว่าแล้วเธอก็ค้นยาในตู้ต่อ

แฮร์รี่ฉุดมัลฟอยออกมาจากห้องพยาบาลอย่างรวดเร็ว พวกเขาพยายามวิ่งด้วยเสียงเบาที่สุดไปจนถึงหัวมุมระเบียงทางเดิน เมื่อเห็นว่าอยู่ในระยะปลอดภัยแล้วจึงเริ่มวิ่งแบบปกติและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ! แฮร์รี่ร้อง พรุ่งนี้มาดามพรอมฟรีย์ต้องฆ่าฉันแน่

ไม่หรอกน่า ฮิฮิฮิ มัลฟอยพูดไปหัวเราะไป โอ๊ย ฉันเหนื่อยจัง

ทั้งคู่วิ่งมาถึงลานเล็กๆแห่งหนึ่งที่มีซอกหลืบมืดๆมากมาย พวกเขาเข้าไปหลบในมุมมืดแห่งหนึ่งแล้วหยุดพักหายใจ

ทีนี้เอาไงต่อ? แฮร์รี่ถาม นายลากฉันออกมาจากห้องพยาบาล คงไม่ได้จะทิ้งกันแล้วกลับหอนอนหรอกนะ ใช่ไหม? คนร่างสูงถาม ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์

มัลฟอยตีความหมายของประโยคนั้นออก เขาแสร้งหลบสายตาของคนร่างสูงแล้วทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ เอ ไม่รู้สินะ... มัลฟอยว่า ก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ ...นี่ก็ 3 ทุ่มครึ่งแล้ว...

คำพูดของมัลฟอยขาดหายไปกลางประโยค เพราะในวินาทีนั้นปากนิ่มๆของเขาก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากของแฮร์รี่...ปากของคนร่างสูงประกบกับปากของเขาอย่างแผ่วเบา นุ่มนวล และอ่อนโยน...

...มันไม่ใช่จูบที่เกิดจากตัณหา ราคะ หรือความต้องการใดๆทั้งสิ้น เพราะมัลฟอยรู้สึกได้ ว่าทุกเศษเสี้ยวของรสจูบที่แฮร์รี่ถ่ายทอดมาให้เขา...คือความรัก...

คนร่างบางยืนตัวแข็งอยู่กับที่ จู่ๆเขาก็ขยับเขยื้อนร่างกายไม่ได้ ราวกับมันไม่ยอมฟังคำสั่งของเขาอีกต่อไป หัวสมองของเขาว่างเปล่า จูบที่แฮร์รี่มอบให้เขามันช่างเต็มไปด้วยความหมาย ดูดดื่ม และลึกซึ้ง เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว เพราะในขณะนี้เพียงหนึ่งวินาทีก็นานราวชั่วกัปชั่วกัลป์...หนึ่งวินาทีที่เขาได้อยู่กับแฮร์รี่ หนึ่งวินาทีที่แฮร์รี่จูบเขาอยู่อย่างนี้...

...ถ้าเขาหยุดเวลาตอนนี้ไว้ได้ก็ดีนะสิ เขาจะได้อยู่กับแฮร์รี่...ตลอดไป...

So tell me there's nothing in the world
That could ever come between us
Show me you're not afraid tonight
Baby make me believe
That there's nothing in the world that could ever
Steal the moment from right here and now
Nothing...in the world

...แฮร์รี่...
...ฉันรักนาย...

////////////////////////////////////////////

# บทส่งท้าย #

...พวกเจ้าทำงานไม่สำเร็จอีกแล้วใช่ไหม?...

น้ำเสียงเย็นเยียบและแหบพร่าของจอมมารแห่งศาสตร์มืดดังสะท้อนก้องไปมาอยู่ในห้องเล็กๆที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายนั้น มันกังวานอยู่ราวสองวินาทีเต็มก่อนจะเลือนหายไป นากินี-งูยักษ์ตัวโปรดของจอมมารขดตัวของมันพันไปมาบนเก้าอี้บัลลังก์สูงที่เจ้าแห่งศาสตร์มืดประทับอยู่ ใช้ดวงตาสีแดงที่หรี่เล็กด้วยความชั่วร้ายนั้นจ้องมองผู้เสพความตาย 2 คนที่นอนหมอบตัวสั่นอยู่ข้างหน้าพลางแลบลิ้นสองแฉกของมันฉกอากาศอยู่ไปมา

ข้า...ข้าขออภัย นายท่าน... เสียงสั่นๆของผู้หญิงหนึ่งในบุคคลที่นอนหมอบอยู่นั้นเอ่ยขึ้นสั่นๆและแหบพร่าด้วยความหวาดกลัว มัน...มันเกือบจะสำเร็จแล้ว ถ้าหากเดรโก มัลฟอยไม่สามารถทำลายคำสาปสะกดใจได้ก่อน...น้อยคนนักที่จะทำลายมันได้นะท่าน โดยเฉพาะเด็กอย่างเดรโก... เธอพยายามอธิบาย

ถึงจะไม่เห็นหน้าจอมมารเนื่องจากสายตาเธอกำลังจ้องมองพื้นอยู่ แต่เบลาทริกซ์ก็สามารถจินตนาการได้ว่าจอมมารกำลังเลิกคิ้วสูง

ถ้างั้นก็แปลว่าคำสาปของเจ้าไม่แรงพอ? เสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่ง แต่สำหรับเบลาทริกซ์ คำถามนั้นมันเหมือนกับประโยค ถ้างั้นเจ้าก็สมควรตาย? ก็ไม่ปาน

ไม่...ไม่ใช่ค่ะนายท่าน... เสียงของเธอสั่นมากขึ้น...รวมทั้งร่างของเธอด้วย ข้า...ข้าเคยใช้คำสาปสะกดใจกับพ่อมดมาหลายคนแล้ว ไม่ว่าพ่อมดเหล่านั้นจะเก่งกล้าแค่ไหนก็ไม่มีใครเคยทำลายคำสาปสะกดใจได้เลย

จอมมารยังคงเลิกคิ้วสูงอยู่ต่อไป นั่นมันเมื่อนานมาแล้ว เจ้าแก่แล้วฝีมือก็เลยตกงั้นสิ? ยังคงถามเสียงเย็น

ไม่...ไม่ใช่ยังงั้นค่ะนายท่าน... น้ำเสียงของเบลาทริกซ์ฟังดูร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ เธอเหลือบไปดูเดนเวอร์ที่หมอบอยู่ข้างๆ...ตัวสั่นไม่แพ้กับเธอ หมอนั่นไม่คิดจะช่วยเธอแก้ตัวเลยหรือไงนะ!? ให้ตายสิเมอร์ลิน! เป็น...เป็นเพราะสายสัมพันธ์ระหว่างเดรโก มัลฟอยกับแฮร์รี่ พอตเตอร์มันลึกซึ้งเกินไป พอตเตอร์จึงสามารถดึงสามัญสำนึกและความทรงจำของเดรโกกลับคืนมาได้ค่ะ และนั่นทำให้คำสาปถูกทำลาย...

นากินีส่งเสียงขู่ฟ่อ จอมมารต้องยกมือขึ้นปรามมันเป็นการบอกให้หยุด เลิกใช้คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นแบบนั้นได้แล้ว!!! เสียงของเขาคราวนี้ดังขึ้น เฉียบขาดขึ้น และแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม และนั่นก็ทำให้ผู้เสพความตายทั้งสองตัวสั่นงันงก พวกเจ้าเอาแต่อ้างนู่นอ้างนี่! ไอ้เด็กสองคนนั่นมันจะมีความสัมพันธ์อะไรกันนักหนาเชียว!? พวกมัลฟอยมันก็ยอมสวามิภักดิ์เป็นลูกน้องข้ากันทั้งโคตรเหง้านั่นแหละ! ทำไมเดรโกมันจะต้องไปมีสายสัมพันธ์อะไรกับไอ้พวกพอตเตอร์ด้วย!? มันเป็นเพราะว่าเจ้าแก่เกินไปแล้วมากกว่าเบลลา!!! ประโยคสุดท้ายจอมมารตวาดลั่น เสียงก้องกังวานอยู่ในห้องที่มืดสลัวนั่นเป็นนานกว่าทุกอย่างจะกลับมาสู่ความเงียบอีกครั้ง ผู้เสพความตายทั้งสองหวาดกลัวจนไม่รู้จะเปรียบกับอะไร ก้มหน้ายอมรับในดวงชะตาที่ถึงฆาตของตัวเอง

ถะ...ถ้านายท่านว่าอย่างนั้น...มันก็คงเป็นอย่างนั้นค่ะ แต่แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเดรโก มัลฟอยเป็นคนรักกันค่ะ...เพราะฉะนั้น...

เฮ้ยเดี๋ยว!!! เจ้าแห่งศาสตร์มืดตวาดเสียงดังลั่น ตกลงแฮร์รี่ พอตเตอร์เป็นเกย์เรอะ!!??

The End.